Sen men tanlagan qizsan
Deraza oldida tizzalab o‘tirgan qiz sochlarini sekin tarab o‘tirardi. Quyosh yog‘dusi oq pardalardan yuragini yoritardi. Atrof jimjit, lekin yuragida nimadir g‘imirlab turardi. U bilmasdi — qarama-qarshi uy derazasidan bir yigit unga termulib turardi. Bu qarash hayronlik emas edi — bu tanishlik edi. G‘alati bir ishonch bilan to‘la edi.
Birdan xonada begona harorat paydo bo‘ldi. Qiz ortiga qaradi. Yigit — o‘sha istarasi issiq, kulgusi muloyim, ko‘zlari esa... go‘yo kechadan tanish.
U xonada turardi.
— "Sen... sen bu yerga qayerdan kelding?" — qizning ovozi titradi, lekin ko‘zlari titramadi.
Yigit jilmaydi.
— "Men seni tanlaganman. Bu — sababsiz emas. Men seni orzularing ichidan topdim."
Qiz yuragini ushladi. So‘zsiz. Sukut orqasida savollar, ichida mingta yo‘l, mingta “nima bo‘ladi”lar.
Qiz “yo‘q” dedi, lekin yuragi... kutdi
— “Kel, birga ketamiz. To‘y qilamiz. Koreyaga...” — dedi yigit, ko‘zlarida shunchalik ishonch bilan.
Qiz chuqur nafas oldi. Yuragi “ha” deya tipirchilab tursa-da, tilida boshqa so‘z tug‘ildi:
— “Yo‘q.”
Bu so‘z xuddi uning ko‘ngliga qadaldi. Lekin u uni aytishi kerak edi.
— “Sen meni tanlading, ha... lekin men hali o‘zimni tanlaganim yo‘q. Hayot oson emas. Qarzlar, oilam, kelajagim... bu orzularni kechiktiradigan emasman, lekin hozir bu to‘y uchun emasman.”
Yigit jim qoldi. So‘zsiz ketdi. Va ortiga qaramadi.
Qiz esa deraza oldida yana o‘sha holatda, ammo bu safar sochlarini emas — yuragini tarayotgan edi...
> "Sen harakat qilganing uchun kuchlisan."
> "Men seni orzularing bilan sevaman."
> "Agar sen hali o‘zingni tanlamagan bo‘lsang, men kutaman."
U yuragini mahkam ushlab har safar o‘qidi. Har bir so‘z yuragiga asta o‘rnashdi. U buni kutmagan edi — yigit ketmayapti. Sevgisi emas, ishonchi bilan qolmoqda
Eshik ochildi, ammo yurak yopiq edi
Bir necha kundan so‘ng, qiz eshikni ochdi. Yuragi hali ham titrab turardi.
U yerda — yigit turardi. Avvalgiday jilmaygancha. Go‘yo ketmagandek. Go‘yo bu yerda doim bo‘lganidek.
Qiz unga uzoq tikildi. So‘ng nihoyat so‘z boshladi:
— “Meni kechir, lekin men seni tanimayman. Sen haqiqiysanmi, yo faqat tushimda paydo bo‘lgan qandaydir timsolsanmi — bilmayman. Men hayotimda odamlarning yolg‘oniga ko‘p duch kelganman. Endi kimdir menga bir qarashda ishonch berishini istamayman. Men odamlarni sevsam ham, ularga ishonolmayman…”
Yigit yuragini ushladi, ammo bu og‘riq emas edi — bu qizning so‘zlariga nisbatan hurmat edi.
— “Men senga ishonchni qayta tiklash uchun kelganman. Men senga o‘xshagan qizni orzularimdan chaqirdim… Sen kelishingdan oldin men allaqachon seni tanlab bo‘lganman.”
Qiz yelkasini qisdi.
— “Lekin men seni tanlamadim.”
Yigit chuqur nafas oldi. So‘ng asta chap kaftini ko‘rsatdi. Uning kaftida mayin nur chaqnadi.
Ko‘zlarida sehr chaqnadi. Og‘zidan chiqqan so‘z esa yurakni larzaga soldi:
— “Men oddiy odam emasman. Men sehirgarman. Lekin sening qalbingdagi devorlar mendan kuchliroq. Menga mo‘jiza emas, SEN kerak. Men seni sehr bilan emas, sabr bilan yengmoqchiman.”
Qiz orqaga qadam tashladi. Bu go‘yo tush va haqiqat o‘rtasidagi qirra edi. U tush ko‘rayaptimi, yo haqiqatni eshitayaptimi — bilmasdi.
Qiz deraza yonida turib o‘zini yana so‘roq qildi:
— “Agar u yolg‘onchi bo‘lsa, nega ketmadi? Agar u chin bo‘lsa, nega meni kuch bilan emas, kutish bilan yutmoqchi?”
Tushida o‘sha yigit ko‘rindi.
Ammo bu safar u nurdan emas, yuragining qorong‘usidan chiqqanday edi. U unga yaqinlashdi va shunday dedi:
— “Sen meni tanlamading. Endi o‘zingni tanlash vaqti keldi.”
Qiz bir necha kechadan beri tunlarni uxlamay o‘tkazardi. Har bir qog‘ozdagi so‘z yuragining ichki devorlariga asta urilardi.
U deraza oldida turib, so‘nggi marta o‘ziga savol berdi:
> “Agar u menga sehr bilan emas, sabr bilan yondashgan bo‘lsa… balki bu sevgi haqiqatdir?”
Ammo shubha hali ham o‘z taxtida edi.
O‘sha kuni yigit yana eshik oldida edi.
Qiz eshikni ochdi.
Ko‘zlari to‘g‘ri uning yuragiga qaradi.
— “Sen ketmading.” — dedi qiz, sokin ovozda.
— “Men seni unutolmadim.” — dedi yigit, jimlikda gapirganday.
— “Lekin men hali ham ishonmayapman...”
Yigit bir qadam orqaga chekindi, so‘ng asta bosh egib pichirladi:
— “Agar ishonmasang, men ketaman. Men seni majbur qilmayman. Men seni kutdim. Seni sevganim uchun emas — SEN kimliging uchun.”
Qiz uzoq jim qoldi. Yuragidagi sovuq devorlar yorilayotganday edi.
So‘ng... yuragi pichirladi:
> “Endi men ham o‘zimni tanladim.”
U bir qadam oldinga yurdi.
Yigit qo‘lini cho‘zmadi. U bu safar kutdi.
Qiz asta yigitning qo‘lini ushladi. Endi bu — majburiyat emas, tanlov edi.
U jilmaydi:
— “Endi men ham seni tanladim.”
Ular Seulga ketdi. Na sehr, na mo‘jiza.
Faqat ikkita yurak.
Va ikki tanlov:
U tanladi. U rozi bo‘ldi. Hikoya endi boshlanmoqda.