ᴄᴜʀᴇʟᴇss
–mening mitti qizim hali ham mendan uzoqlashayotganinga ishonaolmayabman –dedi Luverianing koʻngilchan onasi koʻzida yosh toʻlib
–ona men sizni sogʻinaman sizdan uzoqda bolish men uchun qiyin–dedi qiz ham hafa mayus koʻzlari bilan
Luveria onasini qattiq quchoqladi huddi qayta koʻrishmaydigandek onasi ham uni quchoqladi.Luveria sekin mashinaga oʻtirdi va eshikni yopdi hali hamon oʻsha mayus koʻzlar hafa yuz u onasiga qarab qoldi u tobora uzoqlashar ekan ichida nimadur uzulgandek boʻldi.Sekin oldiga qaradi va bu ishni toʻgʻri deb qabul qildi axir uni ham tinch qoʻyish kerak oʻzining hayotida yashashi va zavq olishga haqqi bor.Lekin onasisiz yashayolishiga ishonmayabdi juda ham hafa buni soʻz bilan ifodalab boʻlmas edi.Vanihoyat Luveria airportga yetib bordi va mashinadan tushib taksi pulini berdi airaportga kirdi.
Airportga kirish… hammasi oddiy bo‘lishi kerak edi.
Lekin u eshikdan kirishi bilan yuragi g‘alati urishni boshladi. Atrofda odamlar shovqini, chamadonlar g‘ildiragi, e’lon qilinayotgan reyslar… hammasi bir-biriga qo‘shilib ketgandek edi.
U esa faqat bitta narsani o‘ylardi — shu yerda qolaolsam edi.
Samolyotga chiqish eshigiga yaqinlashar ekan, oyoqlari biroz sustlashdi.
“Endi qaytish yo‘q,” degan fikr miyasini kesib o‘tdi.
U chuqur nafas oldi va qadamini ichkariga qo‘ydi.
Va joyini topib otirdi.
Hozir onasi nima qilayabdi? U hali amerikaga ketmasdan onasini oʻylayabdi hissiyotlari aralashib ketgan edi.Boshqa iloji ham yoqligini juda yaxshi bilardi imkonsiz koʻzini sekin yumdi koʻz oldida koreadagi barcha hotiralar otdi.Soatlar asrdek oʻtayotgandek 15 soat zoʻrgʻa chidadi chunki juda sabrsiz edi.Vanihoyat Samalyot New Yorkga qoʻndi va yangi hayot boshlash vaqti kelganini Luveria chundi.Sekin va sokin qadamlar bilan samalyotdan tushdi.
Nyu-York aeroporti eshiklari asta-sekin ochildi.
U birinchi qadamini tashlaganida, ichidagi hamma narsa o‘zgarib ketgandek bo‘ldi. Sovuq havo yuziga urildi, lekin bu issiq unga begona emas edi — bu yangi hayotning nafasi edi.
Atrofda odamlar shoshardi, kimdir kutib olardi, kimdir esa xayrlashardi. U esa yolg‘iz… lekin endi bu yolg‘izlik qo‘rqinchli emas edi.chunki u yolgʻizlikni sevardi.
Qo‘lida kichik sumka, yuragida esa katta orzular bor edi.
“Nyu-York…” deb ichidan pichirladi u. Bu shahar unga sinov ham, imkon ham edi.
Orqaga qaytish yo‘q edi.
U aeroportdan chiqib, yorqin chiroqlar tomonga yurdi — bu uning yangi hayotiga qo‘yilgan birinchi haqiqiy qadam edi."Haqiqiy hayotga hush kelibsan Luveria" dedi qiz oʻziga oʻzi
Nyu-York aeroportidan chiqqach, u to‘g‘ridan-to‘g‘ri shahar ichiga kirib bordi.
Ko‘chalar boshqacha edi — baland binolar osmonni kesib turgandek, chiroqlar esa tun bo‘lsa ham kunni eslatardi. Mashinalar shovqini, odamlarning tez yurishi… hammasi uni biroz hayratda qoldirdi.
U asta ko‘chada yura boshladi. Har bir qadamida go‘yo yangi sahifa ochilayotgandek edi. Yonidan o‘tib ketayotgan odamlar unga begona, lekin bu begonalik ichida o‘ziga xos erkinlik bor edi.
U boshini biroz ko‘tardi. Shamol sochlarini yengil silkitdi.
Qiz koʻchadagi shamoldan zavq olardi lekin yolgʻizlik uni yeb bitirishdan qoʻrqardi uni suyanadigan yagona odami yonida yoʻq bu yerda hatto yaqin odami tanishi yoʻq bu uni vahimaga solardi.U oldindan sotib olgan uyini eshigiga kalit tiqib ochdi balandroq ovoz chiqdi uyning eshigini ochdi uy qop qorongʻu qiz qoʻlini chiroqni yoqish uchun elektir kalitga qoʻlini qoʻlini qoʻyib bosdi chiroq yondi uy tiniq koʻrindi u uyning ichiga kirdi qadamlari har doimgidek sekin edi.Juda charchagan qiz narsalarini joylamasdan yotoqga oʻzini tashladi onasini juda sogʻindi lekin hali juda koʻp sogʻinishini bilib qoʻrqar edi.U yolgʻizlikni yaxshi korsada yolgʻizlikdan choʻchir edi gaplashishga odam yoq dugonasi yaqinlari sukut uni yeb bitarayotgandek. U qorni ochganini his qildi
–Eh juda axmoqman hozir koʻchadan keldim lekin supermarketga kirmabman eh juda charchadim lekin mayli–Luveria shu gapni oʻziga-oʻzi gapirib afsuslandi.
Qiz sekin oʻrnidan turdi va eshik tomon borib eshikni ochib chiqdi.U mayda qadamlar bilan supermarketga kirdi. U yerda bir sotuvchi bor edi Luveria u bilan salomlashdi va oʻziga kerakli narsalarni oldi sal qolsa eng kerakli narsani unutardi u eng yaxshi koʻrgan chipsi pringle'sni oldi va hamma narsani kassaga olib bordi va sotib oldi. U supermarkedan chiqib sekin qadamlar bilan yurdi ammo shu payt bir odamga urilib ketdi Luveria orqasiga qaradi.
–Janob kechirasiz –dedi luveria ayibdorlik hissi bilan
–mayli hechqisi yoʻq –dedi u
Luveria yoʻlida davom etdi qorni ochganidan tez yurishni boshladi vanihoyat uyga yetib keldi.
Luveria uyiga kirdi va narsalarni muzlatgichga joylab qoʻydi va oʻziga kerakli narsalrni olidi va pishloqli makaron qilishni boshladi
1 soatdan soʻng
Vanihoyat ovqat pishdi luveria uni likopchaga joylshtirdi va oʻtirib yeye boshaldi Luveria mazza qilib yeb boʻlgandan keyin jamadonini ochib narsalrini uyiga joylashtira boshladi
Soʻng hamma ishni qilib boʻlgach qiz oʻzini yotoqga otdiUy butunlay jim edi. Hech qanday ovoz yo‘q, faqat devor soatining juda past “tik-tak”i eshitilardi.
— Bugun ham uzun kun bo‘ldi… — dedi Qiz oʻziga
Ko‘zlarini yumdi, lekin fikrlar hali ham yengil aylanardi. Bir-ikki chuqur nafas oldi.
Sekin-sekin tana bo‘shashdi. Yelkalar yengillashdi. Xayollar susaydi.
Uy esa hanuz jim edi — xuddi butun dunyo bir lahzaga to‘xtagandek.
U asta uyquga ketdi
Qizning koʻziga tushayotgan quyosh uni uygʻonishga majbur qilayotgandek edi u uyquga toʻymagan ammo bugun ish qidirishi kerak edi shuning uchun qiz oʻrnidan sekin turdi va yotoqni yigʻib qoydi yuzini yuvdi nonushta tayyorlab nonushta qildi va koʻchaga chiqib ish izlay boshladi u uzoq vaqt ish qidirdi vanihoyta u ish topdi.U juda hursand edi lekin bir tarafdan oʻzini uyin qumsayotgan edi bu shundoq ham malum edi.
~
Eshik oldida bir necha soniya jim turdim. Qo‘limdagi sumka og‘irlashgandek edi, lekin yuragim undan ham og‘irroq. Kalitni asta aylantirdim. Uy ichida sukunat. Hech kim yo‘q.
Chiroqni yoqdim. Sovuq havo va jimlik meni qarshi oldi. Poyabzalimni sekin yechib, koridordan o‘tdim.
"Uyga keldim..." — deb pichirladim, lekin buni eshitadigan hech kim yo‘q edi.
Deraza yoniga borib, tashqaridagi tungi ko‘chaga qaradim. Shahar hali uyg‘oq, lekin ichimda nimadir allaqachon uxlab qolgan edi.
Telefon signali ketma-ket jiringlardi. U ko‘zlarini zo‘rg‘a ochib, yostiq yonidagi telefonni ushladi.
Adyol ichidan chiqish qiyin edi. Xona iliq, tashqarida esa hali tong ham to‘liq otmagan. Lekin ish kutmaydi.
U sekin turib, pardani ochdi. Ko‘cha hali sokin. Mashinalar kam, havo biroz salqin.
Hammomga kirib yuzini yuvdi, keyin oynaga qarab sochlarini tartibga soldi. Oshxonaga o‘tib, tezda nonushta qildi — issiq choy, biroz salat.
Shoshilib kiyim almashtirdi, sumkasiga kerakli narsalarni solib chiqdi. Eshikni qulflayotganida bir lahza to‘xtadi.
“Bugun yaxshi o‘tsin…”
Ko‘chaga chiqishi bilan ertalabki shahar nafasi urildi. Bekatda odamlar jim turardi. Kimdir telefonda, kimdir hali uyqusiragan.
Avtobus kelgach, u deraza yoniga o‘tirdi. Tashqaridagi binolar birin-ketin ortda qolardi.
Ishxonaga yetib kelganda, katta eshik oldida chuqur nafas oldi.
Soʻng qoʻllari bilan eshikni ochdi eshik muzdak qoʻllari ham biroz muzladi sekinlik bilan katta kompaniyaga qadam qoʻydi kompaniyaga kirdi.Hamma qayergadur shoshilar bazilar tinchgina
kompyuterda ishini qilardi.
Qiz esa kompaniya CEOsining xonasi tomon yoʻl oldi.
U stol ustidagi ruchkani sekin aylantirib, menga qaradi.
— “Bu kompaniyada hamma narsa tartib bilan ishlaydi.”
Xonadagi sukunat bosim qilardi. Men esa jim turib eshitardim.
— “Birinchi qoida,” dedi u sovuq ohangda, “kech qolish yo‘q. Vaqtni hurmat qilmagan odam bu yerda uzoq ishlamaydi.”
U stoldagi papkani yopib, nigohini mendan uzmadi.
— “Ikkinchi qoida mish-mish yo‘q. Bu kompaniyada kim nima dedi, kim bilan yurdi, menga qiziq emas.
— Uchinchi qoida,men aytgan topshiriq vaqtida bajariladi. Bahona yo‘q.”
Qo‘llarimni bir-biriga qisib turardim.
— Va oxirgisi…–u bir necha soniya jim qoldi. –“Mening ishonchimni yo‘qotmang.”
— Savolingiz bormi?–dedi u sovuq, lekin xotirjam ohangda.
–yoʻq men ish joyimga borsam boʻladimi
Luveria sekin xonadan chiqdi.va oʻylab qoldi "Nega isimini soʻramadimi" luveria yana kirmoqchi boldi ammo kirmasdan oldinga qadam tashladi.
.