𝖡𝗅𝗂𝗇𝖽 𝖯𝗂𝗋𝗈𝗎𝖾𝗍𝗍𝖾
Yana jonimni ogʻritsangchi nima deysan....
Seowoon uni ehtiyotkorlik bilan tashqariga yo‘naltirdi.
Luveriya sekin qadam tashladi.
Bir necha soniya hech kim gapirmadi.
— Kelding, — dedi Taehyung past ovozda.
Luveriya biroz orqaga tortildi.
Taehyung javob bermadi darrov.
Seowoon eshik yonida jim turardi.
Luveria bir qadam orqaga chekindi.
Lekin atrof jim edi, faqat eshik yopilishi ovozi eshitildi
Luveria bir necha soniya eshik oldida qotib turdi. Uy ichida havo sovuq va jim edi.
— Men ketmoqchiman, — dedi u yana past ovozda.
Taehyung bir qadam yaqinlashdi.
Seowoon eshik yonida jim turardi, faqat kuzatardi.
— Men bu yerda bo‘lishni xohlamayman.
— Tushunaman, — dedi Taehyung sovuq ohangda.
Luveria qo‘llarini biroz siqdi.
Taehyung esa qisqa javob berdi:
Xonada faqat soatning chiqillashi eshitildi.
Luveria bir qadam orqaga chekindi.
— ishonishing shart emas.–dedi u qaddini tik tutib
–ha lekin oldingisi emasaman kabutarim hozir gʻazabdaman shuning uchun meni qondirasan mitti kabutarim
Luveria eshik tomon bordi qolini qoydi ochishga harakt qildi ammo quluflangan
–q..qoyib yubor axir oilang borku..
–bilasanmi nima xiyonat qilsam Yeji qayerdan biladi
Tae sekin uni yoniga yaqinlashib qolini qattiq siqdi
–yoʻq axir senga 7 yil oldingiz hislarni eslataman
Luveria unga qarshilik qilaolmadi taehyunga esa uni tortib yotoqga itardi va tezda ustiga chiqib oldi.
–yoʻq afsuski seni sogʻinganman oq kabutarim
Luveria qancha yalinsa ham taehyung Uni gapiga zarracha ham e'tibor bermadi va kiymini yechdi va kiyimsiz qoldi luveriani kiymini yechishga sabri chidamadi va kiymini yirtib tashladi va qoʻlini uni ichgi kiymiga olib bordi
–y..yoq bundya qilma iltimos....
Taehyung luveriani ichgi kiymini yechib tashladi ikkisi ham mutlaqo kiyimisiz qoldi taehyung esa luveriani labiga yopishib qoʻpol boʻsa ola boshaldi 2 daqiqalik boʻsadan keyin qizni boʻynidan va yelkalarizdan yalab tishlay boshladi. Qiz Bunga chidolmay ingrab yuborar edi. Luveria qoʻllari bilan uni oʻzizdan itarishga harakat qildi lekin uning katta va baquvvat tanasiga kuchi yetmas edi. Tae qizni itarishlarizdan asabiylashib luveriani qolini tepaga qilib ishini davom etirdi.
tae luveriani qoʻllarini boʻshatgach yigit qizni
oyoqlaridan ushladi va ularni yoyib orasiga joylashdi. Uzun va yoʻgʻon aʼzosini luveriaga surta boshladi. Bundan luveria oʻzini noqulay his qildi va oyogʻi bilan Taeni itara boshladi
Tae qattiq sonlaridan ushladi va aʼzosini toʻgʻirlab zarb bilan qizni ichiga tiqib yubordi. Qizni ichizga kirgan qattiq zarbi bokiralik yirtilishi va qin devorlari choʻzilishini xis qilib kuchli ogʻriqdan ovozi boricha baqirdi. Qiz ogʻriqdan baqirishdan toʻxtamas ediz. Taeni har bir zarbdan qizni u koʻz oldi qorongʻu boʻlib ketar edi. Ogʻriq juda kuchli edi. Qiz Taeni orqa tarafini ogʻriqdan shilib tashladi.Tae luveriani bu harakatlardan battar tezlashardi
–AAAYYY.... YETAR... BOʻLDI....–qiz bor ovozi bilan baqirdi
– Qoil kabutarim xushdan ketib qolasan deb oʻylagan edim.–
Tae kuldi va qizni ichidagi aʼzosini chiqarib oldi. Qizni esa hatto qimirlashga kuchi yoʻq edi. Oppoq choyshablar qon boʻlib ketgan edi. Taeni aʼzosi va oyoqlarini orasi ham qon.
Taehyung qizni koʻtardi va toʻgri dush tomon bordi van suvni yoqib qizni badanidagi qonni yuvishni boshladi u qizni yuvinturib bolib ozi ham yuvindi va qizga tungi kiyim kiygʻazdi uni koʻtarib yotoq tomon bordi Tae qizni yuvintirishga kirib ketaganda hizmatkorlar allaqachon yangi pastel solib ketishgan edi Tae qizni ehtiyotkorlik bilan yotoqga qoydi va ustini adyol bilan yopdi va ozi ham yoniga yotdi.
Luveria ertalab sekin koʻzini ochdi barbir osha qorongʻulik u kech boʻlgan narsalrni oʻyladi va koʻzi yoshga toʻldi naxotki shu ish boʻlgan bolsa u ozidan nafratlanyabdi qarshilik qila olmaganida va barchasiga yana ogʻriq ham kuchli edi beli qattiq ogriyotgan edi ogʻriqga chidayolmayotgani korinib turgan edi. U ornidan sekin turdi amo ogʻriq yurishga xalaqt berdi ham hechqayerni koʻraolmasa u yana yotoqga otirib qoldi va yigʻlashni boshladi.Shu payt xonaga taehyung kirib keldi
–Nega yigʻlayabsan –dedi taehyung
–Nega b..bunday qildingiz hayotim oyinchoqmidi
–majbur boʻldim shundya qilmasam boshqasi qiladi
–axir oylangiz bor
I
–bilasanmi luveria oʻshanda sodda boʻlgansan
–bilasanmi haqiqatni aytish vaqti keldi oʻsha paytda sen sevganimni otam bilib qolgan shuning uchun otam meni majburlagan shu gaplarni aytishga yejiga uylanyabman deyishga majburlagan toʻgʻrisi buni kecha aytmiqchi edim lekin aytaolmadim kechir seni joningni oʻgʻritdim
–y..yoʻq jin ursin seni ming la'nat bilasanmi kech qilgan ishing Nega bunday qilmasang boʻlardi Nega aaaa bilasnmi hatto koʻra olmasligimni bilib tugʻilganimdayoq ota onam meni bolalar uyiga tashlab ketgan sen buni bilmaysan menga aytsa boʻlardi 7 yil ichida men seni sevmasliginga oshdayoq ishonmagandim
Luveria ovozi titrab ketdi. U so‘zlarini to‘xtata olmadi, ichidagi og‘riq yillar davomida yig‘ilib qolgan edi.
— Nega… — dedi u, ovozi sinib. — Nega bunday qilding, Tae? Agar bunday qilmasang bo‘lardi-ku… nega?!
U bir qadam orqaga chekindi, qo‘llari musht bo‘lib qotdi.
— Bilasanmi… men hatto ko‘ra olmasligimni bilib ham, — uning nafasi uzildi, — tug‘ilganimdayoq ota-onam meni bolalar uyiga tashlab ketgan. Sen buni bilmaysan… hech kim bilmaydi!
Tae yuzi oqarib ketdi. U ilk bor Luveriyaning ichidagi og‘riqning chuqurligini ko‘rayotgandi.
— Menga aytsa bo‘lardi… — Luveria ovozi endi g‘azabdan ko‘ra ko‘proq alam edi. — Men 7 yil davomida… seni sevmasligingga ham ishonmagandim!
Jimlik yana tushdi. Bu safar og‘irroq, bosuvchi.
Tae sekin bir qadam oldinga yurdi, lekin Luveriya darrov qo‘lini ko‘tardi.
Tae to‘xtadi. Uning ovozi past, lekin aniq chiqdi:
Luveria kulib yubordi — ammo bu kulgi quvonch emas, sindirilgan yurakning ovozi edi.
— Albatta bilmading. Hech kim bilmaydi mening qorong‘u tomonimni.
Tae boshini egdi. Keyin sekin dedi:
— Men seni sevmasligim uchun emas… seni yo‘qotishdan qo‘rqib jim bo‘lganman.
— Men ham xato qildim. Katta xato. Lekin men seni tark etishni hech qachon xohlamaganman, Luveria. Hech qachon.
Uning ovozi titradi, lekin u davom etdi:
— Agar meni ko‘rishni xohlamasang ham… men baribir shu yerdaman. Chunki sen menga shunchaki “sevgi” emas… sen mening hayotimdagi eng haqiqiy narsasan.
Luveria ko‘zlarini yumdi. Uning nafaslari notekis edi.
— Unda menga yolg‘on qilma, Tae… — dedi u juda past ovozda. — Men yolg‘onni ko‘ra olmayman… lekin yuragim his qiladi.
Tae bir muddat jim turdi. Luveriyaning so‘zlari xonani kesib o‘tgandek bo‘ldi. “Yuragim his qiladi” — bu eng og‘ir gap edi.
U asta nafas oldi va yana yaqinlashmasdan, o‘rnida turib gapirdi:
Ovozida bu safar titroq emas, qat’iyat bor edi.
— Men seni sevmasligim haqida hech qachon yolg‘on qilmaganman. Aksincha… men sevganimni yashirganman.
— Chunki men o‘zimdan qo‘rqardim. Seni og‘ritishdan, seni yo‘qotishdan, va eng yomoni… seni yetarli darajada himoya qila olmasligimdan.
— Sen bolalar uyida o‘sgansan… sen ko‘p narsani yolg‘iz ko‘targansan. Men esa yoningda bo‘lsam ham, seni to‘liq tushunmaganman.
Luveria labini tishladi, lekin indamadi.
Tae pastroq ovozda davom etdi:
— Men seni ko‘rmayotganingni bilardim… lekin seni “to‘liq ko‘rmayotganimni” o‘zim ham endi tushunyapman.
Uning ovozi sovuq emasdi… lekin ishonchsiz edi.
Tae javob berishdan oldin bir qadam orqaga chekindi, go‘yo unga joy berayotgandek.
— Men endi seni yashirmayman. Yolg‘iz qoldirmayman. Va agar sen ruxsat bersang… men har kuni isbotlayman.
Luveria kulmadi. Bu safar yig‘lamadi ham.
— Agar yana jonimni og‘ritsang-chi?
— Unda men seni yo‘qotishga haqli bo‘laman.
— Lekin hozir… men seni yo‘qotishni xohlamayman. Hech qachon.
Luveria bir zum jim qoldi. Tae aytgan oxirgi gap xonada og‘ir osilib turardi.
“Men seni yo‘qotishni xohlamayman…”
Bu gap unga begona emasdi. Lekin hozir u ishonishga qo‘rqardi.
U asta nafas oldi va ovozi titrab chiqdi:
— Sen doim shunaqa deysan, Tae…
— Avval ham shunaqa so‘zlar bo‘lgan. Keyin esa… sukut bo‘lgan.
U ko‘zlarini pastga tushirdi, ko‘rmasa ham, xuddi bo‘shliqni his qilayotgandek.
— Men sukutdan qo‘rqaman, Tae. So‘zlardan emas.
Tae bir qadam oldinga yurdi, keyin to‘xtadi. Bu safar u8 shoshilmadi.
— Unda meni sinab ko‘r, — dedi u sokin ovozda.
— Sinab ko‘rish? Men odamlarni sinab charchadim.
— Men “ishontir” demayapman. Men “vaqt ber” deyapman.
— Men seni o‘zgartirmoqchi emasman. Men faqat yoningda qolmoqchiman. Agar sen meni rad etsang ham… men seni tushunishga harakat qilaman.
— Nega bunchalik qattiq turibsan?
— Chunki sen birinchi marta menga rostgoʻy bo‘lding. Va men birinchi marta… o‘zimga rostgoʻy bo‘lyapman.
Luveria sekin boshini burdi. Ovozi juda past chiqdi:
— Men senga ishonishni xohlayman, Tae…
— Lekin xohlash… har doim yetmaydi.
U bir lahza to‘xtab, juda sokin dedi:
— Unda men shoshmayman. Men ketmayman ham.
Luveria unga qarab turdi. Bu safar ko‘zlarida g‘azab kamroq edi. Ko‘proq charchoq va ehtiyotkorlik bor edi.
Chunki u endi bitta narsani aniq bilardi — Luveria endi faqat “sevish” emas, avvalo “ishonishni o‘rganayotgan” edi.
Xona yana jimlikka cho‘mdi. Bu jimlik endi og‘ir emas edi — u asta-sekin tinchlanayotgandek edi.
Luveria chuqur nafas oldi. Qo‘llari endi musht emas, bo‘sh edi.
Tae darrov javob bermadi, faqat uni tingladi.
— Men seni hali ham to‘liq tushunmayman, — dedi Luveria. — Lekin… men seni butunlay itarib yuborishni ham xohlamayapman.
Tae ko‘zlarini yumib ochdi. Bu uning uchun kichik, lekin juda katta javob edi.
— Men shu yetarli deb hisoblayman, — dedi u past ovozda.
Luveria ko‘zini unga qadadi, bu safar ishonchsiz emas, aniqroq edi:
— Yana bir marta meni yolg‘iz tashlab ketishdan oldin… hech bo‘lmasa rostini ayt.
Tae bir lahza jim qoldi, keyin bosh irg‘adi.
— Va’da berolmayman, mukammal bo‘laman deb… lekin rostini aytaman. Har safar.
Luveria asta nafas chiqardi. Ko‘zlaridagi og‘irlik biroz yengillashgandek bo‘ldi.
— Unda… — dedi u sekin, — men ham harakat qilaman.
Tae yengil jilmaydi, birinchi marta haqiqiy, zo‘r emas, samimiy jilmayish.
Luveria ortiga o‘girildi, eshik tomon yurdi. Eshikka yetganda bir lahza to‘xtadi.