Любовь из прошлого ❤️
Aytishlaricha, qalb ogʻrigʻini koʻtarish jismoniy ogʻriqdan koʻra ogʻirroq boʻlarkan. Baʼzi odamlar yuragi ezilib, sogʻinchdan boʻzlamasligi uchun har qanday jismoniy zarbga dosh berishga tayyor boʻlishadi. Tanho qolganingda oʻzingni tashlab ketilgandek his qilasan va oʻz uyingdagi bu halokatli sukunatga koʻnika boshlaysan. Vaqt oʻtishi bilan esa bu sukunat senga qadrdon boʻlib qoladi.
Agar Jimin boʻlmaganida, Jungkook bu yolgʻizlik bilan butunlay qorishib ketgan boʻlardi. Hatto oʻzi ham sezmagan holda atrofidagi boʻshliq bilan fikrlashadigan, goho biron narsani talashib, oʻz-oʻzi bilan gaplashadigan odat chiqargandi. Pak Jimin uni tez-tez yoʻqlab turar, yeguliklar tashib, sogʻligʻidan xabar olardi.
Jimin oʻsha kunni — Jungkook oʻzining homiladorligini bilgan kunni oʻz koʻzi bilan koʻrgandi. Qorachadan kelgan yigit hammom polida oʻtirgancha oʻkrab yigʻlardi. Oʻshanda Jimin nima boʻlganini tushunolmay, doʻstini yana isterika va asabiy zoʻriqish iskanjasida qoldi deb oʻylagandi. Sakkizinchi marta tekshirib koʻrilgan testda porlab turgan ikki chiziq — Jungkookning koʻz yoshlari shunchaki emas, balki cheksiz baxt yoshlari ekanidan darak berardi. — Tani, xavfsizlik kamaringni taqdingmi? — Jungkook orqani koʻrsatuvchi oynaga qarab, bolalar kursichasida u yoqdan-bu yoqqa burilib, qoʻlidagi qogʻoz samolyotni tepaga otayotgan oʻgʻlini kuzatdi. — Ehtiyot boʻl, quyoshim.
Ochiq derazadan esayotgan iliq shabada Jungkookning toʻq rangli soch tolalarini mayin hilpiratib, uning jamlangan yuzini ochib koʻrsatardi. Yoʻlda mashinalar kam, tirbandlikdan asar ham yoʻq edi, musaffo osmon esa havo ajoyib boʻlishini vaʼda qilardi. Bunday issiqda Jungkook kostyum kiyib pishib ketishni istamadi: yengil oq koʻylak va qomatiga mos tushgan ingichka katak-katak shim kiyib, oyoqlariga kalta qora tufli ilib oldi. Kayfiyati aʼlo, gʻayrati ichiga sigʻmasdi.
Yeontan esa jinsi kombinezon va Miki Maus tasviri tushirilgan qizil futbolka kiyib olgandi. Bu manzara shunchalik shirin koʻrinardiki, Jungkook oʻgʻliga qarab oʻn daqiqacha termilib qoldi. Kichkintoy bogʻchaga olib boradigan va ichida barcha kerakli narsalari boʻlgan ryukzakchasini ham oʻzi bilan birga olgandi. U otasining ishxonasida birinchi marta boʻlishi emas edi, shuning uchun hech qanday noqulaylik tugʻilmasligiga va hammasi koʻngildagidek oʻtishiga ishonchi komil edi. Idoradagi Sir
Binoga kirar ekan, Jungkook Yeontanning qoʻlidan tutib borar, yoʻl-yoʻlakay hamma bilan salomlashib, tabassum hadya etardi. Kichkina Yeontanning har bir kishi bilan astoydil salomlashib, qoʻlchalari bilan xayrlashib ketishi uning koʻnglini koʻtarardi. Har ikkala Chon kabinetga kirishganda, u yerda faqat bir nechta ishchi xodimlar bor edi, qolgan joylar boʻsh, hatto hali kelib ulgurmagan Kim ham koʻrinmasdi.
— Faqat boshqalarga xalaqit berma, xoʻpmi? — Jungkook oʻgʻlini memonlar stuliga oʻtqazib, stol ustiga rasm chizish uchun hamma narsani joylashtirdi.
Yangi rangli qalamlarni koʻrib bolakayning koʻzlari quvonchdan porlab ketdi va u otasiga qarab bosh silkigancha "sanʼat asari" yaratishga kirishdi. Jungkook koʻngli xotirjam boʻlib, oʻz ish joyiga oʻtirdi va labini tishlagancha ish boshladi. Biroq xavotir baribir uning xayolini chulgʻab olgandi: "Toʻsatdan Taehyung qarshisida kim turganini anglab qolsa-ya?" Lekin bu haqda olingan bosh qotirishning foydasi yoʻq edi — oʻtgan safar tushunmadi, demak, bu gal ham hammasi tinch oʻtib ketadi. — Men senga nima, Googlemanmi? Mening miyamda unchalik koʻp maʼlumot yoʻq, — Yoongi avtomatdan tayyorlangan qahvasini qoʻliga olib, uning yoqimli iforidan simirarkan, qoniqish bilan gapirdi. — Umuman olganda, bu senga nega kerak boʻlib qoldi?
— Men bu savolga javob berishni istamayman, — Taehyung doʻstining odatdagi injiq kayfiyatiga eʼtibor bermay, u bilan yonma-yon qadam tashlardi.
U bir soatdan beri oʻz savollariga javob ololmayotgandi va bularning barchasiga nimanidir aniq biladigan, lekin shunchaki oʻz feʼli sabab aytishni xohlamayotgan laʼnati Min Yoongi aybdor edi.
— Yana bir bor soʻrayman, Jungkookning bolasini otasi kimligini bilasanmi yoki yoʻqmi?
— Balki bilarmasman, — Yoongi suhbatdoshining ovozidagi asabiy ohanglardan zavqlanib, tasdiq maʼnosida bosh qitgʻadi. Odamlarning qiziquvchanligi bilan oʻynashish goho unga yoqib tushardi. Yoongi bu qiziquvchanlikni uch bosqichga boʻlgan boʻlardi. Birinchi bosqich — bu shunchaki surishtirish, oddiy holatda bilishga urinish. Ikkinchi bosqich — bu "nuxash", yaʼni "Nu Yoongi, aytib qoʻya qol" deb oʻtinish. Uchinchisi esa — taxmin qilish, qachonki oʻzing variantlar qidirib, oxiri qondirilmagan qiziquvchanlikdan asabiylashish boshlanadi.
— Baribir aytmayman, Tae. Buni oshkor qilishga mening haqqim yoʻq.
— Mayli... Asab tolalari qayta tiklanmaydi, afsus.
Taehyung oʻtgan kechada shunchalik koʻp asab yoʻqotgandiki, buni hisoblash qiyin edi. Shuncha savol boʻla turib, bitta ham javob yoʻqligi adolatdanmi? Uni hech kim oʻzini qiynashga majburlamagan, ammo qalb tushuntirish talab qilsa, hamma narsani bilishni va ishonch hosil qilishni istasa — u toʻgʻri qarorlarni uqtirayotgan aqlni hech qachon tinglamaydi.
— Oul, bu nima, Tani? — Yoongi koʻzlarini qisib, bolaning nozik qomatiga va yuz tuzilishiga ajablanib qaradi.
Biroq, baxtga qarshi, uning koʻzoynagi kabinetdagi stolda qolib ketgandi, keyingi yillarda esa koʻzi ancha pand berayotgan edi. Taxminlari toʻgʻriligiga ishonch hosil qilish uchun balandroq ovozda chaqirdi:
— Tani?
— Yoni amaki! — Bolakay quvonch bilan bor kuchi bilan yugurib keldi va yuzida baxtiyor tabassum bilan Min Yoongining quchogʻiga otildi. U quvonganicha amakisining boʻynidan kichkina qoʻlchalari bilan mahkam quchoqlab oldi.
— Sen bu yerda nima qilib yuribsan? — Taehyung sochlari och rangda boʻlgan doʻstidan koʻra koʻproq hayratda edi. U ovoz chiqarib bolani choʻchitib yuborishdan qoʻrqardi. Ammo bolakay goʻyo uni butun umr bilgandek, hech bir qiyinchiliksiz oʻzining begubor tabassumi bilan unga boqib turardi. Uning yuz chizgilarida hamma narsa shu qadar tanish, shu qadar nusxa koʻchirilgandek ediki, Kim Taehyungning koʻzlariga yosh keldi. Axir bu ularning umumiy farzandi boʻlishi ham mumkin edi-ku... Lekin, koʻrinishidan, Taehyungdan oldinroq unga bu baxtni hadya etgan kimdir topilgan edi.
— Dadam meni oʻzi bilan olib keldi, bogʻchamizda tarbiyachimiz kasal boʻlib qolibdi, — bolakay goʻyo qarshisida oʻtmishdan kelgan kichkina Jungkook turgandek lablarini shishirdi. Goʻyoki u vaqt portalidan oʻtib kelgandek edi, ammo koridor oxiridan kelgan ovoz bu goʻzal manzarani chil-chil qildi.
6-Qism: Shokolad Iofri
— Chon Yeontan, dadangni bunday qoʻrqitma, yuragim yorilib oʻlishimga sal qoldi, — qorachadan kelgan yigit oʻgʻlining oldiga yugurib kelib, uni qoʻllariga oldi va yuzidan oʻpib qoʻydi.
Bu manzara Taehyung uchun juda goʻzal va hayajonli koʻrinsa-da, qalbini oʻrtaydigan bitta haqiqat bor edi — bu bola Taehyungniki emas, Jungkook va qaysidir boshqa bir yigitning oʻgʻli edi. Lablarini tishlagancha u Yeontanning Jungkookning qulogʻiga nimalardir deb pichirlashini, gohida esa jigarrang sochli yigitga (Taehyung xonada boshqa birini nazarda tutmoqda) qarab qoʻyishini kuzatdi.
— Amaki, biz siz bilan hali tanish emasmiz-a? — Kichkina oyoqchalar yerga tegishi bilan bola oʻziga qiziq tuyulgan Taehyungning yoniga yaqinlashdi. — Sizdan shokolad hidi kelyaptimi? Mening hidimda ham shokolad bor!
Katta qora koʻzlar sening qalbing tubiga tikilib turganda, ularning jozibasiga dosh berish qiyin edi. Va bu koʻzlar kimga — otasigami yoki oʻgʻligami tegishli boʻlishidan qatʼi nazar, baribir goʻzal edi. Taehyung bolaning yuziga unchalik sinchiklab qaramadi, lekin u Jungkookning aynan oʻzi edi. Bashoratchiga borishning ham hojati yoʻq edi. Ammo agar u biroz diqqat bilan qaraganida, bolaning burnidagi xuddi oʻzinikidek boʻlgan kichik xolga koʻzi tushgan boʻlardi. Oʻzining aynan oʻzi boʻlgan nusxasiga.
"Eh, Taehyung, hayotingni oʻzgartirib yuborishi mumkin boʻlgan imkoniyatni qoʻldan boy berding..."
Kun keladi, soat keladi,
Va anglaysan: hamma narsa abadiy emas!
Hayot bizni bagʻritoshlik bilan oʻrgatadi,
Vaqtning naqadar tezkorligini.
Hamma narsani qadrlash kerakligini,
Bizga berilgan neʼmatlarni asrashni.
Axir hayot xuddi ingichka ip kabi,
Gohida kutilmaganda uziladi...
— Tae! Tae! Men uddaladim! — Bolakay butun idorani boshiga koʻtarib baqirar, qoʻllarini silkitib, Taehyung unga oʻrgatgan usulda chizgan kurkasini koʻrsatardi. Dada, qara, qanday chiroyli!
— Tani, Tae amaki deb aytgin, shunchaki Tae emas, iltimos qilaman sendan, — Jungkook bolaning qoʻlidagi qogʻozni olib, bolalarcha chizilgan turfa rangli manzaraga qarab mayin jilmydi. Ich-ichidan esa bu ijod namunalari uchun bir-ikkita rom sotib olish kerakligini oʻyladi.
Suratda shirin koʻzchalari va yorqin dumi bor kurka aks etgandi.
"Juda shirin" — degan fikr Jungkookning xayolidan yashindek oʻtdi. Agar ular toʻla-kisli oila boʻlganlarida, bunday suratlar uylarining devorlarini shiftdan polgacha bezab turgan boʻlardi. "Qiziq, Yeontan Taehyung uning haqiqiy otasi ekanini bilsa nima qilgan boʻlardi? Ehtimol, u bundan xursand boʻlarmidi?
Ha, Jungkookning oʻzi ham borgan qarshi boʻlmasdi..." Ammo bularning barchasi uning miyasidagi xomxayol, hatto bemaʼni bir fantaziya edi xolos va agar Taehyung buni eshitganida ustidan kulgan boʻlardi.
— Qoʻyaver, hammasi joyida, qanday qulay boʻlsa shunday chaqiraversin, — Taehyung oʻzining eng jozibador tabassumlaridan birini hadya etdi.
Biroq Jungkook bu tabassum ortidagi niqobni va haqiqiy tuygʻularni sezmadi chamasi. Chunki yillar davomida u oʻz ichidagi his-tuygʻularni yashirishni mukammal darajada oʻrganib boʻlgandi. Professional darajada boʻlmasa-da, har holda buni uddalay olardi.
— Agar dadajonim "Taehyung amaki" desa, demak Taehyung amaki-da, — Tan beparvoroq yelkalarini qisib, jigarrang sochli Taehyungning tizzasiga oʻtirdi. Qoʻllari bilan flomasterlar qutisini kovlashtirib, tilini biroz chiqargancha rasm chizishga berilib ketdi. — Keling, quyoncha chizamiz?
— Men bir tanishimni bilardim, balki oʻshani chizarmiz? — Taehyung bolani oʻziga qulayroq joylashtirib, uning kichkina orqasiga koʻksini tiradi va qora flomasterning qopqogʻini ochdi.
— Rostdanmi?! Uning ismi nima edi?! — Bolaning koʻzlari qiziqish va hayratdan kattalashib ketdi. U xuddi juda muhim sirni biladiganlar qatoriga qoʻshilgandek gʻururlanib ketgandi.
— Rostdan, uning ismi Jungkook edi, — buni eshitib Jungkook hayrat bilan ortiga oʻgirildi. Unga shunday eshitildimi?
Yuzlari xiyonatkorona qizarib ketdi, qoʻlidagi ruchkasi polga tushib ketdi va u sukunatda yangragan bu ismga beixtiyor javob berib yubordi. Bunga nafaqat Jungkook, balki bolaning gaplariga berilib ketgan Taehyung ham eʼtibor qaratdi. Niqoblar toʻqnashuvi boshlandi. Koʻzlar bir-biriga qadaldi.
Jungkook qotib qolgan holatidan chiqib, polga tushib ketgan kanselyariya buyumini olish uchun pastga egildi. Taehyung esa bolaning savoliga javob berdi:
— Ha, xuddi sening dadangdek.
U koʻz qiri bilan Jungkookning naqadar noqulay ahvolga tushib qolganini kuzatardi. Bu uning besunaqayligida koʻrinib turardi — qizarib ketgan yigit ruchkani poldan ololmay qiynalardi. Lablarini xuddi kichkina bolalardek burishtirib qoʻygandi. Yoʻq, Taehyung buni mutlaqo shirin deb hisoblamasdi (aslida ichidan juda hayajonlanayotgan edi).
— Taehyung amaki, ertaga biz bilan birga parkka borishni istmaysizmi? — bolaning bu kutilmagan taklifidan Jungkook hayratlanganidan boshini stolga urib oldi. U stol tagidan pishillab chiqib, ogʻrigan joyini ushlagancha Kimning xavotirli nigohiga hammasi yaxshi degandek bosh silkidi.
— Men... bilmadim,... mumkinmi? Balki... kimdir... qarshi boʻlar? — Taehyung birdaniga ham quvonch, ham hadiksirash his qilib yutindi. Toʻgʻrisini aytganda, kimdir uning yuz-koʻzini urib, "Mening erim bilan aylanma" deyishini istamasdi, lekin ayni paytda oʻzi ham oʻsha nomaʼlum kimsani "U meniki boʻlishi kerak edi" deb urishga tayyor edi.
— Dadajon, Taehyung amaki biz bilan parkka bora qolsin? — Bolakay lablarini shishirib, xuddi "Shrek" multfilmidagi mushukdek moʻlchayib qaradi. Yeontan otasini qanday koʻndirishni yaxshi bilardi. — Men dunyodagi eng aqlli bola boʻlaman, soʻz beraman!
Har ikkala nigoh ham yakuniy qarorni kutib Jungkookga qadaldi. Bu vaziyat uni yanada qiyin ahvolga solib qoʻygandi. U nima deb javob berishni bilmasdi.
Hayratlanarlisi, Tani bor-yoʻgʻi bir kun ichida birovga bunday bogʻlanib qolgandi — u Yoongiga bir oyda koʻnikkan edi-ya, bu yerda esa bir kun... Bu yaxshi edi, lekin keyinchalik nima boʻlishi uni qoʻrqitardi. Biroq u oʻz farzandiga yoʻq deyolmasdi.
Taehyung va Yoongi uning lablaridan chiqqan gapni eshitib, chuqur tin olishdi
— Mayli, men qarshi emasman...
Sizning yozish uslubingizga mos ravishda, dialoglar va ichki kechinmalarni maksimal darajada saqlab qolishga harakat qildim. Davomini ham tashlasangiz, xuddi shu tarzda davom ettiramiz! Keyingi qismlarni kutaman.