𝗡𝗢𝗖𝗧𝗥𝗔

𝑼 𝒉𝒆𝒄𝒉 𝒒𝒂𝒄𝒉𝒐𝒏 𝒚𝒖𝒓𝒂𝒌 𝒃𝒊𝒍𝒂𝒏 𝒚𝒂𝒔𝒉𝒂𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏. 𝑼 𝒇𝒂𝒒𝒂𝒕 𝒐𝒒𝒊𝒎𝒏𝒊 𝒆𝒔𝒉𝒊𝒕𝒈𝒂𝒏. 𝑽𝒂 𝒔𝒉𝒖 𝒚𝒆𝒕𝒂𝒓𝒍𝒊 𝒆𝒅𝒊

𝑼 𝒕𝒖𝒈‘𝒊𝒍𝒈𝒂𝒏 𝒆𝒎𝒂𝒔, 𝒖𝒚𝒈‘𝒐𝒏𝒈𝒂𝒏. 𝒀𝒖𝒓𝒂𝒌 𝒃𝒊𝒍𝒂𝒏 𝒆𝒎𝒂𝒔, 𝒔𝒖𝒌𝒖𝒏𝒂𝒕 𝒃𝒊𝒍𝒂𝒏 𝒏𝒂𝒇𝒂𝒔 𝒐𝒍𝒂𝒅𝒊. 𝑼 𝒉𝒆𝒄𝒉 𝒒𝒂𝒄𝒉𝒐𝒏 𝒒𝒖𝒗𝒐𝒏𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏, 𝒂𝒎𝒎𝒐 𝒚𝒐‘𝒒 𝒒𝒊𝒍𝒊𝒔𝒉𝒅𝒂 𝒉𝒆𝒄𝒉 𝒒𝒂𝒄𝒉𝒐𝒏 𝒊𝒌𝒌𝒊𝒍𝒂𝒏𝒈𝒂𝒏. 𝑸𝒐𝒏 — 𝒃𝒖 𝒖𝒏𝒈𝒂 𝒃𝒆𝒓𝒈𝒂𝒏 𝒊𝒔𝒎 𝒆𝒎𝒂𝒔, 𝒖 𝒕𝒂𝒏𝒍𝒂𝒈𝒂𝒏 𝒕𝒊𝒍. 𝑼𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒏𝒊𝒈𝒐𝒉𝒊 𝒎𝒖𝒛𝒅𝒂𝒚, 𝒂𝒎𝒎𝒐 𝒊𝒄𝒉𝒌𝒂𝒓𝒊𝒔𝒊 𝒚𝒐𝒏𝒎𝒂𝒚𝒅𝒊 — 𝒄𝒉𝒖𝒏𝒌𝒊 𝒉𝒆𝒄𝒉 𝒒𝒂𝒄𝒉𝒐𝒏 𝒚𝒐𝒒𝒊𝒍𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏. 𝑼 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒉𝒊𝒔 𝒒𝒊𝒍𝒎𝒂𝒚𝒅𝒊, 𝒂𝒎𝒎𝒐 𝒔𝒆𝒏𝒅𝒂𝒈𝒊 𝒉𝒂𝒓𝒂𝒌𝒂𝒕𝒏𝒊 𝒆𝒔𝒉𝒊𝒕𝒂𝒅𝒊. 𝑼 𝒔𝒆𝒌𝒊𝒏 𝒌𝒆𝒍𝒂𝒅𝒊. 𝑻𝒊𝒏𝒄𝒉𝒍𝒊𝒌𝒅𝒂. 𝑺𝒐‘𝒛𝒔𝒊𝒛. 𝒀𝒖𝒓𝒂𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒖𝒓𝒂𝒚𝒐𝒕𝒈𝒂𝒏𝒊𝒏𝒊 𝒆𝒔𝒉𝒊𝒕𝒈𝒂𝒏 𝒍𝒂𝒉𝒛𝒂𝒅𝒂 𝒆𝒔𝒂… 𝒌𝒆𝒄𝒉 𝒃𝒐‘𝒍𝒂𝒅𝒊.

𝑼 𝒌𝒆𝒍𝒈𝒂𝒏 𝒋𝒐𝒚𝒅𝒂 𝒚𝒖𝒓𝒂𝒌𝒍𝒂𝒓 𝒋𝒊𝒎 𝒃𝒐‘𝒍𝒂𝒅𝒊. 𝑼𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒊𝒔𝒎𝒊𝒏𝒊 𝒂𝒚𝒕𝒊𝒔𝒉𝒎𝒂𝒚𝒅𝒊 — 𝒇𝒂𝒒𝒂𝒕 𝒐‘𝒄𝒉𝒂𝒅𝒊. 𝑵𝒂 𝒒𝒊𝒄𝒉𝒒𝒊𝒓𝒊𝒒, 𝒏𝒂 𝒒𝒂𝒔𝒐𝒔. 𝑭𝒂𝒒𝒂𝒕 𝒔𝒐𝒗𝒖𝒒 𝒉𝒂𝒗𝒐𝒈𝒂 𝒔𝒊𝒏𝒈𝒊𝒃 𝒌𝒆𝒕𝒈𝒂𝒏 𝒒𝒐𝒏𝒏𝒊 𝒆𝒔𝒍𝒂𝒕𝒂𝒅𝒊𝒈𝒂𝒏 𝒋𝒊𝒎𝒋𝒊𝒕𝒍𝒊𝒌.
𝑼 𝒉𝒆𝒄𝒉 𝒌𝒊𝒎𝒈𝒂 𝒕𝒆𝒈𝒎𝒂𝒚𝒅𝒊. 𝑭𝒂𝒒𝒂𝒕 𝒖𝒏𝒖𝒕𝒊𝒔𝒉 𝒊𝒔𝒕𝒂𝒈𝒊𝒅𝒂 𝒃𝒐‘𝒍𝒈𝒂𝒏𝒍𝒂𝒓𝒈𝒂 𝒒𝒂𝒓𝒂𝒚𝒅𝒊. 𝑼𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒒𝒂𝒅𝒂𝒎 𝒕𝒐𝒗𝒖𝒔𝒉𝒊 𝒚𝒐‘𝒒. 𝑳𝒆𝒌𝒊𝒏 𝒔𝒆𝒏 𝒖𝒏𝒊 𝒉𝒊𝒔 𝒒𝒊𝒍𝒂𝒔𝒂𝒏. 𝑺𝒆𝒏 𝒉𝒂𝒍𝒊 𝒐‘𝒔𝒉𝒂 𝒒𝒐𝒓𝒐𝒏𝒈‘𝒊𝒍𝒊𝒌𝒏𝒊 𝒌𝒐‘𝒓𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏𝒔𝒂𝒏, 𝒇𝒂𝒒𝒂𝒕 𝒐𝒓𝒒𝒂𝒔𝒊𝒅𝒂𝒏 𝒚𝒖𝒓𝒊𝒃 𝒌𝒆𝒍𝒂𝒚𝒐𝒕𝒈𝒂𝒏𝒊𝒏𝒊 𝒔𝒆𝒛𝒈𝒂𝒏𝒔𝒂𝒏.

𝑼 𝒔𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒏𝒐𝒎𝒊𝒏𝒈𝒏𝒊 𝒃𝒊𝒍𝒎𝒂𝒚𝒅𝒊. 𝑪𝒉𝒖𝒏𝒌𝒊 𝒖𝒏𝒈𝒂 𝒌𝒆𝒓𝒂𝒌 𝒆𝒎𝒂𝒔.
𝑼 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒌𝒊𝒎𝒍𝒊𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒃𝒊𝒍𝒂𝒏 𝒆𝒎𝒂𝒔, 𝒚𝒖𝒓𝒂𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒏𝒆𝒄𝒉𝒕𝒂 𝒎𝒂𝒓𝒕𝒂 𝒖𝒓𝒈𝒂𝒏𝒊𝒏𝒊 𝒆𝒔𝒉𝒊𝒕𝒊𝒃 𝒕𝒂𝒏𝒍𝒂𝒚𝒅𝒊.
𝑼 𝒔𝒆𝒗𝒈𝒊 𝒉𝒂𝒒𝒊𝒅𝒂 𝒆𝒔𝒉𝒊𝒕𝒈𝒂𝒏. 𝑨𝒎𝒎𝒐 𝒖𝒏𝒈𝒂 𝒊𝒔𝒉𝒐𝒏𝒎𝒂𝒚𝒅𝒊.
𝑹𝒂𝒉𝒎 𝒅𝒆𝒈𝒂𝒏 𝒔𝒐‘𝒛 𝒖𝒏𝒈𝒂 𝒂𝒚𝒕𝒊𝒍𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏. 𝑩𝒂𝒍𝒌𝒊 𝒂𝒚𝒕𝒊𝒍𝒈𝒂𝒏𝒅𝒊𝒓... 𝒍𝒆𝒌𝒊𝒏 𝒆𝒔𝒉𝒊𝒕𝒊𝒍𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏.
𝑼 𝒔𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒋𝒐𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒆𝒎𝒂𝒔. 𝑼 — 𝒏𝒂𝒋𝒐𝒕𝒅𝒂𝒏 𝒌𝒆𝒚𝒊𝒏 𝒒𝒐𝒍𝒂𝒅𝒊𝒈𝒂𝒏 𝒚𝒐‘𝒒𝒐𝒕𝒊𝒔𝒉.
𝑼 — 𝑵𝒐𝒄𝒕𝒓𝒂 𝒆𝒎𝒂𝒔. 𝑳𝒆𝒌𝒊𝒏 𝒐𝒅𝒂𝒎𝒍𝒂𝒓 𝒖𝒏𝒊 𝒔𝒉𝒖𝒏𝒅𝒂𝒚 𝒂𝒕𝒂𝒔𝒉𝒈𝒂𝒏.
𝑼 𝒔𝒉𝒖𝒏𝒄𝒉𝒂𝒌𝒊 𝒒𝒐𝒓𝒐𝒏𝒈‘𝒖 𝒆𝒎𝒂𝒔. 𝑼 𝒒𝒐𝒓𝒐𝒏𝒈‘𝒊𝒍𝒊𝒌𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒐‘𝒛𝒊.

Dunyo hali ikki rangda bo‘lingan edi:
Boylik va qashshoqlik, shavqatsizlik va soddalik, zulm va itoat.
Bu farqlar har bir nafasda, har bir ko‘zda, har bir qon tomirida sezilardi.
Tog‘lar etagida, jim va sovuq qishloqlarda oddiy insonlar yashardi.
Ularning qo‘llari chuqur yorig‘liklardan, yuraklari esa najot kutishdan charchagan edi.
Ular tuproqni haydab, hayot uchun ter to‘kardilar — ammo yashash uchun hech qachon yetarli emasdi.

Lekin yiroqda — tepaliklar ustida, tuman bilan qoplangan qal’alarda boshqa bir mavjudotlar yashardi.
Ular inson qiyofasida bo‘lsalar-da, yuraklari insoniy tuyg‘ulardan mahrum edi.
Ular – qon ichuvchilar, zamonlarga hukmronlik qilgan, sirli va qo‘rquv bilan aralash yashagan mavjudotlar edi.
Qirollik saroylari ularniki edi. Boylik, kuch, go‘zallik — bular ularning tug‘ma huquqi edi.
Ular yarim tunlarda baland derazalardan pastga qarashar, quyida esa insonlar tiz cho‘kib, qonni qurbonlik qilardi.

Odamlar ularni “la’natlanganlar” deb atashmasdi.
Yo‘q, odamlar ularni "Najotkorlar" deb chaqirardi.
Chunki ular qonini berib, hayotini saqlab qolaman deb o‘ylardi.
Qon — ular uchun nafaqat hayot, balki xizmat, itoat, va najot ramzi edi.
Ba’zilarga bu "shon" edi: o‘zini ularga bag‘ishlash, vafot etganda qondan tozalanib ketish.
Boshqalarga bu — zulmat edi, sokin o‘lim, abadiyat sari surilgan jim tanazzul.

Saroylarda esa bayramlar o‘tkazilardi.
Chiroqlar yorishardi, kuylovchilar ashula aytardi.
Ammo eng orqa xonada… o‘lim jimgina xizmat qilardi.
Ularning orasida bir shaydo ko‘zlar egasi yurardi.
U qichqiriqlarsiz o‘ldirardi. O‘z ismini aytmasdi. Qon ichardi — va ketardi.
Uning borligi atrofga sovuq havo singari taralardi.
U hech kimdan kechirim so‘ramasdi — va hech kim undan so‘ramasdi.

Insonlar uni hech qachon ko‘rmagan.
U — bayramlar soyasida yashagan qorong‘ilik edi.
Qiyofasi go‘zal, ammo nigohi yurakni muzlatadigan… Noctra.
Lekin bu ismi emasdi. Bu — boshqa birovlar bergan nom edi.
U qachon, qayerda paydo bo‘lgan — hech kim bilmasdi.
Faqat bir haqiqat bor edi: u o‘zgacha edi.

Asrlar o‘tgan sari, u o‘zgarmadi.
Qirolliklar qulab tushdi, qishloqlar yer bilan yakson bo‘ldi.
Ammo u qoldi. Har doim. Har yerdan. Har zamondan ustun.
Va hali hech kim bilmaydi: bir kun kelib u… jim o‘tmishidan chiqib, hozirgi zamonni titratadi.

O‘tmishda qachondir qirollarga qarashli bo‘lgan, hozir esa butunlay tashlab ketilgan, ammo hanuz ulug‘vorligi bilan dahshat taratib turgan bir saroy bor edi.
Bu saroy tog‘lar ichida, balandliklar va jarliklar orasida berkingan edi.
O‘sha yerda — doimiy qora bulutlar ostida, quyosh hech qachon tepasida ko‘rinmaydigan hududda u yashardi.
Osmon — kulrang, shamol esa qon hidi bilan to‘yingan.
Saroy atrofini chigal, qop-qora tikonli, biror joyida ochilgan zaharli rangli gullar o‘rab olgan edi. U gullar odamzodning hidi kelganini sezsa, o‘zi tiriklay yemirib yuborardi.

Saroyda hech kim yashamasdi — faqat u.
Devorlari zanglagan temirdan, ustunlari esa o‘nlab yillar davomida sukunatni eshitib toshday qotgan. Ichkarisi — hashamatli, lekin sovuq. Xuddi yurak singari.
Bu joyda na kulgu, na kuy, na mehmon bor edi. Faqat jimjitlik. Va… — Noctra.

U odamlarni yoqtirmasdi. Yoqtirish degan so‘z unga begona edi. U odamlarni sezardi, ularning qorquvini, yurak urishini, yuvilmagan iltijolarini…
Ammo u hech qachon ularni tushunishga urinmagan.
Uchratganda esa — kech bo‘lardi.
U ularni ezardi. Ezgilik bilan emas — quvonchsiz va sovuq vahshiylik bilan.
Tunni kutardi, chunki tun — uning ov vaqti edi. U har kecha osmon to‘liq qorayganda, lablarida hech qanday hissiyot ifodasiz, qishloqlar tomon chiqardi. Qon — bu uning san’ati, azob esa — uning musiqasi edi.

U hech qachon o‘z oilasi bilan ko‘p uchrashmagan. Ular ham vampirlar edi — qadim, ulug‘, boshqa qirolliklardan chiqqan, lekin hech biri unga yaqin bo‘la olmagan.
Ular unga g‘ayritabiiy, qattiq, boshqacha qarashar edi.
Chunki ularning yuragida hali nimadir qolgan edi — lekin unda emas. Noctra o‘z dunyosida — odamlar, vampirlar, va hatto o‘limdan ham yiroq yashardi. Yolg‘iz edi. Lekin u hech qachon bu yolg‘izlikdan shikoyat qilmagan.
Bu — uning tanlovi emasdi. Bu — uning mavjudligi edi.

Dunyoda mendan vahshiy vampir bor deb o‘ylamayman. Agar bo‘lsa ham — u hali meni ko‘rmagan.

Qon – men uchun lazzat emas. Bu nafas. Bu kuch. Bu tinchlik. Va men kuchni yaxshi ko‘raman. Men tinchlikni yomon ko‘raman. Odamlar meni vahshiy deydi, lekin bu faqatgina ular vahshiylik nima ekanini hali ko‘rmagani uchundir. Mening ismim Rachel… yoki Noctra. Qaysi biri meniki — ahamiyatsiz. Men uni tanlamaganman. Ular berishgan. Men esa faqat qabul qilganman. Qanday ismda atashsa ham — baribir hamma baravarida jim bo‘ladi.

Otam — Xamirhael, qadim vampir qirolliklaridan birining hukmdori.
U asrlar davomida yer ostidagi qirollikni boshqargan. U o‘zi bilan teng emas — dunyo bilan teng raqib topgan.
U birinchi qon ichganlardan. Eng qadimiy qon — o‘zidan boshlanadi.

Uning... 14 xotini bor. Ha, to‘rt emas, besh emas — o‘n to‘rt. Ularning har biri men uchun “ona” bo‘lishi kerak edi.
Lekin ular hech qachon menga yaqinlashmagan. Yoki balki... yaqinlashishni xohlamagan.
Ehtimol meni ko‘zlarimdan qo‘rqqandir. Yoki yuragimdagi bo‘shliqni ular ham sezgandir. Men ularga kerak emas edim. Men ulardan birortasiga ham kerak emas edim. Men hech qachon sevilmadim, va men bunga ehtiyoj sezmaganman.

Boshqa vampirlar buni "ko‘plik" deb ataydi. Ular hayron qoladi: “Qanday qilib sening otang shunchalar ko‘p qon bog‘lagan?” Lekin men uchun bu ko‘p emas. Men uchun bu — kam.
Men uchun hech qachon hech narsa yetarli bo‘lmagan.

Bizning avlod — chuqur ildizlar bilan o‘sgan. Har bir shaharda, har bir soyada mening ajdodimning izlari bor. Qon — bu meros. Qon — bu doimiy qonun. Va men — o‘sha qonning eng sovuq, eng shafqatsiz ko‘zgusiman.

Boshqa qirolliklardan meni so‘rab kelishadi. Ular menga turmushga chiqish, birlashish, qonlarni uyg‘unlashtirish, sulh tuzish istaydilar.
Ular mening kelajagimni siyosat deb bilishadi.

Men esa...
Ularning har birining qonini ichishni xohlayman.

Ularning nigohlaridagi istak, tilak, strategiyani ko‘rganimda — lablarim qimirlamaydi.
Ammo yuragimdagi narsa ularni titratishga yetadi:
Men birlashish uchun emasman. Men bo‘linish uchun yaratilganman.
Men sulh emas, qirg‘inman. Men yurak emas, qonman. Va hech bir podshoh... meni egay olmaydi.

Osmon yana qora bulutlar bilan qoplandi. Tog‘ tepalari ustidan sovuq shabada yurdi. Saroyim eshiklari hanuz berk, ichkarisi jimjit, qonga chanqagan ohangda edi. Men ovga hozirlanayotgan edim. Har kecha mening ovim sokin, lekin qonni titratadigan yoqimli marosim. Ammo bu kecha... buzildi.

Eshikdan shivirlab kirgan xizmatkor nigohini yerga tikdi.
U meni ko‘rmaslikka harakat qilardi. Balki qo‘rqqandir, balki avvalgilar qanday azoblanib yo‘q bo‘lib ketganini eslagandir.
U asta, deyarli pichirlab so‘zladi:

X: Buyruq bor… podshoh hazratlari sizni bugun kechqurun saroyga taklif qilmoqdalar. Juda muhim deyildi. Kelmasangiz, bu safar buyrug‘ingiz emas… jazongiz belgilanadi.

Men bir necha soniya jim qoldim. Faqat shamol tikanli gullarni silkitdi. So‘ng... og‘ir, lekin sovuq so‘zlar labimdan chiqdi

Rachel: Jin ursin. Ovlik mahalimda. Demak, men hayotimdagi eng tinch daqiqalardan buyruq sabab vos kechyapman. Qanday ahmoqona...

Ichimdan g‘azab ko‘tarildi. Men buyrug‘ni qabul qilmaganlar ustida necha marta hukm o‘qiganman. Endi esa o‘zim... shunchaki bir chaqiriqga itoat qilishim kerakmidi? Ammo bu safar... bu faqat oddiy chaqiriq emas edi. Men buni sezdim. Kech tushganida, men saroyga yo‘l oldim. Otam Xamirhael yashaydigan ulkan, chuqur qadimiylik singgan, minoralari osmonni teshib chiqadigan qasr.
U yerga bir necha oylar yillar davomida bormagan edim. Va u yerni sog‘inmaganman. Hatto unutganman. Ammo bu safar... nimadir boshqacha edi. Qasr devorlariga yaqinlashar ekanman, atrofdagi havo o‘zgarganini his qildim.
Men o‘zimni hech qachon qiynalmaslikka o‘rgatganman. Lekin bu kecha... boshqa vampirlar ham shu yerda edi.
Ular menga yaqin emasdi, lekin men ularni eshitardim. Yurak urishini emas sukutini. Ular sukunat bilan yurishar, lekin o‘sha sukunat men uchun qichqiriqdek edi. Men o‘zim kabi bo‘lganlarni yomon ko‘rardim. Chunki men o‘zimdan boshqa hech kimni tan olmasdim.

Saroy eshiklari ochildi.

Ichkariga qadam qo‘yar ekanman, eng yomon ko‘rgan holatim bilan to‘qnashdim: gavjum joy. Gap-so‘z, pichirlash, nigohlar, haroratlar. Bu yer tiriklikni o‘xshatishga harakat qilayotgan o‘liklar bilan to‘la edi.
Men to‘xtadim. Nigohlar menga tikildi. Men ularga emas.
Jim Sovuq. Ko‘zimda na qiziqish, na hayrat bor edi. Faqat... nafrat.

Men eshiklardan sekin qadam tashladim. Har bir yurishimda qavatlar ostida qanchadan qancha qonlar tin olganini his qilar edim. Bu yerda hamma meni ko‘rdi. Diqqat va etiborlari menda edi. Lekin men faqat unga qaradim. Xamirhael — mening otam. Asrlar davomida qirolliklarni boshqargan, urushlarni boshlab, qirg‘inlarni to‘xtatgan mavjudot.
U hozir ham hech narsa demay qarab turardi.

Men unga yaqinlashdim. Qon rangidagi gilam ustida yurib, chuqur bosh egdim. Biroq bu ta'zim muhabbat yoki itoat ramzi emas edi. Bu "men keldim, lekin bu degani bariga konadi degani emas", degan sovuq shart edi. Men boshimni egib, asta, ammo o‘tkir ohangda so‘z boshladim

Rachel: Bosh buyrug‘ingiz ila, ishlarimdan vos kechib, bu kechani sizga bag‘ishladim, ota. Ko‘r-ko‘rona itoat emas faqat buyruq bo‘lganligi uchundir.

So‘zlarim saroy devorlarida aks sado bo‘lib yurdi. Men gapirgandim, lekin ko‘pchilik eshitishga jur’at eta olmadi. Ortimdan kimdir pichirladi.
Ohang past, ammo yetarlicha zaharli edi

– Doim shunday... bolalarimiz ichra eng odobsizi.

Bu... onalarimdan biri edi.
O‘n to‘rt ayoldan biri. O‘n to‘rt “ona”dan hech qachon meni quchoqlamaganlar orasidan. Men pichingni eshitdim. U kimligini ham bilardim ovozdagi kinoyani yillar davomida unutmaganman. Men asta o‘girildim. Nigohim muzday. Sovuq. Teshib o‘tadigan darajada sokin. Ko‘zim unga qadalganda... u to‘xtadi. Lablarida so‘zlar muzlab qoldi. U asta boshini egdi. Yerga qaradi. Gapirganidan afsuslanmadimi men uchun farqi yo‘q. Men faqat jimlikni yaxshi ko‘raman. Ayniqsa... men sabab bo‘lgan jimlikni. So‘ng men yana oldimga qaradim. U yerda otam hali ham jim o‘tirardi. Ammo bu safar, nihoyat, lablari harakatlandib soz boshladi.

Xamirhael: Ancha yillar davomida ko‘rishmadik, Khaterina azizam… Nihoyat, bizni birlashtirgan katta sabab yuz berdi.

U so‘zini ohangli, lekin tagida nimadir yashiringan tarzda aytdi.
Bu oddiy chaqiriq emasligini bilardim. “Katta sabab...” U nimani nazarda tutdi? U qaysi sabab bilan meni kechani buzib, bu yerga kelishga majbur qildi? Men jim qoldim. Ko‘zlarimda savol, lablarimda so‘z yo‘q. Ammo ichimda faqat bitta gap yurgan edi “Yangi oyin boshlanyaptimi?”

Men otamning sozlarini eshitarkanman, yuzimda eng beparvo, ayyorona bir kulgi paydo boldi. Nima bo‘layotganini hali aniq anglamagan bo‘lsam-da, tashqi jimlikni buza olmasdim. Shunchaki... bosh egdim. Hurmatdan emas.
Bu "ko‘ramiz, qanday o‘yin o‘ynayapsizlar" degan sovuq imo edi. Ammo oradan nafas olishga ham ulgurmasdan, u ovozini balandroq qildi. Saroy devorlariga bor ovozi bilan, ayanchsiz xotirjamlikda so‘zladi

Xamirhael: Ertaga... mening aziz qizim Noctra Rachelning to‘y marosimi

To‘yi.?!?! Soz quloqlarimdan yuragimgacha tus oldi.
Ammo yuragim... uni qabul qilmadi. Men hozirgina orqaga mehmonlardan uzoqroqqa chekinmoqchi edim. Bu mavhum, yolg‘on ko‘rinishga toqatim yo‘q edi. Ammo u so‘z... meni mixlab qo‘yganday toxtatdi. Tana haroratim ozgardi. Quloqlarim so‘zlarni toliq anglay olmadi.
U ovoz xira, uzoqdan eshitilayotgan singari taralardi.
Goyo meni bu dunyoda hech kim chaqirmagan, lekin men baribir chaqirilganman. Yuragim urishni toxtatgandek bo‘ldi. Toxtadi...
Yoki men uning urushini sezolmadim. Ehtimol... birinchi marta, his qilishdan qo‘rqdim. Ichimga... sovuq, chuqur, bo‘shliq kirib keldi. Bu oddiy jahl emas edi. Bu ne sabab? kim? qanday qilib? qachondan beri??? degan savollar ichidagi vahima edi.

Men hali hech narsani tushunmasdim. Men hali hech narsani bilmasdim. Lekin... qandaydir qismini allaqachon yo‘qotgandek edim.

Men asta orqaga chekindim.
Ularni ularning nigohlarini, pichirlashlarini, hatto otamning mamnun yuzini ham ortimda qoldirdim. Men havoga ehtiyoj sezmaganman. Ammo hozir... nafas olishni hohlayapman. Saroy bog‘lariga yol oldim.
Osha qora tikonli atirgullar bilan o‘ralgan bog. Oy nuri yerni sirli yoritardi xuddi osmonning ozi ham bu yerda tomasha bindek.
Tikonli gullar oy nurida tiniq ko‘rinardi har biri chiroyli, lekin chaqiruvli. Bu yer... meni kutayotgandek edi. Bu havo... boshqacha Aura. Tinch, lekin og‘ir. Bu aura... bu dunyoga emas, men kabi mavjudotlar qalbiga tegishli. Otam o‘yin boshladi. Demak... Endi men ham o‘ynashim kerak.

U har doim buyruq berardi.
Men esa organib bogandim unga quloq solmaslikka. Lekin bu safar u nimagadir ishonchli, hatto galabaga yaqin gapirdi.
Shuning uchun bu safar, men ham oylayapman: O‘yinga oyin bilan javob beriladi. U shaxmat taxtasini ochdi. Endi men ham piyodani yuritshga tayyorman.
Lekin mening piyodam... qonda yuradi.

Men oy nuriga qaradim.
Shunda... Ortimda kimdir borligini his qildim. Yurish emas. Nafas emas. Faqat... yaqinlik.
Xuddi kimdir yuragimning orqasiga pichoq tirab turgandek.
Men darrov o‘girildim. Sovuq va o‘tkir nigoh bilan. Ammo… hech kim yo‘q edi. Bu yerda hech kim yo‘q. Bu yerda faqat men, oy nuri, va tikonli gullar. Lekin men... aniq his qildim. Kimdir yaqinlashgan edi. Kimdir... meni kuzatayogan edi.

Bu yana bir o‘yinmi? dedim ichimda. Kimdir mening asabim bilan o‘ynayapti.

Jahlim ichimda sekin-sekin qaynab chiqdi. Men qonni his qila olaman. Nafasni, qorquvni, quvonchni — hatto eng tiniq jimlikdagi chaqiruvni ham. Va men... yolgiz emas edim. Faqat bu safar... kimdir men bilmagan uslubda asabimga tegyapti.