𝕄𝕪 𝕚𝕕𝕠𝕝

9 Ep

𝑺𝒆𝒗𝒈𝒊 𝒉𝒂𝒓 𝒅𝒐𝒊𝒎 𝒃𝒊𝒓 𝒙𝒊𝒍 𝒚𝒐‘𝒍 𝒃𝒊𝒍𝒂𝒏 𝒕𝒖𝒈𝒂𝒎𝒂𝒚𝒅𝒊. 𝑩𝒂’𝒛𝒊𝒍𝒂𝒓 𝒖𝒏𝒊 𝒒𝒖𝒄𝒉𝒐𝒒𝒍𝒂𝒃 𝒃𝒂𝒙𝒕𝒈𝒂 𝒚𝒆𝒕𝒂𝒅𝒊, 𝒃𝒂’𝒛𝒊𝒍𝒂𝒓 𝒆𝒔𝒂 𝒖𝒏𝒊 𝒚𝒖𝒓𝒂𝒈𝒊𝒅𝒂 𝒐𝒍𝒊𝒃 𝒚𝒖𝒓𝒊𝒃, 𝒔𝒖𝒌𝒖𝒏𝒂𝒕𝒅𝒂 𝒔𝒐‘𝒏𝒂𝒅𝒊. 𝑲𝒊𝒎𝒅𝒊𝒓 𝒖𝒏𝒊 𝒚𝒐‘𝒒𝒐𝒕𝒊𝒃, 𝒚𝒂𝒏𝒂 𝒕𝒐𝒑𝒂𝒅𝒊. 𝑲𝒊𝒎𝒅𝒊𝒓 𝒆𝒔𝒂 𝒕𝒐𝒑𝒂𝒅𝒊, 𝒍𝒆𝒌𝒊𝒏 𝒚𝒐‘𝒒𝒐𝒕𝒊𝒔𝒉𝒈𝒂 𝒎𝒂𝒋𝒃𝒖𝒓 𝒃𝒐‘𝒍𝒂𝒅𝒊.

𝑩𝒂’𝒛𝒊𝒍𝒂𝒓 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏 𝒃𝒖 𝒐𝒙𝒊𝒓𝒊 𝒕𝒐‘𝒚 𝒃𝒐‘𝒍𝒈𝒂𝒏 𝒉𝒊𝒌𝒐𝒚𝒂, 𝒃𝒐𝒔𝒉𝒒𝒂𝒍𝒂𝒓 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏 𝒆𝒔𝒂 – 𝒒𝒂𝒃𝒓𝒊𝒔𝒕𝒐𝒏 𝒚𝒐𝒏𝒊𝒅𝒂 𝒕𝒐‘𝒙𝒕𝒂𝒈𝒂𝒏 𝒅𝒂𝒓𝒅𝒍𝒊 𝒊𝒛𝒕𝒊𝒓𝒐𝒃. 𝑨𝒎𝒎𝒐 𝒇𝒂𝒓𝒒𝒊 𝒚𝒐‘𝒒: 𝒄𝒉𝒊𝒏 𝒔𝒆𝒗𝒈𝒊 – 𝒃𝒖 𝒏𝒂𝒇𝒂𝒒𝒂𝒕 𝒃𝒊𝒓𝒈𝒂 𝒚𝒂𝒔𝒉𝒂𝒔𝒉, 𝒃𝒂𝒍𝒌𝒊 𝒃𝒊𝒓𝒈𝒂 𝒚𝒂𝒔𝒉𝒂𝒚 𝒐𝒍𝒎𝒂𝒈𝒂𝒏 𝒉𝒐𝒍𝒂𝒕𝒅𝒂 𝒉𝒂𝒎 𝒚𝒖𝒓𝒂𝒌𝒅𝒂 𝒂𝒃𝒂𝒅𝒊𝒚 𝒔𝒂𝒒𝒍𝒂𝒃 𝒒𝒐𝒍𝒊𝒔𝒉𝒅𝒊𝒓. 𝑯𝒂𝒓 𝒃𝒊𝒓 𝒚𝒖𝒓𝒂𝒌 𝒐‘𝒛 𝒕𝒖𝒈𝒂𝒔𝒉𝒊𝒏𝒊 𝒐‘𝒛𝒊 𝒃𝒊𝒍𝒂𝒅𝒊. 𝑲𝒊𝒎𝒅𝒊𝒓 𝒌𝒐‘𝒛 𝒚𝒐𝒔𝒉𝒅𝒂, 𝒌𝒊𝒎𝒅𝒊𝒓 𝒕𝒂𝒃𝒂𝒔𝒔𝒖𝒎𝒅𝒂, 𝒌𝒊𝒎𝒅𝒊𝒓 𝒔𝒖𝒌𝒖𝒕𝒅𝒂... 𝒂𝒎𝒎𝒐 𝒎𝒖𝒉𝒂𝒃𝒃𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒄𝒉 𝒒𝒂𝒄𝒉𝒐𝒏 𝒊𝒛𝒔𝒊𝒛 𝒌𝒆𝒕𝒎𝒂𝒚𝒅𝒊

O'sha tong — odatiy tonglardan emas edi. Osmonda quyosh sekinlik bilan uyg‘onardi. U hali to‘liq ko‘rinmasdi — yirik-yirik oppoq bulutlar orasiga yashiringan, xuddi ichki uyqudan chiqmay, dunyoga asta ko‘z ochayotgan go‘dakday ehtiyotkor edi. Ammo u baribir yorqin edi. Har safar bulutlar orasidan chiqib, yorug‘ligini yerga sochar, yerni asta uyg‘otardi. U quyosh emas, go‘yo mehrli qo‘l bo‘lib, har bir tosh, har bir yaproq, har bir deraza ustidan siljib o‘tardi.

Shahar hali to‘liq uyg‘onmagan. Uning ko‘chalari keng va sokin edi. Mashinalar siyrak, odamlar esa shoshilmayotgandek yurishardi. Har kimning yurishida bir xil ritm — kundalik hayot, ammo bugungi sokinlik orqasida yashirin nimadir bor edi. Kimdir do‘sti bilan yonma-yon sayr qilardi, kimdir esa quloqlariga naushnik taqib, yolg‘izlik bilan yo‘ldoshlik qilardi. Ammo ularning har biri bu sokin tongda o‘z xayollariga cho‘mgan, yuraklariga quloq tutayotgan edi.

Shaharni bag‘riga olgan daraxtlar orasidan mayin shamol esardi. Bu shamol — bahorning nozik iliqligini va yozning toza, tiniq havosini o‘zida jamlagandi. U yurakni sovutmasdi, faqatgina asta silkitardi. Asablarni tinchlantirardi, ko‘zlarni yumishga va yurakni chuqurroq eshitishga undardi. Xuddi: “Shoshma… bugun boshqa kun,” deganday.

Havo o‘zini erkin his qilardi. U hech kimdan izn so‘ramasdi, u faqat tinchlik tarqatardi. Daraxtlar yaproqlari ohangdor harakatlar bilan tebranar, gullar o‘zlaricha jilmayardi. Hammayoq beg'amdek, ammo yurakni nimadir ezardi. Chunki tabiat ham bugun boshqacha nafas olyotgandek edi — og‘ir va chuqur.

Har bir narsa jim, lekin so‘zlayotgandek edi. Bu jimlikda so‘zlar bor edi. Bu tong — sadosiz bir uyg‘onish edi. Va bu uyg‘onish... kimningdir hayotini butunlay o‘zgartirish arafasida edi.

Kattakon, nafis teksturali devorlarga ega, zamonaviy va sokin muhit hukmron zal ichra Namjoon va Nora yonma-yon o‘tirar edilar. Bu ikki lider — biri kuchli, dono va mulohazali yigitlar jamoasining ustuni, ikkinchisi yuragida mehr va qarorlar balansi mujassam bo‘lgan qizlarning kattasi. Ular bugungi uchrashuvning ahamiyatini his qilib, chuqur fikrda, jim o‘tirardilar. Eshik qarshisidagi sukunat har daqiqa og‘irlashar, vaqt cho‘zilgandek tuyulardi. Zal ichida sokinlik hukm surar, har bir daqiqa sabrsizlik va kutish ohangida o‘tardi. Nihoyat, og‘ir eshik asta ochildi. Ular kirdi. Birinchi bo‘lib kirganlar guruhlarning eng yosh, eng nozik, ammo yuraklari eng sezgir ikki vakili: Jungkook va Xeya edi.

Ular birga kirib kelishar ekan, qo‘llari bir-birini mahkam ushlagan edi. Bu oddiy ushlash emasdi bu sukunatdagi hayqiriq, dard ichidagi tasalli, va jim jim so‘zsiz: "Men seni yolg‘iz qo‘ymayman," deya aytilgan qasam edi. Ularni ko‘rgan har kim bir qarashda anglab yetardi bu ikki qalb bir-biriga bog‘langan. Bular sevishganlar. Va bugun ular boshqa maqsadda bu yerda edilar.

Namjoon va Nora qarshisiga kelishgach, ikkovlari bir vaqtda bosh egib salom berishdi. Bu harakatda chuqur hurmat va ichki mas’uliyat yashiringan edi. Yigitlar va qizlar guruhining etakchilari esa ularni sukut ila, ammo mehr bilan kutib olishdi.

Xeya va Jungkook asta yengil yurishlar bilan qora dizayndagi yumshoq, nozik yostiqlari bor divanga joylashdi. Xeya yelkasini yigitga yaqin tutgan, ko‘zlarida charchoq bilan qorishgan sokin jilmayish porlab turardi. U yuzida tabassum edi, lekin bu tabassum… og‘riqni yashirish edi. U yuragidagi tahlikani, bosimni, kechagi og‘ir so‘zlarni pinhon tutar, ich-ichidan titrayotgan bo‘lsa-da, tashqarida bardam ko‘rinar edi.

Jungkook hali ham barchasidan bexabar. U Xeya xayolga cho‘mgan, ehtimol, kechagi charchoq yoki jismoniy og‘riqdan biroz o‘zini yo‘qotgan deb o‘ylayotgandi. Ammo Xeya... yuragining eng ichida bir sir bor edi.

Uning chap qo‘li Jungkookning kuchli, ishonch baxsh etuvchi kaftida tinchgina yotar, o‘ng qo‘li esa... asta-sekin qorniga yaqinlashdi. U yengilgina, mehr bilan siladi. Bu harakat — onaning yuragidan chiqqan, hali so‘zga aylana olmagan, ammo vujudida yashayotgan kichik mo‘jizani his etish edi. Vujudining ichida allaqachon hayot jo bo‘lgan, kichkina, hali ovozsiz, lekin sevgidan yaralgan farishta. Xeya kecha eshitgan og‘ir va mativatsion gaplardan, qarama-qarshi fikrlardan so‘ng o‘zida bu mo‘jizani inkor qilish fikrini tamoman ko‘mib tashlagan edi. Uning yuragida shubha qolmagan u hali uni to‘liq his qilmasligi mumkin, ammo yuragi... bir narsani aniq aytardi: bor u... u meniki... va u sevgidan yaralgan.

Namjoon va Nora esa... o‘zlariga hech narsa demasalar-da, ko‘zlarida ularni kuzatar ekan, qalblarida iliq bir his paydo bo‘lgan edi. Ular bu ikki qalb orasidagi nozik bog‘ni, bu og‘ir sokinlik ortidagi haqiqatni sezishar edi. Bu ikki inson — ikki yosh yurak endi faqat o‘zlari emas, balki yana bir hayot uchun mas’ul bo‘lib ulg‘ayayotgan edilar. Ularning o‘rtasida tug‘ilgan farishta... bu oddiy holat emas. Bu sevgi, ishonch va tanlovlar zamirida tug‘ilgan mo‘jiza boladi.

Zalga asta-sekin hayot kirib bordi. Birin-ketin eshik ochilar, tanish qadam tovushlari eshitilar edi. Yuzlarda ehtiyotkor jilmayish, yuraklarda esa turli savollar. Har kim o‘z joyini topdi, sukut ila, lekin ichki hayajon bilan. Kimdir bularning barchasidan xabardor edi, kimdir esa hali nima uchun bu yerda o‘tirganini anglamasdi. Zalga kirgan eng oxirgi juftlik Yoongi va Hari edi. Ular ham, turgan holatlaridan sezilsa-da, boshqalar kabi bu muhitni chuqur his qilishardi. Ular xonaga qo‘l ushlashgan holatda kirib keldi, huddi Jungkook va Heya kabi. Faqat Hari Yoongining ortidan yurardi. U jimgina, ammo yuragi hayajonga to‘la, har qadamni his bilan bosardi. Har bir inson o‘z joyiga o‘tirdi. Ko‘zlar bir-biriga qaradi, lekin hech kim tilga kirmasdi. Sukut kuchli edi. Zalda taranglik bilan qorishgan sukunat hukmron edi. Nihoyat, Namjoon bu sukutni buzdi.

Rm: Bugun bu yerga yig‘ilgan ekanmiz, bir narsani tushunishimiz kerak biz bir oila bo‘lganmiz. Har biringizni, yuraklaringizni, harakatlaringizni bilaman. Bolalar, men sizlarning Love Angel guruhidagi qizlarni yaxshi ko‘rishingizni allaqachon sezganman. Bu sevgilar yashirin emas, yurakda yashagan, ko‘zlarda so‘zlagan. Hattoki, ba’zingiz birga yashayotganingizni ham bilaman.

Barchaning nigohi birdan Namjoonga qaratildi. Ayrimlar tabassum bilan jilmaydi, ayrimlar esa qizarib ketdi. Lekin bu ayblash emasdi bu tan olish edi. Oddiy, ammo yurakdan aytilgan haqiqat.

Ammo shu vaqtda Suga jilmayib, jimlikni buzdi

Suga: Namjoon, o‘zing ham Norani yaxshi ko‘rasanku...

Zalda yengil kulgular yangradi. Namjoon biroz galati ahvolga tushganday, boshi bilan noxush iljaydi.

Rm: A... Haligi gapimni bo‘lmasangiz-chi… Hullas, muhim joyiga keldik. Tez orada bizning contraktimiz yakunlanadi. Ammo undan avval... bizning yosh maknelerimiz haqida... (u biroz to‘xtadi, so‘z topishga qiynalgandek.) Biz ularni qo‘llab-quvvatlashimiz kerak.

Nora asta Namjoonning yelkasiga engil qo‘lini qo‘yib, jilmaydi.

Nora: Namjoon, o‘tiring, davomini o‘zim tushuntiraman.

U to‘g‘ri, nigohini barcha yig‘ilganlarga qaratdi

Nora: Hullas, bizning ikki yosh maknemiz Jungkook va Heya yaqin orada oila bo‘ladi. Va ularning oilasi... to‘liq bo‘ladi. Ya’ni...

Lekin bu so‘zni yakunlashga Mina ulgurgandi.

MINA: Ya’ni — farzandli bo‘lishadi. Va biz ularni tabriklashimiz, ular bilan faxrlanishimiz kerak. Axir biz bir oila emasmizmi? Og‘ir va yengil daqiqalarda ham birga turamiz. Kimnidir ortda qoldirish bizga to‘g‘ri kelmaydi.

Zalda chuqur sukut cho‘kdi. Birdan… Jungkook gapning mohiyatini anglab, ko‘zlarini kattaroq ochdi. U asta lablarini tishlab oldi — hislar uni to‘liq qamrab oldi. Yuzlarida qizarish, yuragida esa portlayotgan quvonch. U nimadir demoqchi edi, lekin tiliga so‘z kelmasdi. Faqat ko‘zlari... Xeyaga qarardi. Qarashlarida shunchaki hayrat emas, balki yurakdan otilayotgan shukrona va sevgi yaltirardi.

JK: Shoshmanglar... nima dedingiz? Ya’ni men... farzandli...?

Uning ovozi past, ammo titroqli edi. U hayajonini yashira olmasdi. Nigohi Xeya ko‘zlariga mixlangan, yuragidagi sevgi endi faqat ko‘zlarida emas — butun vujudidan toshib chiqayotgan edi.

Barchaning nigohi endi ular tomonda edi. Xonada so‘zlar o‘rnini hislar egallagan edi. Sukut endi og‘ir emasdi — bu safar, bu sukunat... quvonch edi.

Birdan... Jungkook boshqacha nafas oldi. Endi u hech nimani e’tibor qilmasdi ortida nima gap, oldida kim bor, bu yerda nechta ko‘z unga tikilgan — unga farqi yo‘q edi. U yuragini to‘ldirgan hislarga bo‘ysundi.

Ko‘zlaridan ilk quvonch yoshlar oqdi. Yuragi entikdi. So‘zsiz, u asta Xeyani bag‘riga bosdi. Butun mehr, butun quvonch, butun sevgisi bilan.

JK (pichirlab): Hamma buni bilar ekan… kichkina farishtam, nega meni xabarsiz qoldirding...

Xeya hech narsa demadi. Faqat ko‘zlaridagi sukunat — hozirda eng go‘zal javob edi. Ular so‘zsiz gaplashayotgan, yurakdan yurakka to‘g‘ri yo‘l topayotgan edilar.

Bugun bu xona — shunchaki yig‘ilish joyi emasdi. Bu — yangi bir hayot boshlanayotgan, sevgidan yaralgan farishta ilk bor yuraklarda nafas ola boshlagan muqaddas makon edi.

Zal to‘la edi — nihoyat ikki guruhning barcha a’zolari bu yerda jam bo‘lgandi. Har biri san’atda band, sahnada mashhur, millionlab yuraklarga ilhom bo‘lgan insonlar — ammo bugun... ular shunchaki yulduzlar emas, balki bir oila edi.

Qanchalik band bo‘lmasinlar, jahon safari, konsertlar, suratga olishlar — bularning bari bugun ortda qolgan. Bugun ular bir-biriga yaqin, yuraklari uyg‘un holda bitta joyda jam bo‘lib o‘tirgan. Suhbatlar sokin, kulgilar samimiy edi. Bunday iliqlikni, bunday halol baxtni hayotda topish... chinakam ne’mat edi.

Ularning har biri juftlik edi. Ammo bu juftliklar shunchaki nom yoki suratlardagi tabassum emasdi. Ular orasidagi bog‘liqlik — sinovdan o‘tgan, yurakda pishgan, vaqt bilan mustahkamlangan haqiqiy sevgi edi.

Susi va Jin — go‘zallik timsollari. “Worldwide Handsome” degan unvon endi Jinning yuzi emas, Susining yuragida o‘z ma’nosini topgan edi. Ular bir-biriga qarab o‘tirarkan, hech qachon zerikmasdi. Chunki endi ular uchun tashqi chiroy emas, yurakdagi sokin baxt, ko‘zlardagi muhabbat muhim edi.

Hari va Suga — nafaqat Koreyada, balki butun dunyoda rap sahnasining yorqin juftligi sifatida tanilgan. Ularning ovozlari, har bir birga aytilgan barlari — his, ohang, va uyg‘unlikning o‘zginasi edi. Ularga havas bilan qaralardi, ayrimlar hasad ham qilar edi. Ammo bu ikki yurak orasidagi jamoaviy kuch — hech bir tanqidni o‘ziga yaqinlashtirmasdi.

Namjoon va Nora — go‘yo kitoblardan chiqqandek juftlik. Ularning muhabbati sahnalarda emas, so‘zlarda, fikrlarda, o‘zaro hurmatda yashardi. Ular bir-biriga qarab ko‘z qisib: “Bugun yana qaysi kitobni tugatding?” deya hazil qilardi. Bu ikki qalb sevgi tushunchasini yangi sahifada yozgandi. O‘qilgan har bir sahifa — ularning birga bosib o‘tgan yo‘lidan parchalar edi.

J-Hope va Misu — raqsning qirol va qirolichasi. Ularning harakati, birga raqsga tushishi — bu oddiy sahna emasdi, bu yuraklar ohangida raqs edi. Muhlislar ularni “do‘st” deb atashga odatlangan bo‘lsa-da, Angels va ARMYlar allaqachon tushungandi: bu do‘stlik ortida yaltirab turgan chinakam sevgi bor edi. Ularga qarab har kim “moslik” degan so‘zni yangilardi.

Taehyung va Marin — model, aktyor, sahna go‘zalligi va ovoz mo‘jizasi. V ning chuqur ovozi yuraklarga tegsa, Marinning farishta ovozi ularni tinchlantirardi. Bu ikki mashhur inson tez-tez Paris, London, Angliya, Nyu-York va boshqa ko‘plab yirik davlatlarga taklif etilardi. Ularning uyg‘unligi, jozibasi, tiniqligi ko‘plab brendlar, sahnalar, va hatto muhabbat tushunchasiga ham yangi yo‘sinda nafislik olib kirgandi.

Ha, ular haqida ko‘p gap bo‘lgan. Haters ham, mish-mishlar ham... ammo bu yuraklar bitta bo‘lgach, gaplar yo‘ldan chiqmasdi. Fandom esa — bir bo‘lak emas, birdam edi. Birga yig‘ilgan, birga toblangan bu yuraklar hech bir shubhaga joy qoldirmasdi.

Ko‘pchilik buni endi ochiq aytardi: BTS va Love Angels — birlashgan. Endi ularning nomi: Lover BTS.

Va bu nomni chin dildan qabul qilgan har bir muxlis o‘zini Angel ARMY deb atardi. Bu atama oddiy nom emasdi. Bu — sevgi, sadoqat, va mushtarak orzularning yangi shakli edi.

Endi ular shunchaki mashhurlar emas — ular yuraklardagi afsona edi. Fandom, juftliklar, liderlar... bu kun — barchaning yuragi bitta urayotgan, muhabbat kuch bo‘lib turgan kun edi

Misu zalda o‘tirganlarning yuzlaridan quvonchni, iliqlikni, muhabbatni ko‘rarkan, ich-ichidan mamnun edi. Bu baxtli onni hech kim tugashini istamasdi va u ham xuddi shunday his qilardi. U hammaga birday mehr bilan, samimiy tabassumlar ila boqardi. Ammo yurak... yurak baribir aytmas sirlarni sezardi. Go‘yoki nimadir noto‘g‘ri edi. Go‘yoki kimdir yetishmayotgandek. Misu sokinlikda ko‘z yugurtirar ekan, yuragi bezovta ura boshladi. Nihoyat, o‘rnidan sekin turdi. Qandaydir ichki sezgi uni chorlayotgandek edi.

J-Hope sekin uning qo‘lidan tutdi, ko‘zlarida yumshoq mehr, yonoqlarida tabassum.

J-Hope: Qayerga, azizam?

Misu (yengil jilmayib): Men tez qaytaman, kutib turing...

J-Hope ko‘zlarini yumib, bosh irg‘adi. Go‘yoki har doimgidek shunchaki hazil orasida qo‘yib yuborgandek edi. Ammo Misu yuragida og‘irlik bor edi. Tez-tez qadamlari bilan u zalni tark etdi.

Zal ortidagi xonalardan birida Jimin kimnidir kutib turardi. Ust-boshi toza, ko‘zlarida tashvish bor edi. Misu uning yoniga yaqinlashdi.

Misu: Minani ko‘rmadingizmi?

Jimin (nafas chiqarib): Men ham qidiryapman. Shu yerga dushga kirganini ko‘rdim. Lekin... o‘sha vaqtdan beri javob bermayapti. O‘n daqiqadan beri jimlik. Havotirdaman.

Misu (aniq va shoshilinch): Siz boravering, men kiraman. Uni ahvoliga qarayman, keyin birga chiqamiz.

Jimin: Hop...

U asta orqasiga burilib ketdi. Misu esa yuragini qattiq tutgancha eshikni ochdi va ichkariga kirdi.

Dush ichida suv shovqini eshitilardi. Va u — Mina edi. Dastlab uning belidan pastga qadar suv oqar kiyimlari deyarli hol, u esa yuzini ikki qo‘li bilan yashirgancha, suv ostida yuvinayotgan ko‘rinardi. Ammo... Misu uni yaxshi tanirdi. Bu yuvinish emasdi — bu o‘zini yashirish edi.

Misu (muloyim): Mina... yana takrorlanyaptimi?

Mina cho‘chib ketdi. Shoshilib yuzini yana suv bilan yuvdi. Ammo tomog‘ida bir narsa bor edi — og‘ir, yoqimsiz his. Nafas olish ham qiynalayotgandi. Ko‘zlari qizarib ketgan, yuragi go‘yo o‘z tanasiga sig‘mayotgandek urar edi.

Mina (past ovozda): Bu o‘tib ketadi, Misu... Men yaxshiman...

Misu (nihoyat ichidagi og‘riqni chiqardi): Yaxshi emassan! Kecha uyga qaytganingda, xonangda test natijalaringni ko‘rib qoldim... Mina, men u yerda ko‘rganim —... bu meni larzaga soldi. Nega mendan yashirding?! Nega hech kimga aytmading?!

Mina sokin turdi. So‘ng asta orqasiga o‘girildi. Ko‘zlarida nam, yuzida kulgu, ammo yuragida charchoq bor edi. Shu daqiqada u butunlay boshqa insondek ko‘rindi — himoyasiz, toliqqan, ammo baribir kuchli.

Mina (ohangsiz): Misu... bu oq qon. Kasallikning so‘nggi bosqichi. Shifokorlar menga vaqtim oz qolganini aytishdi. Men esa shunchaki... yashamoqchi edim. Baxtli bo‘lib. So‘nggi kunlarimni chiroyli o‘tkazmoqchi edim. Hech kimning ko‘zida achinish bo‘lishini xohlamadim...

Misu (ko‘zlarida yosh): Yo‘q... bu mumkin emas... Men seni singlim deb bilaman, Mina... Men buni ko‘tara olmayman...

Mina sekin oldinga yurdi, Misu qo‘lini ushladi. Ular suv tomchilari orasida turar, ammo bu tomchilar faqat dushdan emas — yurakdan to‘kilayotgan yoshlar edi.

Mina: Menga hozir achinish emas... shunchaki yonimda turishing kerak, Misuchka. Men hali borimcha yashamoqchiman. Va o‘lish haqida emas... yashash haqida o‘ylamoqchiman.

Misu uni quchib oldi. Yig‘i tovushsiz edi — yurak yig‘lardi. Ko‘zlar emas, qalb yig‘lar, til emas, ruh qichqirardi. Bu daqiqada vaqt to‘xtagandek bo‘ldi. Bir dush ichida, ikki yurak og‘riq, muhabbat va do‘stlik ichida qattiqroq bog‘landi.

Uchrashuvdagi kulgilar, zalda yangrayotgan quvonchlar ortida, bu yerda yashirin haqiqat yotar edi. Mina yashirincha yashamoqchi edi lekin endi yolg‘iz emasdi. Endi uning og‘riqlari bilan bo‘lishadigan biri bor edi.

Va ba’zida... Dostlik bu faqat muhabbat emas, balki kimnidir so‘nggi nafasigacha ushlab birga turish jasoratidir.

Misu pov: minaga qanchalar ogirligini bilaman. U hayotga tik qaragan va har doim haqqoniy yashagan qiz sudya bolsa ham hech gap emasti. Lekin hali bu hayotni toliq korme bu dunyodan ketish meni qalbimni yaralayapti. U bn huddi sirdoshdekmiz yoshligida qanday army bolganligini oqishda ham qanaqa qiz bolganligini aytib berdi Marin. U bunday shavqatsiz hayotga loyiq emas u eng zor hayotga loyiq edi. Jimin ikkisi ham uchrashib yurishganini bilaman lekin agar jimin bu haqida eshitsabyoki boshqalar eshitsa nafaqat u balkim hamma qayguga chokadi. Uni dushtan olib chiqishga urunib eshik tomonga qararkanman eshik biroz qiya ochiqligini va kimdur tezda yurib eshik oldidan otib ketganini sezdim. Bu menimcha...

~

𝑨𝒈𝒂𝒓 𝒉𝒂𝒚𝒐𝒕𝒕𝒂 𝒚𝒂𝒔𝒉𝒂𝒔𝒉 𝒒𝒊𝒚𝒊𝒏 𝒃𝒐𝒍𝒔𝒂 𝒃𝒂𝒓𝒄𝒉𝒂 𝒚𝒖𝒓𝒂𝒌𝒍𝒊𝒍𝒂𝒓 𝒌𝒖𝒓𝒂𝒔𝒉𝒊𝒔𝒉𝒈𝒂 𝒎𝒂𝒋𝒃𝒖𝒓. 𝑩𝒖 𝒒𝒂𝒏𝒄𝒉𝒂𝒍𝒂𝒓 𝒒𝒊𝒚𝒊𝒏 𝒃𝒐𝒍𝒎𝒂𝒔𝒊𝒏 𝒖 𝒃𝒖𝒏𝒊 𝑺𝒐𝒏𝒈𝒊 𝒏𝒂𝒇𝒂𝒔𝒊𝒈𝒂𝒄𝒉𝒂 𝒒𝒊𝒍𝒊𝒔𝒉𝒊 𝒌𝒆𝒓𝒂𝒌.