𝐒𝐄𝐗𝐘 𝐍𝐎𝐓𝐄
💢 𝐎𝐠𝐨𝐡𝐥𝐚𝐧𝐭𝐢𝐫𝐢𝐬𝐡 𝐟𝐚𝐧𝐟𝐢𝐜 𝐟𝐚𝐪𝐚𝐭 𝐇𝐎𝐓 & 𝐒𝐄𝐗𝐘 𝐝𝐚𝐧 𝐢𝐛𝐨𝐫𝐚𝐭 𝐚𝐠𝐚𝐫 𝐲𝐨𝐪𝐦𝐚𝐬𝐚 𝐨𝐪𝐢𝐬𝐡𝐧𝐢 𝐦𝐚𝐬𝐥𝐚𝐡𝐚𝐭 𝐪𝐢𝐥𝐦𝐚𝐲𝐦𝐚𝐧 🔞
U avval hech kimga sevmayman degan, ammo yuragi unga qarshi chiqdi — bu extiroz edi, jimjit, ammo chuqur...
Gavin: Ismim Kang Gavin, 35 yoshdaman. seni nima qiynayapti Yn?
Yn: Men hech nimaga tayyor emasdekman. Tanam tez tez titrayapti. Ozimni deyarli his qilmayapman.
Gavin Ynga boshdan oyoq nazar tashladi. Va uni koz, lab, yanoqlirini ham unutmadi.
Gavinni bu sozlari qatiyatlik bn aytilgan sozlar edi.
Yn: Lekin nega? Bugun faqat psixolog bolasan deb oylagan edim. Yoki extirozga kirib qoldingmi? Darrov a? — asabiy kulib sochlarini ortga qollari bn taradi.
Gavin: sen meni qiziqtirmaysan yn. Bu shunchaki MDMA dorilarini qabul qilganingdan tanang charchagan ruhing ham lekin seni doim qizitishga chorlaydi.
Yn biroz oylanib qoldi. Rostan ham MDMA narkotik dorilarini tez tez qabul qilayotgandi. Ikkilanmay sumkachasini tashlab ustudagi kiyimni yechti.
Oppoq tana, nozik qomat bari ozgacha hisga olib kirardi. Gavin qizga asta yaqinlashgancha uning kozlariga extiroz bn qaray boshladi jiddiylik va extiros bir tarafdan qorquvga solsa bir tarafdan yoqimli his edi. Qizdan belidan tortib oziga yaqinlashtirdi. Tanasi boylab asta qolini yurgiza boshladi. Bu Ynni titrashga va yana ozgacha his olib kirishni boshlagandi.
Gavin qizni asta kotarib xonaga olib kirdi. Yn ni lablariga asta yaqinlashgancha darrov qopollik bn bosalarni ola boshladi. U shunchalar qopol bosa olardiki yn hatto nafas olishga ulgurmasti.
Yn asta yigitni kiyimlariga qolini yugurtiradi. Avval futbolkasini song shimiga. Gavin esa qollari yn ochiq tanasi boylab harakat qilarkan ich kiyimlarini ham yechib tashlagandi. Yotoq boylab Gavinni kiyimlari va Yn ni ichki kiyimlari yotardi.
Yn tez tez nafas ola boshladi. Ichidagi hislar uni tanasini yondirardi. Gavin qizni hohishlarini chunib tarang bolib qolgan azosiga qaradi. Ayni vaqtta u ham tezroq boshlashni istayapti. Ynni qiziganini bilardi shuning uchun hech qanday erkalashsiz uni ostiga azosini togirlab sekin kirgiza boshladi.
Yn: ah...mm..imm...t..tezroq – pastgi lablarini tishlab butun xonani oz nolasi bilan toldirayotgandi.
Xozirgina qopol bosa bilan boshlangan aloqa endi qopol tempda harakatlanayotgan edi. Gavin butunlay bosa olishdan toxtab qizni bu qopol harakatga qanday nolalar qilishini korib ishini davom ettiraryotgandi. Toxtashsiz kirib chiqishlar va qopol harakatlar.
Gavin juda balant tempda harakat qilib azosini Yn ni ichiga juda tez kirgizib chiqarardi. Biroz otgach harakatni sekinlashtirib azosini yn ni ostidan chiqarib oldi. Kozlarini yumib girillab nafas olgancha biroz holi yotti.
Yn: mm... Gavin m..meni navbatim. Biroz zavqlan daddy
Yn Gavin bilan joy almashtirdi. Uning uzun va qalin bolgan azosini ostiga togirlab asta sekin kirgizdi. Kirgizish davomida ozi ham nola qilgandi. Gavin boshini ortga tashlab bu aqldan ozdiruvchi harakatdan faqat zavqlana boshladi.
Yn uzunroq bolgan sochlarini ortiga yigib qollarini Gavinni yuqori presslariga qoydi va tanasi avval sekin song tez tez harakatlantirdi.
Gavin: ohh... Sen juda...tezsan Ynim..ohh
Yn: sen...mm... ham chakki emassan..
Yn ishini davom etti. Pastgi lablarini tishlab harakatlanardi. Tanasi boylab qaynoq oqayotgan suv va ortalaridagi yaqinlik bu qanchalar jirkanch bolmasin Yn uchun yoqimli odatlardan biriga aylangan.
2 soat otar ormas ikkisi ham charchashgan nafaqat tanalari balkim yotoq ham suv bolib ketgandi. Yn arang nafas olardi ostidagi ogriq kuchli bolsada asta ornidan turib dush tomon kirib ketti.
Dushga kirgach ko'zguga qarab biroz oy hayollarga kirib qoldi. Bu hayotga qadam bosishiga ancha yillar avval sevgisi sabab. Bularni yana bir bor otmish boylab yurmoqchi bolarkan eshik taqilladi.
Gavin: Yn eshikni ochsang men ham birga sen bn yuvinardim.
Yn: yoq tez chiqaman kutib tur – yn muzdek suvni yoqib tanasini tez tez yuva boshladi.
15 daqiqalardan song ustiga sochiqni orab dushtan chiqti Gavin esa darrov dushga kirib ketgandi. Yn kiyimlarini olib darrov kiyindi.
Yn pov: jin ursin uyga borishim kerak tunda ishlarim kop. Biroz dam ovolishim kerak. Ah lanati jin ursin.
Yn bu binoni tark etti. Taxi chaqirib oz uyiga yol oldi. Sochlari biroz tozgigan boynida esa zasoslar bor edi. Bularni kechgacha yoq qilishi kerak. Asabiy sochlarini ortga tarab qoydi. 15 daqiqaga qolmay oz uy manziliga yetib kelgach taxidan tushib darrov uyga kirib ketti. Xonasiga kirib egnidagi barcha kiyimlarni yechib tashladi. Ko'zguga qarab gapira boshladi.
Yn: ah yn naqadar jirkanch tanadasan lekin zavqli. Har bir tun sen uchun yoqimli keladi lekin tanang uchun jirkanchli. Qani edi barini boshidan boshlay olsam. Otmishga qayta olsam edi. Jin ursin
Pastgi lablarini tishlab yotoqqa yotib ustini oravoldi. Shift qarab barcha otmishini esga olishni istadi, bari, bularning bari 5 yil avval bitiruv yilida boshlangan edi.
Eng quvnoq yilning eng sokin tongi edi.
Maktabdagi so‘nggi yillari, ya'ni bitiruv yili bo‘lishiga qaramay, har kuni sinfdoshlari bilan kulgi, hazil va xotiralar bilan to‘lgan edi. YN ham har tongdagidek ertalab barvaqt uyg‘onib, o‘qishga tayyorlana boshladi. Ko‘zguda yuziga bir qarab kulimsiradi – bugun ham u bilan uchrashadi. Uning yuragida sevgilisi bilan uchrashuv umidi, ko‘zlarida esa baxt porlayotgandek edi. Lekin bu nurli tong... uzoqqa cho‘zilmadi.
Xonasidan chiqib zinapoya tomon yurarkan, birdaniga ota-onasining yotoqxonasidan kelgan qattiq singan ovoz yuragini zir titratdi. Bu – nimanidir singan sadosi edi. Goh xavotir, goh vahima bilan u yugurib xona eshigini ochdi. Va... yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
Xona ichida og‘ay onasi titrab turgan holda yerda cho‘zilib yotgan oynaning singan parchalari orasida edi. Uning qo‘lidan hali ham kichik bir parcha tushib ketayotgandi. Ammo YN nigohi boshqa joyda edi – yotoqdagi otasida. Har doim sokin, ammo kuchli bo‘lib ko‘ringan otasining tanasi... hozir mutlaqo harakatsiz, oqarib ketgan, go‘yo hayot izlari asta asta uni tark etayotgandek edi. Otasining ko‘ksiga qaragan YN yuragida bir narsa uzilgandek bo‘ldi. Ko‘z o‘ngida bir vaqtlar uni bag‘rida asragan otasining tasviri, endilikda esa… sovuqlik va sukut.
Uning boshidan chaqmoq o‘tib ketgandek bo‘ldi. Nafas olish og‘irlashdi. Oyoqlari qotib qoldi. Faqat yuragida bir hayqiriq gumburlardi ammo bu hayqiriq og‘zidan chiqmadi, ichida qaqshab yutildi. U tashlab ketilgan bolalikni, begona bo‘lgan onalikni, va hozir... yana bir bor yo‘qotishni boshidan kechirar edi.
Tashqarida quyosh hali ham porlab turardi.
Ammo YN uchun bu kun allaqachon qorong‘ulik bilan boshlangan edi.
Bu kunlar Yn uchun abadiyday cho‘zildi. Otasining dafn marosimi... yolg‘iz o‘zi. Yana bir bor hayot unga shafqatsizligini eslatdi. Og‘ay onasi esa hech qanday izoh, hatto vidolashuvsiz butunlay g‘oyib bo‘lgandi. Ularning yaqin qarindoshlari yo‘q, ko‘mak so‘raydigan hech kim qolmagandi.
Ikki hafta davomida Yn na ko‘z yoshlarini, na og‘riqni to‘liq to‘kib yubora oldi. Yuragidagi og‘irlik bilan o‘zi yolg‘iz qoldi. Ammo vaqt o‘z yo‘lida davom etardi. U esa qanday bo‘lmasin harakat qilish, o‘zini tutib qolmasligi kerak edi. Chunki atrofdagi dunyo kutmasdi.
Ammo bu nurning unga endi unchalik ahamiyati qolmagandi. Yuzida xiralashgan sokinlik, yuragida esa hali muzlab ulgurmagan iztirob bilan o‘rganilgan odatdagidek o‘qishga tayyorlandi. Uyidan chiqib avtobusga o‘tirdi. Har narsani sokin, befarqlik bilan qarshi olayotgandek edi.
O‘qish darvozasiga yetgach, qarshisida Suna — eng yaqin dugonasi turardi. Yn bir soniya to‘xtadi. Suna esa mehr bilan jilmaydi. U barchasidan xabardor edi. Hech qanday so‘zsiz, hech qanday soxta tabassumsiz ular bir-biriga bosh irg‘ab salomlashdi va maktab ichkarisiga yurishdi.
Ko‘zlar unga qadalgan bo‘lishi mumkin edi, ammo Yn hech nimani sezmaganday o‘z joyiga o‘tirib, sekin boshini partaga qo‘ydi. Bu holda u jim, so‘zsiz yotar, faqat yuragining sekin urishida o‘tmishdagi har bir lahzaning aks-sadosi eshitilardi.
Shunda... Suna ohista uning yoniga o‘tirib, yuziga qaradi. Bir necha soniya sukut. Faqat ko‘zlarida halovat aralash ehtiyotkorlik porlardi. U sekin nafas olib... gap boshladi.
Suna: Yn, bilaman... boshingdan nimalar o‘tayotganini his qilaman. Juda og‘ir, juda yolg‘iz... lekin hayot seni yerga urgan bo‘lsa ham, sen unga qarshi tik turishing kerak. Oldinga qarab yur. Ishonch va jasorat bilan.
U so‘zlarini davom ettirar ekan, nigohi biroz jim bo‘lib qolgan Yn ning yuzida to‘xtadi. Uning yuragidagi sinishlarni ko‘rmoqchiday.
Suna: Bilasanmi, bu hayot hech qachon hech kimga shavqat qilmagan. Biz xuddi bir o‘yin ichida yashayapmiz. Qanday o‘yin bo‘lishidan qat’i nazar, unda qanday harakat qilishni o‘rganish kerak. Faqat shu...
Suna biroz sukut saqladi. Nafasini to‘xtatdi, keyin esa davom etdi
Suba: Hozir sen yolg‘izsan. Va hatto men ham ba'zida senga yetarlicha yaqinlik qila olmayotgandekman. Bu ichingdagi devorga hech kim yaqinlasha olmayotgandek. Lekin... u bor. Sen uni sevasan. U ham seni. Va men ishonamanki, u har doim seni asrashga, yoningda turishga tayyor. U shunchaki sevgan emas — u seni tushungan.
Uning ohangi muloyim, ammo ich-ichidan chiqqan edi. Bu so‘zlar shunchaki tasalli emas, YN ning yuragiga eshik ochuvchi kalit edi.
Suna: Shuning uchun, iltimos, biroz o‘yla. O‘zingga imkon ber. Uning sevgisiga imkon ber. Unga ishon. Hammasi yaxshi bo‘ladi... men bunga ishonaman.
Va bu lahzada Yn asta boshini ko‘tardi. Ko‘zlari hozircha hali jim edi, ammo ichida nimadir tebranayotgandek edi — bu ehtimol, yana bir bora umid degan mayin narsa edi.
Yn: Suna men o'ylab olishim uchun vaqt kerak meni holi qoldir.
Sinfxona ichida odatdagidek hayot davom etardi — doskaga yozilayotgan harflar, o‘qituvchining barqaror ohangi, daftar varaqlarining shitirlashi… Ammo Yn uchun bu tovushlar faqat uzoqdan eshitilayotgan shovqin misoli edi. Uning atrofida hayot bor edi, lekin u o‘sha hayotning ichida emas, goyo chekkasida turardi. U derazadan tashqariga tikilgancha jim o‘tirardi. Nigohlari ko‘rgan narsalarni emas, ko‘nglida aylanayotgan xotiralarni aks ettirardi. Uning ko‘z o‘ngida o‘tmish otasining so‘nggi sukunati, onasiz yolg‘izlik, va Sunaning iliq so‘zlari goh yalt etib paydo bo‘lar, goh yana xira tusda yo‘qolib ketardi.
U oqituvchining ovozini eshitardi, ammo anglamasdi. U daftarini ochgandi, ammo biron soz yozmagandi. Uning butun dars davomida yuragi bilan kurashgani, fikrlari bilan o‘ralashgani sezilarli edi. Har bir daqiqa ichki jimjitlikda o‘tardi. Uning fikrlari har joyda otasi yotgan xona, ketib qolgan og‘ay ona, va ayniqsa... u. Yuragining bir burchagida allaqachon joy egallab ulgurgan yigit. Unga yaqinlashish qo‘rquvi va sog‘inch birday yonma-yon yurardi.
Deraza ortidagi quyosh nurlari sinfxonani yoritardi, lekin Yn ning yuragidagi qorong‘ulik hali ham tarqalmagandi. Bugun darslar o‘tmoqda edi lekin Yn uchun bu darslar emas, ichki hayotining navbatdagi sinovi edi.
Darslar nihoyat o'z nihoyasiga yetti. Yn sevgilisini sogingan bolsada hozir unga bunday ahvolda korishish notogri deb bildi, avtobusga otirib uyga qaytti. Uyiga yaqinlashib kerakli kodni kirgizar ekan lekin hato deb chiqaverardi. Yn asab ilashib eshikni taqillata boshladi. Bir necha daqiqadan song uy ichidan chiqqan erkak va uning ogay onasi Yn ni galati holatga tushirgan edi. Ogay onasi ynga jaxl bn qarab gap boshladi.
Ogay ona: lanati foxshacha bu yerdan ket endi uy senga tegishli emas. Bu yerda sen orinsizsan.
Gaplarini yakunlagach eshikni Yn ni yuziga yopib qoydi. Yn kuchsiz barcha alam qaygularini chiqarib yeglay boshladi.
Shunda esiga keldi. Suna. U telefonini olib Sunaga habar yozdi.
Salom suna seni uyingda 1 yoki 2 kun qola olamanmi? Ogay oyim uyga kiritmayapti.
Suna habarni oqigach kop otmay javob yozdi:
– Uzur Yn lekin bugun bolmaydi. Oyim biroz jaxldor edila. Boshqa safar.
Yn endi qayerga borishini oylay boshladi. Kontaktida ham faqat Suna va Sevgilim degan insonlarla bor edi. Kop o'yladi kech tushib qolgan kocha ham biroz sovuq.
Nihoyat sevgilim degan kontaktga kirib habar yozdi:
Hayrli kech azizim. Kop habar yoza olmadi kechir. Otganda bergan taklifinga roziman iltimos meni olib ket.