Debt
— Juda yaxshi, senga aytadigan gapim bor, lekin u senga yoqmaydi, — dedi u sigaretidan bir qultum tortib, tutunini yuzimga puflar ekan. "Yangilik"ka tayyorgarlik ko‘rib, yuzim qotib qoldi.
— Ho organizzato il tuo matrimonio, — dedi u go‘yo oddiy narsani aytayotgandek xotirjamlik bilan. Ichimda italyan tilini unutib qo‘ygan bo‘lishimni va otam boshqa bir narsani aytgan bo‘lishini so‘rab duo qilardim. [Sening nikohingni tashkillashtirdim / Seni unashtirdim.]
Ko‘zlarim katta-katta bo‘lib ketdi. — Nima?! — deb pichirladim. Otam aytgan gapini xotirjamlik bilan takrorladi.
— Ota, men 21 yoshdaman, o‘ylagandimki...
— Xato o‘ylabsan. Aytganimni qilasan va shu yigitga turmushga chiqasan, — dedi otam qat’iyat bilan. U juda tez jiddiylashdi va men bu mavzuda ortiqcha savol bermaslik kerakligini tushunib yetdim.
Boshimni egib, bo‘ysundim. — Xo‘p bo‘ladi, ota, — dedim itoatkorlik bilan. Toki ota-onamga hurmat ko‘rsatar ekanman, ular menga xohlagan ishimni qilishga ruxsat berishardi. Shuning uchun yoshligimdan kerak bo‘lganda jim turishni va bosh irg‘ashni o‘rganganman.
— Bu biznesimiz uchun kerak. Sizdan voris talab qilinmaydi, shuning uchun bu haqda xavotir olma. Bugun ular bilan kechki ovqatda ko‘rishamiz, tayyorgarlik ko‘r. Bu — biznes ittifoqi. Xavotir olma, o‘sha mitti makiyaj biznesingni o‘zingda olib qolishing mumkin, — deya davom etdi u va menga bir papkani uzatdi. — U haqidagi ma’lumotlar shu yerda. Endi boraver, kechqurun ko‘rishamiz.
Bosh irg‘adim-da, xonadan chiqib eshikni ortimdan yopdim.
Men papkani ochib, u haqidagi ma’lumotlarni ko‘zdan kechirdim. Lee Minho. Amerikalik. Men uning oilaviy biznesi haqida avval ham eshitganman, u ancha mashhur edi. Ammo hamma biladiki, bu biznes sekin-asta so‘nib bormoqda, lekin ularda yaxshi hamkorlar va g‘oyalar bor edi, faqat bularni mening pulimsiz amalga oshira olishmasdi.
Otam gapini davom ettirdi: "Bugun kechqurun ular bilan birga ovqatlanamiz, shuning uchun mosroq kiyim kiy, masalan, kostyum."
Vay. Kostyum kiyishni yomon ko‘rardim. "Lekin men xohlamay—" "Menga qara, sening xohishing qiziq deb o‘ylayapsanmi?!" otam gapimni shartta bo‘ldi. "O‘zingni erkaklardek tutishing kerak, bunaqa bo‘sh-bayovliklarni yig‘ishtir. Uning yonida o‘zingni g‘alati va asabiy tutma, aks holda ular kelishuvni bekor qilishlari mumkin."
Boshimni egib, "Xo‘p bo‘ladi, ota," deb qo‘ydim. Otam stolining ustiga och jigarrang papkani tarsillatib tashladi va uni men tomonga surdi. "Buni o‘qib chiq, bu yerda sen uylanayotgan qiz haqida ma’lumotlar bor," dedi otam, men papkani qo‘limga olar ekanman. "Endi ket, kechqurun ko‘rishguncha ko‘zimga ko‘rinma."
Bosh irg‘adim va uning ish xonasidan chiqib ketdim.
Papkani ko‘zdan kechirishdan oldin, koridorda biroz yurdim. Chaeryeong Lee.
Uning suratini ko‘rib, ko‘zlarim katta-katta bo‘lib ketdi. Xudoyim, u naqadar jozibador edi, ustiga-ustak italyan! Suratdan qaraganda, u odamni o‘z poshinasi bilan osongina ezib tashlaydigandek ko‘rinardi. U hatto eng qudratli erkaklarni ham tiz cho‘ktira oladigandek tasavvur uyg‘otardi. Men kabi asabiy va irodasiz yigitni u nima qilishini tasavvur ham qila olmasdim. U jang qila oladigan va hayotda ko‘p narsani ko‘rgan ayolga o‘xshardi. Bu qiz — yo‘q, bu ayol — aynan men yoqtirgan turdagi inson edi.
Endi esa bitta muammo qoldi: qanday qilib o‘zimni "erkaklardek" tutishni o‘rganishim kerak?!
Muallifdan:
Salom do‘stlar, birinchi bob tugadi! Bu hikoyada gender rollari almashgan holatda bo‘ladi (ya’ni ayol kishi kuchliroq/yetakchi). Shuningdek, hikoyaning asosiy qismi Minhoning nuqtai nazaridan bayon qilinadi.