𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠
Ari o‘sha joyda qimirlamay qoldi. Vahima aralash nigoh bilan atrofda kimdir o‘tishini va yordam berishini kutib turardi. Uning tanasi mutlaqo bo‘ysunmas, qo‘rquv va ruhiy tutqanoq uni falaj qilib qo‘ygandi.
Yigitlardan biri kelib Arining sochidan siladi va sochini mushti orasiga olib, qattiq tortib o‘ziga qaratdi.
— Bugun bizni bir xursand qil, qushcha. Seni 4 kishi zeriktirmaymiz, — dedi u jirkanch tirjayib.
— Charchab qolmaysan degan umiddamiz, — dedi yana biri uning gapini ma’qullab.
Ikkinchisi kelib Arining belidan ushlab, qo‘lini uning tanasi bo‘ylab pastki qismi tomon harakat qildirdi
— Yaxshi qizaloq. Shunday davom et.
U Arining ustidagi koja kurtkasini ochib, sviterini tortqiladi va ko‘krak qismini mato shafqatsizlarcha yirtib tashladi. Yigitlar baland ovozda kula boshlashdi. Arining ko‘zidan chorasizlik yoshlari oqardi, ammo u qarshilik ko‘rsatishga va hatto baqirishga ham ojiz edi.
Yigitlardan biri Arining ortidan kelib turdi va bo‘ynidan hidlab, endi bo‘sa olmoqchi bo‘lganda, to‘satdan tunda qattiq o‘q ovozi eshitildi!
Ari daxshatdan ko‘zlarini ochdi. Qorong‘ulik va g‘ira-shira ko‘cha ichidan u kutgan inson — Jungkook chiqib keldi. Uning qo‘lida qurol bor edi. Jungkook osmonga qarab yana bir marta ogohlantiruvchi o‘q uzdi. Vahimaga tushgan bezori yigitlar birin-ketin har tomonga qarab qocha boshlashdi.
Jungkook yugurib Arining yoniga keldi. U qizni darhol bag‘riga bosdi. Ustki kiyimini yechib, Arining yirtilgan kiyimi ustidan yopib qo‘ydi va uni ohista bag‘riga ko‘tarib oldi. Ari esa to o‘ziga kelmaguncha, o‘zini xavfsiz his qilish uchun ko‘zlarini yumib oldi.
Ko‘zimni ochib, tanamdagi daxshatli qaltiroqlarni yengib bo‘lganimda, men allaqachon o‘z xonamda edim. Ustimda Jungkookning keng futbolkasi, qo‘limda esa kichik bir buklangan qog‘oz bor edi. Ichiga uning qo‘l yozuvida nimadir deb yozilgan ekan:
"Uyg‘ondingmi, Muse? Stolda moychechakli choy damladim sen uchun, biroz tinchlantiradi. Meni ishlarim bor. Kameraga qarab jilmayib qo‘y, seni sevaman."
Ari qog‘ozni bir chetga qo‘ydi. Xona burchagidagi yashirin kameraga qaradi va ilk bor Jungkook aytganidek, unga qarab sekin jilmaydi. O‘rnidan turib, stol ustida turgan hali sovimagan moychechakli choyni ichdi.
U bir oz o‘ylanib o‘tirib, stol tepasidagi javonda yuz tomoni pastga qarab qo‘yilgan ramkali suratga qo‘l cho‘zdi va uni olib ko‘rdi. O‘sha zahoti miyasida uzoq o‘tmishning og‘riqli xotiralari qayta uyg‘ondi. Birdan uning qulog‘i shang‘illab ketti, boshida chidab bo‘lmas og‘riq tursada, u suratni shunchaki yana pastga qaratib, o‘z joyiga qo‘ydi.
Ari POV:
Sen... men sevishim kerak bo‘lgan odam bo‘lmasligingdan qo‘rqaman, Jungkook...
Psixolog xonasida Ari va shifokor Suna xonim navbatdagi seansni o‘tkazishmoqda. Xonada sokin, ammo tarang kayfiyat hukmron edi.
— Bilasizmi, aslida bir narsa meni judayam qiziqtiradi, — dedi Suna xonim däftarni chetga surib. — Siz bir marta Jungkookni sevib qolish noto‘g‘ri deb aytgandiz. Shu narsaga bugun oydinlik kiritmoqchiman. Siz buni u sizni zo‘rlagani uchun aytganmisiz?
Ari bu savoldan keyin ko‘zlarini olib qochdi va biroz jiddiylashdi. Uning nigohida sarosima zohir bo‘ldi
Suna xonim biroz yaqinlashib, Arining titrayotgan qo‘lidan ushlab, uni to‘xtatdi va samimiy qaradi
— Ari xonim, menga qarang. Bilaman, har seansda doim ichingizda bir muhim gap qolib ketayotgandek tutasiz. Uyalishdan yoki yana yomon xotiralar uyg‘onishidan qo‘rqib shunday qilasizmi, bilmadim, ammo biz ochiq-oydin suhbat qurmasak, men sizni davolay olmayman. Shuning uchun biroz xotirjam bo‘ling va barchasini ayting.
Ari biroz sukut saqlab, chuqur nafas oldi-da, so‘ng gapira boshladi
— Bilasizmi... o‘sha voqeadan so‘ng biroz vaqt o‘tdi. Men hali ota-onamning uyidan ketmagandim, biroq alohida chiqib ketishga tayyor edim. Ammo men o‘shanda... men o‘shanda ota-onamning yashirincha suhbat qurishayotganini eshitib qoldim. Suhbat men haqimda edi... Men...
men aslida ularning o‘gay qizi ekanimni bilib qoldim!
Ari bularni eslab, birdan terlay boshladi, nafas olishi tezlashdi.
— Ari xonim, bu mutlaqo tabiiy hol, — dedi Suna xonim uni tinchlantirishga urinib. — Ular sizni o‘z qizidek e’zozlab katta qilishgan, shundaymi? Bu narsa hayotingizda katta muammo emas. Aslida...
Ari Suna xonimning gapini shartta bo‘ldi va keskin, baqirgudek bo‘lib gapirib yubordi
— Aslida mening haqiqiy ota-onam Jungkookning ota-onasi bo‘lishidan qo‘rqaman! Men... men Jungkookning qondosh singlisi bo‘lib chiqishimdan daxshatli darajada qo‘rqaman! Taxminlarimning hammasi meni ularga olib boryapti... Va eng daxshatlisi, agar bu haqiqat bo‘lsa, Jungkook bilan qilib yurgan ishlarim qanchalik jirkanch ekanini tushunyapsizmi?! U mening o‘z akam bo‘lishidan qo‘rqaman... Men bu taxminlarning hech biri haqiqat bo‘lishini istamayman! Tushunyapsizmi?! Men... men chunki... men Jungkookni sevib qolganman! Men allaqachon unga ruhan va jismonan bog‘lanib qolganman! Lekin ichimdagi shubha va gumonlar doim o‘rtamizda devor hosil qiladi. U mening akam bo‘lsachi, degan daxshatli o‘ylar hech xayolimdan ketmaydi!
Arining ko‘zlaridan oqib tushayotgan yoshlar yuzini yuvib ketdi. Suna xonim kutilmaganda eshitgan bu daxshatli haqiqatdan qattiq hayron qolib, bir necha daqiqa qanday javob berishni va qizni qanday tinchlantirishni bilmay, qotib qoldi.
Yarim qorongʻi va sovuq tashlandiq bino ichida shafqatsiz alam olish sahnasi boʻlayotgan edi. Jungkook oʻsha toʻrt nafar bezorini shiftdan pastga, oyoqlaridan bogʻlab osib qoʻygan va har birining boshi ostiga suv toʻla chuqur idishlarni joylashtirgan edi. Ularning yuz-koʻzlari allaqachon tanib boʻlmas darajada koʻkarib, qon talash boʻlib ketgandi.
Bu oʻsha tunda koʻchada Ariga tashlangan, oʻsha bezorilar edi.
Ular kallasini suv ichidan chiqarish, choʻkib ketmaslik uchun darmonsiz tipirchilar va zoʻrgʻa baqirishardi
— Iltimos, janob... Boshqa bunday qilmaymiz... Qilmayman... Iltimos, rahm qiling!
Oyoqlari osmondan osilib qolgani uchun qon ularning boshiga urilgan, kallasini suvdan tepaga koʻtarish borgan sari daxshatli darajada qiyinlashib borayotgan edi.
Jungkook ularning arqonini biroz boʻshatib, boshlarini suvdan chiqardi va oʻzlariga kelishi uchun ozgina kutdi. Bezorilar ancha suv yutib yuborishgan, nafas ololmay boʻgʻilishardi. Yuzlari qip-qizil boʻlib, qon barcha tomirlarda toʻplanib qolgandi.
— Sen shu jirkanch qoʻling bilan mening Musemga teginmoqchimiding? — dedi Jungkook ovozida sovuqqon va vahshiyona nafrat bilan.
Jungkook narida, zanglagan stol ustida turgan oʻtkir pichoqlardan birini oldi va yonidagi ikkinchi pichoqqa ishqalab, ularni bir-biriga urib oʻtkirlay boshladi. Pichoqlarning bir-biriga tegishidan chiqqan sovuq va daxshatli ovoz bino boʻylab aks etdi.
— Sen shu kichik a’zoying bilan mening Musemni zoʻrlamoqchi eding, shundaymi?! GAPIR! — deb baqirdi Jungkook.
Jungkook birinchi yigitning yoniga kelib, uning shimini shartta yechdi. Yaltillab turgan oʻtkir pichoqni uning jinsiy a’zosiga tiradi va hech ikkilanmay, shafqatsizlarcha kesib tashladi.
Katta va boʻsh bino ichida yigitning daxshatli, ayanchli va azobli baqiriqlari aks bera boshladi. Qon har tomonga sachradi.
Jungkook bu azobli baqiriqlardan zavqlangandek telbalarcha kulib, yonida daxshatdan qaltirayotgan qolgan uch yigitga qaradi.
Ular oʻz navbati kelayotganini koʻrib, yalinib, yigʻlab, dodlay boshlashdi
— Janob, kechiring! Bunday qilmaymiz, iltimos! Yolvoraman, kechiring... Ortiq bunday qilmaymiz, janob!
Jungkook sekin va qat’iyat bilan navbatdagi yigitga yaqinlashib kelayotgan edi. Biroq toʻsatdan uning ortidan kimdir sezdirmay kelib, boshiga ogʻir va qattiq metall tayoq bilan shiddat bilan urdi. Zarb kuchidan Jungkookning koʻzlari darmonsizlanib, u oʻsha zahoti sovuq betonga hushsiz yiqildi.
Uning tepasida turgan bu odam...
— Ari uyida shundaymi? Yolgʻiz... sen esa bu yerda ahvoling achinarli. Va men uni yoniga borsam sen bu yerda uni qanday oʻzimniki qilayotganimni shu ekranda koʻrib turasan!
— Kimsan yaramas yoʻqol daf boʻl!
— ovozingni oʻchir suyugʻoyoq!
— OʻLDIRAMAN SHU TEGINGAN QOʻLINGNI BITTALAB SINDIRAMAN JIRKANCH MAHLUQ!