Libido
Ari qisqa vidolashuvdan so‘ng xonadan chiqib ketgach, koʻp oʻtmay Namjoon kirib keldi.
— Ota bo‘lishingni eshitib, ancha xursand ko‘rinasan! To‘g‘risi, men ham buning uchun quvondim. Xo‘sh, endi gapir-chi, qanday gaping bor?
— dedi Namjoon o‘zini erkin, xotirjam va o‘ta beparvo tutib, go‘yo Jungkookning bu yerdaligi yoki uning muammolari uning uchun bir tiyinlik qimmatsizdek o‘zini tutdi.
Jungkook esa uning bu kinoyasiga e’tibor bermasdan, unga qat’iy tikildi
— Menga oxirgi marta yordaming kerak!
Namjoon qoshini chimirib, ensasi qotgan holda qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi
— Sen doim «oxirgisi» deysan, lekin bu oxir hech qachon tugamaydi-da, Jungkook! Xo‘sh, bu safar yana nima istaysan mendan?
— Meni bu qamoqdan chiqarib ol! — dedi Jungkook mutlaqo sodda, xuddi hech narsa bo‘lmagandek osongina.
Namjoon bu kutilmagan talabdan qotib qoldi-da, birdaniga boshi bilan orqaga tashlab, qahqaha otib yuborib kuldi
— Chiqarib olay?! Ha, mayli, yur, ketdik, «sen ozodsan, Jeon, qani, marhamat», deyishimni kutyapsanmi, nima balo?! Xo‘sh, qanday tasavvur qilyapsan buni? Senga sud tomonidan naq uch yillik hukm o‘qilgan, buni bilasanmi o‘zi?! — dedi Namjoon biroz qizishib, ovozini ko‘tarib.
— Gap shunda emas... Men shunchaki Arining yonida bo‘lishni istayman, tushunyapsanmi? Uning homiladorlik davrida, farzandimiz dunyoga keladigan o‘sha muqaddas lahzada, uni ilk bor qo‘limizga olganimizda... barcha-barchasida uning yonida bo‘lishim shart. Men bu oltin daqiqalarni, bu qaytarib bo‘lmas onlarni o‘tkazib yuborishni xohlamayman!
Namjoon chuqur nafas olib, ko‘zlarini to‘ntardi. U singlisining baxti uchun yana o‘z prinsiplarini yutib yuborishga majbur edi:
— Sen yana meni o‘zim istamagan ishlarga majbur qilyapsan... Lekin yaxshilab eslab qol: buni faqat va faqat Ari uchungina qilaman. Men senga oldindan yuz foizlik va’da bermayman, agar harakat qilsam-u, qo‘limdan kelmasa, bilsangki, sensiz ham singlim bu bolani dunyoga keltiradi — uning yonida har doim men borman!
Jungkook buni eshitib, yuziga yengil, minnatdor va makkorona tabassum yugurdi.
Namjoon o‘z va’dasining ustidan chiqib, chindan ham tinimsiz harakatlar va katta miqdordagi tovon pullari evaziga atigi ikki yarim oy deganda Jungkookni muddatidan oldin qamoqdan ozod qilib chiqardi.
Va nihoyat, o‘sha uzoq kutilgan kun ham keldi.
Qamoqxonaning ulkan temir darvozasi g‘ijirlab ochildi va u yerdan Jungkook o‘ziga ishongan holda tashqariga qadam qo‘ydi.
Tashqarida esa Namjoon chetroqda o‘zining qora mashinasiga suyanib, qo‘llarini cho‘ntagiga tiqqancha beparvo qarab turgandi; Ari esa sabrsizlikka chiday olmay, u yoqdan-bu yoqqa tinimsiz yurib, darvozani poylayotgandi.
Uning to‘rt yarim oylik homilaga xos tarzda qorni ozgina, ko‘zga tashlanarli darajada dumaloqlashgandi.
Ari darvoza teshigidan Jungkookni ko‘rishi bilan o‘zini to‘xtata olmadi va darhol yugurib uning yoniga yetib keldi.
Jungkook quchog‘ini keng ochdi va ular bir soniya ham ikkilanmay bir-birlarining bag‘riga otilishdi. Jungkook yuzini Arining bo‘yniga chuqur ko‘mib, uning tanish, aziz hidini to‘yib-to‘yib nafas oldi va nozik terisini asta o‘pib qo‘ydi. Bu ehtirosli bo‘sadan qizning oq bo‘ynida darhol kichkina, qizg‘ish iz qoldi.
Jungkook boshini ko‘tarib, uning uzun sochlaridan hidladi. Ari ham bor mehrini berib, yuzini Jungkookning keng va baquvvat yelkasiga qattiq bosdi.
— Yana qancha shunday turmoqchisizlar, ha?!
dedi ularning orqasidan Namjoonning ensasi qotgan, achchiq ovozi eshitilib. U qoshini baland ko‘tarib, ularga kinoyali qarab turgandi.
Jungkook esa Arini bag‘ridan biroz bo‘shashtirib, Namjoonga qarab, quchoqni buzmagan holda unga o‘rta barmog‘ini — fuck you ishorasini ko‘rsatdi.
Namjoon ham qarab turmadi, u ham darhol xuddi shunday javob qaytardi.
Ular qancha yillar o‘tsa ham, hech qachon bir-biri bilan kelisha olmaydigan o‘jar insonlar bo‘lib qolaverishardi. Bu esa vaziyatni yanada qiziq va o‘ziga xos qilardi.
Ular uyga qaytishdi. Jungkookning ozod qilingani sharafiga uyda kichik, tor doiradagi bazm tashkil etildi. Kechki ziyofat davomida Namjoon va Jungkook yetarlicha spirtli ichimlik ichib, maza qilib mast bo‘lishdi. Ari esa yonlarida ikkalasining qiliqlarini ko‘rib, baxtdan jilmayib o‘tirardi.
Vaqt yarim tundan o‘tib, hamma joy jim-jit bo‘lib qolgandi. Namjoon allaqachon zaladagi divanda boshini qo‘yib, qattiq uxlab qolgandi.
Jungkook esa mastligidan oyoqlarida zo‘rg‘a turib, chayqalgancha mehmon xonasidan o‘tdi-da, Arining qo‘lidan tutib tortdi va uni o‘zining xonasi tomon olib kirib ketdi.
Jungkook o‘sha paytda shunchalik kuchli mast ediki, atrofda nima bo‘layotganini, o‘zi qayerdaligini ham to‘liq anglay olmayotgandi. Ari esa uni yiqilib tushmasligi uchun asta karavotga yotqizdi-da, oʻzi esa yengil pijama kiyib chiqdi.
Lekin Jungkook karavotning qoq o‘rtasidan joy olib, ikki oyog‘ini katta ochgancha, qo‘llarini ikki tomonga yoyib, xuddi karavotga sig‘mayotgandek oʻrtasiga yotib, qattiq uyquga ketgandi.
Shuning uchun Ariga yotish uchun bir qarich ham bo‘sh joy qolmagandi.
Chora qolmagach, Ari sekin uning yoniga keldi-da, Jungkookning keng yelkalari va baquvvat ko‘kragi ustiga boshini qo‘yib, o‘sha yerning o‘zida yumshoqgina uyquga ketdi.
Tongning birinchi nurlari xonaga mo‘ralab turligida, Jungkook sekin ko‘zlarini ochdi.
Nigohi oldida yotgan manzaradan uning yuziga mayin, cheksiz iliq tabassum yugurdi. Uning ko‘kragi ustida Ari tinchgina pishillab uxlab yotgandi. Homiladorlik sababli yuzlari biroz to‘lishgan, uyqu siridan biroz ochilib qolgan lablari bilan u juda maftunkor ko‘rinardi.
Jungkook uni qo‘llari bilan yana ham mahkamroq, ehtiyotkorlik bilan bag‘riga bosdi. Arining egib kiygan kalta pijamasi uning nozik yelkalarini va o‘zgarib, yaxlitlashib borayotgan qorin qismini, shuningdek, bo‘rtib qolgan to‘laqonli ko‘krak qismini ochiq-oydin va juda jozibali tarzda namoyon qilib turgandi.
Jungkook oʻzini allaqachon turib ketganini his qildi. Va qoʻlini sekin Arini pijamasi ichiga tiqib koʻkraklarini ushlab ohista qisdi. Va qorni tomon olib borib silab qoʻydi.
Ari koʻzlarini ochdi va Jungkookni bagʻrida uygʻonganidan quvonib tabassum qildi. Jungkook esa undan boʻsa oldi.
Boʻsa uzoq davom etdi toki Arini nafasi yetmay Jungkookni toʻxtatmaguncha.
Jungkook boʻsani uzib oʻrnidan turib eshikni qulflab keldi.
Sekin karavotga chiqib Arini ustiga chiqdi ammo ogʻirligini tashlamadi. Ari koʻzlarini Jungkookdan uzmadi.
— seni juda sogʻinganman Muse! Hozir senga muhtojman...
Dedi Jungkook sekin ustidagi futbolkasini yechib otib yubordi.
Jungkook avval boʻyindan boshladi, hoʻl boʻsalar mayin tishlashlar, soʻrib tortishlar.
Pastlab borarkan qorin ustidan mayin oʻpib silab qoʻydi. Va orada tugʻilmagan farzandi bilan gaplashardi.
— qoʻpol boʻlmayman ogʻriq sezsang darhol ayt hopmi?
Jungkook sekin uni ichiga kirdi. Ari anchadan beri buni qilmagani uchun birdan nola qilishni boshladi.
Jungkook boricha ichiga tiqqach sekin harakat qilishni boshladi.
Avval sekin harakat qildi soʻng tezlasha boshladi. Har tezlashgani sari Ari balandroq nola qilardi.
Bu ovozlarga chidolmagan Namjoon issiq kofesini ohirgacha ichmay uyda chiqib ketti.
Bugun Jungkook va Arini toʻyi.
Toʻy ixcham va sodda oʻtayotgan edi. Faqat tanishlar va doʻstlari hamda Arini ota onasi.
To‘ydan so‘ng o‘tgan bir necha oy Jungkook va Ari uchun haqiqiy ertakdagidek, tinch va osoyishta kechdi. O‘tmishning barcha qorong‘u sahifalari, qonli o‘yinlar va xavf-xatarlar strictly orqada qolgan, Jungkook o‘zining eski dunyosiga qaytmaslikka uzil-kesil va’da bergandi. Ular shahar shovqinidan biroz uzoqda, dengizga yaqin shinam va yorug‘ hovlili uyda yangi, go‘zal hayot boshlashdi.
Bugun Ari homiladorlikning so‘nggi oylarini boshidan kechirayotgan edi. Uning qorni sezilarli darajada kattalashgan, harakatlanishi biroz qiyinlashgan bo‘lsa-da, yuzida cheksiz baxt va nur porlardi.
Quyoshli va iliq kunlardan birida, Jungkook divanda o‘tirgan Arining yonida, gilam ustida tiz cho‘kib o‘tirardi. U Arining katta va doiraday bo‘lib qolgan qorniga qulog‘ini qo‘yib, ichkaridagi kichik hayotning mitti harakatlarini tinglashga urinardi.
— Hozirgina tepindi! — dedi Jungkook to‘satdan ko‘zlari quvonchdan porlab, bolalarcha hayajon bilan. U Arining qornini ehtiyotkorlik bilan silab, mayin o‘pich bosdi.
— Menimcha, u xuddi menga o‘xshab o‘jar va sabrsiz bo mehmonga o‘xshaydi, Muse.
Ari uning sochlarini barmoqlari bilan tarab, yengil kulimsiradi
— Menga o‘xshasa yaxshiroq bo‘lardi, Jeon. Senga o‘xshasa, ikkingizning sho‘xligingizga men chiday olmayman.
Jungkook uning qo‘llarini ushlab, kaftlaridan o‘pib qo‘ydi
Shu payt eshik zangi chalindi va ko‘p o‘tmay, qo‘lida bolalar kiyimlari hamda o‘yinchoqlar to‘la katta qutilarni ko‘tarib Namjoon kirib keldi. U o‘zini xuddi shu uyning ikkinchi egasidek erkin tutib, qutilarni stolga qo‘ydi.
— Yana keldingmi? — dedi Jungkook qoshini ko‘tarib, hazilomuz va salgina ensasi qotgandek.
— Men singlimni va bo‘lajak jiyanimni ko‘rgani keldim, seni emas, Jeon, — dedi Namjoon ham zaharxanda tabassum qilib. So‘ng Arining yoniga borib, uning peshonasidan o‘pdi: — O‘zingni qanday his qilyapsan, Ari? Bu yaramas seni qiynamayaptimi?
— Barchasi joyida, aka. U menga juda yaxshi qarayapti, — dedi Ari jilmayib.
Namjoon qutilarni ochib, chaqaloq uchun olingan kichkina kiyimchalarni ko‘rsata boshladi. Jungkook va Namjoon o‘rtasida yana o‘sha doimiy, samimiy va hazilomuz tortishuvlar davom etdi.
To‘satdan Ari o‘rnidan turmoqchi bo‘lganida, yuzida birdaniga og‘riq ifodasi paydo bo‘ldi va u belini ushlab qoldi.
Jungkook bir soniyada uning yonida paydo bo‘lib, belidan tutib qoldi. Oyoqlari orasidan suv oqdi.
— Suv... suv ketdi... Boshlandi, Jungkook! — dedi Ari nafasi qisib, Jungkookning qo‘lini mahkam ushlab.
Xonadagi tinchlik bir zumda hayajonga aylandi. Jungkook Arini ehtiyotkorlik bilan bag‘riga ko‘tarib oldi, Namjoon esa darhol mashina kalitini olib, eshikni ochdi va ularni shifoxona tomon shiddat bilan olib ketdi.
Kasallaxona yo‘lagida vaqt to‘xtab qolgandek edi. Jungkook va Namjoon tugʻruq xonasi qarshisida asabiy holatda u yoqdan-bu yoqqa borib kelishardi. Jungkookning qo‘llari titrar, ich-ichidan Yaratganga duo qilardi.
Nihoyat, eshik ochilib, shifokor va hamshira qo‘lida kichik oq yo‘rgakka o‘ralgan chaqaloqni ko‘tarib chiqishdi. Hamshira mayin jilmayib dedi
— Tabriklayman! Sog‘lom va go‘zal qizaloq dunyoga keldi.
Jungkook sekin chaqaloqqa yaqinlashdi. Uning titroq qo‘llari bilan mitti qizini ilk bor bag‘riga bosgan lahzasida ko‘zlaridan beixtiyor yosh oqib tushdi. U ilgari hech qachon bunday samimiy tuyg‘uni, bunday hisni tuyib ko‘rmagandi.
— Men ota bo‘ldim... — dedi Jungkook past va titroq ovozda, qizining mitti barmoqchalaridan tutib.
Namjoon ham uning yoniga kelib, yelkasiga qo‘lini qo‘ydi va chin dildan jilmayib, ukasidek bo‘lib qolgan Jungkookni qutladi.
Bir ozdan so‘ng Jungkook palatada yotgan Arining yoniga kirdi. Ari biroz horg‘in, lekin ko‘zlarida dunyodagi eng ulkan baxt bilan jilmayib turgandi. Jungkook chaqaloqni uning bag‘riga qo‘ydi va Arining peshonasidan uzoq o‘pdi:
— Rahmat senga, Muse... Menga haqiqiy hayotni, oilani va ushbu cheksiz baxtni berganing uchun rahmat!
