𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠
Qorong‘u xonaning sukunatida Jungkook qo‘li bilan og‘zini mahkam yopib, ko‘kragidagi og‘riqqa chidashga urinib, o‘zini bo‘sh qo‘yishga harakat qildi. Ko‘ksiga botirilgan qizdirilgan pichoq har bir millimetrda battar olovli og‘riq berardi. Jungkook istamasa ham o‘sha chidab bo‘lmas azobdan bo‘g‘iq ohangda irrilab yubordi va nafasini ichiga yutib, qo‘lini og‘ziga yanada mahkamroq bosdi.
Ari esa qizigan pichoqni qaltirayotgan qo‘li bilan mahkam bosib turdi, so‘ng kuygan teri ustidan o‘tkir spirt quydi. Qizning vujudini qoplagan qo‘rquv ko‘zidan yosh bo‘lib oqdi va yuzidan sekin dumalab, Jungkookning labi ustiga tushdi. Jungkook og‘riqdan butun tanasi yonayotgan bo‘lsa ham, labiga tushgan o‘sha bir tomchi achchiq ko‘z yoshni yaladi. So‘ng sekin ko‘zlari yumildi va uning dunyosi qorong‘ulikka g‘arq bo‘lib, boshqa hech narsani ko‘rmadi.
Ari Jungkookning ko‘zlarini yumib, boshini tashlab yuborganini ko‘rib, yuragini vahima qopladi. U tamoman o‘zini yo‘qotib qo‘ydi:
— O‘lma! Yo‘q, yo‘q, ko‘zingni yumma! Ochsangchi! Jungkook, iltimos, och ko‘zingni...
| W |
Jungkook POV:
Ko‘zlarimni ochdim. Birinchi soniyadayoq ko‘ksimda daxshatli og‘riq his qildim. Nafas olsam ham, chiqarsam ham ko‘kragim pichoq sanchilgandek og‘riq beryapti. Peshonamda qandaydir mato turibdi... Nam va sovuq mato. Ammo hozir meni xursand qilgan va hamma og‘riqni unuttirgan narsa — men Musemning uyida edim. Ha, bu uning xonasi, uning isi kelib turgan joy. Kecha tunda... shu yerda edim. Lekin nega o‘lmadim...?
Jungkook o‘ziga kelib, shiftga tikilgancha o‘ylanib yotgan payt, xonaga qo‘lidagi paketda bir nimalar bilan Ari kutilmaganda kirib keldi. U eshikdan kirib, Jungkookning ko‘zlarini ochganini, tirikligini ko‘rib beixtiyor yuzida yengillik aralash tabassum paydo bo‘ldi. So‘ng Jungkook ham unga qarab, labining chetida ma’noli tabassum qilganini ko‘rib, qiz o‘zini o‘nglab oldi va ko‘zini shartta olib qochdi. Qo‘lidagi narsalarni asabiy tarzda stolga qo‘ydi.
— Modomiki o‘lishimni istamas ekansan, nega otding? — dedi Jungkook to‘shakda yotgan joyida qizdan ko‘z uzmay, ovozidagi o‘sha tanish ohang bilan.
— Tongdan boshlama, Jungkook! Yordam berganimga pushaymon qilma, — dedi Ari qo‘llari qaltirab bint va spirtni olar ekan.
— Men sendan yordam so‘ramadim. Meni davolayapsan, demak, o‘lishimni istamaysan! — dedi Jungkook qizning shusiz ham tarang turgan jig‘iga tegib, miyiqida kulib.
— Hecham! Men seni harom qoningga qo‘limni botirib qotiling bo‘lishni va gulday umrimni qamoqda xor qilishni istamadim va... shuning uchun seni davoladim, — dedi Ari gapining oxirida biroz tutilib, ko‘zlarini yashirishga urinib.
Jungkook qizning bu gaplarini mutlaqo pisand qilmadi.
— Yolg‘on gapirishni eplolmaysan, Muse!
Ari Jungkookning yoniga, yotoq chetiga o‘tirdi. Go‘yoki Jungkookning gaplarini eshitmagandek, o‘zini sovuqqon tutishga urindi. Ammo Jungkook qizning bilagidan mahkam ushladi-da, uning kaftini o‘zining yaralangan, qon sizib turgan ko‘ksi ustiga daxshatli bir kuch bilan qattiq bosdi.
— Agar gaping yolg‘on bo‘lmasa, qani, bu safar chindan o‘ldir! Va telefonimdan Namjoonga qo‘ng‘iroq qil, tanamni unga ber. Jinoyat ham sodir bo‘lmaydi va aytganingdek qamoqqa tushmaysan. Mendan qutilishni istaysanmi, qani, Muse, o‘ldir!
Ari butun tanasi bilan silkinib, qo‘lini Jungkookning qonli kaftidan zo‘rg‘a tortib oldi.
— Bas qil! Menga bosim o‘tkazishni to‘xtat! O‘lging kelgan bo‘lsa, o‘zingni o‘zing o‘ldir!
Jungkook Arining bu g‘azabli gapidan keyin biroz jilmaydi va uning bo‘ynidan mahkam ushlab, labidan jazavali bo‘sa oldi. Ari esa vahima ichida tipirchilab, uni o‘zidan itarish uchun erkakning o‘sha yaralangan ko‘ksiga qattiq urib yubordi. Jungkook og‘riqning keskinligidan irrilab yubordi, ammo qizni qo‘yib yubormadi.
— Baribir meniki bo‘lib qolasan, Muse. O‘lgunimcha seni hech kimga bermayman deganman! Yaxshi, o‘zing buni tanlading, butkul menikisan! Butun vujuding, onging, tanang — hamma-hammasi meniki! — dedi Jungkook qat’iy va shafqatsiz ovozda.
— Men hech qachon seniki bo‘lmayman. Bilib qo‘y! Bokiraligimni olganing hech nimani o‘zgartirmaydi. Sen zo‘ravonsan. Shunchaki xudo yaratgan bir maxluqsan, Jeon!
Ari shunday deb, Jungkookning ko‘ksidagi qonli bintni shartta yechdi va yarani jahl bilan tozalashga tushdi. U atayin Jungkook og‘riqni his qilishi, qiynalishi uchun spirtli paxtani o‘sha ochiq jarohatga qattiq-qattiq botirib-botirib olardi.
| W |
Ari oshxonada yeyish uchun bir nimalar tayyorlayotganda, to‘satdan stolda turgan telefoni jiringladi. Ekran ustida "Psixolog" degan yozuv yonib-o‘chardi. Ari qo‘ng‘iroqqa javob bermasdan avval, Jungkook yotgan xona eshigini sekin, sezdirmasdan yopdi. So‘ng go‘shakni ko‘tardi:
— Salom, Suna xonim!
Biroz tinglab turgach, ovozini pastlatib davom etdi:
— Bugungi seansni bekor qilaman. To‘g‘rirog‘i... bora olmayman. Ha, ha, albatta. Juma kuni soat 10 da vaqtim bor. Mayli, kuningizni yaxshi o‘tkazing.
U go‘shakni o‘chirishi bilan, to‘g‘ri ortida Jungkookning pichingli ovozi eshitildi:
— Suna opajoning bilan bugun men tufayli ko‘risha olmadingmi, Muse?
Ari cho‘chib tushdi va ortiga o‘girilib, eshikka suyanib turgan Jungkookga boshdan-oyoq qaradi.
— Otday yurib o‘zingga kelgan ekansan, qani, uyingga ket! — dedi u barmog‘i bilan eshikni ko‘rsatib.
— Nega endi? Meni sen otding, shundaymi? Endi toki o‘zimni butkul yaxshi his qilmagunimcha, menga faqat o‘zing g‘amxo‘rlik qilasan, Muse! — dedi Jungkook ataylab qo‘lini yuragining ustiga qo‘yib, jarohatini pesh qilib.
Ari ko‘zlari qorachiqlarini asabiy aylantirib qo‘ydi.
— Qornim ochdi, nima tayyorlayapsan, azizam? — dedi Jungkook stol ustidagi to‘g‘ralayotgan sabzavotlarga yaqinlashib.
— Tezroq tuzalib, uydan daf bo‘lishing uchun yurakka foydali sho‘rva tayyorlayapman! — dedi qiz pichoqni qattiqroq bosib.
Jungkook yuragini ushlagan ko‘yi sekin stulga o‘tirdi. Va stol chetida turgan eski radioni qo‘liga olib, uni yoqdi. Radiodan avval g‘alati, hisillagan tovush chiqdi, keyin esa axborot va yangiliklar haqida gapirayotgan boshlovchining ovozi eshitildi. Ari Jungkookga qoshini chimirib bir qarab qo‘ydi-da, indamay ishida davom etdi.
Jungkook birdan Arining yanada asabiga tegish, uni o‘ziga bo‘ysundirish uchun kutilmagan savol berdi:
— Kecha tunda kamera qarshisida ko‘rsatgan raqsingni... hozir jonli ko‘rmoqchiman!
U radioda chalinayotgan musiqaning ovozini biroz balandroq qilib, Ariga qarab ma’noli tabassum qildi. Ari esa go‘yo uni eshitmagandek, o‘zini mutlaqo xotirjam ko‘rsatishga urinib, sho‘rvani cho‘mich bilan qo‘zg‘ayverdi.
Jungkook esa sekin o‘rnidan turdi. Qizning ortidan borib, uning nozik belidan mahkam ushladi va tipirchilamasligi uchun baquvvat qo‘llarini uning tanasiga arqondek o‘rab oldi.
— Jungkook, bas qil, qo‘yib yubor! — Ari bor kuchi bilan qarshilik ko‘rsatib, yulqinishga urindi.
Jungkook esa uning bo‘ynidan chuqur hidlab, sekin yuqoriladi va qulog‘ining yumshoq joyidan tishlab oldi. So‘ng to‘g‘ri qulog‘ining tubiga pichirladi, ammo bu safar uning ovozi daxshatli darajada jiddiy va g‘alati eshitilardi:
— Musem, aqlligim... qani, aytganimni qilib, kecha tunda kamera qarshisida ehtirosimni qo‘zg‘atib o‘ynagan raqsingni o‘yna!
Jungkookning qo‘li Arini belini xuddi suyaklarini sindirmoqchidek mahkam qisdi, bu ochiqchasiga tahdid edi. Ari esa tanasidagi og‘riqdan ingrab yubordi:
— Jungkook, iltimos... og‘riyapti!
Jungkook qizning belini biroz qo‘yib yuborib, qo‘lini yuqorilatdi va yupqa kiyimi ustidan uning yumaloq ko‘kraklarini ezib ushladi. Ari to‘satdan yana ham qattiqroq tipirchilab, Jungkookni itarib tashlashga urundi.
— Mana bu yumaloq ko‘kraklaringni kecha tunda qanday ushlaganding? — Jungkookning ovozi yanada bo‘g‘ildi. So‘ng u qo‘lini sekin pastlatib, qizning nozik jinsiy a’zosi tomon olib bordi va u yerni kafti bilan mahkam ushlab, sekin shimi ustidan uqalay boshladi.
Ari shoshib qolganidan qo‘lidagi cho‘michni polga tushirib yubordi:
— Bas qil, iltimos...
— Mana bu yerni shu nozik qo‘ling bilan ushlading, shundaymi? — dedi Jungkook yana tahdid qilgandek, qizning bo‘ynidan hidlab, o‘pib va sekin tishlarini botirib.
Ari o‘z ichidagi jazavali nolasini xohlasa ham ushlab turolmadi va bo‘g‘zidan ehtirosli, ingroq ovoz chiqib ketdi.
— Hirsimni uyg‘otib, go‘yoki hech narsa bo‘lmagandek go‘shakni o‘chirib katta xato qilding, Muse! Buning badali senga va shu oyoqlaring orasidagi nozik qisming uchun biroz og‘ir bo‘ladi, — dedi Jungkook sekin Arining shimini zamogini yechib.
— Jungkook, iltimos, bas qil! Axir yaralangansan!..
— Yaralanganim seni jazo olishingdan to‘xtatib qolmaydi, azizam!
Arining butun tanasi tashqaridan ko‘rinmas darajada, ich-ichidan dahshatli tarzda titray boshladi. Bu tashqaridan qaraganda mutlaqo bilinmaydi, ammo Ari buni har bir tomirida his qilardi. Ko‘p o‘tmay, Ari butkul qotdi — na qo‘li, na oyog‘i qimirlamay, shunchaki Jungkookning temirdek qattiq bag‘rida toshdek qotib qoldi.
Ari POV:
Hozir emas... Iltimos, hozir emas, yo‘q! Tinchlan, Ari, o‘zingni qo‘lga ol... Hammasi yaxshi, Jungkook shunchaki senga bosim o‘tkazmoqchi, u shunchaki qoqityapti, xolos...
"Jungkook, to‘xta!" — ichimda bor ovozim bilan baqiryapman, ammo tomoqdagi o‘sha qattiq tugun gapirishga qo‘ymayapti. Jin ursin, nega ovozim chiqmayapti?! Shunchalik tirishmayin, lablarim bir-biriga yopishib qolgandek qimirlamaydi. Yo‘q, yo‘q, bu la’nati narsa ikkinchi marta hayotimni barbod qilishiga yo‘l qo‘ymayman, iltimos... Ko‘kragim xuddi tonnalab tosh ostida qolgandek siqilib boryapti. Yana o‘sha dahshat, yana o‘sha ojizlik. Iltimos, Xudoyim, yordam ber! Jungkook meni butkul yamlamay yutib yuborishidan oldin o‘zing uni to‘xtat, yo Tangrim, kuch ber...
Uning qo‘llari pastga tushib, shimim kamariga yopishganda va metall qisqichning sovuq ovozi eshitilganda, yuragim go‘yo ko‘kragimni yorib chiqqudek dahshatli tezlikda ura boshladi. Har safar gursillab urganida nafasi bo‘g‘zimga tiqilyapti, havo yetishmayapti. O‘pkam qurib borayotgandek, lekin tashqaridan faqatgina arang seziladigan og‘ir va pichirlashga ham o‘xshamaydigan nafas chiqadi, xolos. Ich-ichimdan butun a’zoyi badanim qaltirayapti, shunday kuchli titroqki, uni faqat o‘zim his qilyapman — tashqaridan esa muzlagan haykaldekman. Yo‘q, yo‘q, to‘xtasin... O‘tinaman, kimdir uni to‘xtatsin. Jungkook, iltimos, to‘xta...
Ari allaqachon besh yildan beri mana shu la’nati dardi — Tonik qotib qolish (Tonic Immobility) kasalligi bilan kurashib, aziyat chekib kelardi. Bu shunday vahshiy xastalikki, insonni eng kuchli hayajon, kutilmagan bosim yoki daxshatli qo‘rquv qamrab olgan soniyalarda uning butun boshli markaziy asab tizimini bloklab qo‘yadi. Miya va mushaklar o‘rtasidagi aloqa vaqtincha butkul uziladi. Inson bu holatga tushganda na gapira oladi, na qarshilik ko‘rsatib bitta barmog‘ini qimirlata oladi — u shunchaki tiriklayin o‘z tanasining ichiga qamalib, toshdek muzlaydi.
Biroq, uning qarshisida turgan, nafs va g‘azab ko‘zini ko‘r qilgan Jungkook qizining ichidagi bu besh yillik qorong‘u sirdan mutlaqo bexabar edi. U Arining jimligini, uning hech qanday qarshilik ko‘rsatmayotganini butkul boshqacha talqin qildi — buni go‘yoki indamaygina rozilik berish deb o‘yladi. Jungkook qizning ingichka belidan mahkam tutib, uni sekin yotoq tomon sudradi. Lablaridan ashaddiy va ehtirosli o‘pib, uni to‘shakka qulatganda ham Ari umuman harakat qilmadi, qila olmasdi ham. U na rad eta oldi, na uning qo‘llarini o‘zidan itarib tashlay oldi. Chora va ilojsizlik ichida, ko‘zlaridan oqayotgan sovuq yosh bilan shunchaki qotib yotaverdi.
Jungkook yaralangan ko‘ksidagi keskin og‘riqdan yuzini burishtirdi. Ehtiros jazavasida qizni yotoqqa qanday itarib yuborganini o‘zi ham sezmay qoldi, bir qo‘li bilan esa sanchib og‘riyotgan ko‘ksini mahkam ushlab qoldi. Yarasi hali bitmagan, kamiga hozirgi harakatlardan bog‘lam orasidan sizib qizil qon chiqayotgandi.
Ammo u hozir ehtirosga shu darajada berilgandiki, ko‘ksidagi jismoniy og‘riqdan ko‘ra, yotoqda harakatsiz, go‘yoki Jungkookning keyingi harakatini bo‘ysunib kutayotgandek yotgan qizga qarab lablari mamnuniyat bilan tabassum qildi.
— Muse... birdan aqlli bo‘b qoldingmi? — deb pichirladi u.
Jungkook sekin Arining yoniga keldi, uning ustiga egilib, lablaridan tashnalik bilan bo‘sa oldi. Jungkook daxshatli ehtiros bilan o‘par ekan, qizning hech qanday harakat qilmay, indamay yotishini shunchaki to‘liq rozilik sifatida ko‘rdi.
Jungkook doim qiz bilan aloqa qilmoqchi bo‘lganda Ari bor kuchi bilan qarshilik ko‘rsatar, biroq teginishlar boshlanishi bilan o‘sha qarshilikning butkul yo‘qolishi Jungkookga o‘zgacha bir lazzat va g‘alaba hissini berardi. Biroq bu xohish butunlay bir tomonlama edi — aqldan ozdiruvchi ehtirosni faqat Jungkook his qilardi, Ari esa ichidagi kasali xurujidan shunchaki muzlab, tiriklayin qurbonga aylangandi.
Jungkook uchun esa bu holat shunchaki qizning nozik ikki oyog‘ini uning uchun ochib, unga cheksiz lazzat baxsh etishi edi, xolos...
Tashqarida mayin tonggi yomg‘ir yog‘a boshladi. Mayda, shaffof tomchilarning yotoqxona oynasiga bir maromda, ohista urilishidan bahoriy yomg‘irning boshlanganini bilsa bo‘lardi. Tabiatning bu sokin va mayin nafasi xona ichidagi daxshatli taranglik, og‘riq va aqldan ozdiruvchi jazavaga mutlaqo teskari edi. Ichkarida esa vaqt to‘xtab qolgandek, Jungkook va Ari barcha narsani unub, aloqadan butkul lazzatlanayotgan edilar. Yomg‘ir shiviri ostida faqatgina erkakning og‘ir, ehtirosli nafaslari va yotoqning g‘ichirlashi eshitilardi.
Jungkook POV:
Bu to‘rtinchi marta bo‘shanishim, ammo ichimdagi bu telbavor tashnalik qonmayapti, hech to‘xtashni istamayapman. Mening a’zom uning issiq, nozik oyoqlari orasida shu darajada qulay va mukammal joylashganki, men bu cheksiz lazzatdan shunchaki mast bo‘lib boryapman. Har safar uning vujudiga chuqurroq kirganimda, ongim butunlay o‘chadi. Issiq urug‘imni uning ichiga so‘nggi bor, bor quvvatim bilan to‘kdim. Hozir to‘xtamasam bo‘lmaydi, chunki ehtiros tarqashi bilan ko‘ksimdagi og‘riq daxshatli kuch bilan qayta uyg‘ondi. Kamiga yaradan tinmay qon sizib chiqib, choyshabga yoyilyapti. Agar mana shu la’nati yara bo‘lmaganida, men uni to‘shakka mixlagancha yana soatlab davom etardim. Lekin menda kuch qolmadi, Musem ham judayam charchadi. Mening baxtimga, bu safar u mutlaqo aqlli qiz bo‘lib o‘z jazosini qabul qildi. Qarshilik ko‘rsatmay, mening barcha xohishlarimni qabul qildi.
Jungkook og‘ir hansragancha sekin Arining holdan toygan tanasi ichidan chiqdi va darmonsizlangan vujudini qizning yoniga, tartibsiz yotoqqa tashladi. U qo‘lini qonayotgan ko‘ksiga qo‘yib, ko‘zlarini yumgancha chuqur-chuqur nafas oldi.
Ari eshitilishi zo‘rg‘a bo‘lgan og‘ir charchoq aralash ko‘zlarini sekin yumdi. Uning tanasini qoplagan o‘sha daxshatli kishanlar — Tonik qotib qolish xuruji endi asta-sekin chekina boshlagan edi.
Ari POV:
La’nati maxluq. Ko‘ksidan o‘q yeb, yaralanganiga qaramay, meni qiynadi. Ostim xuddi tiriklayin olov bo‘lib yonyapti, har bir harakati ichimni kuydirib yuborgandek. U bugun har galgidan ham shafqatsizroq bo‘ldi, har qanday chegaradan butkul chiqib ketdi. Meni tiriklayin o‘ldirdi.
Yomg‘ir tomchilarining oynaga urilishi davom etarkan, Arining uzuq-uzuq va tezlashgan nafas olishi sekin-asta tiklanib, bir maromga tusha boshladi. Miya mushaklar ustidan nazoratni qaytarib berar, qiz o‘ziga kela boshlayotgan edi. U tanasining har bir nuqtasida o‘sha kechirilmas xo‘rlikni va og‘riqni his qildi. Yalang‘och tanasi va undagi Jungkookning daxshatli izlari ko‘zga yaqqol tashlanardi. Uning bo‘ynida, ko‘kraklari ustida, oppoq terisida erkakning tishlaridan va shafqatsiz bo‘salaridan qolgan siyohrang, qizg‘ish mayda-mayda dog‘lar qolip ketgandi. Ular jarohatlangan tanada kecha tunda sodir bo‘lgan vahshiylikning muhriga o‘xshardi. To‘shak esa tamoman ostin-ustun bo‘lib ketgan, choyshablar g‘ijimlangan, ustiga qon aralashib, daxshatli darajada tartibsiz holatga kelgandi. Qiz chorasiz va g‘azab ichida shu tartibsizlik markazida yotar va nafratdan butun vujudi olov bo‘lib yonardi.
Jungkook Arini devorga tirab ustidagi kiyimlarni yechib tashladi va oʻzi sovgʻa qilgan toʻq qizil koʻylakni kiydirdi.
— bu libos senga juda yarashadi Muse!
— Jungkook sizni sevgilingizmi? Buni inkor etmayapsiz biroq bu sizga yoqmaydimi?
Ari yana muzlab joyida qotib qoldi bezori yigitlar uni yoniga yaqinlashib kela boshladi...