𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠
Tun. Tashlandiq bino ichida sukunat hukmron. Zax va sovuq beton ustida Jungkook holsiz, hushsiz holda qonga belanib yotardi. Uning atrofida esa qora kiyimdagi, qoʻllarida qurol tutgan bir nechta begona, odamlar bor edi.
Yiqilgan Jungkookning toʻgʻrisida, tutun chiqarib sigareta chekayotgan, yuzida sovuq va shafqatsiz ifoda aks etgan bir erkak turardi. U sigareta tutunini sekin havoga burchab, boʻgʻiq va amirona ovozda buyruq berdi
— Oʻlib qoldimi? Agar oʻlmagan boʻlsa, tezda oʻziga keltiring!
Odamlardan biri darhol ilgarilab keldi-da, Jungkookning qonli boʻyniga barmoqlarini bosib, uyqu arteriyasida tomir urishi bor-yoʻqligini tekshirib koʻrdi. Barmoqlari ostida nimjon va uzuq-uzuq puls urayotganini his qilib:
— Suv sep! — deya quruq buyruq berdi erkak.
Odamlardan biri chelakdagi muzdek, kir suvni Jungkookning yuziga quyib yubordi. Muzdek suv badanga tegib sochilsa-da, Jungkook hatto koʻzini ham ochmadi, uning tanasi munosabat bildirmadi.
Erkak sigaretasini yerga tashlab, etik tovoni bilan ezib tashladi va jahli chiqib:
Yana bir chelak toʻla sovuq suv uning ustidan quyildi. Suv uning ochiq jarohatlariga, yuziga yoyildi, ammo Jungkook hatto qimir ham etmadi. Uning nafas olishi juda sekin va sezilarsiz edi.
— Turt, uygʻot! Nima qilib boʻlsa ham uygʻot uni! — Erkak bu safar jahldan yuzi burishib, baqirib berdi.
Odami ogʻir etigi bilan Jungkookning biqiniga, qovurgʻalari ustiga qattiq tepdi. Biroq baribir hech qanday oʻzgarish boʻlmadi. Jungkook deyarli oʻlik kabi harakatsiz va jonsiz yotardi. Miyaning ensa qismiga tekgan ogʻir metall zarbasi sababli uning markaziy asab tizimi toʻliq tormozlanib, chuqur koma oldi holatiga tushgan edi.
— La’natilar! Bir odamni ham hushiga keltira olmaysizlar-a?! Jin ursin! — Erkak oʻzi irgʻib kelib, Jungkookning yuziga bir necha bor shafqatsizlarcha tarshak urib, uni uygʻotishga urindi. Ammo baribir foydasiz edi, Jungkookning boshi jonsizlarcha bir tomonga ogʻib tushaverardi.
Erkak qoʻllarini beliga qoʻyib, tajanglik bilan atrofga qaradi
— Nima balo, oʻlib qoldimi? Jin ursin, u menga tiriklayin kerak! Agar xoʻjayin u haqida biror kor-hol boʻlganini eshitib qolsa, hammamiz tamommiz, terimizni shilib oladi! Qaysi biring uni hushidan ketgizding? Koʻtaring uni, shifokorga olib boramiz!
Erkak odamlariga qat’iy buyruq berdi. Odamlar Jungkookning tanasini ehtiyotkorlik bilan koʻtarishdi, chunki har bir notoʻgʻri harakat uning orqa miyasini yanada koʻproq zararlashi mumkin edi. Ular uni mashinaga ortib, hovliqiqcha binoni tark etishdi.
Maxfiy xususiy klinikada shifokor barcha tezkor rentgen va miya tomografiyasi natijalarini qoʻliga olib, xonada kutib turgan erkakka koʻrsatdi. Shifokorning yuzida xavotir va jiddiylik aks etardi.
— Bemor orqa miya va miyacha sohasidan qattiq jarohat olgan, miya toqimalari ezilgan va ichki gematoma (qon quyilishi) hosil boʻlgan. Miyada kuchli shish boshlanmoqda. Uning oʻziga kelishi nomalum, yaqin 24 soat toʻliq va qattiq kuzatuv ostida boʻladi. Hatto oʻziga kelgan taqdirda ham, miya shikastlanishining jiddiy alomatlari baribir seziladi. Hozircha aniq va yakuniy tashxis qoʻya olmayman. Orqa miyadagi harakatlantiruvchi neyronlar va kalla suyagi asabi ezilgani sababli falaj boʻlib qolishi ham mumkin yoki miya poʻstlogʻi zararlangani uchun xotirasi susayishi mumkin.
Erkak shifokorning bu gaplarini sovuqqonlik bilan eshitib, uning yoniga yaqinlashdi va choʻntagidan qalin bir pachka dollarni chiqarib, stol ustiga tarsillatib qoʻydi.
— Uni oʻziga keltirasan! Qancha tez boʻlsa, shuncha yaxshi!
Shifokor stol ustidagi moʻmay pulga bir qarab, tomogʻi qurib, yutunib oldi. Lekin tibbiyot qonuniyatlarini yaxshi bilgani uchun qoʻllarini yoydi
— Janob, men sehrgar emasman. Miyadagi bunday ogʻir jarohatni va shishni bitta dori bilan bir soniyada yoʻqotib, uni sofort uygʻota olmayman. Bu tibbiyot. Kutishimiz kerak boʻladi...
Erkak kiyimi ichidan sovuq va qora qurolini chiqarib, stol ustiga, toʻgʻridan-toʻgʻri shifokorning roʻparasiga qoʻydi.
— Meni seni qoidalaring va bahonalaring bilan ishim yoʻq! Uni qanday davolaysan, nima qilasan menga qorongʻu. Yo aytganimni qilib, uni tezroq oʻziga keltirasan, yo bu seni qoʻlingda oʻladigan va tirik qoladigan eng soʻnggi bemoring boʻladi!
Erkakning bu kutilmagan va ochiqdan-ochiq oʻlim tahdidi shifokorni daxshatga solib, tipirchilab qolishiga sabab boʻldi. Uning rang-roʻyi oqarib, peshonasidan sovuq ter quyildi.
Shifokor stoldagi pulni shoshilgancha olib, qoʻllari titragan holda xonadan chiqib ketdi. U oʻz hayotini saqlab qolish uchun Jungkookni har qanday yoʻl bilan oʻziga keltirishga, miya shishini qaytaruvchi kuchli intensiv dori-darmonlar va barcha kerakli vositalarni qoʻllashni boshladi.
Ari dahshatli va sovuq bir tush ta’sirida cho‘chib vaqtida nafas olib uyg‘onib ketdi. Ko‘zlarini ochganida, atrofini qop-qora qorong‘ulik qoplab olgandi. Xonadagi elektr chiroqlari noma’lum sababga ko‘ra o‘chib qolgan, tashqaridagi oy g‘ira-shira nur ham deraza pardalari orasidan zo‘rg‘a mo‘ralab turardi.
Ari titroq barmoqlari bilan yotoq chetidagi tumba ustidan telefonini izlab topdi. Yuragi qinidan chiqqudek urgancha, barmog‘ini ekran bo‘ylab yuritib, chiroqni (fonarni) yoqdi. Ammo yorug‘lik nuri xonaning narigi burchagidagi ko‘zguga tushgan lahzada, u ko‘rgan manzaradan dahshatga tushib, bor ovozi bilan baqirib yubordi.
Yotoq yonida yuziga qora niqob taqqan, sovuq nigohli bir erkak unga jim-jit tikilib turardi!
— Aaaa! — Ari baqirib, ko‘zlarini mahkam yumib oldi va boshini yostiqqa chirmab olgancha tipirchiladi.
U bir necha soniyadan so‘ng ko‘zlarini qayta ochdi. Xonada elektr chirog‘i yonib turardi, atrof tinch va osuda. U yana o‘sha birinchi tushning ichidagi ikkinchi daxshatli tushdan vahiyma bilan uyg‘ongan edi. Uning butun vujudi sovuq terga botgan, ko‘kragida nafas olishi juda tezlashgan edi.
Tush... Bu hammasi shunchaki daxshatli tush. Tinchlan, Ari... Hammasi yaxshi, o‘tib ketdi. Hech kim yo‘q, xona bo‘sh. Ammo bu judayam, judayam qo‘rqinchli edi...
Ari o‘zini shunday deb yupatgancha, yotoqda harakatsiz o‘tirdi. Oradan 10 daqiqa vaqt o‘tdi. Uning tomog‘i qurib ketgan, ichida suv ichish istagi kuchli edi. Ammo u o‘rnidan turib, oshxonaga o‘tishga, hatto oyoqlarini karavotdan pastga tushirishga ham qo‘rqardi. Negaki, tushida ko‘rgan o‘sha niqobli erkak go‘yo qorong‘u yo‘lakda, pardalar ortida yoki eshik orqasida poylab, hali ham shu yerda turgandek tuyulardi. Ruhiy bosim uni butkul o‘z domiga tortayotgandi.
U nafsini va qo‘rquvini yengish uchun titrayotgan qo‘llari bilan telefonini oldi. Ekranni ochib, Jungkookga xabar yozdi:
"Jungkook, iltimos, uyimga kel. Men judayam qo‘rqyapman..."
U xabarni jo‘natdi. Birgina mana shu qisqa va umidli xabar Arining nazarida hozirgina uni qutqaruvchi farishta kabi Jungkookni shu yerga, uning yoniga yetib kelishini ta’minlaydigandek edi.
Biroq Ari bilmasdiki... Bu xabar Jungkookga emas balki boshqa inson qoʻliga yetib borganini....
— qiziq! Kichik Jeon yarim tunda borishi kerak boʻlgan bu malak kim?
Jungkook oʻziga keldi biroq olgan jarohati tufayli hotirasi oʻchgandi. Yaqin yillardagi xotiralar uni esida emasdi. Uni oʻsha kecha shifoxonaga olib kelgan erkak esa Yoongi edi.
Yoongi avval Jungkook qoʻshilgan klan rahbarning oʻng qoʻli. Jungkook yangi kirib kelganda uni beayb qamatib yuborishgandi. Klan rahbari Jeon Jungkookni yaxshigina eslab qolgandi. Biroq qamalib chiqqani haqida yaqinda eshitdi. Va Yoongiga uni qaytarib olib kelishni buyurdi.
Voqea siz bilgandek davom etmoqda. Jungkook xotirasini yoʻqotgan. Ammo baxtga qarshi u Yoongini ham klanni ham eslardi. Qamoqqa kirgan davrdan keyingi voqealar esida yoʻq edi.
— Ancha yaxshi koʻrinasan seni boss chaqiryapti ketamiz.
dedi Yoongi xonaga kirib. Jungkook esa shifoxona oynasidan tashqariga qaradi.
— yaxshi, lekin avval boradigan joyim bor.
— keyin borasan boss kutmaydi Jeon. Bu buyruq! - Dedi Yoongi qatʼiy
Jungkook Yoongiga jiddiy qaradi.
— men senga bitirishim kerak boʻlgan ishim bor dedim!
Jungkook deyarli tahdid qilgandek gapirdi.
— qanday ish ekanini aytsang mayli. Borib kel.
