Shunchaki meni hikoyam
Shaharning shovqinli ko'chalarida hayot o'z yo'lida davom etardi. Liliya, o'zining sevimli kafesida o'tirib, daftariga yangi dizayn chizayotgan edi. U uchun bu joy ilhom manbai bo'lib, u yerga kelganida o'zini dunyodan uzilgandek his qilardi.
Bir kuni kafe eshigi ochilib, ichkariga uzun qora sochli, salqin nigohli bir yigit kirib keldi. Yoongi. Uning qadamlaridagi ishonch va ko'zlaridagi sir Liliyaning diqqatini o'ziga tortdi. U ilgari bu yerni ko'rmagan edi, lekin Yoongining o'zi, go'yo Liliyani uzoq vaqtdan beri taniydigandek, unga to'g'ri qaradi.
Yoongi stol tanlashdan avval Liliyani ko'rdi. Uning chizayotgan rasmlari va beparvo soch turmagi uni o'ziga jalb qilgandi. “Bu qiz bilan tanishish kerak,” deb o'yladi u ichida.
"Salom," dedi Yoongi, Liliyaning stoliga yaqinlashib. "Men sening rasmingga qiziqib qoldim. Shunchaki qarasam maylimi?"
Liliya biroz hayron bo'lib, unga qaradi. "Albatta," dedi u tabassum bilan. "Bu faqat oddiy chizmalar, lekin baholamoqchi bo'lsangiz, marhamat."
Yoongi chizmaga qarar ekan, uning ovozi ohista edi: "Oddiy emas. Bu rasmda go'yo yuragingdagi hislar bor."
Ularning o'rtasida bir necha soniya davom etgan sukut nihoyat so'zlar bilan to'ladi. Bu uchrashuv nafaqat tasodif edi, balki ikki qalbning birlashishi uchun yaratilgan on edi..
Yoongi Liliya bilan suhbatni davom ettirgan sari, o'zining iloji boricha ko'proq vaqtni uning yonida o'tkazishni xohlab qolayotganini sezdi. Liliyaning so'zlari esa Yoongining yuragidagi sirli tuyg'ularni asta-sekin uyg'otardi.
"Rasmlaring ajoyib, ammo menimcha, sen faqat rasm chizishdan ko'proq narsani o'ylaysan," dedi Yoongi.
Liliya boshini bir chekkaga egib jilmaydi. "To'g'ri topding. Men faqat rasm emas, balki hayotning barcha go'zalligini his qilishni xohlayman. Ba'zan esa... bu o'zimni yolg'iz his qilganimda amalga oshadi."
Yoongi unga qiziqib qaradi. "Sen kabi go'zal va iste'dodli qiz qanday qilib yolg'iz bo'lishi mumkin?"
Liliya kulimsirab javob berdi: "Chunki odamlarga ko'pincha faqat mening tashqi ko'rinishim qiziq bo'ladi. Ichimdagi hislar esa ular uchun ortiqcha."
Bu so'zlar Yoongining yuragiga ta'sir qildi. U Liliya oldida o'zini odatdagidan ko'ra ochiqroq his qilayotgan edi. U yolg'izlik qanday bo'lishini yaxshi bilardi. Uning musiqasi uni mashhur qilgan bo'lsa ham, o'z qalbidagi bo'shliqni to'ldirishga yetmagan edi.
"Men seni tushunaman," dedi Yoongi bir zum jimlikdan keyin. "Ba'zan odamlarning nigohlari yolg'izlikni yanada kuchaytiradi."
Ularning nigohlari uchrashdi. Bu daqiqada ular bir-birlarini tushunayotganliklarini his qilishdi. Bu birinchi uchrashuvda, ular orasida biror narsa boshlanishi mumkinligini his qilish uchun etarli edi.
"Demak, sen ham yolg'izlik haqida ko'p o'ylaysan?" so'radi Liliya, uning nigohidagi chuqurlikni sezib.
"Ha," dedi Yoongi, muloyim tabassum bilan. "Lekin ehtimol, bugun bu o'zgarishi mumkin."
Oradan kunlar o‘tdi, lekin Liliya va Yoongining uchrashuvi ularning qalbida yangidan yangilik yaratdi. Har ikkalasi ham o‘z hayotlarida band bo‘lishlariga qaramay, kafe yoki parkda uchrashish uchun imkon topishar edi. Yoongi Liliyaning ilhomini va his-tuyg‘ularini o‘rganar, Liliya esa Yoongining musiqiy dunyosiga tobora qiziqib borardi.
Bir kuni kechqurun Yoongi Liliyani parkka taklif qildi. U yulduzli osmon ostida, sovuq shamolda unga nimadir maxsus narsa aytmoqchi edi. Liliya unga yaqinlashdi, ko‘zlari hayajon va qiziqish bilan porlab turardi.
“Men seni bu yerga shunchaki ko‘rish uchun chaqirmadim,” dedi Yoongi, bir lahza sukut saqlab. “Mening hayotim doim sokin edi, lekin sen paydo bo‘lganingdan beri hammasi o‘zgardi. Sen bilan birga bo‘lish menga ilhom bag‘ishlaydi.”
Liliya kulimsiradi, yuragi biroz tez urayotgan edi. “Sen juda g‘alati, Yoongi,” dedi u hazilomuz ohangda. “Har safar meni hayratda qoldirishni bilasan.”
Yoongi cho‘ntagidan kichik qo‘lyozma olib chiqdi va Liliyaga uzatdi. “Bu qo‘shiqning so‘zlari. Men uni sen uchun yozdim.”
Liliya hayajondan titrab, varaqqa qaradi. So‘zlar go‘zal edi, aynan uning yuragidagi his-tuyg‘ularni aks ettirganday edi. Ko‘zlari namlandi, lekin u jilmayib, Yoongiga qaradi.
“Bu juda chiroyli...” dedi u. “Lekin men ham bir narsani tan olishim kerak.”
“Ha?” Yoongi unga yaqinroq qadam tashladi.
“Men birinchi marta seni ko‘rganimdayoq, yuragim nimanidir his qilgan edi. Ammo men buni o‘zimga tan olishdan qo‘rqdim,” dedi Liliya ohista.
Ular bir-birlariga tikilishdi. Atrofda esa faqat shamolning ovozi eshitilar edi. Bu damda, hamma narsa to‘xtaganday edi. Yoongi o‘zini tuta olmadi va bir qadam oldinga tashlab, Liliyaning qo‘lini tutdi.
“Endi qo‘rqma, Liliya,” dedi u. “Men sen bilanman. Har doim.”
Liliya nigohlarini Yoongidan uzmay, yuragidagi qo‘rquvni yo‘qotgan holda boshini sekin silkidi. U endi bilardi: bu tuyg‘ular chinakam edi.
Bir kuni Liliya Yoongi bilan kafe oldida uchrashishni rejalashtirdi. Lekin Yoongi kelguniga qadar, kutilmaganda eski do‘sti — Daniel paydo bo‘ldi. Daniel va Liliya bir paytlar birga o‘qishgan, va ularning o‘rtasidagi yaqin do‘stlik hali ham iliqligicha edi.
“Liliya! Senmi bu?” Danielning ovozi ko‘cha bo‘ylab taraldi.
Liliya unga qarab, yuzida tabassum paydo bo‘ldi. “Daniel? Bu qanday tasodif!”
Ular iliq salomlashdilar va suhbatni boshladilar. Liliya Danielning so‘zlariga kulib qo‘yib, o‘sha xotirjam va samimiy munosabatni namoyon etar edi.
Aynan shu paytda, Yoongi uzoqdan kelib, Liliyani Daniel bilan ko‘rib qoldi. Ularning yaqin munosabatlarini ko‘rib, yuragidagi notanish his uyg‘ondi — rashk.
Yoongi ularga yaqinlashib, ovozini imkon qadar sokin saqlashga harakat qildi. “Liliya, kechikdim, uzr.”
Liliya unga qaradi va jilmaydi. “Oh, Yoongi! Tanishtiraman, bu mening eski do‘stim Daniel. Daniel, bu esa Yoongi.”
Daniel qo‘lini uzatdi. “Yoongi, sen haqingda ko‘p eshitganman. Liliya bilan bo‘lgan baxtingni ko‘rib, quvonaman.”
Yoongi Danielning so‘zlarini muloyim qabul qilgan bo‘lsa ham, ichida nimadir yonib turardi. U Danielni boshdan-oyoq baholab, ichida: "Unga buncha yaqinlashishga nima haqqi bor?!" deb o‘yladi.
Ular kafe ichiga kirib, suhbatni davom ettirishdi. Ammo Yoongi o‘zini noqulay his qilardi. Danielning har bir so‘zi unga shubhali tuyuldi. Danielning Liliyaga qarashlari esa Yoongining sabrini sinardi.
“Liliya, eslaysanmi, biz o‘sha universitet tadbirida qanday g‘alaba qozongan edik?” dedi Daniel kulib.
“Ha, albatta!” dedi Liliya qiziqarli ohangda. “Bu kunlar qanday tez o‘tib ketdi, to‘g‘rimi?”
Yoongi ko‘z qisib, xotirjam bo‘lishga urinib, Liliyaga yuzlandi. “Daniel bilan suhbat juda qiziq, lekin menimcha, bizning birga vaqt o‘tkazish rejamiz bor edi, shunday emasmi?”
Liliya uning ovozidagi salqinlikni sezdi. “Albatta, Yoongi. Daniel, menimcha, sen bilan keyinroq gaplashsak bo‘ladi.”
Daniel jilmayib turdi, ammo Yoongining nigohlaridagi ogohlantirishni payqadi. “Albatta. Xursandman, sizlarni ko‘rdim. Keyingi safar ko‘rishguncha!”
Daniel ketgach, Liliya Yoongiga qaradi. “Hamma joyda xotirjam eding, lekin Daniel ketgach, birdan o‘zgarding. Hammasi joyidami?”
Yoongi yengil jilmaydi, ammo ovozida o‘sha rashk aks etdi. “Joyida, lekin bilib qo‘y, kimdir senga ortiqcha yaqinlashsa, o‘zini yo‘qotib qo‘yadi. Ayniqsa, bu Daniel bo‘lsa.”
Liliya kulib yubordi. “Yoongi, sen rashk qilyapsanmi?”
“Men faqat seni himoya qilaman,” dedi Yoongi, uning qo‘lini tutib. “Shuni unutmaki, sen mening yuragimning yagonasisan.”
Yoongi va Liliya bog‘da sayr qilib yurganlarida, to‘satdan bir yigit ularga yaqinlashdi. U baland bo‘yli, zamonaviy kiyingan va ishonch bilan qadam tashlayotgan edi. U Liliyaga tikilib, muloyimlik bilan tabassum qildi.
“Uzr, siz Liliyamisiz?” dedi u muloyim ovozda.
Liliya biroz hayron bo‘lib bosh irg‘adi. “Ha, menman. Sizni taniyapmanmi?”
Yigit yana jilmaydi. “Yo‘q, biz tanish emasmiz. Menning ismim Adrian. Men sizni ko‘p marta ko‘rgandim, lekin yaqindan gaplashishga jur’at qilmagan edim. Bugun esa imkonni boy bermaslikka qaror qildim.”
Yoongi darhol yigitni o‘z nigohi bilan kuzata boshladi. “Bu odam kim o‘zi va nega bu yerda?” deb o‘yladi ichida.
Adrian davom etdi. “Liliya, men sizga aytmoqchi bo‘lgan bir gapim bor. Birinchi marta ko‘rganimda, sizga befarq bo‘la olmadim. Men sizni sevaman.”
Liliya ko‘zlarini katta ochib, hayratda qoldi. “Nima? Bu... bu qiziq vaziyat.”
Yoongi esa endi sukut saqlay olmadi. U bir qadam oldinga tashlab, Adrian oldida to‘xtadi. Uning ovozi jiddiy va salqin edi. “Kechirasiz, Adrian, lekin Liliya mening sevgan qizim. Sizning bu joyga kelishingiz — faqat behuda urinish.”
Adrian bir soniya jim qoldi, lekin taslim bo‘lishni xohlamadi. “Sevgi kurash talab qiladi, shunday emasmi? Balki Liliyaning o‘zi kimni tanlashni hal qilar?”
Bu gap Yoongining sabr kosasini to‘ldirdi. U Liliyaga qarab, chuqur nafas oldi va past ovozda gapira boshladi: “Liliya, men endi bunga chiday olmayman. Sen mening hayotimning mazmunisan. Senga faqat bir savolim bor.”
Yoongi asta tiz cho‘kdi. Atrofda odamlar ularga qiziqish bilan qarashardi. U cho‘ntagidan kichkina uzuk qutisini chiqardi. Liliya ko‘zlariga yosh oldi — hayratdan va sevgi hissidan.
“Liliya,” dedi Yoongi yuragi tez urayotgan bo‘lsa ham qat’iy ovozda. “Mening hayotimni o‘z hayoting bilan bog‘laysanmi? Men bilan turmush qurasanmi?”
Liliya hayajondan titrab, boshini egib kulimsiradi.
Oradan bir oy o‘tdi. Liliya va Yoongining to‘yi sokin, ammo romantik muhitda, yaqin do‘stlar va oilalar davrasida bo‘lib o‘tdi. Liliyani oppoq libosda ko‘rgan Yoongi uni xuddi tushdagi malika kabi his qilardi. Liliya esa Yoongining qat’iy nigohi va ishonchli ko‘rinishidan qalbida o‘zini xavfsiz his qilardi.
To‘y marosimida Yoongi qo‘shiq kuyladi. Bu qo‘shiq aynan Liliyaga atalgan edi. Uning ovozidagi har bir ohang Liliyaning yuragiga yetib borar va ko‘zlarini namlatardi.
“Bugun men seni sevaman, ertaga ham sevaman, va bu sevgi hech qachon so‘nmaydi,” dedi Yoongi, qo‘shiq so‘ngida unga yuzlanib.
To‘y marosimidan keyin ular yulduzli osmon ostida, baland tog‘ etagida joylashgan kichik uyga sayohatga chiqishdi. Bu ularning yangi hayotlari boshlanishining ramzi edi.
“Yoongi,” dedi Liliya sokin ovozda, osmonning yulduzlariga tikilib. “Bizning hayotimiz mukammal bo‘lmaydi, lekin men bilamanki, sen bilan har qanday qiyinchilikni yengib o‘tamiz.”
Yoongi uning qo‘lini mahkam ushlab, sekinlik bilan jilmaydi. “Sen bilan bo‘lganimda, hatto qiyinchiliklar ham mukammal ko‘rinadi. Chunki sen mening yulduzim, mening baxtim.”
Ular yulduzli osmon ostida bir-birlariga mehr bilan tikilib turishdi. Bu onlar ularning yangi hayotga qadam qo‘yganini, sevgi va ishonch bilan har qanday to‘siqni yengishga tayyor ekanliklarini tasdiqladi.