"Kapalagim"
Hayot ba‘zan eng oddiy kunlarda eng kutilmagan syurprizlarni taqdim etadi. Mele uchun ham bu kun shunday bo‘lishi kerak edi — oddiy maktab darsi, uyga qaytish, va oqshomgi tinch dam olish. Ammo u bilmasdi, uning hayoti ushbu kun bilan tubdan o‘zgarib, yangi, noma‘lum bir davrga qadam qo‘yishni boshlagan edi.
Mele hali 17 yoshda edi va katta shaharning nufuzli maktablaridan birida o‘qirdi. U nafaqat a‘lochi o‘quvchi, balki o‘zining quvnoqligi va chiroyli ko‘rinishi bilan ham tanilgan edi. Uning qalin sochlari yorqin quyoshda jilvalanar, kulgisi esa atrofdagi insonlarni quvontirar edi. Maktabda hamma uni yaxshi ko‘rardi, lekin Mele o‘zi uchun har doim bir xil oddiy hayotni tasavvur qilgan edi.
Melening darslari tugadi, o‘zining sevimli kitoblarini sumkasiga joyladi va uyga yo‘l oldi. Uyga kirar ekan, oshxonada otasi va onasining qandaydir jiddiy gaplashayotganini eshitdi.
Otasi yuzini qattiq va jiddiy qilgan, onasi esa unga biror narsani tushuntirishga urinish kabi ko‘rinar edi. Mele bu g‘ayrioddiy holatdan xavotir olib, ularning suhbatiga aralashdi.
Song xonim:Goʼzal qizim xush kelibsan.
Janob Kan: “Mele, bugun kechqurun ziyofatga tayyorlan, qizim,” dedi otasi unga mehr bilan qarab.
Mele: “Ziyofat? Nega? Bugun qandaydir maxsus kunmi?” so‘radi, ko‘zlarida qiziqish bilan.
Song xonim: “Ha, juda maxsus. Bu kecha bizning oilamiz uchun yangi davr boshlanadi. Tayyorlan va eng chiroyli libosingni kiy, bolam,” dedi muloyim ohangda.
Mele:"Balki qanday kun ekanligini aytarsizlar"
Janob Kan:''Oqshomda bilib olasan''
Song xonim: "Mele koʼp savol berma qani tayoorlan".
Mele bu so‘zlardan biror narsa tushunmadi, lekin ota-onasining iltimosini bajarmoq uchun o‘z xonasiga chiqib, liboslarini tanladi. Uning xayolida savollar qatoriga savol qo‘shilar edi: bu qanday davr, nega bunday tantana?
Kechqurun katta ziyofat zali yorug‘ chiroqlar va dabdabali bezaklar bilan bezatilgan edi. Zalga kirar ekan, Mele hayratda qoldi.
Bunday dabdabali tadbirni hali hech qachon ko‘rmagan edi. Mehmonlar birin-ketin kelib, ziyofat Kan va Kim kompaniyalari o‘rtasidagi hamkorlikni nishonlash uchun uyushtirilganini o‘ylashardi.
Song xonim qizini yoniga keldi:
Song xonim:“Mele, yur qizim, seni mehmonlarga tanishtirishim kerak,” dedi. Mele noqulaylikni his qilib, onasining qo‘lidan ushlab oldi.
Mehmonlar orasida mashhur biznesmenlar, siyosatchilar va boshqa nufuzli insonlar bor edi. Mele ularga odob bilan bosh egib, tabassum qildi, lekin ichida qiziqish va xavotir aralash hislar bilan yonardi.
Bir payt otasi sahnaga chiqib, mikrofonni qo‘lga oldi. Zal birdan tinchlandi.
Janob Kan: “Hurmatli mehmonlar,” boshladi ovozini balandlatib, “Bugungi kechamiz nafaqat Kan va Kim kompaniyalari o‘rtasidagi hamkorlikni nishonlash, balki yana bir muhim voqeani e‘lon qilish uchun tashkil etildi.”
Zalda shov-shuv boshlandi. Mehmonlar bu e‘lon nima ekaniga qiziqish bilan qarab turishardi. Mele esa otasining nimani aytmoqchi ekanini bilmay, o‘zini noqulay his qilardi.Zalda shov-shuv boshlandi.
Mele: “Dada, bu hazilmi?” dedi u past ovozda, ko‘zlari katta-katta ochilib.
Janob Kan:“Yo‘q, bu haqiqiy qaror, Mele. Bu bizning oilamiz uchun ham, sen uchun ham eng yaxshi tanlovdir,” dedi qat‘iyat bilan.
Mehmonlar orasida Kim Taehyung ham bor edi. U bu kechada barcha e‘tibor markazida edi, lekin o‘zini juda xotirjam va sovuqqon tutardi. U otasining qaroridan to‘liq xabardor edi va bu ziyofatni aynan shu maqsadda tashkillashtirilganini yaxshi bilardi. Taehyung chiroyli, kelishgan va sirli yigit edi. Uning nigohi sovuq bo‘lsa-da, bu sovuqlik ortida katta kuch va qat‘iyat sezilardi.
Mele esa nima deyishni ham bilmay qoldi. Uning ichida o‘ziga nisbatan shunday sovuq va befarq munosabat ko‘rsatgan inson bilan qanday qilib birga bo‘lishi mumkinligi haqidagi savollar paydo bo‘la boshladi. Bu kecha uning hayotini butkul o‘zgartirib yubordi.
Ziyofat davomida Mele va Taehyung bir-biriga yaqin turishga majbur bo‘lishdi. Mehmonlarning ba‘zilari ularni qutlash uchun oldilariga kelishardi.
"Mele, qizim, sen Taehyungga haqiqatan ham mos ekansan,” dedi mehmonlardan biri tabassum bilan.
Mele ularni gaplarini eshitmasdi,faqat bosh chayqab qoʼyar edi,hayoti bir kunda qanday oʼzgarganini oʼylayotgan edi.
Taehyung esa mehmonlar bilan muloqot qilishda davom etdi. U hech qanday hissiyotni yuziga chiqarmasdan, hamma bilan odob bilan gaplashardi. Mele esa uning har bir harakatini kuzatib, o‘zicha tushunishga urinar edi. U bu yigit bilan o‘z hayotini qanday tasavvur qilishi mumkinligini hali ham tushunolmasdi.
Song xonim: “Mele, bu faqat boshi. Hali ko‘p narsalar o‘zgaradi,” dedi uning, uni qattiqroq quchoqlab. Mele esa faqat ota onasiga nisbatan nafratni his qilar edi, u yigʼlashni, baqirishni, ulardan nega bunday qilgan ekanliklarini soʼramoqchi edi, lekin hatto ovozi ham chiqmadi.