Please stay alive
Pov avtor:
Shu satrlarni yozarkan xonaga hamshira kirdi:
~Muolaja vaqti bo'ldi xonim!
~Yaxshi
Va u kravatga sekin yotdi.
Dori ta'sirida ko'zlari yumila boshladi
Pov Yujin:
~Shunchalar charchadimki uxlashni istayman. Uyg'onishni hohlamayman. Meni bu hayotga bog'lab turadigan hech narsa qolmadi. Oyi men siz b/ n bo'ladigan uchrashuvni intiqlik b/n kutyapman. Sizni va Taehyung ni juda sog'indim......
Pov avtor:
Uning ko'zlari sekin yumildi...
( Bilaman voqealar anchayin chigal va siz buni tushunishga qiynalyapsiz lekin nir narsani unutmang: Yujin kasallik natijasida xotirasida buzilishlar bor va ko'p narsalarni unutib qo'ygan shuning uchun men voqelarni to'ldirib ketaman....)
••••••••Oradan 2 soat o'tib......
Pov Yujin:
~Men ko'zlarimni ochdim va ovqatlamasdan tezda stol ustidagi daftarni ochdim va yoza boshladim. Balki butunlay xotiramdan ayrilarman. Bilmayman?!....
●●●●●●●●●
12 – sahifa
U gapimni bo'ldi:
~Xayajonlanma! Men hammasini to'g'ri qabul qilaman. Va eng muhimi seni to'g'ri tushunaman. Gapiraver!
Men chuqur nafas oldim. Bir zum ko'zlarimni yumib, so'ngra ochdim...
~Hammasi 14 til oldin boshlangan! 10 yoshimda....
O'sha mash'um kun! Men mehmonxonada edim. Oyim tinmay uyoqdan buyoqqa yurar. Yuzi juda havotirli edi. Adashmasam u Janob Xanni kutyotgandi.
Oradan 20 daqiqa o'tar o'tmas u eshikdan kirib keldi. Oyim meni xonamda o'tirishimni aytdi. Lekin men eshikni qiya ochgancha ularni kuzatardim.
U ichib olgandi.
Oyim uning yuziga qo'lidagi hujjatlar va suratlarni uloqtirdi:
~Bu nima? Sizdan so'rayapman! Bu nima? Nimalar qilib yuribsiz? Shunchalar ham jirkanch bo'lasizmi! Inson shunchalar tuban va xudbin bo'lishi mumkinmi? Siz bilan bugunoq ajrashaman!
U mastligi sababli hech narsa demay, oyimning gaplariga xatto parvo ham qilmayotgandi. Lekin birgina ajrashamiz so'zi uni o'ziga keltirdi:
~Nima deding? U ga'azab b/n oyimga qaradi:
~Ajrashaman!
~Ozi kimga ham keraksan sen. Qizingni ol va ket!
~Qizimiz! dedi oyim
~Qizimiz! u qahqah otib kuldi va:
~Kim biladi uni qaysi hushtoringdan ekanini!
Oyim unga qattiq tarsaki tushurdi;
~Uyatsiz Sharmanda!
U battar g'azablandi:
~Voy sen lanati yey! Senmisan hali menga qo'l ko'taradigan! Jon ursin seni!
U onamni sochidan sudragancha yuqoriga olib chiqdi.
Men esa yig'lagancha ularga ergashdim...
Ular meni sezishmadi ham...
U onamni rosa do'pposladi. Onangni og'zi burning qon. Ustidagi libosi esa allaqachon alvon rangga burkangandi.
Onam shunday baqirardiki....
Men bu ovozlarni hech qachon unita olmayman....
Keyin u onamni .... keyin...
O'sha it onamni yuziga yostiq bosgancha otib tashladi.....
Tushunyapsanmi otib tashladi...
Pov avtor:
Yujinning nafasi bo'g'ziga tiqildi.
O'zini qo'lga oldi!
Yuzidan sizib oqayotgan ko'zyoshlar...
U yana ko'zlarini yumdi...
U yana o'sha dahshat ichiga tushib qolgandi..)
U yerga o'tirdi va tizzalarini quchgancha bir nuqga tikildi...
Pov Yujin:
~Ahvolim yomonlashdi. Bu chinakam dahshatning o'zginasi. Men shuncha yil o'tib yana o'sha mash'um kun b/n yuzlashdim.
Jungkook ning yuzi havotirli edi:
~Ahvoling yaxshimi? Agar yomon bo'lsa ertaga davom ettiramiz! Muhimi...
Men uning gapini bo'ldim:
~Yo'q! Bugun! Bugun hammasini aytishim kerak!
Menga krislodan pastfa tushdim yerga o'tirgancha tizzalarimni quchoqladim:
~ O'shanda men onamni qutqara olmadim! U yordam so'rab baqirsada, yordam bera olmadim. Naqadar ojiz va zaifman...)
Anavi mahluq esa hechnarsa bo'lmagandek izlarni yo'qotishga tushdi. U hammasini qoyilmaqom darajada bakardi va mahorat b/ n ro'l ijro etdi. Va onam baxtsiz hodisa qurboniga aylandi.
Ajoyib! Shunday emasmi?
Bilasanmi! Onam ko'z o'ngimda shavqatsizlarcha do'pposlandi va o'ldirildi! Men esa kuzatib turaverdim!
U yaramas faqat onamni o'ldirmadi. Meni ham. Ya'ni beg'ubor Yujinni ham onasi kabi o'ldirdi...
Eng alamlisi nima? Bilasanmi! U ablah onamning dafn marosimidan 3 kun o'tar o'tmas, suyug'oyog' hushtorini yetaklab uyga keldi.
Uning jirkanchliklari haqida gapiray desam lug'atimdagi eng jirkanch so'z b/n ham tariflab bo'lmaydi.
~Keyin nima bo'ldi! Jungkook yig'lab yubormaslik uchun harakat qilayotgandi:
~Men xonamga qamalib oldim. 6 oy...
6 oy ko'chaga chiqmadim. Hech kim b/n gaplashmadim. Meni borligimni unutishgandi.
Men gapirmay qo'ydim. Hamma meni tildan qo'ldi deb o'yladi. Hatto hiq etgan ovoz chiqmasdi. Kunduzlari polda cho'zilib yotgancha onam qaytishiga ishonib, bu dahshatli tush edi, hammasi tasodif edi deb o'zimga dalda berib...
Kechalari....
Tuni b/n yig'lab bu haqiqat ekanligini tastiqlardim...
Hech kim! Hech kim! Mendan nima bo'layotganini so'ramadi. Men ochmanmi yoki to'q buning ahamiyati yo'q! Men bu uyning tirik murdasi edim holos...
Faraz qilaylik bir haykal. Kun bo'yi bitta joyda turadigan. Ha ular meni shunday ko'rishni boshlashdi..
6 oy o'tib tushunib yetdimki...
Meni himoya qiladigan men uchun qayg'uradigan meni deb ko'z yosh to'kadigan inson endi bu olamda yo'q. Demak men o'zimni o'zim himoya qilishim, o'zim haqimda qayg'urishim kerak. Onam uchun ham yashashim kerak.
Men endi 2 Barataria kuchli bo'lishim kerak.
O'shanda anglab yetgan birinchi narsam shu bo'ldiki:"Endi men ortiq yosh bola emasman...)"
Men endi 10 yoshda emasman!
Meni shu voqealar ulg'aytirib qo'ydi...
Men hissiyotlarimni va mehr shavqat degan tushunchani qalbimga allaqachon ko'mgandim...
Meni nafrat hayotga qaytardi. Shunda tushinib yetdimki, bu dunyoda sevgidan kuchli va ustin keladigan yagona narsa nafrat!
Mening ko'zlarim yana chaqnay boshladi lekin oldingiday quvonchdan emas! Nafratdan!
Men sovuqqon va qo'pol qizga aylandim!
Shu tariqa meni hikoyam boshlandi.
Men hechkim va hechnarsaga e'tibor bermay qo'ydim. Yagona maqsadim intiqom edi. Men oldingidek istmadan emas intiqom alangasidan yonardim.
Mening mashg'ulotim hammani asabiylashtirish edi. Men oqimga qarshi suzardim. Bu Janob Xanga yoqmasdi albatta! U hamma unga bo'ysunishini xohlar edida!
Men achiq achiq kulib gapimda davom etdim:
~Boshida u nega meni tirik qoldirdi ekan deb rosa o'yladim? Keyin bilsam u kelajakdagi ahmoqliklariyu la'nati biznesi va ochko'zligi uchun qurbonlikka meni tanlagan ekan. To'g'rirog'i meni ko'z ostiga olib qo'ygan.
Mayli bularni berchetgz surib turaylik...
Sening savollaringa qaytamiz!
~Tanamdagi o'q izlari qayerdan paydo bo'ldi?
Albatta bu iblisni laychalarining ishi. Xullas men uni kuzatgani bordim. Bu navbatdagi. Kuzatuvim edi. Behosdan uning odamlari meni ko'rib qoldi va o'q uzishdi. Xullas kasalxonada bir necha kun qolishimga to'g'ri keldi. Jarohatlar bitib ulgurmasidan, dabdurusdan nikoh uzugi va buyog'ini o'zing ham bilasan.
Kechasi alahsirab uhlolmasligim esa, bolaligimdan qolgan! Ruhshunosga borganimda. U shunday degandi. Odatda odamning hayotida chuqur iz qoldiradigan voqea yoki qandaydir ayanchli hodisa ro'y bersa va insonga qattiq tasir qilsa. Shunday alomatlar yuz berar ekan. Men bunga ko'nikib qolganman. Umuman olganda og'riq! Odamlar uchun dahshat men uchun esa hayotimning yarim bo'lagi...)
Senga turmushga chiqishimning sababi esa: Bu Taehyung! Esingda bo'lsa! U Kim deb so'raganding bu ham alohida hikoya. U sababli senga turmushga chiqdim. Uni hayotini asrab qolish uchun! Ammo vaqt o'tgan sari shuni tushunib yetdimki! Senga juda ko'p adolatsizlik qildim! Senga imkon bera olmayman. Buning sababi faqatgina Taehyung emas! Shunchaki... Meni ojiz nuqtam bo'lishingni istamayman xolos! Seni hal bu jirkanch o'yinga aralashtirgim yo'q. Sen baxtli va xavfsiz hayot kechirishga loyiqsan!
Xudbinlik qilib seni seva olmayman! Hissiyotlarimga erkinlik bera olmayman. Tan olaman senga o'rganib qoldim. Lekin seni baxtli bo'lishingni istayman!
~Uni shu qadar sevasanmi Yujin?
ohangda gapirdi Jungkook
~Yo'q hech kimni sevmayman...
Kechir Yujin! Men seni oldinroq tushunmaganim uchun... Xudbinlik qilganim uchun kechir meni! Ochig'i bilmagandim.
~Ochig'i dardlaringni his qilmaganman lekin...
Senga qoyil qoldim. Haqiqatdan ham kichik qizcha uchun bu sinovlar ancha og'rlik qiladi. Seni tushunib turibman. Bu juda yomon tuyg'u! Nima desang ham nima qilsang ham haqlisan. Shuni bilginki, men har doim sen b/nman va doim seni qullab quvvatlayman. Yoningda bo'laman.
Faqat o'zingga zarar beradigan biror ish qilma. Sen menga keraksan
U qo'llarimni mahkam tutgancha menga qaradi.
Men birinchi bor. Birinchi marta. Kimdir tarafidan qo'llab quvvatlandim va tan olindim. O'zimni tiyib turolmadim. Uni qattiq ba'g'rimga bosdim. To'yib to'yib yig'ladim!
U ham javoban meni quchdi va shochlarimdan silagancha, qulog'imga pichirladi:
~Yig'lab ol! Yig'layver! Baqir! Nima qilsang qil faqat jim bo'lib qolma! Men bundan juda qo'rqaman! Men deyarli 8 oy.. 8 oy gapirishingni kutgandim. Boshqa bunday qilma. Iltimooooos Yujin.
~Endi o'zingni qo'lga ol! Qani tur! Uhlab biroz dam ol. U meni turg'izdi. Lekin men holsiz va kuchsiz edim. Shuncha narsadan keyin qandey qilib yaxshi bo'lish mumkin.
~Kel men o'zim! U meni ko'targancha tepaga olib chiqdi va sekin meni joyimga yotqizdi:
~Kiyimlaringni alishtirib uhla! Xayrli tun! U sekin yurib keta boshladi. Men uni to'xtatdim:
~Iltimos buguncha mening yonimda qol
~Ichonching komilmi?
~Ha!
~Yaxshi! Unda men pastni yig'ishtirib, kiyimlarimni alishtirib keyin kelaman! U xonadan chiqib ketdi. Men ba'zur kiyimlarimni almashtirdim va joyimga yotdim. Oradan 10 daqiqa o'tar o'tmas u keldi:
Xali ham uhlamadingmi?
~Yo'q!
~Men keldim! Endi bemalol uhlayver!
~Yaxshi
Ular bir kravatning ikki burchagida, bir birlariga teskari yotardilar. Jimlikni Yujin buzdi. Unga teskari o'girilib yotgan Jungkookni quchdi. Jungkook ko'zlarini ochdi:
~Men seni quchib yotmoqchiman! Qarshi emasmisan!
~Yo'q! Aslo Faqat kel bunday qilamiz!
U quchog'ini keng ochgancha :
~Qani kelaqol!
Yujin Jungkook ning ko'ksiga boshini qo'ydi. Yuragining ustiga qo'lini qo'ydi. Jungkook bir qo'li b/n uni quchgan bo'lsa, biri b/n yuragi ustiga qo'yilgan qo'llarni quchdi.
Pov Yujin:
~ U olovga o'xshaydi. Uning tafti haligacha yodimda!
Uning nafasi yuzlarimga urilarkan. Hissiyotlarim butun tanamni chulg'ab oldi. Men sekin uning yuziga termuldim. U ko'zlarini yumib yotgandi. Lekin birdan ko'zlarini ochdi. Men hayajonlanayotgandim. Biz bir birimizga juda yaqin edik. Deyarli masofa qolmadi. Bugun. Shu bugun men barcha masofalarga chek qo'ydim. Uning lablarini his qila boshladim. Bu o'zgacha bir his edi. Butun tanam olov bo'lib yonayotgandi. Men o'zimni to'xtata olmayotgandim.
Men birdan to'xtadim...
~Nima bo'ldi?
~Menimcha uhlaganimiz yaxshi, bo'lmasa men o'zimni to'xtata olmayman.
~Rostanmi?
U menga ishonmadi. U meni jur'atsiz va qo'rqoq qizlar toifasidan deb o'yladi. Men esa:
~Yaxshi o'zing istading. Endi mendan o'pkalama!
~Yaxshi nimalarga qodir ekaningni ko'rsat!
Men uni chinakamiga azoblamoqchi edim. Zero bu tun uning yodida butun umr qolsin! Va Yujin nimalarga qodir ekanini ko'rib qo'ysin.
Men undan nafaqat bo'sa oldim. Men uni chinakamiga azobladim. Va men buni uddaladim ham. Deyarli tongga yaqin u:
~Yetarli men taslimman! Ochig'i juda charchadim va bu juda og'riqli.Menimcha tanamda chinakam san'at asarini yaratganga o'xshaysan!
~Shunday desa ham bo'ladi.
U oynaga yaqin borib, tanasiga rasm solar ekan, baqirib yubordi:
~Yo Hudoyim Yujin! Axir bu nima qilganing? Nima qilding ? Endi kompaniyada qanday yuraman. Labimnichi, qay ahvolga solganingni qara!
~Axir o'zing istading men seni majburlamadim!
~Sen juda ha havfli ekansan!
~Mayli bor yuvinib ol!
~Immm dedi hechnarsa yeya olmay:
~Nima bo'ldi? so'radi Yujin
~Atay qilyapsana! Ustimdan kulyapsan shundaymi!
~Nimalar deyapsan.
~Ko'rmayapsanmi nonushta qila olmayabman. Lablarim... Ular juda achishyapti.
Jungkook birdan kuldi:
~Lekin bu og'riq bir tarafdan menga zavq beryapti. Bu tunni butun umr unutmayman. Ishonsang hech qachon bunchalik miriqib dam olmagandim!
~Bugun ishga bormayman! Yo'q 1 hafta ta'til olaman. Ko'proq vaqtimni sen b/n o'tkazish uchun! Uning ustiga bu ahvolda qanday borishim mumkin...
~Aslini olganda sen b/n ko'proq vaqt o'tkazishni istayman. Seni hursand ko'rishini. Biroz bo'lsada hayotingga yorqinlik ulashishini istardim. Hoy nega jimsan gapir! Yujin
~H..h..aa !
~Ahvoling joyidami?
~Ha hammasi joyida gapiraver!
~Lekin sen eshitganing yo'q!
~Eshityapman!
~Hosh nima deysan qarshi emasmisan?
~Yo'q! Qolaver! Axir dam olishga haqlisan.
~Seni sevaman Yujin!
~..................
Shu gaplarni kundaligimga yozar ekanman, shu payt eshik taqqiladi:
~Xonim sizni ko'rgani kelishdi!
~1daqiqa!
Daftarni shkafga tiqdim. Usti boshimni to'g'irlab tashqariga chiqdim:
~Yo Xudoyim! Quvonib ketdim Yeongtan kichkintoy yugurib kelib meni quchdi. Seni sog'inib ketdim. Seni qanchalar sog'inganimni bilsang edi...
Shu mayt uni quchgancha atrofga qaradim. Jungkook! U qarshimda turardi...