Who's the best!?
— Bizni yaxshi eshitib oling! — deya otasining jiddiy ovozi eshitildi.
Aeroportning biznes zalida ikki yosh oldilarida turgan ota-onalariga qarab turardi. Samolyotga chiqish vaqti yaqinlashayotgan edi.
— Kompaniya sizning qo‘lingizda, — dedi yigitning otasi. — Bir oy ichida hech qanday janjal yoki keraksiz raqobat bo‘lmaydi. Shunchaki biz yo‘q paytda hammasi yaxshi ishlashiga ishonch hosil qilamiz.
— Va iltimos… — dedi qizning onasi xo‘rsinib, — O‘zingizni bolalarcha tutmanglar!
Qiz beixtiyor jilmayib qo‘ydi va yigitga qaradi.
— Eshitdingmi? “Bolalarcha tutmanglar” deyishyapti. Bu gap senga tegishli bo‘lsa kerak.
Yigit og‘ir nafas oldi va sochlarini orqaga silkitdi.
— Agar kimdir bolalarcha tutsa, bu aniq sen bo‘lasan.
— Xo‘p, yaxshi, — dedi qiz kulib. — Keling, shartnoma tuzamiz: agar men senga bir oy ichida ishda g‘alaba qozonib, sendan yaxshiroq rahbar ekanligimni isbotlasam, sen menga hamma oldida “eng zo‘r” deb aytasan!
— U holda… nima xohlasang shuni qilaman.
Ota-onalar esa bir-birlariga qarab xo‘rsinishdi.
— Qizim, — dedi qizning otasi, — Iltimos, bu kompaniya sening musobaqa maydoning emas.
— O‘g‘lim, — dedi yigitning onasi, — Iltimos, faqat texnikaga e’tibor qaratib, hamma narsani jiddiy qabul qilaverma. Ba’zida odamlar bilan ishlash ham kerak bo‘ladi.
Lekin ikkovlon allaqachon bir-birlariga tikilib olishgan va bellashuvni boshlashga tayyor edilar.
— Yaxshi, — dedi yigit. — Ko‘ramiz, kim eng zo‘r!
Ota-onalar hech nima demay bosh chayqashdi. Bu bolalar qachon jiddiylasharkin?..
~Lekin endi bu kompaniya ular qo‘lida...
Yigit tezlik bilan noutbukini ochdi. U ishga shunchalik jiddiy sho‘ng‘idiki, hattoki qoshlarini chimirib, lablarini tishlab olgan edi.
Qiz esa xonada gavdalanib, go‘yoki xodimlarni chaqirib gapirayotganday harakat qildi:
— Hurmatli xodimlar! Bugun bizning kompaniyaning vebsayti ishlamaydi! Chunki bizning bosh IT mutaxassisimiz hali ham o‘zini “eng zo‘r” deb hisoblaydi!
Xodimlar jimgina o‘z ishlarini davom ettirishdi, faqatgina ichida kulib qo‘yganlari bilinib turardi.
— Juda kulgili, — dedi yigit nigohini kompyuterdan uzmasdan.
— Rahmat, harakat qilaman! — dedi qiz jilmayib. — Lekin baribir sening ilk kuning “shov-shuv” bilan boshlandi.
— Yo‘q, shunday qiziq bo‘lmaydi!
Yigit chuqur nafas oldi va oxiri serverga bog‘langan kodlarni tahlil qila boshladi.
Nihoyat yigit yana orqaga suyanib, kaftlarini bir-biriga urdi.
Xodimlar birin-ketin saytni tekshirib, tasdiqlay boshlashdi. Haqiqatan ham hammasi joyiga tushgandi.
Lekin qizning kulgili ovozi yana yangradi:
— Uh-hu, “eng zo‘r” bo‘lish uchun yarim soat vaqt ketdi! Yana bitta shunga o‘xshash muammo bo‘lsa, ishxonani yopishimizga to‘g‘ri keladi!
— Yetar endi! — dedi yigit charchagancha.
Qiz bemalol uning yoniga kelib, stuliga suyanib jilmaydi:
— Xo‘p, mayli, sen muammoni hal qilding. Lekin men hozirgina yana bitta yangisini yaratdim.
Yigit hayron bo‘lib unga qaradi.
— Hozirgina kompaniyaning ijtimoiy tarmoqlariga “Bizning yangi rahbarlarimiz sizning savollaringizga jonli efirda javob beradi!” deb post tashladim.
— O-ha-ha! Endi sening barchaga “eng zo‘r” ekaningni isbotlashga imkoning bor!
Qiz esa bemalol stulga o‘tirib, kofesidan yana bir ho‘plam ichdi.