Just be Strong
—1-QISM
—AFTER @mindinora_0993
—KANAL @norafanfic
Hayotda hamma narsani nazorat qila olmaysan, lekin o'zingni nazorat qilish—bu eng kuchli quroling."❤️
Nora Asumi o'zining katta ofisida, derazadan tashqaridagi shaharga qarab turardi. Uning ko'zlari sovuq va qat'iy edi, lekin ichida esa doimiy ravishda kurash bor edi. U o'zining sobiq hayoti—mafiya dunyosidagi hayotini esladi. Hozir u o'zining kompaniyasini boshqarardi, lekin uning ichida hali ham o'sha qorong'u xotiralar yashiringan edi.
"Lee Yuna, bu hisobotni qayta tayyorlash kerak,"—dedi Nora o'zining menejeriga, stoldagi qog'ozlarni ko'zdan kechirib. Uning ovozi qat'iy va hech qanday his-tuyg'usiz edi.
"Albatta, Nora xonim"—deydi Yuna, qog'ozlarni olib, tezda xonadan chiqib ketadi.
Nora o'zining soatiga qaradi—kechki soat 7 edi. U uyga qaytish vaqti edi. Lekin uy... uy uning uchun faqat bino edi. U erda Min Yoongi kutayotgan bo'lardi. Ular 9 oydan beri turmush qurishgan, lekin ularning nikohi faqat shakldan iborat edi. Ular bir xonada uxlashmaydi, bir-birlari bilan kam gapirishardi. Nora uchun bu munosabatlar faqat biznes edi.
Uyga qaytib kelgach, Nora Yoognini zalda, stolda qog'ozlar bilan o'tirganini ko'rdi. Yoongi uning kirishiga qarab qo'ymadi, lekin Nora uning ko'zlaridagi sovuqqonlikni sezdi.
"Qachongacha shunday davom etamiz?"—so'radi Nora birdan, o'zining qo'l sumkasini divanga tashlab.
Yoongi asta ko'zlarini ko'tarib, unga qaradi. "Nima deyishni xohlaysan?"
"Bizning nikohimiz—bu yolg'izlik. Biz bir-birimizga hech qanday his-tuyg'u bildirmaymiz. Bu nima uchun?"—dedi Nora, ovozida g'azab sezilar edi.
Yoongi qo'llarini stol ustiga qo'ydi. "Bizning nikohimiz biznes uchun. Sen buni bilasan. His-tuyg'ular bu yerda kerak emas."
Nora unga qattiq qaradi. U Yoognining so'zlarini eshitdi, lekin uning ichida bir narsa qaynab turardi. U hech qachon o'z his-tuyg'ularini oshkor qilmasdi, lekin bugun u boshqacha his qildi.
"Men seni hech qachon tushunmayman,"—dedi Nora asta, xonadan chiqib ketishdan oldin.
Yoongi uning orqasidan qarab qoldi. U ham Nora ni tushunmasdi. Ular ikkalasi ham o'zlarining qalblarini yopib qo'yishgan edi.
Ertalab, Harin Asumi universitetda dars berayotgan edi. Uning ko'zlari sinfda aylanib, talabalarning e'tiborini tekshirardi. Lekin uning ko'zlari bir kishiga—Jungkookga to'xtadi. U yana keyingi qatorga o'tirib, telefoni bilan o'ynayotgan edi.
"Jungkook,"—dedi Harin qat'iy ovozda. "Agar siz darsga qiziqmasangiz, unda bu xonadan chiqib ketishingiz mumkin."
Jungkook ko'zlarini ko'tarib, Harin ga qaradi. Uning lablarida jilmayish bor edi. "Men faqat telefonimni tekshiryapman, professor. Hech qanday muammo yo'q."
Harin unga qattiq qaradi. "Agar siz yana bir marta dars vaqtida telefon bilan o'ynasangiz, men sizni darsdan chetlataman."
Jungkook yengil tortdi. "Xo'sh, xo'sh. Men tushundim."
Lekin Harin bilardi, Jungkook hech qanday narsani tushunmagan. U bu yigitni asabiylashtirishni yaxshi ko'rar edi, lekin nima uchun? Harin bu savolga javob topa olmadi.
Kaguya ham ertalabdan maktabga borgan edi. Kaguya maktab hovlisida o'tirib, telefoni bilan o'ynayotgan edi. Uning atrofida bir nechta yigitlar aylanib yurishardi, lekin u ularga e'tibor bermadi. Uning ko'zlari faqat bitta odamni qidirardi—Taehyungni.
"Kaguya, nima qilyapsan?"—deb so'radi Taehyung uning orqasidan kelib.
Kaguya orqasiga qarab, unga jilmaydi. "Hech narsa. Seni kutayotgan edim."
Taehyung uning yoniga o'tirdi. "Men seni kutishim kerak edi, deb o'yladim."
Kaguya unga qarab, yengil tortdi. "Sen har doim shunday beparvo bo'lasan."
Taehyung uning sochlarini silab, jilmaydi. "Lekin sen meni shunday yaxshi ko'rasan."
Kaguya: yo'q men seni yomon ko'raman axmoq deb o'rnidan turib ketadi
Kaguya unga bir marta qarab, ichida issiq his qildi. U Taehyungni yaxshi ko'rardi, lekin buni hech qachon oshkor qilmagan edi.