💙ICE SHART💙
Rose shifoxonada ko‘zlarini ochganida, yonida J-Hope emas, balki otasi o‘tirgan edi. Uning yuzi jiddiy va sovuq edi.
"Dada…" – Rose charchagan ovozda shivirladi.
Otasi unga qattiq tikildi. "Sen juda katta xatoga yo‘l qo‘yding, Rose."
Rose hansirab, atrofga qaradi. "J-Hope qani?"
Otasi bosh chayqadi. "U endi sening hayotingdan chiqdi. Men bu ishni to‘g‘rilayman. U sen bilan uchrashmaydi, sen ham u bilan bog‘lanmaysan."
Rose yuragi g‘ash bo‘lib, yostiqdan ko‘tarilmoqchi bo‘ldi. "Siz… buni qila olmaysiz!"
Otasi uning qo‘lini ushlab, yengil siqdi. "Men sening otangman. Har doim seni himoya qilaman. O‘sha yigit senga mos emas. U sening hayotingni vayron qiladi."
Rose ko‘zlarida yosh bilan bosh chayqadi. "Yo‘q! U meni baxtli qiladi! Men uni yaxshi ko‘raman!"
Otasi chuqur nafas oldi va shifoxona derazasidan tashqariga qaradi. "Sen hali tushunmaysan. Men senga boshqa hayot yarataman. Senda hamma narsa bo‘ladi… faqat u bo‘lmaydi."
Rose o‘z uyiga qaytadi, lekin bu endi unga qamoqdek tuyulardi. Unga telefon, internet va tashqariga chiqish taqiqlangan edi. U faqat xizmatkorlar orqali onasiga xabar yuborishi mumkin edi.
U J-Hope’ga qanday qilib xabar berishini bilmasdi…
Ammo J-Hope ham jim o‘tirmasdi.
U Rose’ni qaytarib olish uchun reja tuza boshladi…
J-Hope Rose’ni qaytarish uchun rejaga qo‘l uradi
J-Hope Rose bilan ko‘risholmayotganidan yuragi siqilib ketayotgan edi. U qanchalik urinmasin, na qo‘ng‘iroqlari, na xabarlari Rose’ga yetib bormoqda edi.
Bu orada, Rose uydan chiqolmay, izolyatsiyada yashardi. Otasi unga shunchaki: “Men seni himoya qilaman” degan edi. Lekin Rose uchun bu baxt emas edi. U har kuni J-Hope haqida o‘ylardi.
Bir kuni J-Hope’ga noma’lum raqamdan xabar keldi:
"Rose yaxshi, lekin nazorat ostida. Agar uni haqiqatan ham qutqarishni istasang, kechqurun 10:00 da uyning orqa bog‘iga kel. Faqat ehtiyot bo‘l!"
J-Hope darhol xabarni o‘qib, yuragi shuv etib ketdi. Bu kim edi? Ishonish kerakmi?
Kecha tushganda, qora kiyimda, ehtiyotkorlik bilan Rose yashayotgan uyga yaqinlashdi. Atrof qorong‘u edi. Yashirincha devor ortidan kuzatib, ichkariga kirish yo‘lini izlay boshladi.
Shu payt bog‘da kimdir sekin harakat qildi. Bu Rose edi.
J-Hope hayajon bilan pichirladi:
"Rose!"
Rose cho‘chib ketib, atrofga qaradi. U J-Hope’ni ko‘rib, yuragi tez urib ketdi.
"J-Hope... sen keldingmi?!" – uning ovozi qaltirardi.
"Men seni olib ketaman!" – J-Hope mahkam unga tikildi.
Lekin shu payt ortda o‘tkir ovoz yangradi:
"Qochishga harakat qilsangiz, sizni butunlay yo‘q qilaman!"
J-Hope va Rose hayratdan qotib qoldi. Bu endi faqat sevgi uchun kurash emas edi... Bu haqiqiy jangga aylanayotgandi.
Lisa yangi hayot boshlaydi, Yoongi esa...
Lisa xorijda bolasini dunyoga keltirdi. Bu chaqaloq uning hayotidagi eng katta sovg‘a edi. U bolasini quchoqlab, ko‘z yoshlarini tiyolmasdi.
"Men seni hech qachon tashlab ketmayman, farishtam..." — deya pichirlardi u.
Lisa tug‘ruqdan keyin o‘zini anchayin yaxshi his qildi, lekin yuragining bir chekkasida bo‘shliq bor edi. Yoongi… U endi Lisa uchun begona odam edi.
Bu orada, Yoongi butkul o‘zgarib ketgandi.
Lisa ketganidan keyin u ko‘p ishladi, ko‘p ichdi va hissiz odamga aylanib qoldi. Hayun esa unga asta-sekin yaqinlashar, unga mehr ko‘rsatardi.
"Yoongi, men har doim yoningda bo‘laman…" — derdi u mayin ovozda.
Oradan oylar o‘tdi. Yoongi Hayunga odatlanib qoldi, lekin yuragining tubida qandaydir bo‘shliq bor edi.
Lisa esa bolasini katta qilish bilan band edi. U o‘zini Yoongi haqida o‘ylashdan to‘xtatishga harakat qilardi, lekin ba'zan bolasi unga juda o‘xshashligini ko‘rib, ko‘zlariga yosh kelardi.
Ammo taqdir hali hammasini hal qilib bo‘lgani yo‘q edi…
Kunlarning birida, Lisa tasodifan bir yangilikni eshitdi… Yoongi va Hayun unashtirilgan edi.
Bu xabar Lisaning yuragini tilka-pora qildi.
"Yoongi meni butunlay unutdimi?.."
U chidolmadi. Telefonni qo‘liga olib, uzoq o‘yladi… Va nihoyat, Yoongi'ga xabar yozishga qaror qildi.
Lisa yana Yoongi hayotiga qaytadimi?
Yoongi Hayunga chin dildan bog‘lanib qoldimi?
Yoki yuragining bir chekkasida hali ham Lisa bormi?
ORADAN BIR KUN UTIB LISA UZ YURTIGA QAYTADI VA UY SOTIB OLADI U YOONGNI TUYINI BUZMOQCHI BULADI
Lisa chaqalog‘ini bag‘riga bosib, o‘z yurtiga qaytdi. U endi zaif emasdi. Endi undan bolasi bor edi va u har qanday qiyinchilikni yengishga tayyor edi.
Shahar ko‘chalari unga begona bo‘lib tuyulardi. U uy sotib oldi, yangi hayot boshlashga harakat qildi. Lekin yuragining tubida hali ham Yoongiga bo‘lgan sevgisi bor edi.
Ammo Lisa sevgisini qaytarish yoki Yoongi bilan baxtli yashashni xohlamasdi. U adolatni xohlardi.
Unga qilgan tuhmatlari, rashklari, tuhmatlari uchun Yoongi jazolanishi kerak edi.
Lisa Yoongi va Hayunning to‘yi bo‘lishini eshitdi.
Bu xabar uni qattiq hayajonga soldi. U bu to‘yga qarab turmasdi. Lisa xonadonida o‘tirib, xotiralarini esladi:
"Sen meni sevarding, Yoongi… nega meni bunchalik tez unutding?"
U ich-ichidan g‘azabni his qildi. Bu adolat emas edi. U bu to‘yni buzishga qaror qildi.
Shu kuni Lisa eski tanishlarini uchratdi. Ulardan biri unga sir berdi:
"Hayun Yoongini aldab yuribdi..."
Bu gap Lisaning qiziqishini orttirdi. U bir necha kun davomida kuzatuv olib bordi va nihoyat shubhalar tasdiqlandi — Hayun boshqa bir erkak bilan uchrashib yurardi.
Lisa endi qaror qildi: U to‘y kuni hamma haqiqatni ochib beradi.
To‘y kuni Lisa to‘satdan kirib keladimi?
Yoongi Hayunning xiyonatini bilib qoladimi?
Yoki u hali ham Lisaning gaplariga ishonmaydimi?:
To‘y kuni. Lisa hamma narsani oshkor qiladi.
To‘y marosimi hashamatli restoranlardan birida bo‘lib o‘tayotgan edi. Yoongi Hayunning qo‘lidan ushlab, mehmonlar oldida turardi. Uning yuzi xotirjam, ammo ich-ichidan g‘amgin edi.
"Lisa qayerda bo‘lsa ham, baxtli bo‘lsa kerak..." — Yoongi shunday o‘ylardi.
To‘satdan, to‘y marosimi davom etayotgan paytda, eshik shartta ochildi va ichkariga Lisa kirdi.
Hamma shokka tushdi. Mehmonlar g‘ala-g‘ovur bo‘lib ketishdi. Hayunning yuzi oqarib ketdi.
Lisa hech narsaga qaramay, Yoongiga tikildi va qattiq ovozda gapirdi:
Yoongi hayratdan bir qadam orqaga chekindi. U Lisaning o‘z oldida turganiga ishonolmasdi.
"Lisa?!" — uning ovozi titradi.
"Hayunning asl yuzini bilasanmi?" — Lisa davom etdi. "U seni sevayotgani yo‘q! U seni faqat pullaring uchun xohlaydi!"
Hayun titrab ketdi, lekin o‘zini yo‘qotmadi. "Bu nima bema'nilik?! Sen faqat rashk qilyapsan! Yoongi, bunga ishonma!"
Mehmonlar o‘rtasida pichir-pichir boshlanib ketdi.
Yoongi Lisaning ko‘zlariga tikildi. Uning yuragi qattiq ura boshladi.
"Lisa... nega endi kelding?" — Yoongi past ovozda gapirdi. "Nega oldin aytmading? Hozir hammasi tugadi."
Lisa achchiq kulimsiradi. "Chunki men seni sevganim uchun, sening baxtingni buzishni xohlamadim. Lekin endi jim turolmayman! Hayun seni aldab yuribdi!"
Hayun Lisaning oldiga qadam tashladi va uni shartta turtib yubordi.
"Sen kim bo‘libsan meni tuhmat qiladigan?!" — Hayun g‘azab bilan baqirdi.
Ammo Lisa o‘zini yo‘qotmadi. U sumkasidan telefonini oldi va hamma mehmonlar oldida video qo‘ya boshladi.
Bu videoda Hayun boshqa bir erkak bilan uchrashib yurgani, uni "jonim" deb chaqirgani aniq aks etgan edi!
Mehmonlar hayratdan shovqin ko‘tarishdi.
Yoongi sekin ekranga qaradi. Uning yuzi asta-sekin o‘zgarib borardi.
Hayun shokka tushdi. "Bu... bu montaj!" — deb baqirdi u. "Ishonma, Yoongi!"
Yoongi bir necha daqiqa jim qoldi. Keyin u sekin Lisaning oldiga yurdi va unga tikildi.
Hayun tilini tishladi. Uning ko‘zlari yoshga to‘ldi, lekin bu yolg‘on edi.
Lisaning yuragi qattiq urardi. Yoongi qanday qaror qiladi?
YOONGIY ISHOMIYDI KIYIN LISA KUZ YOSHI BILAN BAXTLIY BULINGLAR DEB KETADI
Lisa ko‘zida yosh bilan ortiga burildi. Uning yuragi qattiq urar, lekin u o‘zini tuta olardi. "Baxtli bo‘linglar," — dedi u mayin, titroq ovozda va orqaga qadam tashladi.
Mehmonlar sukut ichida unga qarashardi. U yerda turib qolishning hech qanday ma’nosi yo‘q edi. Yoongi unga ishonmadi.
U sekin asta to‘y zalidan chiqib ketdi. Uning har bir qadami yuragini og‘ritardi.
Yoongi bir necha daqiqa jim turdi. Lisaning so‘zlari, uning ko‘z yoshlariga to‘la nigohi xayolidan ketmasdi. Ammo ichidagi g‘urur va Hayunning shirin gaplari uning shubhalarini bostirishga harakat qilardi.
Hayun uning qo‘lidan ushladi. "Ishonma unga, Yoongi… U faqat rashk qilyapti."
Yoongi unga qaradi. Lisa ketayotganini esladi. Lekin yuragidagi og‘riqni tushunolmadi.
U rostdan ham hammasi tugagan deb o‘ylayotganmidi?..
Lisa dugonasidan bolasini olib uyga qaytadi u uhlash uchun tayorlanib bolasini quchoqlab dedi:
Lisa bolasini mahkam quchoqladi. "Dadang bizni unutdi… Senga kerak emasligini aytdi… Bizdan voz kechdi…" — uning ovozi titrardi. Ko‘z yoshlari bolasining mayin sochlariga to‘kilar, yuragi esa og‘riqdan siqilardi.
Bola hech narsani tushunmas, faqat onasining quchog‘iga suqilib yotardi. Uning hali gapirishga tili kelmasdi, lekin qo‘llari bilan onasining yuziga tegib, ko‘z yoshlarini artishga harakat qildi.
Lisa esa og‘ir nafas olib, bolasining yuziga mehr bilan qaradi. "Sen mendan ketmaysan, to‘g‘rimi?.." — shivirladi u.
Bola faqatgina onasining bag‘rida tinchgina yotardi.
Lisa ko‘zlarini yumdi. Yoongi uning bolasi borligini biladi, lekin baribir undan voz kechdi…
Ammo u taslim bo‘lish niyatida emasdi. U Yoongini sevgan bo‘lsa ham, endi hayotini faqat bolasiga bag‘ishlashi kerakligini tushundi.
Ammo taqdir u uchun boshqa reja tayyorlab qo‘ygan edi…
Yongiy mashinasida shahar bo‘ylab ketayotgan edi.
Lekin… taqdir undan qochib qutula olmasligini yana bir bor isbotladi.
Qizil chiroqda to‘xtaganida, u yo‘l chetida bir ayol va bolani ko‘rib qoldi. Yuragi birdan tez ura boshladi.
U bolasini qo‘lidan mahkam ushlab, yo‘l chetida ketayotgan edi. Ular qandaydir kichik do‘kondan yangi xarid qilib chiqqan ko‘rinishdi. Bola kichkina qo‘llari bilan onasining kiyimidan mahkam ushlab olgan, Lisa esa asta-sekin oldinga qarab ketardi.
Yoongi beixtiyor mashinadan tushdi. O‘zi ham sezmagan holda oyoqlari uni ularga yaqinlashtira boshladi.
"Lisa..." — ovozi beixtiyor chiqib ketdi.
Lisa o‘sha lahzada to‘xtadi. U tanish ovozni eshitdi… Yuragi titrab ketdi. Sekin orqasiga o‘girildi.
Ko‘zlari Yoongi bilan to‘qnashdi.
Ikki qalb bir-biriga qarab qotib qoldi. O‘tmish, sevgi, og‘riq, ayriliq — hammasi bir zumda qayta uyg‘ongandek bo‘ldi.
Lisa hech narsa demadi. U bolaning qo‘lini mahkam ushladi va ortga burilib ketmoqchi bo‘ldi.
Ammo Yoongi uni shunchaki qo‘yib yuborolmadi. U bir necha qadam oldinga tashladi.
"Bu bola…" — dedi u sekin, yuragi gursillab.
"Bu bola… mendanmi?" — deya so‘radi Yoongi, ovozi titrab.
Lisa qattiq yutindi. U ko‘zlarini yumib, nafas oldi. Ko‘z yoshlari har lahzada oqib ketishi mumkin edi Kich — deya shivirladi Lisa. "Kech bo‘ldi, Yoongi."
Ammo Yoongi bunga shunchaki ishonolmadi…
Yoongi Lisa ketayotgan tomonga bir qadam tashladi. U hozirgina eshitgan so‘zlarni hazm qila olmayotgandi.
"Bu bola mendanmi?" — ovozi yanada past, lekin qat’iy chiqdi.
Lisa to‘xtadi. Bolasining qo‘lini mahkam ushlab oldi. Yuragi shunchalik tez urayotgan ediki, go‘yo ichidan nimadir sinayotgandek his qilardi.
"Senga farqi yo‘q, Yoongi." — uning ovozi qaltiradi. "Sen allaqachon hayotingni davom ettirding."
Yoongi uni qo‘yib yuborishni xohlamasdi. Qancha vaqt o‘tdi, qancha og‘riq, g‘azab, rashk va ayriliq bo‘ldi — lekin hozir, shu onda, u faqat haqiqatni bilishni istardi.
"Lisa, yolg‘on gapirma." — dedi u bir qadam tashlab. "Bu bola kimniki?"
Lisa qaltirab, bolasiga qaradi. Bolakay hech narsani tushunmagan holda onasiga tikilib turardi. Uning Yoongiga o‘xshash tomonlari bor edi — nigohi, lablarining shakli, hatto sochlarining tuzilishi ham Yoonginikiga o‘xshardi.
Lisaning yuragi siqildi. Yoongi buni tushunib yetgandi. Endi yolg‘on gapirishdan foyda yo‘q edi.
Ko‘zlari yoshga to‘lib, sekin gapirdi:
Atrofda hamma narsa to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Yoongi shokka tushdi. Uning bo‘ynidagi tomirlari tortishdi, nafasi og‘irlashdi.
"Mendan…" — u qattiq yutindi. "Nega menga hech narsa demading?"
Lisa ko‘z yoshlarini artib, unga qattiq tikildi.
"Sen meni allaqachon unutgan eding." — dedi u achchiq ohangda. "Sen boshqa birov bilan turmush qurmoqchisan. Men senga bolasini kutayotganimni qanday aytishim mumkin edi?"
Yoongi nima deyishini bilmasdi. Uning ichidan nimadir uzilib ketayotgandek edi. Uning farzandi… uning qoni, joni… necha oylardan beri onasi bilan yolg‘iz bo‘lgan. U esa, beparvo yashab kelgan.
"Ismi nima?" — dedi Yoongi bir necha soniyadan so‘ng.
Lisa bolasiga qarab, qo‘llarini sekin siladi. Keyin past ovozda javob berdi:
Yoongi bu ismni ichida bir necha marta takrorladi. Uning yuragiga tanish his o‘rnashdi. Seojin…
Lekin u hali ham hammasini tushunib yetmagan edi.
"Endi, iltimos… bizni tinch qo‘y."
U bolasining qo‘lidan mahkam ushladi va sekin ketishni boshladi.
Yoongi esa joyidan qimirlamay turardi. U Seojinning ketayotganini kuzatdi.
Ichida qaynayotgan tuyg‘ularni to‘xtata olmasdi.
U qanday qaror qabul qiladi? Lisa va farzandini qaytaradimi? Yoki o‘z yo‘lida davom etadimi?
Yoongi nafasi ichiga tushib ketdi. U nima qilishni bilmasdi. Lisa bolasini yetaklagancha olisga ketayotgan edi.
U hozir yo tanlov qiladi, yo ularni butunlay yo‘qotadi.
Ichidagi barcha g‘azab, barcha kechirilmagan og‘riqlar yo‘q bo‘ldi. Faqatgina bitta haqiqat bor edi — bu bola uning farzandi.
Lisa yurishini sekinlashtirdi, lekin to‘xtamadi.
"Men hali ham senga ishonmayman…" — Yoongi davom etdi. "Lekin men Seojinni tan olishim kerak. U mening bolam!"
Lisa yuragini ezib kelayotgan tuyg‘ularni bosishga harakat qildi. Seojin hech narsani tushunmagan holda, onasining qo‘lini mahkam ushlab turardi.
"Endi kech." — Lisa past ovozda javob berdi. "Sen meni allaqachon yo‘qotding, Yoongi."
Yoongi tishlarini g‘ijirlatdi. Yuragi qattiq urardi.
U ularni yana yo‘qotishga tayyormi?
Yoki hamma narsani unutib, oilasi uchun kurashadimi?
Hayunning yuzidagi quvonch bir zumda g‘azabga aylandi. U Yoongiga ishonib, kelajagini unga bag‘ishlagan edi. Ammo hozir, eshik oldida Lisa va uning bolasi turardi.
"Bu… bu nima demak?!" — Hayun titrab gapirdi.
Yoongi hech narsa demadi. U hali ham Lisa va bolasidan ko‘zini uzmay turgan edi.
Hayun o‘zini bosolmay, "Yoongi, bu yerda nima qilayapsan? Unga nima haqqing bor?" — deb qichqirdi.
Lisa sovuq nigoh bilan unga tikildi. "Men hech narsa so‘rab kelmadim." — dedi u. "Yoongi o‘zi meni olib keldi."
Hayunning rangi oqarib ketdi. "Sen… Sen yana bu ayolni hayotimizga qaytarmoqchimisan?"
Yoongi chuqur nafas oldi. "Hayun, men… Men hozir buni tushuntira olmayman."
Lisa indamay turdi. Yoongi esa Hayunning ko‘zlariga tikilib qaradi. Bu ayol unga mehr bergan, unga ishonib kelgan edi. Lekin hozir… Lisa va Seojinning oldida turib, u Hayunga qanday javob berishni bilmasdi.
Hayunning yuzi g‘azabdan qizarib ketdi. U birdaniga qattiq kulib yubordi.
"Mayli, Yoongi. Agar sen shuni xohlasang… Unda men ketaman!"
U ortga burildi va shoshilib o‘z xonasiga kirib ketdi.
Lisa yelka qisdi va past ovozda dedi: "Ko‘rdingmi? Sen tanlov qilishing kerak. Oila yoki… boshqa narsa."
Yoongi esa faqatgina jim turardi
Yoongi bir necha soniya hech narsa demay qotib qoldi. U Hayunning xonasiga shoshilib kirishni xohladi, lekin oldida Lisa va uning bolasi turardi.
Lisa asta boshini ko‘tarib, sovuq nigoh bilan unga tikildi. "Yoongi, men bu yerga munozara qilish uchun kelmadim. Men faqat haqiqatni aytishga majbur bo‘ldim. Agar sendan umidim bo‘lmasa, hech qachon qaytib kelmagan bo‘lardim."
Yoongi qattiq nafas oldi. Uning yuragi g‘azab, afsus va ikkilanish bilan to‘lib ketgan edi. U Lisa bilan o‘tmishda ko‘p narsa o‘tkazgan, ammo u Hayunni ham rad eta olmasdi.
"Sen nega endi qaytding, Lisa?" — dedi u past ovozda. "Qachonki men o‘zimni orqaga qaytolmaydigan joyda deb his qilganimda… Nega hozir?"
Lisa kulimsiradi, lekin ko‘zlari yosh bilan to‘lib borardi. "Chunki men sendan voz kechmagan edim, Yoongi. Sen mendan voz kechding."
Bu so‘zlar Yoongining yuragini tirnab o‘tdi. U shunchaki shundoq turaverdi, hech narsa deya olmadi.
Shu payt Hayun xonadan chiqdi. Uning qo‘lida chamadon bor edi. U biror so‘z demay, Yoongiga tikildi.
Yoongi shokka tushdi. "Hayun, kut… Sen nima demoqchisan?"
Hayun kulimsiradi, ammo bu kulgi achchiq edi. "Sen ikkilanyapsan. Agar seni mendan olib ketish shunchalar oson bo‘lsa… Demak, biz hech qachon haqiqiy oila bo‘la olmaganmiz."
Yoongi unga yaqinlashmoqchi bo‘ldi, lekin Hayun bir qadam orqaga tisarildi. "Yo‘q. Endi kech. Men sening sevgiling yoki yolg‘on taskining bo‘lishni xohlamayman."
U shunday deb eshik tomon yurdi. Yoongi uni to‘xtatmoqchi bo‘ldi, lekin oyoqlari qotib qolgandek edi.
Hayun chiqib ketgach, xona ichida faqat Yoongi, Lisa va bolasi qoldi.
Yoongi asta boshini ko‘tarib, Lisa tomon qaradi.
"Bu faqat bizga bog‘liq, Yoongi." — dedi Lisa. "Sen qaysi yo‘lni tanlaysan?"
Yoongi Lisa tomon ohangdor, lekin qat’iy ovoz bilan gapirdi:
"Kechir, Lisa. Endi men Hayunni tanladim."
U shunday deya ortiga burildi va Hayunni qo‘lidan ushlab, u bilan ichkariga kirib ketmoqchi bo‘ldi.
Lisa esa shunchaki qotib qoldi. Uning yuragi og‘ridi, ammo ko‘z yoshlarini ko‘rsatmaslikka harakat qildi. Biroq, Yoongi ketish oldidan bolaga bir qarash tashladi. U bolaning yuzida o‘z aksini ko‘rgandek bo‘ldi. Ich-ichida nimadir titradi, lekin u o‘zini majburlab, ko‘nglida paydo bo‘lgan his-tuyg‘ularni bostirdi.
Hayun esa Lisa tomon g‘azab bilan qattiq tikildi. "Sen bu yerga yana nima uchun kelding?! Hayotimizni buzmoqchisanmi?"
Lisa chuqur nafas oldi. "Men faqat baxt tilab kelgan edim. Men va bolam senga to‘sqinlik qilmaymiz."
Bola bexabar holda onasining qo‘llariga mahkam yopishib oldi. Lisa oxirgi marta Yoongiga qaradi, so‘ngra asta-sekin ortga burildi.
"Mayli... Sizlar baxtli bo‘linglar." — Lisa shunday deya qadam tashladi va asta-sekin uzoqlasha boshladi.
Yoongi unga orqasidan uzoq tikilib turdi. Hayun esa uning qo‘lidan tortdi. "Keta qol, Yoongi. U seni allaqachon tark etgan!"
Lekin Yoongi ichida g‘alati tuyg‘u borligini his qildi. Nega u bolani unutolmayapti? Nega yuragi g‘ash?
Lisa esa bolasini quchoqlagancha, ko‘chada sokin ketayotgan edi. Lekin u orqasida qandaydir og‘ir nigoh borligini sezardi…
Oradan bir necha kun o‘tdi. Yoongi har doimgidek ishlariga sho‘ng‘ib ketgan bo‘lsa-da, ichida qandaydir bo‘shliqni his qilardi. Har safar Lisa bilan bo‘lgan uchrashuvni eslasa, yuragining tub-tubida g‘alati his paydo bo‘lardi. Eng yomoni – u bolaning yuzini unutolmayotgan edi.
Hayun bilan vaqt o‘tkazishga harakat qilardi, lekin ongi boshqa joyda edi. Nihoyat, bir kun u tasodifan Lisa yashaydigan hududdan o‘tib qoldi. Mashinasini to‘xtatib, uzoq kuzatib turdi. Deraza orqali Lisa bolasini quchoqlagancha sekin tebratayotganini ko‘rdi.
Bolakay unga shunchalik tanish tuyuldi. U Yoongining bolaligiga juda o‘xshardi. Uning yuragi tez urib ketdi. “Nahotki… Nahotki u haqiqatan ham mening bolam bo‘lsa?”
O‘sha kunning o‘zida Yoongi bilmasdan ham bo‘lsa, yana Lisa yashaydigan joyga yo‘l oldi. Besh daqiqa, o‘n daqiqa... Nihoyat, u o‘zini tutolmadi va eshikni taqillatdi.
Lisa eshikni ochdi. U hayratdan ko‘zlarini katta ochdi.
"Yoongi?.. Bu yerda nima qilyapsan?"
Yoongi bolaga qaradi. Bolakay unga beg‘ubor nigoh bilan tikildi.
"Men... bolani ko‘rishga keldim."
Lisa bir lahza jim qoldi, so‘ng ichkariga kirishga ruxsat berdi. Yoongi asta oldinga yurdi va bolaning oldiga cho‘kkaladi. Kichkina chaqaloq yoqimli jilmayib, qo‘llarini unga uzatdi.
Yoongi yuragida qandaydir iliqlik paydo bo‘layotganini his qildi. Hayron edi. Axir u Lisa va bolaning hayotidan butunlay chiqib ketmoqchi edi-ku!
Ammo bolakay asta-sekin barmoqlarini Yoongining qo‘liga uzatdi va uni mahkam ushladi.
Yoongi yuragi allanechuk qattiq urib ketdi. Shu ondan boshlab, u bolasiz yashay olmasligini tushundi.
Lisa Yoongining qo‘lidagi bolaga qarab, yuragini changalladi. U hamisha farzandini otasidan uzoqroq tutishga harakat qilgan bo‘lsa-da, hozirgi vaziyat butunlay boshqacha edi. Bolakay Yoongining barmoqlarini mahkam siqib, uning mehrini his qilgandek jilmayib qo‘ydi.
"Sen... nima uchun bu yerga kelding?" — Lisa so‘radi, ovozi titrab.
Yoongi bolasining yuzini silab, sekin turdi. Uning nigohlari qat’iy edi.
"Men seni emas, bolamni ko‘rgani keldim."
Lisa yuragi siqilib ketdi. "Sen hech qachon meni kechirmaysan, to‘g‘rimi?"
Yoongi boshini biroz egdi. "Men... bilmayman." — u yutindi. "Men faqat bitta narsani aniq bilaman: bu bola mening farzandim va men undan voz kechmoqchi emasman."
Lisa ko‘z yoshlarini ushlab turolmadi. "Sen meni tark etganingda hamma narsa tugadi deb o‘ylagandim... endi esa bolani xohlaysan, lekin meni emas?"
Yoongi jim qoldi. U nimadir demoqchi edi, lekin ichida nima borligini tushunib yetishning o‘zi qiyin edi. U faqat bolasini sog‘inganini his qilardi. Unga mehr berishni, otalik qilishni xohlardi.
Shu payt bolakay sekin ma’zur ovoz chiqarib, otasining e’tiborini tortdi.
Yoongi sekin bolani qo‘liga oldi. U hali shunchalik kichkina, beozor va beg‘ubor edi. U bolasining mayin iliqligini his qildi. Ichidan qandaydir o‘zgarish kechdi.
Lisa unga tikilib qoldi. U Yoongining ko‘zlarida nimadir porlayotganini ko‘rdi. Balki bu mehr edi? Balki afsus? Yoki ehtimol, u hali ham Yoongini sevardi...
Ammo bir narsa aniq edi — bu bola ularning o‘rtasidagi eng katta bog‘liqlik edi.
Yoongi sekin pichirladi: "Bu bolaga mening ishim yo‘q deb o‘ylagan bo‘lsang, adashgansan."
Lisa yuragini changalladi. "Demak... uni mendan tortib olmoqchimisan?"
Yoongi uning ko‘zlariga jiddiy boqdi.
"Men bolamni tashlab ketmayman, Lisa. Uni ko‘rib turaman, unga ota bo‘laman."
Lisa og‘ir xo‘rsindi. "Sening yoningda boshqa ayol bor, Yoongi. Bu bolaga otalik qilmoqchi bo‘lsang, avvalo yuragingdagi haqiqatni tan ol."
Yoongi javob bermadi. Faqat bolani qo‘liga mahkamroq quchoqladi.
U nimani tanlashi kerak? O‘z hayotini, Hayunni, yoki bolasi va Lisa bilan yangi yo‘l boshlashni?
Yoongi bolasini ohista Lisaning qo‘liga tutqazdi va chuqur nafas oldi.
"Men seni kechirolmayman, Lisa," — dedi u sovuq ohangda. "Lekin bolam mendan uzoq yashashini xohlamayman."
Lisa uning nigohiga tik boqdi. "Men ham uni sendan ayirmoqchi emasman, Yoongi. Lekin men bilan emas, boshqa ayol bilan yashayapsan… Shunday ekan, qanday qilib bolamga otalik qilmoqchisan?"
Yoongi jim qoldi. Ichidan ming xil tuyg‘ular o‘tib, yuragini tirnab o‘tayotgandi.
"Men hali bu haqda o‘ylab ko‘rmagan ekanman," — dedi u bir ozdan keyin. "Lekin bilib qo‘y, men otalik mas'uliyatidan qochmayman."
Shu payt eshik ochilib, Hayun ichkariga kirdi. U Yoongini Lisaning oldida turganini ko‘rib, yuzidagi tabassum bir zumda g‘azabga aylandi.
"Nega hamon bu ayol bilan gaplashyapsan, Yoongi?" — dedi u jahl bilan. "U allaqachon seni tashlab ketgan! Endi qaytib kelib, yana hamma narsani buzmoqchi!"
Lisa chuqur nafas oldi va bolasini bag‘riga bosdi. "Men faqat bolam uchun qaytdim. Sizning munosabatingizga aralashmoqchi emasman."
Hayun kulib qo‘ydi. "Yo’q, sen albatta aralashyapsan. Sen bu yerdan ketganingda Yoongi baxtli edi. Endi esa sen kelib, hamma narsani chalkashtiryapsan!"
Yoongi qo‘lini peshonasiga qo‘yib, chuqur nafas oldi. U Lisa va Hayunga bir qarab oldi.
"Bu gaplarni hozir muhokama qilishning hojati yo‘q," — dedi u charchagan ohangda. "Men bolamni har doim ko‘rib turishimni istayman. Qanday yo‘l bilan bo‘lsa ham."
Lisa unga tik qaradi. "Men bu borada o‘ylab ko‘raman. Lekin shuni bilib qo‘y, Yoongi, men bolamni hech kimga berib qo‘ymayman."
U bolasini bag‘riga bosgancha, orqasini o‘girdi va yo‘lida davom etdi.
Yoongi esa uning uzoqlashayotgan ortidan qarab qoldi. Ichida qandaydir tuyg‘u qoldi — afsusmi? Achinishmi? Yo‘q, bu boshqacha edi…
Hayun esa Yoongiga yaqinlashib, qo‘lidan ushladi. "Jonim, uni hayotingdan butunlay chiqarib tashlaysan, to‘g‘rimi?"
Yoongi esa jim qoldi. U hali bunga javob bera olmasdi
yoongiy sizlarni kurgani kilib turaman deydi bu gapdan kiyin hayun g'azablanadiл:
Hayunning yuzi qizarib ketdi. U Yoongiga ishonchsiz nigoh bilan tikildi.
"Sen nima deding?" — dedi u jahl bilan. "Lisa bilan doimiy aloqada bo‘lasanmi?!"
Yoongi xotirjam turardi, lekin ovozi qat’iy edi. "Bu mening farzandim, Hayun. Men uni hech qachon tashlab ketmayman."
Hayun qahqaha otib kuldi, ammo uning ko‘zlarida g‘azab chaqnardi. "Farzandingni deb meni tashlaysanmi?"
Yoongi chuqur nafas oldi. "Men senga uylanaman, Hayun. Ammo bolam bilan aloqani uzmayman. Bu masala muhokama qilinmaydi."
Hayunning ich-ichidan nimadir uzilgandek bo‘ldi. U qattiq yumilgan lablarini bo‘shatdi va bir qadam orqaga chekindi.
"Yoongi, men sening rafiqang bo‘laman, lekin agar Lisa doimiy hayotingga kirsa, men ketaman!"
Yoongi bir lahza o‘ylanib qoldi.
"Bu sening tanloving, Hayun," — dedi u qisqa.
Hayunning qo‘llari musht bo‘lib tugildi. Uning ko‘zlarida yovvoyi alangalar chaqnardi. U hech qachon Yoongini hech kim bilan bo‘lishishni xohlamasdi. Endi esa Lisa yana uning yo‘lida turardi!
"Mayli, Yoongi," — dedi u tishlari orasidan. "Ko‘ramiz, sen qaysi yo‘lni tanlaysan."
U g‘azab bilan ortiga burilib, xonadan chiqib ketdi.
Yoongi esa qotib qolgandi. Ichida shubhalar g‘imirlardi.
Hayunning qadam tovushlari uzoqlashgach, Yoongi chuqur nafas oldi. U qo‘lidagi chashkani stolga qo‘ydi va deraza oldiga borib, tashqariga tikildi. Kechki shahar chiroqlari yaltirardi, ammo uning qalbi xotirjam emas edi.
U nimani xohlayotganini bilardi, lekin bu tanlov hech kimga yoqmasdi.
Oradan bir necha kun o‘tdi. Hayun Yoongiga nisbatan sovuqlashdi, ammo u bilan ochiq janjallashmadi. U shunchaki kutardi. Lisa esa Yoongidan hech narsa kutmas, bolasi bilan o‘z hayotini davom ettirardi.
Bir kuni kechqurun Yoongi mashinasida borayotib, tasodifan Lisa yashayotgan uy yonidan o‘tib qoldi. U mashinasini to‘xtatdi va ichkariga qaradi. Lisa deraza yonida bolasi bilan o‘tirar, unga mehr bilan qarardi.
Yoongi yuragini siqib kelayotgan tuyg‘ularni his qildi. U bolani yaxshi ko‘rib qolayotganini tushunardi, lekin shu bilan birga Hayun ham hayotida bor edi.
U yana uydan ketayotganda, kimdir unga telefon qildi. Hayun.
"Qaerdasan?" — dedi u sovuqqina.
Yoongi yolg‘on gapirmadi. "Shunchaki shahar bo‘ylab aylanib yuribman."
Hayun indamay turdi, keyin past ovozda so‘zladi. "Ertaga hamma narsani hal qilamiz. Seni kutaman."
Yoongi hayron bo‘lib qoldi. Hamma narsa? Nima demoqchi u?
U sezgan edi… bu safar Hayun hech narsani o‘z holiga tashlab qo‘ymaydi. U ham harakat qilardi.