💙ICE SHART💙

3- QISM

J-Hope va Rose uyga qaytgach, kechasi uzoq gaplashishdi. Telefon orqali qilingan suhbatlar endi yetarli emasdek edi.

— Rose, men seni haqiqatan ham sevaman, — dedi J-Hope, yuragi tez urib.

Rose bir zum jim bo‘ldi, keyin esa asta jilmayib:

— Men ham seni sevaman, J-Hope…

Lekin sevgi yo‘lida to‘siqlar bo‘lishi aniq. Ertasi kuni Rose kutilmagan xabar oldi…

Rose telefonini qo‘lida mahkam ushlagancha, ekrandagi xabarga tikilib qoldi.

"Ertaga sen bilan uchrashishim kerak. Muhim masala bor."

Xabarni jo‘natuvchi – Rose’ning otasi edi.

U yuragi g‘ash bo‘lib, chuqur nafas oldi. Otasi bilan suhbatlari doim jiddiy bo‘lgan. Lekin bu safar nimadir boshqacha edi.

Shu payt telefon yana jiringladi. Bu safar J-Hope edi. Rose tezda javob berdi.

— Alo?

— Rose, qandaydir g‘alati his qilyapman, — dedi J-Hope, ovozi past eshitilsa-da, g‘amgin ohangda edi. — Bugun kechasi seni ko‘rmoqchiman. Gaplashishimiz kerak.

— Nima bo‘ldi? Sen yaxshi-sanmi?

— Ha, lekin… seni sog‘indim.

Rose jilmayib yubordi, lekin yuragi tez ura boshladi. J-Hope’ning ovozi odatdagidan boshqacha edi.

— Xo‘p, qaerda uchrashamiz?

— Seni uying oldida kutaman.

Rose “xo‘p” deb javob berdi va qo‘ng‘iroqni tugatdi. Uning yuragi allaqachon bu kecha nimadir o‘zgarishini sezayotgandi...

Rose otasining nigohidan qandaydir tushunarsiz hisni payqadi. U hayrat, shubha va biroz norozilik aralashgan qarash edi.

— J-Hope? — dedi otasi, ismini qaytarib. — U kim?

Rose o‘zini dadil tutishga harakat qildi.

— U mening do‘stim... Yo‘q, u shunchaki do‘stim emas. Men uni sevaman.

Otasi chuqur nafas oldi va orqaga suyanib, biroz o‘ylanib qoldi. So‘ng stolga kaftini qo‘yib, qiziga jiddiy qaradi:

— Rose, men seni himoya qilmoqchiman. Bu yigit sen uchun to‘g‘ri tanlov ekanligiga ishonching komilmi?

— Ha, — dedi Rose hech ikkilanmay. — U juda mehribon, yaxshi inson. Menga har doim dalda beradi, meni tushunadi...

Otasi barmoqlari bilan stolni sekin urib, bir necha soniya sukut saqladi. Keyin og‘ir ohangda gap boshladi:

— Qizim, sen hali yoshsan. Hozir his-tuyg‘ularing seni boshqarayotgan bo‘lishi mumkin. Lekin oila qurish — bu faqat sevgi bilan hal qilinadigan narsa emas. Ishonch, mas'uliyat, kelajak haqida ham o‘ylash kerak.

Rose bo‘shashib qoldi. Otasining bu gaplari unga qattiq ta’sir qildi, lekin u taslim bo‘lish niyatida emasdi.

— Men hammasini tushunaman, dada, — dedi u, ko‘zlarini tikka qilib. — Lekin men uni tanladim.

Otasi unga uzoq tikilib turdi, so‘ng sekin bosh chayqadi.

— Mayli, agar shunday bo‘lsa... Uni uchratib, o‘zim gaplashaman.

Rose birdan hushyor tortdi.

— Rostdanmi?

Otasi jilmaymadi, lekin ovozi jiddiy edi:

— Ha, men u kimligini bilishim kerak. Qizimni menga loyiq inson sevishini xohlayman.

Rose o‘zini yengillashgandek his qildi.

Rose otasi unga sinchkovlik bilan qaradi.

— Men J-Hope bilan uchrashib, u haqda ko‘proq bilishni xohlayman, — dedi u qat’iy ovozda.

Rose yuragi tez ura boshladi. U bu uchrashuv qanday kechishini bilmasdi, lekin otasi juda qat’iy va talabchan inson ekanligini yaxshi tushunardi.

Ertasi kuni kechqurun Rose va J-Hope otasining oldida o‘tirishardi. J-Hope jiddiy qiyofada, odob bilan suhbatni tinglardi. Otasi unga ko‘zini qisib qarab turdi.

— Yigit, sen mening qizim bilan jiddiy munosabatdasanmi?

J-Hope bexavotir, lekin qat’iy ovozda javob berdi:

— Ha, janob. Men Rose’ni sevaman va u bilan kelajagimni ko‘raman.

Otasi unga chuqur tikildi, so‘ng jilmayib qo‘ydi.

— Mayli... unda turmush qurishga rozi bo‘lasanmi?

Rose hayratdan ko‘zlarini katta ochdi.

— Dada?!

J-Hope ham bir lahzaga karaxt bo‘lib qoldi, lekin keyin o‘zini qo‘lga oldi.

— Men Rose’ni sevaman va u bilan birga bo‘lishni istayman, — dedi u. — Lekin bu qarorni shoshilinch qabul qilish to‘g‘ri emas deb o‘ylayman.

Otasi boshini qimirlatib qo‘ydi.

— Aqlli javob. Men seni sinab ko‘rmoqchi edim. Lekin agar rostdan ham Rose bilan baxtli bo‘lishni istasang, men senga to‘sqinlik qilmayman.

Rose nihoyat yengil nafas oldi. J-Hope esa otasining hurmatga loyiq inson ekanligini yana bir bor tushundi.

Rose otasi unga sinchkovlik bilan qaradi.

— Men J-Hope bilan uchrashib, u haqda ko‘proq bilishni xohlayman, — dedi u qat’iy ovozda.

Rose yuragi tez ura boshladi. U bu uchrashuv qanday kechishini bilmasdi, lekin otasi juda qat’iy va talabchan inson ekanligini yaxshi tushunardi.

Ertasi kuni kechqurun Rose va J-Hope otasining oldida o‘tirishardi. J-Hope jiddiy qiyofada, odob bilan suhbatni tinglardi. Otasi unga ko‘zini qisib qarab turdi.

— Yigit, sen mening qizim bilan jiddiy munosabatdasanmi?

J-Hope bexavotir, lekin qat’iy ovozda javob berdi:

— Ha, janob. Men Rose’ni sevaman va u bilan kelajagimni ko‘raman.

Otasi unga chuqur tikildi, so‘ng jilmayib qo‘ydi.

— Mayli... unda turmush qurishga rozi bo‘lasanmi?

Rose hayratdan ko‘zlarini katta ochdi.

— Dada?!

J-Hope ham bir lahzaga karaxt bo‘lib qoldi, lekin keyin o‘zini qo‘lga oldi.

— Men Rose’ni sevaman va u bilan birga bo‘lishni istayman, — dedi u. — Lekin bu qarorni shoshilinch qabul qilish to‘g‘ri emas deb o‘ylayman.

Otasi boshini qimirlatib qo‘ydi.

— Aqlli javob. Men seni sinab ko‘rmoqchi edim. Lekin agar rostdan ham Rose bilan baxtli bo‘lishni istasang, men senga to‘sqinlik qilmayman.

Rose nihoyat yengil nafas oldi. J-Hope esa otasining hurmatga loyiq inson ekanligini yana bir bor tushundi.

Rose otasining qaroridan hayratda edi. U J-Hope bilan turmush qurish haqida hali o‘ylamagan edi, lekin otasi bu mavzuni juda jiddiy ko‘targan edi. Kechqurun Rose va J-Hope telefon orqali uzoq suhbatlashishdi.

— Hope, bunday tez qaror qabul qilishga tayyor emasmiz, — dedi Rose xotirjamlik bilan.

— Ha, men ham shunday deb o‘ylayman, — javob berdi J-Hope. — Lekin otang bizni sinab ko‘rmoqchi bo‘ldi.

Rose chuqur nafas oldi.

— Men otamni yaxshi bilaman. U senga ishonch hosil qilguncha, ko‘p sinovlar o‘tkazishi mumkin.

J-Hope jilmayib yubordi.

— Mayli, men har qanday sinovdan o‘tishga tayyorman, faqat sen yonimda bo‘lsang bas.

Rose ham jilmaydi.

— Albatta, yoningda bo‘laman.

Ertasi kuni

Rose otasining kabinetiga kirdi. Otasi unga jiddiy qaradi.

— Qizim, men senga ishonaman, lekin har qanday odam ham oilamizga mos kelmaydi. J-Hope o‘zini isbotlashi kerak.

Rose otasining bu so‘zlaridan hayratga tushdi.

— Dadam, u yaxshi inson! Uni nega sinovdan o‘tkazmoqchisiz?

Otasi jilmayib qo‘ydi.

— Agar u seni chindan ham yaxshi ko‘rsa, bu sinovlardan bemalol o‘ta oladi.

Rose xavotirlandi. Otasi qanday sinov tayyorlayotgan edi?

Rose otasining sinov haqidagi gaplaridan so‘ng xonaga qaytdi. Yuragi tez urardi. J-Hope bularning barchasiga tayyormi? U bunga qanday munosabat bildiradi?

Ertasi kuni ertalab Rose va J-Hope otasining oldiga chaqirildi. Otasi ularga sinov shartini tushuntirdi:

— J-Hope, agar sen haqiqatan ham mening qizimga loyiq bo‘lsang, o‘zingni isbotlashing kerak. Men senga bir necha topshiriqlar beraman. Agar ularni bajara olsan, men seni Rose bilan birga bo‘lishingga ruxsat beraman.

J-Hope o‘ziga ishongan holda jilmaydi:

— Albatta, men hamma sinovlardan o‘tishga tayyorman!

Rose esa ich-ichidan xavotirga tushdi.

— Dada, bu shart emas…

Lekin otasi qo‘lini ko‘tarib, uni tinchlantirdi:

— Men faqat unga ishonchim komil bo‘lishini xohlayman.

1-SINOV: IShONCH

Birinchi sinov juda kutilmagan edi. Otasi J-Hopega bir jiddiy savol berdi:

— Men senga eng yaqin kishilarimdan birining kompaniyasida rahbarlik vazifasini beraman. Uch kun ichida u yerda o‘z o‘rningni topishing kerak. Bu vaqt ichida qanday ish qilishingga qarab, sening mas’uliyatli ekaningni ko‘raman.

J-Hope ko‘zlarini pirpiratib, hayratlandi.

— Uch kun ichida?..

— Ha, agar sen qizimni baxtli qilmoqchi bo‘lsang, uning oilasiga ham munosib bo‘lishing kerak.

Rose bunga qarshilik qilmoqchi edi, lekin J-Hope unga qarab jilmaydi va shartni qabul qildi.

— Men buni bajara olaman!

Shunday qilib, birinchi sinov boshlandi…❤️

Sujin darsdan keyin universitet hovlisida o‘tirgan edi. U qo‘lidagi kitob varaqlarini erinchoqlik bilan o‘girar, lekin diqqatini jamlay olmasdi. Uning xayoli boshqa joyda edi – Jisooda.

Jisoo esa uzoqdan Sujinni kuzatardi. U ancha vaqt oldin Sujinni yoqtirib qolganini anglagan edi, lekin his-tuyg‘ularini ochiq aytishga jur’at qilolmagan.

U chuqur nafas oldi va Sujin tomon yurdi.

— Sujin…

Sujin cho‘chib ketib, unga qaradi.

— Ha, Jisoo?

Jisoo bir oz ikkilanib turdi, keyin esa ichidagi barcha his-tuyg‘ularini yig‘ib, sekin gapirdi:

— Men sen bilan gaplashmoqchiman. Bu juda muhim.

Sujin qiziqib unga tikildi.

— Qani, ayt-chi, nima haqida?

Jisoo yuragini hovuchlab, Sujinga chuqur qaradi.

— Men… seni sevaman, Sujin.

Atrofda jimlik hukm surdi. Sujin esa hayratdan ko‘zlarini katta ochdi.

Jisooning e’tirofidan so‘ng, Sujin bir necha soniya jim qoldi. U qulog‘iga ishonmadi shekilli, sekin jilmayib:

— Rostami? – dedi, ovozida hayrat va biroz shubha bor edi.

Jisoo Sujinning ko‘zlariga tik qaradi va jiddiy ohangda gapirdi:

— Ha, Sujin. Men seni chindan ham sevaman. Bu hazil emas.

Sujin yuragi tez urayotganini his qildi. U bunday so‘zlarni eshitishni kutmagandi. Og‘ir nafas olib, boshini biroz egdi.

— Men… bu haqida o‘ylab ko‘rmagandim… – dedi u sekin.

Jisoo Sujinning javobidan xavotirlandi. U rad javobini eshitishdan qo‘rqardi.

— Sen meni yoqtirmaysanmi? – dedi u past ovozda.

Sujin esa shoshilib boshini ko‘tardi va Jisooning nigohiga tikildi.

— Yo‘q! Yoqtiraman… faqat… men bunday tuyg‘ularni kutmagandim…

Jisoo jilmaydi.

— Demak, bir imkoniyat bor?

Sujin biroz tortinib, lekin samimiy jilmayib qo‘ydi.

— Balki…

Jisoo bu javobdan xursand bo‘ldi.

Sujin : sen yoongni sevar edi ku

Jisoo: yo'q endi seni sevaman

Sujin Jisooga tik qarab turarkan, yuragi tez urardi. U o‘zini juda g‘alati his qilardi – hayajon, shubha va quvonch bir-biriga aralashib ketgandi. Jisoo esa uning javobini sabrsizlik bilan kutardi.

— Sujin… — dedi Jisoo ohista, uning ovozi yumshoq va ishonchli eshitildi. — Men senga shoshilinch qaror qabul qilishni aytmayman. Faqat shuni bilgin – men seni chin dildan sevaman va sening ham his-tuyg‘ularing men uchun juda muhim.

Sujin chuqur nafas oldi.

— Jisoo… men bunday narsalarni hech qachon boshdan kechirmaganman. Men seni yoqtirishimni bilaman, lekin bu sevgi ekaniga ishonchim komil emas…

Jisoo kulimsiradi, lekin yuragi siqildi.

— Men senga vaqt beraman, Sujin. Muhimi, sen o‘z hislaringni anglab yetishing kerak. Men kutishga tayyorman.

Sujin unga minnatdorlik bilan qaradi. Bu so‘zlar unga tasalli berdi.

— Rahmat, Jisoo…

Ular jim qoldilar. Havo ichida g‘alati sokinlik hukm surardi.

Lekin bu faqat boshlanishi edi… Sujin o‘z his-tuyg‘ularini tushunishga harakat qilayotgan edi, lekin uning yuragi allaqachon javobni bilardi…

Chaenwo kechasi yotoqxonasida o‘tirib, chuqur o‘yga toldi. Uning qo‘lida telefon bor edi, lekin u hech kimga yozishni xohlamayotgandi. Yuragi notinch, ko‘ngli esa g‘ash edi.

U derazadan tashqariga qaradi. Qorong‘u osmon ostida shahar chiroqlari yonib turardi. U bolaligidan buyon his qilmagan tuyg‘uni his qildi – yolg‘izlik.

— Nega men hamisha bunday his qilaman? — dedi u o‘ziga.

Shu payt telefoniga xabar keldi. U beixtiyor ekranga qaradi.

Kaguya: "Chaenwo, uxlamayapsanmi?"

U bir lahzaga ko‘zlarini yumdi. Kaguya... Nega aynan hozir yozdi?

Chaenwo biroz o‘ylab turdi va nihoyat javob yozdi:

Chaenwo: "Yo‘q, uxlay olmayapman."

Bir necha soniya o‘tmay, Kaguya yana yozdi

Oqshom osmoni yulduzlar bilan to‘lgan, havo esa iliq edi. Oradan bir oy o‘tdi. Maktab tugadi. Hammaning hayoti asta-sekin yangi bosqichga o‘tayotgandi.

Kaguya va Chaenwo
Kaguya deraza oldida o‘tirib, yulduzlarga tikildi. Maktab tugaganidan beri u juda ko‘p narsa haqida o‘ylardi. Oldinda qanday hayot kutayotganini hali aniq bilmasdi. Telefon vibratsiya qildi. Chaenwo xabar yozgan edi:

Chaenwo: "Ertaga uchrashamizmi?"

Kaguya: yuragi tez ura boshladi. So‘nggi vaqtlarda Chaenwo bilan ko‘p gaplashayotgan edi, lekin bunday taklif kutmagandi. U xabarga javob yozdi:

Kaguya: "Qaerda?"

Chaenwo: "Sen yoqtiradigan kafeda. Seni kutaman."

Kaguya jilmaydi. Bu uchrashuv nimaga olib kelarkin?❤️

Rose va J-Hope
Rose otasining qarshisida o‘tirardi. Uning yuragi qattiq urayotgan edi. Otasi unga jiddiy qaradi va dedi:

"Men senga ishonaman, Rose. Agar J-Hope bilan baxtli bo‘lsang, men senga to‘sqinlik qilmayman. Faqat baxtli bo‘lishingni istayman."

Rose ko‘zlarida yosh bilan jilmaydi. Nihoyat, otasi uni tushungan edi.

J-Hope esa kechki shamolda yurib, o‘ylardi. Rose uni tanladi. Unga ishonch bildirdi. Endi u ham Rose uchun hamma narsaga tayyor edi.

Sujin va Jisoo
Sujin universitet uchun tayyorgarlik ko‘rayotgan edi. Jisoo esa unga qarab jilmaydi:

"Hammasi yaxshi bo‘ladi, Sujin. Sen zo‘rsan!"

Sujin chuqur nafas oldi va jilmaydi. "Rahmat, Jisoo. Sen ham men bilan bo‘lgani uchun minnatdorman."