Collateral
— 𝘚𝘦𝘯𝘪 𝘴𝘦𝘷𝘪𝘣 𝘲𝘰𝘭𝘨𝘢𝘯𝘪𝘮𝘯𝘪 𝘬𝘦𝘤𝘩 𝘢𝘯𝘨𝘭𝘢𝘣 𝘺𝘦𝘵𝘪𝘴𝘩𝘪𝘮 𝘪𝘬𝘬𝘢𝘭𝘢𝘮𝘪𝘻𝘨𝘢 𝘩𝘢𝘮 𝘻𝘪𝘺𝘰𝘯 𝘬𝘦𝘭𝘵𝘪𝘳𝘪𝘴𝘩𝘪𝘯𝘪 𝘣𝘪𝘭𝘮𝘢𝘨𝘢𝘯𝘥𝘪𝘮...
— 𝘚𝘦𝘯𝘪 𝘢𝘴𝘭 𝘺𝘶𝘻𝘪𝘯𝘨𝘯𝘪 𝘬𝘰𝘳𝘪𝘴𝘩 𝘮𝘦𝘯𝘨𝘢 𝘲𝘢𝘯𝘥𝘢𝘺 𝘲𝘢𝘵𝘵𝘪𝘲 𝘵𝘦𝘲𝘲𝘢𝘯𝘪𝘯𝘪 𝘣𝘪𝘭𝘨𝘢𝘯𝘪𝘯𝘨𝘥𝘢 𝘦𝘥𝘪!
Quyosh nuri onda-sonda deraza yorig‘idan sirg‘alib kirib, xonani zo‘rg‘a yoritardi. Qorong‘ulik bag‘rida hamma narsa tartibsiz sochilib yotar, go‘yo bu yerda qandaydir g‘alayon bo‘lib o‘tgandek tuyulardi. Vaqt esa xuddi shu xonada to‘xtab qolgandek edi. Havoni erkaklar atirining o‘tkir, biroz dim hidi qoplab, nafas olishni og‘irlashtirar edi. Yotoq chetida bir yoshi oʻrtalarga kelib qolgan erkak o‘tirardi, u asabiylik bilan sochlaridan qoʻlini oʻtkazib silab qoʻyar, nigohi esa bir nuqtaga qadalgancha uzoqlarga termulardi. Shunday sukunatni telefondan chiqqan ovoz buzdi. Tezda erkak boshini koʻtarib, ovoz chiqqan tarafga qaradi. Tungi stolda turgan telefon yorugʻi xonani avvalgiga qaraganda koʻproq yoritdi. Oʻtirgan joyidan siljib, tungi stolga yaqinlashdi, egilib telefonini biroz qaltiragan qoʻllari bilan oldi. Ekranda yana yangi habar miltilladi. Erkak telefonini ochib habarni oʻqishi bilan yuzi oʻzgardi - qoshlari chimirildi. Oʻrnidan turdi-da telefoniga yana bir-ikki soniya qarab keyin esa yotoqqa ohista otib yubordi. Asabiylasha sochlarini gʻijimlab xona boʻylab yura boshladi.
- Endi nima qilaman? Bu pullarni qanday toʻlashim mumkin, - sochlarini qattiq gʻijimlab keyin boʻshatib yubordi. Va oxiri ogʻir qadamlar bilan xonadan chiqib ketdi.
Zinadan ogʻir qadamlar bilan pastga tushar ekan, yashash xonasida divanda hotirjam televizor koʻrib oʻtirgan ayolni koʻrib undan battar asabiylasha tushdi.
- Qarzni qanday toʻlash haqida siqilib oʻylab oʻtirsam sen bu yerda hotirjam televizor koʻrib oʼtiribsanmi? - dedi tishlari orasida vishshilab, televizordan uzilmay yotgan yuzga qarar ekan ayolni erkakga eʼtibor qaratishini kutdi, erkak.
- Avvalo, bu qarzni men olmaganman. Qimorda yutqazib qoʻygan sensan. Nega men siqilib oʻylashim kerak ekan? - koʻzini televizordan uzmaslikni davom ettirdi, ayol.
- Ey kalta fahm! Bu pulni toʻlay olmasak qanday ahvolga tushishimizni bilasanmi? Qarzni toʻlay olmasak bu uyni sotishimizga toʻgʻri keladi. Qolaversa bu uy ham qarz uchun yetarli miqdorda sotilmaydi! - ovozini balandlatti.
- Hoʻp, nima qil deysan? Meni qoʻlimdan hech narsa kelmaydi-ku - oxiri qattiq ovoz bilan javob berdi ayol, ovozidan asabiylasha boshlangani yaqqol sezilib turardi.
Erkak ham biroz oʻylanib turdi-da keyin uni hayoliga gʻoya keldi, chimirilib turgan qoshlari oʻz holiga qaytdi.
- Menda zoʻr gʻoya bor - divanga, ayolni yoniga oʻtirib, yon tarafidagi televizor boshqarish pultini olib televizorni oʻchirdi.
- Qanday? Yana qimor oʻynamoqchimisan? - ayol ohiri koʻzlarini televizordan olib, erkakga qaradi.
- Albatta, yoʻq. Bilasanmi, men oʻsha qimorxonada bir erkakka duch kelgandim. Uni yuzidan qandayligini bilsa boʻlar edi, boy-badavlat va mafia edi. Va eshitishim boʻyicha u foizga qarz berar ekan. Oʻsha qimorxonadagilarning koʻpi oʻshandan qarz olarmish. Men ham balki undan qarz olsammikan, - sochlaridan qoʻlini oʻtkazib, dedi erkak.
- Aqllinggni yedingmi? Qarzni toʻlash uchun qarz olasanmi? Keyin uni qanday toʻlaymiz? Biroz boʻlsa ham shularni oʻyla, - hafsalasi pir boʻlib oʻrnidan turishga harakat qildi ammo uni qoʻlini ushlagan kuchli qoʻllar toʻxtatib qoldi.
- Lekin hozirgi qarzimiz shoshilinch. Unga esa shoshilmay bersa boʻladi. Vaqtini qarz oluvchi hal qilar ekan, biroz boʻlsa ham oʻyla sen ham, - ayolga umid bilan qaradi.
- Birinchidan, u sening qarzing. Nima boʻlsa ham, oʻsha qarzni sen toʻlaysan shunday ekan hohlaganingni qil. Ammo bu ishga meni aralashtirma, - qoʻpollik bilan erkakni qoʼlini siltab, dedi u.
Erkakni yuzi yorishib tezda ikkinchi qavatga yugurib chiqib ketdi.
Xonani sigaret hidi qamrab olgan, devorlarda allambalolarning portretlari ilinib turardi, ularga bir qarashda tushunib boʻlmaydi. Devorlari qoʻra rangdan, hatto pol ham qora rangda. Bu xonada odam bugʻilib ketish ehtimoli bor edi. 2 daqiqadan beri erkakga tikilib turgan yigit ohiri gap boshladi:
- Demak Mr. Park.. qarz olgani kelgansiz? Hoʻsh necha pul olmoqchisiz? - dedi yigit, qoʻli orasidagi sigaretni yon tarafidagi stol ustidagi kuldonga ohista qoqa.
- 10000000, - erkak past ovozda javob qaytardi.
- Vondami? - sigaretni yana ogʻziga olib kelib, erkakga emas shiftga tikilib savol berdi u.
- Bu juda koʻp emasmi? - oxiri erkakga qarab dedi yigit tutun chiqar-a, - menimcha qimorda yutqazib qoʻygansiz shekilli.
- Shunday, - janob Park yigitni koʻziga tik qarashga qoʻrqardi. Sababi, uni yeb yuborgudek qarab turgan nigohlardan qochardi. Balki yigit erkakga shunday qarab turgandir. Degan hayol oʻtdi erkakdan.
- Garovga bergani narsangiz bormi? - yana sukunatni buzdi yigit.
- Nima? Garov? - ohiri nigohlari yigitning tunt jigarrang koʻzlari bilan toʻqnashdi, qoshlarini chimirib, savol tariqasida yigitga qarab turardi.
- Ha, garov. Men sizga qarz berishim uchun garovga narsa qoʻyishingiz kerak, - sokin ovozda javob berdi yigit.
- Lekin menda garovga beradigan hech narsam yoʻq... - uyidan boshqa hech narsasi yoʻq edi, - Toʻxta... - erkakni hayoliga bir gʻoya keldi, - garovga inson bersam boʻladimi?
- Inson? - bir soniyaga hayron qoldi yigit, - Qiziq...oldin insonni garov sifatida olmaganman. Hoʻsh, kimni bermoqchisiz?
- Qizingiz? - tezda qoshlari chimirildi, - qizingizni garovga berishga qoʻrqmaysizmi?
Mr. Park javob berishga soʻz topolmay qoldi.
- Necha yoshda u? - yana qoʻpol ohangda gap boshladi yigit.
- Endi yigirmaga toʻlish arafasida. Hozirda universitetda oʻqiydi, hohlasangiz rasmini ham koʻrsataman, - umid bilan yigitga termulib turardi, erkak.
- Koʻrsatingchi, - qoʻlidagi sigaretni kuldonga tashlab yaxshilab oʻtirib oldi.
Mr. Park telefonini chiqarib oʻzi izlagan insonni rasmini galereyadan izlay boshladi. Hohlagan insonini yuzini koʻrgan erkak tezda oʻrnidan turib, yigitni oldiga keldi.
- Mana, - telefonni yigitga tutqiza, gapirdi erkak.
Yigit telefon yuzidagi qizni rasmiga qarar ekan: toʻlishgan lablar, kuralayni koʻziday koʻzlar, oy kabi yarqirab turgan yuzni koʻrdi. Yigitni ichidan bir notanish his oʻtdi. Oldin bu hisni hech qachon his qilmagan.
“Juda chiroyli, balki rozi boʻlarman. Shunda oʻzimni uyimga olib kelib, bu yuzlarni har kuni koʻrganga muvaffaq boʻlardim.”
Mr. Park yonidagi oʻychan yuzga umid bilan tikilib turishni davom ettardi.
- Hoʻsh, rozimisiz? - ohiri sukutni buzdi, erkak.
- H-ha, roziman, - qoʻlidagi telefonni yana erkakni qoʻliga qaytarib berdi, - oʻrningizga oʻtirishingiz mumkin.
Erkak joyiga oʻtirib yana yigitni yuziga tikilib nima deyishini kutib turardi.
- Hoʻsh bu qarzni necha vaqtga olmoqchisiz? - dedi, yigit.
- Taxminan 1 yil, - past ovozda qoʻrquv bilan, 'agar u bu vaqtga rozi bo'lmasachi' degan oʻylar uni qamrab oldi.
- 1 yil? Judayam koʻp vaqt lkn ahvolingizni tushungan holda shu pulni beraman. Lekin buni hujjatlashtiramiz... Har ehtimolga qarshi - qoʻshib qoʻydi, yigit.
- Albatta - yuzi yorishib ketgan erkak hayajonlana gapirdi.
- Pulni qizingizni meni qoʻlimga topshirganingizdan keyin olasiz,
- Ketishingiz mumkin, Mr Park.
Erkak ohista boshini irgʻab, boshqa soʻz demay oʻrnidan turdi-da, yigitga taʼzim qilib xonadan chiqib ketdi.
- Shunday otalarga lanatlar boʻlsin, - past ovozda gurranib, soʻkinib qoʻydi yigit.
Timeskip | 3-kundan so‘ng | «20:34»
- Dada, nimalar deyapsiz? Nima, meni shunchaki qarz evaziga garovga berib yuboryapsizmi?! - otasining sokin, ammo sovuq ohangda aytilgan gaplari qizning sabr kosasini to‘ldirdi. U tishlarini bir-biriga qattiq qisib, qo‘lidagi qoshiqni stolga qattiq urdi. Hafsalasi pir bo‘lgancha dasturxon chetiga tashladi-da, qanday qilib o‘rnidan turib ketganini ham sezmay qoldi.
- Isul, bizni tushun, - dedi onasi muloyim ohangda, - Faqat qarzlarni to‘laguncha o‘sha yerda yashaysan. U yerda hayoting yomon bo‘lmaydi, xohlagan narsang muhayyo bo‘ladi, - ayol bir eriga, bir tikka bo‘lib qolgan qiziga qarab, uni tinchlantirishga urinardi.
- Bo‘ldi! - qiz gapini tugatishga ulgurmay, otasi uning so‘zini bo‘ldi. Stolga qattiq urilgan kaft tovushi xonani titratib yubordi, - Men nima desam, shu bo‘ladi! O‘sha yerda yashaysan dedimmi, yashaysan. Gap shu yerda tugadi. Ortiqcha gaplarni eshitishga toqatim yo‘q!
Otasining fe’l-atvorini yaxshi bilgan Isul beixtiyor jim bo‘ldi. U har doim qat’iy edi, ammo biznesi bankrotga uchrashidan oldin bu qadar qo‘pol emasdi. Qiz sekin yana joyiga o‘tirar ekan, onasiga umid bilan boqdi. Ammo onasi faqat yelkasini qisdi, xolos.
Umrimda bir marta ham ko‘rmagan inson bilan qanday qilib bir yil bir uyda yashashim mumkin? Hatto ismini ham endigina eshitdim. Hayotim endi o‘z iziga tushyapti, deb quvonib yurgandim… ammo hammasi bir lahzada chil-parchin bo‘ldi.
U yerga ko‘nikib keta olamanmi? Uylanmagan, qora ishlar bilan shug‘ullanadigan, mafia degan nom bilan yashaydigan erkak bilan bir tom ostida yashash…
Qarshimda turgan otam menga shu taqdirni ko‘zini ham qimirlatmay ravo ko‘ryapti. Balki uning uchun men qiz emas, shunchaki qarzni yopadigan vositamandir…
Isul zinadan ohista, ammo og‘ir qadamlar bilan yuqoriga ko‘tarilar ekan, otasining dasturxon ustida aytgan so‘zlari qulog‘idan ketmasdi. Bu haqda o‘ylamaslikka urindi, chuqur nafas olib, yana asta chiqarib yubordi. Ammo yuragi tinchimas, ko‘ksida nimadir siqib kelayotgandek tuyulardi.
Qiz beixtiyor qo‘lini ko‘ksiga qo‘yib, sekin siladi. So‘ng qo‘lini tushirib, xonasi eshigi oldida to‘xtab qoldi. Tutqichni ushlashga ulgurdi-yu, yon xonadan ota-onasining baland ovozda gaplashayotganini eshitib qoldi. Agar ular bunchalik baland gaplashmaganida, ovoz eshitilmasdi.
Qiz qo‘lini tutqichdan tortib olib, ota-onasining yotoqxonasi tomonga burildi. Oyoq uchida yurdi, hayriyatki, oyog‘ida tungi shippak, qadam tovushi eshitilmasdi. Bir necha qadamdan so‘ng eshik oldiga yetib keldi. Bu yerda ovozlar yanada aniqroq eshitilardi. Qiz eshik yoniga kelib, qulog‘ini ehtiyotkorlik bilan tiradi.
- Qizing seningcha oson ko‘nikib ketadi, deb o‘ylaysanmi? - ichkaridan onasining achchiq ovozi eshitildi.
Qoshlarini chimirib, yanada diqqat bilan quloq soldi.
- Majbur bo‘ladi, - dedi otasi sovuq ohangda, - Ko‘nikadimi-yo‘qmi, baribir o‘sha uyda yashaydi. Sen ham gapni cho‘zma. Nima qilishni o‘zim bilaman, - ovoz tiniq chiqmasdi, ammo uning g‘azabi ohangidan ham sezilib turardi.
Takror, ko‘ksida o‘sha g‘alati og‘riqni his qildi. Go‘yo yuragi siqilib borayotgandek. U qo‘lini ko‘ksiga qo‘yib, yana sekin siladi, havo yetishmayotgandek chuqur-chuqur nafas olardi, tomogʻiga bir narsa tiqilgandek..
Deraza ortida qish o‘zini eslatib turardi. Qiz oynaning qarshisida sukut saqlab o‘tirar, tashqariga uzoq tikilgancha xayollarga cho‘mardi. Oq qor yerni butunlay yopib olgan, daraxtlarning shoxlari yalang‘och, sovuq shamolda asta qimirlar, ba’zan mayda qor uchqunlari havoda aylanib, yerga ohista qo‘nardi. Qiz bularning barchasini jim kuzatishni davom etdi. Nigohi faqat bir joyda.
- U men oʻylaganchalik yomon boʻlib chiqmadi, yani menga qila yotgan muomilasi, - oʻziga oʻzi shivirlab, gapirishni boshladi Isul, - Shu kelganimga 3 kun boʻlgan boʻlsa, bir marta boʻlsa ham menga ovozini balandladmadi. Oʻz singlisidek hush muomilalikni davom etyapti...ammo baribir begona. Kim biladi bu yaxshi muomilalarni orqasida boshqa niyat bordir, - chuqur nafas chiqargancha boshini devorga tiradi.
Shu payt sukunatni eshikni taqqilagan ovozi buzib yubordi. Eshik orqasidan har doimgi oʻrganib qolgan, tanish ovoz eshitildi.
- Xonim, sizni janob kechki ovqatga tushishingiz kerakligini aytyapdi.
Pastga tushar ekan Jungkookni dasturxon ustida bamaylixotir ovqatlanib oʻtirganini koʻrdi. Oyoq tovushini eshitib yigitni nigohi koʻtarildi, koʻzlar toʻqnashdi, 2-3 soniyadan soʻng qiz anglab yetib, hijolat boʻlib koʻzini boshqa tomonga olib qochdi. Jungkook qizni bu qiligʻini koʻrib lab chetida sezilar-sezilmas miyigʻida jilmayib qoʻydi. Va unga tikilishda davom etdi. Egnida qora hudi, sochlari orqaga yigʻilgan, unchalik makeup qilinmagan, shishgan toʻla lablari, qizargan qovoqlari.. Jungkookga ayni shunaqasi maʼqul. Koʻzini undan uzmagan holda uni stolga yaqinlashib har doimgidek Jungkookni qarshisidagi joyiga joylashib oʻtirganigacha kuzatib turdi.
- Eshitishimcha, haydovchinga ketishini aytib, oʻzing taksida kelibsan? Buni qanday tushunay? - tergashni allaqachon boshlab yuborgan Jungkook qoʻlidagi sanchiq va pichoqni ohista stol ustidagi sochiqqa qoʻydi. Qoʻlini bir-biriga bogʻlab, iyagʼini chigallashtirgan qoʻllariga tiradi.
Qizni javobini kutar ekan, qiz nima bahona topishni bilmay oʻylanib qoldi, balki haqiqatni aytgani toʻgʻridir. Bu uyga kelganidayoq Jungkook oʻzining qoidalarini tushuntirgandi. 'Habar bermay hech narsa qilmaslik va faqat tansoqchilar, haydovchilar bilan yurish'
- Dugonalarim bilan shopping qilgandik va... sayr qildik, - past ovozda dedi u.
- Toʻgʻrisi, har joyni aylandik... Kino, shopping, café va hokazo, - gapini tugatayotganda ovozi ham pastlab bordi.
- Tushunarli, - yigit boshini irgʼagancha yana qoshiq bilan pichoqni qoʻllariga oldi, nigohi qizdan tushdi aksincha nigohi yana ovqatga qaratildi, ohista nafas chiqarib sanchiq bilan ovqatdan bir luqma olib ogʻziga olib borayotganda, hayoliga yana gap keldi-da boshladi, - lekin meni qoidalarimga amal qilishing shart. Bu haydovchi va tansoqchisiz yurishinga sabab boʻla olmaydi - qoʻlidagi sanchiqni ogʻziga olib borib, ovqatni yeyishni boshladi.
Qiz javob berish uchun ogʻzini rostladiyu lekin hech narsa demaslikni qaror qilib shunchaki jim boʻldi.
Qogʻoz bilan toʻzgʻigan xona, axlat qutisi yonida yerda yotgan gʻijimlangan qogʻozlar, yotoq ustida taxlanmay shunchaki tashlab yuborilgan kiyimlar.. Koʻp marotaba bir misolni javobini yechishga harakat qilayotgan qizni ruchka siyohi sabab qoʻli koʻkga boʻyalgandi. Xonada faqat qizni bir misolni takror-takror shivirlab oʻqishi eshitilardi.
Bu ovozni ham tasodifan smartfonga kelgan xabar ovozi buzdi. Qiz qoshlarini chimirgancha stol ustining chetida turgan smartfonga bir zum tikilib qoldi-da, so‘ng uni qo‘liga oldi. Ekranni yoqqan zahoti undagi xabarni ko‘rib, qotib qoldi.
- "Singiljon, band emasmisan? Sen bilan hozir gaplashib olishim kerak", - deb yozilgandi habarda.
- Hech qachon bu vaqtda uchrashishni xohlamasdi. Aksincha, buni betarbiyalik derdi… - deb o‘ziga shivirladi qiz. U smartfonni tezda qulfdan
chiqarib, javob yoza boshladi. Barmoqlari klaviaturada tez harakat qilardi.
- "Shu vaqtdami? Ho‘p, qayerda uchrashamiz?"
Jo‘natish tugmasini bosishi bilan ko‘p o‘tmay javob keldi.
- "Men jo‘natgan lokatsiyaga kela olasanmi?"
Taksi shahardagi 24/7 ishlaydigan qahvaxona oldida to‘xtadi. Qiz shoshilgancha, ammo ichidagi xavotirni yashirishga urinib, mashinadan tushdi. Nima bo‘lganiga bo‘lgan qiziqishi tobora kuchayib borardi.
U eshikni yopib, zinadan yuqoriga ko‘tarildi. Qahvaxona eshigini ochgach, ichkarida sanoqli odamlar borligini ko‘rdi. Ko‘zlari bilan ikki tomonni tezda ko‘zdan kechirdi, izlayotgan odamni bunday joyda topish qiyin emas edi.
Nihoyat, oynaning yonida tashqariga tikilib turgan tanish yuzni ko‘rdi. Qiz sekingina nafas chiqarib yubordi.
- Bularga ishonish qiyin, Isul opa, - asabi buzilganini sochlaridan qoʻlini oʻtkazib gʻijimlayotganidan yaqqol sezilib turardi.
- Balki.. ammo menda hozircha hammasi yaxshi. Shunchaki kimgadir ichimdagi gaplarni aytgim keldi aybga buyurmaysan, - ikki kafti oʻrtasidagi qahvadan bir hoplab qoʻygancha dedi u.
- Yoʻq, hammasi yaxshi. Endi nima qilmoqchisiz shunday qoidalariga boʻysunib yashaysizmi? Aytgancha uydan qanday chiqdingiz?? - shoshgancha oldinga egilib gapirdi qiz, koʻzlarida qiziqishim uchkuni.
- Haydovchi bilan keldim, Jungkook bilsa aniq yana bir soat leksiya eshitaman. Huddi men bir joyga qochib ketadigandek hamma narsadan meni tiyib qoʻygan. Uni oldida gapirishga ogʻzimni rostlaymanu lekin har doim muvaffaqiyatsizlikka uchrayman,
- Necha yosh u? Balki yoʻq demasa shuni bilarsiz? - Isulni u haqida toʻliq maʼlumotga ega emasligini bilgan qizni sabr toqati toq boʻldi.
- ah yaxshi, chol emas ekan-ku
Timeskip | Taxminan 11-oydan soʻng
(Qarzni toʻlash vaqti keldi...)
Jungkook xonasida divanida choʻzilgancha oʻtirar, qoʻlida esa telefonini aylantirib oʻynardi. Va birdan telefonini qoʻlida oʻynashni toʻxtatib yaxshilab qoʻliga oldida, telefonini qulfdan ochdi. Kontaktlardan oʻziga kerakli raqamni topdi-da, qoʻngʻiroq qilish tugmasini bosdi. Telefonni qulogʻiga bosdi, qoʻngʻiroq qilish boshlanganda telefon serverining ovozi yangradi.
Va liniya ovozi. Yigit tushunmagancha qoshlarini chimirib telefonni yana ekraniga qarab takror oʻsha tugmani bosdi. Yana o‘sha server ovozi.
Jungkook telefonni qulog‘idan sekin tushirdi. Bir zum ekraniga tikilib qoldi, go‘yo hozir unga oʻsha odam qoʻngʻiroq qiladigandek. Qoshlarini chuqur chimirdi, jag‘i taranglashdi. Bosh barmog‘i bilan ekran chetini asabiy bosdi, so‘ng telefonni yana qulog‘iga olib, uchinchi marta qo‘ng‘iroq qildi.
Javob o‘sha-o‘sha.
U chuqur nafas oldi, lekin bu nafas ichidagi g‘azabni bosolmadi. Telefonni kaftida mahkam qisdi, barmoqlari oqarib ketdi. Divanda o‘tirgan holicha oldinga engashib, tirsaklarini tizzasiga tiradi.
- Jin ursin… - dedi past ovozda, ammo ohangidan jahli chiqqani aniq sezilardi.
U telefonni yoniga uloqtirdi, divan yumshoqligi bo‘lmaganida balki sindirib yuborardi. O‘rnidan turib ketdi-da, xonada u yoqdan bu yoqqa yurib chiqdi. Qadamlarining tezligi ichidagi bezovtalikni oshkor qilardi. Ba’zan to‘xtab, devorga tikilib qoladi, keyin yana yurishni boshlardi.
Nega raqam o‘chirilgan? Qachon? Va eng asosiysi - nega unga aytmasdan?
Jungkook yana divanga qaytib oʻtirib, telefonini qoʻliga oldi. Boshqa bir raqamni terdi-da, qoʻngʻiroq qilishni boshladi. Qoʻngʻiroq olinganda:
- Menga Park Ji-Hoonni uyda yoki uydamasligini tekshirib beringlar, tez - tishlari orasida vishshiladi yigit.
Telefon ekrani xabar kelganidan so‘ng so‘ndi. Jungkook bir necha soniya qimirlamay turdi. Go‘yo ichidagi nimadir uzilib tushgandek edi. Ko‘ksida g‘azab alangasi avj oldi, nafasi og‘irlashdi.
O‘rnidan sapchib turdi-da, telefonni bor kuchi bilan devorga uloqtirdi. Qurilma devorga tegishi bilan chilparchin bo‘ldi, parchalari polga sochildi.
- SENI… - ovozi titrab chiqdi, - SENI OLDIRAMAN, PARK JI-HOON!
Xona ichida og‘ir sukunat cho‘kdi. Faqat uning tez-tez qattiq nafas olishi eshitilardi. Jungkook mushtlarini qisdi, tirnoqlari kaftiga botib ketdi.
Qarz toʻlash kuni yaqinlab borardi. Lekin Ji-Hoonda tayinli pul yoʻq. Oʻsha eski odatini davom etmoqda. Lekin birda omadi kelar birda esa aksi edi. Endi Jeon Jungkookni ham oʻziga dushman qilib olish hayoli uni qoʻrqitib yuborardi.
Divanda oʻtirgan erkak nimalarnidir namoyish qilayotgan televizorga tikilib tursa-da, hayoli boshqa joyda edi. Shu payt oshxonadan ayoli yashash xonasiga kirib keldi.
- Meni hayolimga yaxshi fikr keldi, - gap boshladi, erkak.
- Yana nima? Yana qarz olib, qarz yopmoqchimisan? - sovuq ohangda.
- Boshqa mamlakatga qochib ketamiz..
Erkakni bu gapini eshitgan ayolni koʻzi hayratdan bir zumga kattalashdi.
- N-nima? - duduqlangancha dedi u, - qizimizchi? Unga nima boʻladi? Sen aqllingni yedingmi?
- Hech qanday aqllimni yeganim yoʻq, - qatʼiy aytdi, - shu vaqtgacha u hech qachon qizimizga zarar bermadi, oʻz singlisidek koʻrdi ozing bilasan bularni. Demak unga qizimizni ishonib topshirsak boʻladi.
- Bu gaplarni qanday qilib shunchaki aytyapsan huddi qizimizni uy jonivoridek koʻrayapsan?
- azizam tushun, agar bu pulni bera olmasak u meni ham, seni ham, qizimizni ham til tortmay oʻldiradi. Shunday ekan shunchaki qochib ketaylik. U bizni qayerdaligimizni baribir bilmaydi,
- Shunday deb oʻylaysanmi? - biroz boʻlsada erini aytganlarini oʻylab rozi boʻlishga harakat qildi, - u axir mafia, bizni topadi?
- Yoʻq, unday boʻlmaydi koʻnglingni toq qil.
- Demak… u menga qizini tashlab ketdi, - degan fikr miyasida chaqmoqdek chaqnadi.
Bu fikr uning ichidagi g‘azabni yanada chuqurlashtirdi. Lablari sovuq tabassumga o‘xshash nimadir bilan qimir etdi - bu tabassumda iliqlik yo‘q edi.
Shu payt eshik sharaqlab ochildi.
- Jungkook! - degan xavotirli ovoz eshitildi.
Isul xonaga yugurib kirib keldi. Nafasi bo‘g‘ilib, ko‘zlari katta ochilgancha, devorga urilib chilparchin bo‘lgan telefon bo‘laklariga, so‘ng Jungkookning qahrli holatiga qaradi. Uning bunday ahvolini birinchi marta ko‘rayotgandi.
- Nima bo‘ldi?.. - dedi u asta, ovozi titrab.
Jungkook unga qaradi. Ko‘zlari sovuq, ichida esa allaqachon yovuz qaror shakllanib bo‘lgandi. U hech narsa demadi, faqat yuzini boshqa tomonga burdi.
- Dadangni bu ishini bilarmiding? - nihoyat gap boshladi yigit.
- Nima qilibdi u yana? - aniq notoʻgʻri narsa boligini sezdi qiz.
- Dadang oying bilan juftakni rostlabdi, - yana asabiy sochlaridan qoʻllarin oʻtkazdi.
- N-nima?... - shok holatida qotib qoldi.
Jungkookning gaplarini eshitar ekanman, bir zum nima deyayotganini anglay olmadim. So‘zlari xonada yangradl, lekin ma’nosi miyamga kech yetib kelayotgandek edi.
Dadam bilan oyim… meni tashlab ketishdimi?
Yo‘q. Bunday bo‘lishi mumkin emas. Ular bunday qilmaydi. Qila olishmaydi. O‘zimni shu fikrga ishontirmoqchi bo‘ldim, lekin yuragim allaqachon boshqacha urayotgandi.
Ichimda nimadir qulab tushdi. Xuddi ich-ichimda baland-baland tog‘lar bor edi-yu, birdaniga hammasi birin-ketin qulab, chang bo‘lib ketgandek. Nafasim qisilib, tomog‘imga nimadir tiqilib qolgandek bo‘ldi. Ko‘zlarim achishib ketdi. Qachon namlanganini ham sezmay qoldim. Kipriklarim ostida yig‘ilib qolgan yoshni zo‘rg‘a tutib turardim. Jungkook tomon qarashga jur’atim yetmadi.
Umrbodgami?
Yoki vaqtinchalik?..
Savollar ko‘p edi, lekin javob beradigan hech kim yo‘q. Ota-onam yo‘q. Uy yo‘q. Hatto orqamda suyanadigan joyim ham qolmagandek.
Qo‘llarimni sekin musht qilib qisdim. Barmoqlarim titrayotganini yashirishga urindim.
Shu payt tushundim - endi bu yerda endi yolg‘izman.
Va bu fikr hamma narsadan ham ko‘proq og‘ir edi.
Shunchalik hayolga berilib ketdi-ki unga Jungkook yaqinlashib kelayotganini ham sezmay qoldi.
- Demak ota-onang seni tashlab ketgan ekan, - uni togʻrisiga turib, qoʻlini koʻtarib qizni sochlaridan siladi, va qulogʻiga egilib shivirladi, muloyim harakat qilsa ham ovozi oʻlik murdaniki kabi, - bu degani endi sen menikisan - tezda qoʻllarini qizni belidan egalik bilan qattiq oʻtkazib oldi.
Qiz bir zumga Jungkookni gaplarini anglamay gangib qoldi, qoshlari chimirildi. Va tasodifan belidan oʻtkazilgan qattiq qoʻlni his qilar ekan, koʻzlari hayratdan keng ochildi. Yigitni nigohi qizni koʻziga qaratildi va pastlab borib labiga tushdi. Qiz bu nigohni sezdi, bu nigohlarni biladi hatto bu narsa avval oʻzi da boʻlmagan boʻlsa ham, oʻziga keldi va uni qoʻlidan chiqishga urinib tipirchilay boshladi.
- Bu nima... - gapini tugatishidan oldin labida issiq taftni his qildi. Bunday hisni birinchi marta his qilishi. Yigit boʼsh qoʻli bilan qizni yuzidan ushlab boʻsani chuqurlashtirdi. Boʻsa - alam va jahl sabab shunchalik qoʻpol edi-ki qizga nafas yetishi qiyin edi. Isul yigitni koʻkragiga qoʻlini tirab uni itarishga harakat qil-a boshladi, hamma kuchi bilan itarar ammo yigit uni kuchiga nisbatan ancha kuchli edi. Iyak tomon qoʼpollik bilan pastlagan oʻpishni toʻxtash niyati yoʻq edi.
- Toxta... - past, ojiz ovozda.
Lekin bu gapi shunchaki havoda osilib qoldi.
Jungkook qachon bunday oʻzgardi?
Oldingi Jungkook qani?
Oldingi muloyim, himoyachi Jungkookni koʻrmayapman?
Demak asl yuzi shumi? Demak hammasi soxta edi? Oʻz singlingdek koʻrganding Jeon Jungkook!
Uni harakatlari shunchalik mukammal edi-ki bunday ishlar bilan oldin shugʻullanib yurgandek. Boʻynimda ham issiq taftni his qilar ekanman koʻzlarim orqaga ketib qolayotganini sezdim. Bunday his birinchi marotaba.
Oʻzini yotoqqa oʻtilgandek his qilgan qiz ohista koʻzlarini ochar ekan ustiga bostirib chiqib kelayotgan yigitni koʻrib orqaga sekinlik bilan tisarilishni boshladi. Yigʻlash sababli koʻzlaridan oqib ketgan tush, va qizargan koʻzlar, nimlasha tushgan sochlar uni yanada yigitni hirs bilan kuzatishiga sababchi boʻlyapti. Bir urinish bilan qizni ustki kiyimini yirtib tashlagan yigit qizni boʻyniga yopishib ketdi. Qanchalik befoyda bolmasin qiz uni itarishda davom etti. Ochkoʻzlik bilan qizni oppoq terisiga tishlarini botirar ekan ogʻriq sabab qiz har botirilgan ogʻriqda ingrab qoʻyardi. Tanasi esa har boʻyniga qoʻyilgan boʻsa da ehtiros sabab koʻtarilar ammo Jungkookni tanasi bunga izn bermasdi. Yigitni lablari pastlab bordi, boʻyin suyagidan oʻpdi undan soʻng yelka suyagidan va uni qoshlari chimirildi va tezlik qizni lifchigini yechib tashlab, uni xonani bir burchagiga otib yubordi. Goʻzal sanʼatni koʻrish istagida boshini koʻtargan yigit unchalik ham shishimagan koʻkraklarga qarab turar ekan labini ehtiros ila ohista yaladi. Qiz yana uni itarishda davom etdi. Lekin yigit bir qoʻli bilan qizni ikki qoʻlini birlashtirib boshini tepasiga mixlab qoʻydi. Qiz endi aniq chorasiz faqat yigʻlayapti.
- Ilti-iltimos toʻxta. Axir sen meni oʻz singlingdek koʻrarding, - xira ovozda dedi u
- Singlim? - xazilomus javob qaytardi yigit, labida tabassum oʻynadi, - men seni hech qachon singlimdek koʻrmaganman. Bilasanmi? - egilib qizni qulogʻiga shivirlashni boshladi, - Seni birinchi marotaba koʻrganimda oʻzimniki qilishni rejalashtirib qoʻygandim.
Qizning qorachigʻi hayratdan kengaydi.
Demak hammasi yolgʻon, soxta edi?
Jungkook ortiq oʻylashni istamay koʻkraklarga yopishib ketdi. Birinchi oʻng tarafdagi koʻkrakni ogʻziga oldi va uni soʻra boshladi, uchini ora-orada tishlab qoʻyardi. Isul ogʻriq va ehtirosdan ingrab, nola qilardi. Undan ikkinchi koʻkragiga yopishdi, huddi yulib oladigandek soʻrar, hech bu tugay demasdi. Qiz namlanishni umuman hohlamay, namlanmaslikka harakat qilardi. Yana lablar qizni lablarini topdi. Nafaslari bir-birinikiga aralashib ketdi. Boʻsani uzmagan holda Jungkook remenini yecha boshladi. Yechiboq xonani bir burchagiga otib tashladi. Sabri yetmay boʻsani uzib kiyimlarini yecha boshladi, kiyimlarini yechar ekan qiz uni yalang tanasiga nafas yetishmay qolganligi uchun tez-tez nafas olib qarab turardi, muskulli tana, bir-ikki oʻq sabab qolgan chandiqlarni koʻrish mumkin.
- Unday qilma, - iltijo qildi, qiz
- sen baribir meniki boʻlasan, Park Isul, - shimini yechib aʼzoyini koʻrsatdi, - bu seni his qilishni hohlaydi - dedi Jungkook, aʼzoyiga yuzida yovuz tabassum bilan ishora qilib.
Katta oʻlchamli aʼzoni koʻrib, qizni koʻzlari kattalashdi.
- yoʻq, yoʻq, bu menga sigʻmaydi - vahima ila orqaga tisarilishni boshladi.
Yigit bir urinish bilan uni oʻz ostiga oldi.
- juda kech, malikam. Seni har bir joyingni oʻzimniki qilishni hohlayman, - egilib boʻsa olishni boshladi.
Bu safar tili qizni ogʻzidan sayr qilar, qiz esa nafas yetishmasligidan uni itarishga harakat qilardi hatto bu befoyda boʻlsa ham. Yigitni qoʻli qizni ostini ichki kiyim ustida uqalashni boshladi. Qiz nola qilmoqchi lekin ogʻzi tosilgan. Uqalar ekan qizni 1-2 daqiqada namlanganini his qilgan yigit tezda uni ichki kiyimini yechib tashladi. Yana havoni his qilgan qiz tez-tez nafas olib, koʻksi koʻtarilib tushardi.
- Toʻxtat buni - oyoqlarini yopishga urindi qiz.
Birdan, qiz ostida qattiq achishishni his qildi. Ostidagi ogʻriq sabab nola qilmoqchi edi lekin lablarini tishlab nolani yopdi. Yigit qizni ikki qoʻlini ikki tarafiga mixladi.
- bu tun unutilmas boʻladi, qattiq azob chekishingni taminlayman. Dadangni qarzini sen toʻlaysan, qushcham, - egilib boʻynini oʻpa tishlab iz qoldirishni davom ettirdi.
Qizni ostida harakat qila boshlagan yigit qizga yetarlicha ogʻriq berishni hohladi. Boshida sekinlik bilan boʻlayotgan edi lekin birdan toʻxtab, qizdan aʼzoyini chiqargan yigit yana qattiq ichkariga kirdi. Qizni bu kuchli ogʻriq aqllini sachratib yubordi, koʻzi qorongʻulashib ketdi, uni baland ovozi xonani toʻldirib yubordi. Yigit issiq suyuklikni his qilar ekan yana chiqdi-da pastda oʻzi hohlagan koʻrinishni koʻrib lab chetida jilmayib qoʻydi.
Qiz bunday kuchli achishish hisini umrida birinchi marta his qilishi, koʻzlaridan yosh toʻxtamay oqardi, koʻzini tagi qizarib ketgan..
Lekin yana ostidan qattiq aʼzoni his qildi. Bu hali tugagani yoʻq degan alomat edi. Ostida tez-tez harakatlanayotgan aʼzo oʻz akasidek koʻrib qolgan insonniki ekanligini eslash qanchalar ogʻriqli.
- bas qil, - dedi u, chirangancha
Yigit bu gapga etibor bermadi ham. Boʻsa olishni davom ettirdi. Allaqachon qizni nam boʻlib qolgan sochlarini bir qoʻli bilan silab, bir qoʻli bilan esa koʻkragini siqishni boshlab yubordi. Hali koʻnikmagan qizga yanayam kuchliroq ogʻriq his qilishiga sababchi boʻldi. Qoʻllari boshanganini his qilgan qiz yigitni yana ojiz harakatlari bilan itarishni boshladi, bu befoydaligini juda yaxshi biladi, ogʻriqdan yigitni koʻksini tirnashga oʻtdi. Lekin yigitga bu ogʻriq oʻtmasdi, u toʻxtatmaydi.
Yigit bu xarakatlardan jaxli chiqib qizning ostini qattiq ura boshladi. Endi 3 tarafdan qiz azob chekar edi.
Osti yonyapti, urilyapti, kókraklari tortilyapti...
Qiz yiĝi aralash iltimos qila boshladi.
- iltimos, bas qil dedim!, dedi baland ovozda
Yigit bu ovoz tonidan qoniqmadi.
- bu chiroyli ovozni nola aralash ismimni baqirishga ishlatasan, qarzimning shirin guli. Boshla!
Yigit juda tezlasha boshladi, hatto yotoq ham qaltirab, devorga urilar edi. Saroydagi barcha eshitishi uchun yaxshi shovqinlar...
Qiz chiday olmayapti, xar bir harakatni qabul qilar ekan oyoqlari qaltirab, yigʻlab nola qilar edi.
Tirnoqlari bilan yigitning orqasini tirnab, qizil rangga boʻyadi. Yigit esa bunga ahamiyat ham bermay davom etdi.
- bu xarakatlaring meni toxtata olmaydi, qizaloq. Hatto hozir hushingdan ketsang ham davom etaman. Sening oilang sababli ishlarim toxtab qolay dedi!
Qiz tipirchilay boshladi, qaltirayotgan oyoqlarini tepdi.
- axir bu mening aybim emas. Meni qiynama...ogʻriyapti
Yigit biroz sekinlashdi, ammo endi chuqurroq...azoblar oshib bormoqda. Qizning koʻzlari kattalashib ketdi, qonlar sizib oqar, tanasining kuchi tobora kamayib borar edi. Yigit oxiri uzoq nola bilan qizning ichida tugatdi. Biroz yana sekinroq harakat qilib sutlarni ichiga toʻkdi. Qiz nafasini rostlashga urinib, sekin yigitni yana itardi.
Yigit qizning ostini oxirgi marta urdi va oʻzini tortib oldi.
- endi menikisan. Bugun yolgʻiz uhlay qol, ertaga esa men bilan uhlashga majbursan.
Qiz koʻzlarini yumdi va ohista ovozi titrab gapirdi.
- qachongacha bu azob davom etadi?
Yigit kiyimini kiyish vaqtida qizga javob berdi, ovozi sovuqroq.
- ota onang qaytgunicha. Lekin undan keyin yumshashi mumkin...axir yaxshi er boʻlishim kerak, shunday emasmi?
Bu gaplar orasida kuldi va qizni yolgʻiz qoldirib, xonadan chiqib ketdi. Qiz emaklab oʻrnidan turdi va hammomga bordi. Issiq suv tanasini yuvib, biroz yengillik berdi shekilli, koʻp vaqt issiq suv ostida turdi. Soʻng kuch topib kiyimlarini kiyib, xonasiga qaytdi.
Yigit allaqachon uxlab boʻlgan, xatto yuvinish ham hayoliga kelmadi.
Qiz yigʻlab uhlab qoldi. Tanasi huddi yorilib ketadigandek ogʻriyapti. Tun biroz sokin oʻtdi. Xizmatkorlar ham uhlagan allaqachon. Ammo bu payt qizning ota-onasi? Ular boshqa shaharda qizining bu azoblarini bilmasdan xotirjam yashayotgan edilar. Xatto onasi 1 marta boʻlsa ham qiziga qoʻngʻiroq qilmadi yoki havotir olmadi.
Tong. Quyoshning issiq, tanaga yoqadigan nurlari qizning hali ham ogʻriyotgan tanasiga tushdiyu, qizni uygʻotdi. Osti olov kabi yonyapti. Ogʻriq qizni koʻzini ochishiga qoʻymadi. Bazor koʻzlarini ochgan qiz xonaga harakat qilmagan holda koʻz yugurta boshladi. Kechagi ishlarni eslagan qizni tanasi bir seskanib ketdi, oʻrnidan turgisi ham kelmadi. Ehtimol, biroz hafa. Yigit ham allaqachon turgan, ishga tayyorlanayotgan vaqtida qizni eslab qoldi. Xonasiga kirib, u ham uygʻonganini koʻrdi.
- Istasang birga nonushta qilamiz, keyin ishga ketishim kerak, - dedi u yotoqqa yaqinlashib.
Bu gaplar biroz yumshoqroq, ammo ortida zarracha ham mexr yoʻq edi. Soxta kabi...
Qiz bu laʼnati ovozni eshitgisi kelmaydi. Jirkanishdan nariga oʻtolmadi. Uni gaplarini eshitar ekan shunchaki bosh chayqadi, qoshlari biroz pastga tushdi.
- Turishga holim yoʼq, laʼnati, tanam ogʻriyapti, - yigitni yuziga qarashni istamadi, faqat jirkanish hisi bor.
Yigit qizni gaplariga hech qanday reaksiya bildirmay, boshqa soʻz aytmay xonadan chiqib ketdi, qiz esa tanasi va yuragidagi ogʻriqdan yigʻladi. Tomogʻiga esa ohirgi tundagi voqealarni eslagan sari bir narsa tiqilgandek boʻldi.
Ishga shoshilib zinadan tushayotganida, oshxonada nonushta hozirlayotgan xizmatkorlarni koʻrdi. Ulardan biri Jungkookni payqab, darhol chetga chiqdi. Boshqalari esa ish bilan ovora edi.
- Agar nonushtaga tushmasa, massajchini chaqiringlar. Tanasi biroz tinchisin, - dedi u sovuqqina ohangda.
Xizmatkor tazim qilib gap kim haqida ketayotganini yaxshi bilardi, yigitni ustki kiyimini berib ishga joʻnatdi.
Xizmatkorlar qizning chiqishini deyarli 1 soatlarcha kutishdi...qiz yoʻq. Ulardan bittasi kiyimini togʻirlagancha gap boshladi:
- menimcha masajchini aniq chaqirishimiz kerak deb oʻylayman...
Boshqa xizmatkorlar ham rozi boʻlgandan keyin telefonni olib, raqam terishdi.
Biroz vaqtlik signaldan soʻng qoʻngʻiroqni koʻtarildi.
- Ha, eshitaman? - qoʻngʻiroqni nargi tarafidan ayol ovozi eshitildi.
- Salom, Emily xonim. Bizning saroyga kela olasizmi? Ammo bu safar egamiz uchun emas...uning qizi uchun. Tanasi ogʻriyapti.
- 30 daqiqalarda oʻsha yerda boʻlib qolaman, - qoʻngʻiroqni yakunladi.
Xizmatkorlardan biri tepaga chiqib, qizning eshigini taqillatdi.
- Xonim, yaxshimisiz? Hozir massajchi keladi, tayyorlansangiz yaxshi boʻlar edi
Qiz bu gaplarni eshitib biroz hotirjamlikni his qildi lekin hali hamon asabi buzilgan edi.
-Ha, sizni oʻyladi - xizmatkor qiz koʻrmasa ham bosh irgʻadi.
- Menga dori olib kelib bersangiz yaxshi boʻlardi, va xona ham toʻzgʻib ketgan - ovozidan hech iliqlik bilinmadi.
Xizmatkor Isulga dori berib, xonani yigʻishtirib boʻlgan edi. Qiz esa koʻrpa bilan boshini yopib yotoqdan siljimagandi.
- Tayyorlanasizmi? - muloyimlik bilan yotoqqa yaqinlashib kelib, dedi xizmatkor.
Qiz sekin bosh ogʻrigʻi bilan birga turib, yotoqqa oʻtirib oldi. Oldi olov kabi yonishdan biroz toʻxtagan lekin butunlay emas. Xizmatkor qoʻlidagi tayyorlab qoʻygan kiyimlarini qizni yoniga, yotoq ustiga qoʻydi-da tazim qilib qizga shaxsiy joy berib, xonadan chiqib ketdi. Yotoq ustidagi kiyimlarga termulgancha ota-onasini eslab ketdi.
- Hammadan nafratlanaman, hamma yolgʻonchi, - oʻziga oʻzi shivirlab, dedi u.
Soʻngra kiyimlarni olib kiyinishga harakat qil-a boshladi. Harakatlari juda ojiz. Tasodifan koʻzgudan oʻz tanasiga koʻzi tushdi. Hamma joyda izlar, bir-ikki qattiq ushlangan qoʻl izlari..
- laʼnati, - soʼkib qoʻydi-da, kiyinishni davom etdi.
Tanasiga teqqan kiyim ham uni tanasini achishishiga sabab boʻlyapti. Oyoqlari qaltiragancha yana yotoqga kelib oʻtirdi.
Qish oʻrtalari kelib qolgan, derazalardan tashqariga qaralsa, oppoq qor jimjitlik bilan yerga qoʻnayotganini koʻrish mumkin. Yotoqda telefonini koʻzdan kechirib yotgan qiz birdan ovoz chiqqanidan choʻchib sakray tushdi.
- Kim? - yostiqqa suyangancha biroz oʻtirib oldi.
- Men, - tashqaridan qoʻpol ovoz eshitildi - eshikni nega qulflading? Och
- Hohlamayman, - ensa qoʻtirgancha yana telefonini koʻz yugurta boshladi.
Timeskip | ertasi kuni | 16:00
Deyarli 10 daqiqadan beri qoʻlida ushlab turgan narsaga qarab turar ekan nima qilishni bilmay, karaxt ahvolga tushib qolgan edi.
Nahotki ijobiy javob? Homiladormanmi? Hech tasavvur qilmagan insonim bilan ota-ona boʻlish? Qoʻllarimda bu testni ushlab turar ekanman nima qilishni bilmay ham qoldim. Bu bola boʻlishi toʻgʻrimi? Yoʻq, yoʻq bu bola yashaydi. Bolada hech qanday ayb yoʻq.
Homilador ekanligimni eslaganim sari yuragimda gʻalati hislar yurardi. Endi vujudimda yana bitta tirik jon bor. Ey hudoyim, koʻzlarimdan beixtiyor yosh oqishni boshladi. Bu quvonch koʻz yoshimi?..
Qorniga qoʻlini qoʻyib jim yigʻlashni boshladi. Agar Jungkookni oʻrniga sevadigan insoni boʻlganida edi unga syurprizlar tayyorlardi ammo aksi..
Yotoqda qoʻlidagi testga qarab yotgan qiz pastda ovozlarni eshitdi. Ehtimol Jungkook ishdan kelgan. Biroz vaqtdan soʻng xonasiga yaqinlashib kelayotgan oyoq tovushlarini eshitdi. Oyoq tovushlari eshik oldida toʻxtadi-da 1-2 soniyaga qolmay eshik ochildi. Ichkariga charchagan koʻrinish bilan kutilgan inson kirib keldi. Yigit yotoqqa yaqinlashish bilan barobar qizga nazar tashladi. Va qoʻlidagi narsani sezib qoldi. Biroz tezroq qadamlar bilan yurib keldi-da qizni qoʻlidagi testni yulib oldi. Test javobiga qarar ekan koʻzi biroz baxtdan chaqnab ketdi.
- Nahotki, - past ovozda oʻziga oʻzi shivirladi u.
Keyin nigohlarini koʻtarib unga tikilib turgan qizga qaratdi. Hech qanday soʻzsiz shunchaki tikilib turgan nigohlar faqat koʻz bilan gaplashishardi.
- Ahvoling yaxshimi? - dedi nihoyat sukunatni buz-a.
Yotoq chetiga oʻtirganida bir cheti biroz ezildi. Qizni qorniga qoʻlini qoʻyib bolasini his qilishni hohladi. Qorniga teqqan qoʻldan biroz seskanib ketgan qiz orqaga tisarildi. Harakatlarini koʻz yugurta yotgan yigitni jagʻi qisildi.
- Qochma, - qizni bilagidan ushlab oʻziga tortdi.
- Seni koʻrishni hohlamayman, ablah, qoʻyib yubor meni, - namlana tushgan koʻzlari bilan dedi u.
- Qancha qarshilik qilsang ham meniki ekanliging oʻzgarmaydi. Koʻrib turibsanki homiladorsan. Qorningdagi bola meniki, hoʻsh qayerga qochib qutulmoqchisan?
- Seni koʻrish tugul eshitishni hohlamayman, tinch qoʻy meni, - yana orqaga tisarilishga harakat qildi lekin bilagidan ushlagan qoʻllar qattiqlashdi ogʻritadigan darajada.
- Aqlli qiz boʻlsang hammasi yaxshi boʻladi, boʻlajak Jeon Isul - egilib qizni lablari bilan lablarini birlashtirdi.
Timeskip | 1 kundan soʻng | 14:34
Hozir boʻladigan ishlarni eslagan sari tinchsizlanib yuragi siqilib ketyapti. Divanda tirnogʻini tishlagan koʻyi asabiylashib oʻtirar ekan Jungkook unga nazar tashlab qoʻydi.
- Men bu nikohni hohlamayman, - xira sukunatni buz-a gapirdi qiz
- Sendan hohlashingni soʻramadim, - sovuq ovoz bilan javob berdi Jungkook.
Eshik qoʻngʻirogʻi jiringladi. Jungkook oʻrnidan turib kiyimlarini togʻirlagan boʻldi.
- Yarim soatlardan keyin butunlay meniki boʻlasan, qushcham
- Laʼnati nega oʻsha payti rozilik berdim, - oʻzini koyigancha dedi qiz, - majburlayapti desam boʻlar edi. Biroq.. - qoʻlidagi uzukka nazar tashlab qoʻydi - u meni baribir tinch qoʻymas edi.
Eshigini oldida qadam tovushlarini eshitgan qiz titrab ketdi. Eshik ochilib ichkariga qoʻlida patnis bilan Jungkook kirib keldi. Divanda oʻtirgan qizni qarab qoʻygan koʻyi javonni ustiga patnisni qoʻydi.
- Yeb ol, - ovozida iliqlik bor lekin koʻzlari uni aksi.
- Istamayman, - qaysarlikni davom etdi
- Qachongacha davom etmoqchisan? - jagʻi qisilgan koʻyi sochlaridan qoʻlini oʻtkaz-a, dedi u.
- Oʻlgunimga qadar, - sovuq ovoz bilan javob berib yuzini undan boshqa tarafga burdi
Yaqinlashib qizni yoniga oʻtirgan Jungkook, iyagidan ushlab uni yuzini oʻziga qaratdi.
- Homiladorsan dey-a indamayapman, homilador boʻlmaganingda, allaqachon meni tagimda boʻlarding, - egilib labiga yaqin kelib sovuqlik bilan dedi u.
- Meni qoʻyib yubor, tinch qoʻy meni - undan uzoqlashishga harakat qilgan koʻyi koʻksiga qoʻlini tirab uni itarishni boshladi.
- Hech qachon, endi meni rafiqam boʻlganingda emas, - qizni lablariga shivirladi yigit.
Timeskip | bir necha kundan soʻng | 17:02
Telefonidan chiqqan mayin signal qizni beixtiyor seskantirdi. Qoʻlidagi qoshiq havoda toʻxtab qoldi, habarni oʻqir ekan ogʻzidagi luqma tomogʻiga tiqilib ketgandek boʻldi. Shoshib yonidagi suvni oldi-da, bir hoʼplam ichdi. Soʻngra yana ekranga qaradi, huddi koʻzlari aldab turgandek.
"Tayyorlanib tur. Kechki ovqatni restoranda qilamiz"
Isul habarga tikilgancha bir necha soniya qotib qoldi. Yuragi ich-ichidan sekin urib ketdi. Lablari oʻz-oʻzidan qimir etdi.
- Nihoyat... - juda past ovozda, deyarli pichirlab qoydi u - Nihoyat koʻchaga chiqaman.
Koʻzlarida bolalarcha quvonch yiltiradi. Uzoq vaqtdan beri his qilmagan bir tuygʻu - odamlar orasiga chuqish, shahar havosini toʻliq yutish. Telefonini yoniga qoʻyib, ovqatini davom ettirdi.
Pastdan eshik ochilganining ovozi eshitilishi bilan Isul oynaga yaqinlashdi. Lab boʻyogʻini ehtiyotkorlik bilan surtdi, soʻng yengil nafas oldi. Yuragi biroz tez urardi sabrsizlikdanmi yoki hadikdanmi, oʻzi ham bilmasdi.
Bir necha soniyadan keyin eshik ochildi. Jungkook xonaga kirishi bilan erkaklar atiri xonani qamrab oldi.
- Tayyor... - endi gap boshlagan edi ammo qizni kiyimini koʻrib toʻxtab qoldi, - bu nima kiyim? - ovozi biroz sovuqlashdi.
- Oddiy koʻylak, - hotirjam javob berdi qiz, oʻrnidan turarkan.
- Bu judayam ochiq. Boshqasini kiyasan
- Ammo degan gapni eshitishni hohlamayman, Jeon Isul
Isul bir zum qarshilik qilmoqchi boʻldi, lekin behuda ekanligini yaxshi bilardi. Ichidan ogʻir xoʻrsindi-da, shkaf tomon yurdi.
- Balki chiqib turarsan? - dedi u orqasidan tikilib turgan nigohni sezib, ovozida hech qanday iltimos yoʻq edi.
- Bu tanani koʻp marta koʻrganman. Uyalishga hojat yoʼq.
Isul toʻxtab, unga keskin qaradi.
- Men shaxsiy joy hohlayapman, - tishlari orasida vishshilab yigitga qaradi qiz.
- Hali kalta kiyib kimga koʻrinmoqchi boʻlganingni hisobini soʻrayman, Jeon Isul
Xonadan chiqib ketganini kuzatar ekan orqadan past ovozda soʻkinib qoʻydi qiz.
Restoranning iliq chiroqlari, sokin musiqa va odamlarning past ovozdagi suhbatlari Isulga gʻalati tinchlik berdi. U menyuga qararkan, koʻzlari atrofni ham kuzatardi - kulayotgan odamlar, shovqinli idishlar, hayot davom etayotganini eslatib turardi.
- Nima buyurtma qilasan? - soʻradi Jungkook.
- Bilmayman.. - dedi Isul sekin, - men hohlagan ovqatlar bu yerda yoʻq shekilli.
- Sushi, - labini tishlab qoʻydi u.
- Bu bola uchun zararli, yemaysan, - ovoziga urgʻu berib dedi Jungkook.
- Balki shu ovqatni bolang hohlayotgandir - dedi Isul qaysarlik bilan, ovozini biroz balandlatib
Jungkook stol ustidagi uning qoʻlini ushladi. Qattiq emas, ammo bahsga joy qoldirmaydigan tarzda.
- Yaxshi. Uyga borganda yeysan. Hozir esa jim boʻlib, men aytgan ovqatni ye.
Isul qoʻlini tortib olmadi. Faqat koʻzlarini pastga tushirdi.
Ovqat tugagach, Isul stulga suyangancha koʻzlarini yumdi. Odamlar orasida boʻlish, begona hidlar, tovushlar - bularning bari unga qisqa muddat boʻlsa-da, erkinlik bergandek edi. Nafasini chuqur oldi va bilmasdan jilmayib qoydi.
Bu jilmayishni anchadan beri koʻrmagan Jungkook ichida nimadir qimirlab ketganini sezdi. Gʻalati, tushunarsiz bir his.
- *Qushchamning bu jilmayishi.. anchadan beri yoʻq edi. Demak, uni hursand qila oldim..
- Ketamizmi? - dedi u sukutni buzib.
- Ha, - Isul bosh irgʻadi, holos.
Jungkook ofitsiantni chaqirib, hisobni soʻradi. Hamyonidan karta chiqarar ekan, Isul uni jim kuzatdi.
Restorandan chiqishgach, mashina ichida yana osha sukunat choʻkdi. Isul oynaga qarab oʻtirardi, shahar chiroqlari yuziga bir zum yorugʻlik berib, keyin yoʻqolardi.
Uy darvozasidan kirishlari bilan Jungkook mashinani odatdagidan keskinroq toʻxtatdi.
Isul oshiqcha gap aytmay asta eshik tutqichini ushlab pastga tushdi. Sovuq havo yuziga urildi, nafasi qisildi. Orqasidan mashinaning yopilgan ovozini eshitdi. Ogʻir qadamlar qizga yaqinlashib kelar ekan qiz buni sezib tez-tez ammo qatʼiylik bilan uyni ichiga kirib ketdi. Uyga kirishi bilan issiqlikni his qil-a bir zum bahramand boʻldi.
- Hayrli kech, xonim, - yon tarafdan ovoz eshitgan qiz ovoz chiqqan tarafga boshini burdi.
Yoniga kelayotgan xizmatkorni korib biroz tinchlangandek koyi sokin nafas chiqarib qoʻydi. Xizmatkor kelib qizni paltosini ohista yechib oldi.
Eshik tovushi eshitilishi bilan xizmatkor burilib tazim qildi.
Isul ensa qoʻtirgancha zina tomon yura boshladi. Zinadan tepaga chiqar ekan uni bilagidan ushlagan qattiq qoʻl toʻxtatdi. Qiz burilib, qosh chimirgancha savol nigohlari bilan yigitga termulib turdi.
- Nima boʻldi yana? - qoʻlini tortib olishga harakat qildi ammo bilagi yanada qisildi.
- Boshqa qisqa koʻylak kiyma, - qizni koʻzlariga qararkan itoatkorlikni kutdi.
- Endi qanday kiyinishimga ham hojayin boʻlasanmi? - yana qoʻlini tortib olishga qattiqroq harakat qildi.
- Seni hamma narsanga egalik qilaman, Jeon Isul, - birdan qizni qoʻlidan tortib tepaga chiqishni boshladi.
- Bu nima qilganing? - ichida vahima uygʻongan qiz hozir notoʻgʻri nimadir boʻlishini bilib turdi.
Qizni tortib tepa qavatdagi deyarli hech kim kirmaydigan kichik xona oldida toʻxtab qoldi.
- Bu yerda nima qilamiz? - boshidagi oʻylar roʻy berishini hohlamagan koʻyi tinchizlandi qiz.
Jungkook javob bermay eshikni ochdi-da qizni xona ichiga itarib yubordi.
- Shu yerda qolasan, - nihoyat javob berib dedi Jungkook
- nima? - qizni yuragi orqaga tortdi.
- oʻylab oʻlguningcha va menga itoatkorlik qilishni oʻrganmaganuningcha bu xonadan chiqmaysan, - boshqa soʻz demay eshikni qattiq yopdi, kalit ovozi eshitildi, juda baland.
Isul bir necha soniya qimirlamay turdi. Keyin eshikka yaqinlashib, tutqichni ushladi. Ochilmadi. Eshikka suyanib, yerga oʻtirdi. Qoʻlini qorniga qoʻygan koʻyi sekin siladi.
- Qoʻrqma, - koʻzlari namlana tushdi ammo yigʻlamadi, - hammasi yaxshi boʻlishiga ishonaman.
Timeskip | 11 oydan soʻng | 21:06
Shifoxona yoʻlagi oʻsha kuni odatdagidan ham sokin edi. Oqartilgan devorlar, xira chiroqlar va hech toʻxtamayotgan oyoq tovushlari havoga gʻalati bir taranglik singdirib qoʻygandi. Tinchsizlana uyoqdan buyoqqa toʻxtamay yurgan yigit eshikka ora-orada shifokor chiqib qolarmikan deb qarab qoʻyardi. U bunday hisni his qilmagan edi. Yuragi qisilib, tinchsizlanishi bora-bora kuchaydi. Bir zum, bola yigʻi ovozini eshitdi. Yuragida yengillik his qilgan yigit biroz qaltirash bor qoʻllari bilan yuzini yopdi.
'Hudoga shukur, nihoyat. Ota boʻldim'
Shu payt eshik ochilishi eshitildi, yigit tezda ortiga oʻgirilib qaradi, shifokorni koʻrishi bilan tez qadamlar bilan yaqinlashdi.
- Tabriklayman ota boʻldingiz, - yuzida tabassum bilan qutladi, - qiz, - qoʻshib qoʻydi shifokor.
Bu soʻz Jungkookka kutilmaganda juda ogʻir tasir qildi. U bir lahza joyidan qimirlamay olmadi. Goʻyo bu uch harfli soʻz uning ichida uzoqdan yopiq boʻlib yotgan bir eshikni ochib yuborgandek edi.
Isul holsiz tabbasum qildi. Koʻzlari namlandi, ammo bu yoshlar ogʻriqdan emas edi balki baxtdan. U qizini koʻrdi, juda kichkina, juda nozik. Jungkook yaqinlashdi, ehtiyotkorlik bilan, goʻyo qoʻrqayotgandek qizni qoʻliga olganida barmoqlari qaltirab ketdi. U ilgari hech qachon bu qadar sokin boʻlmagan edi. Na gapirdi, na harakat qildi. Faqat qoʻlidagi nozik tanaga termulib turdi.
