TAQDIRIM O'G'RISI
Toxir asta-sekin uning sochlarini siladi, har bir harakati shoshilmas, ehtiyotkor edi. U bugun Zuhrani erkalashni, asrashni, balki ozgina bo‘lsa-da yuragidagi muzlarni eritishni istardi. Har bir harakatida noziklik bor edi, harakatlarining orqasida faqat bir narsa bor edi — uning sevgisi, unga bo‘lgan ehtiyoji, uni qo‘llab-quvvatlash istagi.
— Sen hali menga ishonmaysan, bilaman... — dedi Toxir sekin, uning yuziga qarab. — Lekin men seni majburlamayman. Bugun biz shunchaki birga bo‘lamiz. Kinoni davom ettiramiz, men esa sening yoningda jimgina o‘tiraman. Xolos.
Zuhra uning so‘zlariga javob bermadi, ammo unga qarab bosh irg‘adi. Toxir qo‘lini uning kaftiga qo‘ydi. Bu oddiy harakat edi, ammo u haroratli, samimiy edi. Kinoni yana yoqishdi. Bu safar kulgili bir komediya edi, ammo ularning kulgusi hali erkin emasdi — yuraklar og‘ir, xotiralar chuqur edi. Ularning o‘rtasida bir siljish sezilar edi, ammo har bir tuyg‘u o‘z joyiga qo‘yilishi kerak edi.
Toxir orqasiga suyanib, televizorga tikildi. Zuhra esa yonidan unga zimdan qarab qo‘ydi. Uning nigohida endi faqat nafrat emasdi — hayronlik, aralash tuyg‘ular, va birgina savol: “Bu odamni haqiqatdan taniymanmi o'zi?”
Ular film ko‘rishardi, go‘yo Zuhra majburlikdan qilayotganday. Zerikarli edi bari. Bir-biriga qarab, so‘zsiz, bir zumga ham bo‘lsa, ular orasidagi masofa sezilar edi. Birdan Toxir qizni quchog‘iga boshini qo‘yib yotib oldi. Qizning yuragi gupirlab ketdi, shunchaki noqulaylikni yengib o‘tishga harakat qilayotganday edi. Biroz noqulay bo‘lsa-da, jim edi. Toxir, bu safar butunlay o‘ziga to‘plagan holda, qizni quchog‘ida yotib unga pastdan termuldi. U qizni yuzidan silamoqchi bo‘ldi, ammo qiz yuzini olib qochmoqchi bo‘ldi. Toxir uni qo‘llari bilan boshidan tutib, pastga, ya'ni o‘ziga qaratdi.
Zuhra chuqur yutindi. Yigitning harakatlaridan ta'sirlangan holda, uni qayta-qayta his etdi. Bu oddiy emas edi. Yigitning qo‘lidan kelganicha, uni yana o‘ziga tortishdi. Toxir, qizning kaftini olib chuqur hidlab, yuzidan opib qo‘ydi. Zuhra battar hijolatni his etdi. Yigitning mehr-muhabbati o‘sha lahzada, so‘zsiz, buni unga aytganida — nafratni, achchiqlanishni, hislarni birlashtirgan holda.
— Seni sevaman, shirinpaxtam, — dedi Toxir, ularning yuzlari bir-biriga juda yaqin bo‘lganda. — Qizargan yuzlaringni tishlab olsam deyman. Ammo vada qilganimda majburlamoqchi emasman, lekin qanchalik o‘zimni ushlab turaman, bilmayman.
Zuhra hech narsa deyolmadi. Uning ko‘zlari, xuddi yirtqich hayvon bilan yashayotgan kabi, har bir harakatda xavfni sezib, yanada ehtiyotkor bo‘lib, o‘zini himoya qilishga harakat qilardi. Ammo shu paytgacha har bir qaror, har bir his esa, unutilgan bo‘lib ko‘rindi. U o‘yladi: “Bu odamni tanib bo‘ldimmi? Yoki hayotimdagi yangicha bosqichmi?”
Shu tariqa, 5 kun ham tezda o‘tib ketdi. Kamol shifoxonadan chiqdi. Anvar esa allaqachon o‘ziga mos ish topib, sekin-sekin oyoqqa turayotgan edi. Zuhra, eri Toxirni ishga kuzatib, o‘zi yolg‘iz uyda qolardi. Uylarni tozalab, televizor ko‘rib, oyisi bilan suhbati bilan vaqt o‘tkazardi. Ularning kunlari, bir qarashda, oddiy bo‘lib tuyuladi, lekin har bir so‘z va harakatning orqasida bir necha qiyinchiliklar, noaniqliklar yotardi.Zuhra har doimgidek uyni yig‘ishtirib, oshxonada choy damlayotgan edi. Toxir esa bir necha daqiqalar oldin ishga chiqib ketgandi. Hammasi odatdagidek, tinch edi. Qiz yuragidagi g‘alati bo‘shliq bilan kurashayotgan bir paytda eshik taqilladi.
U eshikni ochiboq qotib qoldi. Ko‘zlari kattalashib, yuragi bir lahzaga to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Qarshisida — Kamol. Sog‘, omon, hayotda. Yillar yuki bir zumda ko‘zlarida aks etdi. U ilgari bilgan, mehr qo‘ygan, yuragini topshirgan inson.
Kamol esa bir og‘iz so‘z demasdan uni bag‘riga bosdi.
— Gulim... seni juda sog‘indim, — dedi u past ovozda, silkinayotgan nafas bilan.
Zuhra qotib qolgancha jim turardi. Yuragi battar urardi, ammo u javob qaytarmadi. Chunki endi u — boshqa birining haloli edi. Oradagi har qanday mehr, har qanday orzu endi gunoh tusini olgan edi.
Kamol uning qo‘lidan tutdi, ko‘zlariga tikilib:
— Yur, ketamiz bu yerdan. Seni uzoqlarga olib boraman. Hech kim bilmaydigan joyga. Baxtli qilaman seni. Ammo seni o‘sha iflos bilan qoldirolmayman... — dedi, ovozida azob va chorasizlik aks etib.
Zuhra asta qo‘lini tortdi. Ko‘zlari yoshga to‘lgandi.
— Yo‘q, Kamol aka... men keta olmayman. Akam, onam... ular bu tanlovni qabul qilishgan. Men endi o'zganikiman, men boshqa odamning nomiga tegishliman. Siz ham baxtingizni topasiz, ishonaman. Iltimos... keting, bu yerdan yana biror narsa bo‘lishini istamayman...
Kamol og‘ir nafas oldi, lekin joyidan qimirlamadi. Ayni damda u yuragining yarmidan ayrilganday edi. Ammo shunda...
U eshik oldida to‘xtab qoldi. Mashinani ko‘rib shubhalanib qaytgandi. Va mana — kutilmagan manzara. Ularning o‘rtasidagi taranglikni, Kamolning Zuhraning qo‘lini tortib turganini bir lahzada anglab yetdi. Qon bosimi oshdi. Nafas olishi og‘irlashdi.
— QO‘LINGNI OL! — deb baqirdi u va bir zumda Kamolga yaqinlashib, unga kuchli zarba berdi.
Kamol orqaga tisarilib ketdi. Zuhra baqirib, ularning orasiga tushmoqchi bo‘ldi.
— Toxir iltimos! To‘xtang! Kamol aka ketyapti, u endi...
Ammo Toxirni to‘xtatish mushkul edi. Ichidagi rashk, g‘azab, iztirob uni ko‘r qilib yuborgandi. Kamol yerdan turib, yuzlarini artdi.
— Senga o‘xshagan ifloslar ayolni sevishni bilmaydi! – dedi Kamol g‘azab bilan. – Men uni baribir olib ketaman!
Toxir tishlari orasida vishilagancha yana Kamolga yaqinlashmoqchi bo'ldi ammo Zuhra uning qo'llaridan tutgancha
—U ketadi iltimos bas qiling
Toxir ayoli uchun shashtidan qaytdi. Zuhra asta oldinga chiqib Kamolga yuzlandi
—Endi bari kech. Men ketishni istamayman. Ortingizga qayting. Oyingiz istagan qizga uylaning albatta baxtli bo'lasiz
Kamol bir so'z demoqchi bo'lib oldinga qadam tashladi ammo Zuhra ortga chekinib yonidagi eri bo'lmish Toxirni qo'lidan tutdi. Kamol bu holatni ko'rib boshqa gap aytolmadi. Oddiygina qizning harakati barchasini anglatib bo'lgandi. Kamol sekin ortga qayrildida yurib eshikdan chiqib ketdi.
Eshik yopilgach, Toxir hali ham titrayotgan qo‘llari bilan atrofdagi narsalarni irg‘itib tashlay boshladi. Stul, choynak, kitoblar — hammasi havoda uchdi. Qon bosimi toshgan, ko‘zlarida yovuzlik chaqnardi.
Zuhra qo‘rquvdan yerga tiz cho‘kdi.
— Men ortiq kutmayman... — dedi Toxir, ovozi xirillab, ammo qat’iy ohangda.
So‘ng birdan qizni qo‘lidan ushlab o‘ziga tortdi. Yuraklar to‘xtab qolay deganday urardi. Lablarini Zuhraning lablariga bosdi. Bu o‘pich — zo‘ravorlik emasdi, ammo ichida vahshiyona ehtiros bor edi. Zuhra yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Nafas ololmasdi.
Toxir o‘pichni uzdi, uning ko‘zlariga tikilib qoldi. So‘ng bir harakatda uni ko‘tarib, yotoqxonaga tomon yurdi. Zuhra hech narsa deyolmasdi. Qarshilik ham qilmasdi. Ko‘zlarida qo‘rquv, yuragida esa haligacha Kamolning achchiq soyasi edi...