You are my secret love.

Liya oppoq kelinlik libosining etagiga nigohini qadagancha jim o‘tirardi. Yorug‘ xonani hashamatli qandillar yoritib turgan bo‘lsa-da, uning yuragi zimiston edi. Atrofdagi mehmonlarning past ovozda shivir-shivir qilayotganini eshitardi, lekin ularni tushunmasdi. Faqat bitta narsa haqida o‘ylardi: bu nikoh – qafas.

Eshik ochilib, xonaga bir guruh erkaklar kirdi. Ulardan biri unga yaqinlashar ekan, Liya unga qarashga jur’at etmadi. Bu – Jungkook edi. Uning ovozi keskin va sovuq yangradi:

— Tezroq tugatamiz, onam shunchaki rasmiyatchilikni xohlaydi.

Liya boshini ko‘tardi. Erkakning yuzi toshdek qattiq, ko‘zlarida hech qanday mehr yo‘q edi. U faqat bitta narsani his qildi – nafrat. Jungkook ro‘parasida o‘tirarkan, nigohini undan bir soniya ham uzmadi. Nikohdan oldin ham uni tanimasdi, bilmasdi va endi bilishni ham istamasdi. Lekin uning hayoti bilan bog‘langanini tushunardi. Notarius oldidagi hujjatga imzo chekarkan, erkakning lablari qattiq qisildi.

— Endi rasmiy xotinsan.

Bu so‘zlar Liyaning yuragini muzlatdi. Lekin u o‘zini yo‘qotmadi. Lablarini biroz qimirlatib, pichirladi:

— Yaxshi.

Jungkook kulib yubordi – istehzoli, haqoratli kulgi edi.

— Menga qaragin, Kim Liya.

Liya ko‘zlarini unga tikdi. Jungkook ohista oldinga engashdi va past ovozda so‘zladi:

— Men seni hech qachon xotinim sifatida ko‘rmayman.

Liya qoshini qimirlatmadi ham.

— Yaxshi.

Bu javob Jungkookni g‘azablantirdi. U doim odamlar undan qo‘rqishini yoki nafratlanishini ko‘rgan. Lekin Liya… u befarq edi.

Ular uyga qaytganda, Jungkook so‘zsiz ichkariga kirdi. Liya ham unga ergashdi, lekin shundoq ham o‘zining joyi qayerdaligini bilar edi – mehmonxonadagi kichik xona unga ajratilgandi. Jungkook palto va galstukni yechib, divanga tashladi. Keyin unga o‘girilib dedi:

— Ertalabdan boshlab mening qoidalarimga bo‘ysunasan.

Liya javob bermadi.

— Menga qarayapsanmi?

Liya unga qaradi. Jungkookning yuragi bezovta bo‘ldi. Bu qiz nimaga bunchalik tinch? Nega bitta ham qo‘rqish alomati sezilmayapti?

— Rasm chizishga ruxsat yo‘q.

Liya bu gapni eshitib boshini biroz qimirlatdi.

— Yaxshi.

Jungkookning jag‘lari qisildi.

— Chunki sen endi meniki.

Liya bu gapga ham faqat bir og‘iz javob berdi:

— Yaxshi.

Shu kuni Jungkook unga qo‘pollik qilishini, jazolashini o‘ylab, sabrsizlanib uxlagan edi. Ammo oradan bir hafta o‘tsa ham, Liya hech qanday isyon ko‘rsatmasdi. U shunchaki jim edi. Bu esa Jungkookni yanada asabiylashtirardi.

Bir kuni kechasi Jungkook kech kelib, xonaga kirdi. Liya ichkarida yo‘q edi. U mehmonxona tomon yurarkan, yuragida g‘alati his bor edi. Eshikni sekin ochdi va... Liya rasm chizayotgan edi. U juda chiroyli chizardi. Chiziqlari aniqlik bilan tushirilgan, ranglar o‘z o‘rnida edi. Lekin Jungkook hech narsaga qaramay, rasmni yirtib tashladi. Liya hech qanday qarshilik ko‘rsatmasdi. Faqat unga tikilib turardi. Jungkookning nafrati qaynay boshladi.

— Nega hech qachon yig‘lamaysan?

Liya yelkasini qisdi.

— Keragi yo‘q.

Jungkook yana g‘azab bilan rasmni yirtib tashladi.

— Agar yana rasm chizsang, seni jazolayman.

Liya unga yana o‘sha sokin nigoh bilan tikildi.

— Yaxshi.

Jungkook dahshat ichida uni kuzatdi. Bu qiz kim o‘zi?

Kunlar bir-birini quvib o‘tardi. Jungkookning qattiq qoidalari va sovuq munosabati ostida Liya sukut saqlardi. U har kuni uy ishlarini bajarardi, lekin rasm chizishiga ruxsat yo‘qligi uning qalbini ezardi. Shunga qaramay, u hech qachon shikoyat qilmasdi. Bu befarqlik Jungkookni ich-ichidan g‘azablantirardi.

Bir kuni kechqurun, Jungkook ishidan charchab uyga qaytdi. U xonaga kirganda, Liya stol ustida bir nechta qog‘ozlarni tartibga solayotganini ko‘rdi. Ularning orasida kichik bir rasm ham bor edi. Jungkookning ko‘zlari o‘sha rasmga tushdi.

— Bu nima? — dedi u sovuq ohangda.

Liya boshini ko‘tarmasdan javob berdi:

— Bu eski rasm, tozalayotganda topdim.

Jungkook rasmni qo‘liga oldi. Unda bir daraxt ostida o‘tirgan qiz tasvirlangan edi. Qizning yuzi xotirjam, lekin ko‘zlarida chuqur qayg‘u bor edi.

— Bu senmisan? — so‘radi Jungkook, rasmga tikilib.

Liya boshini qimirlatdi.

— Ha, bu men.

Jungkook rasmni bir lahza ko‘zdan kechirdi, so‘ng uni yirtib tashladi. Qog‘oz parchalari polga tushdi. Liya hech qanday his-tuyg‘u bildirmadi, faqat jim turardi.

— Men senga rasm chizma deganman, — dedi Jungkook qattiq ohangda.

Liya unga qarab, sokin ovozda javob berdi:

— Bu eski rasm edi.

Jungkook uning befarqligidan yanada g‘azablandi. U Liyaning yelkasidan qattiq ushlab, uni o‘ziga tortdi.

— Nega hech qachon qarshilik ko‘rsatmayapsan? Nega yig‘lamaysan?

Liya uning ko‘zlariga tikilib:

— Chunki bu mening tanlovim emas. Siz meni majburladingiz.

Jungkook bir lahza sukut saqladi. Uning ichida nimadir qimirlagandek bo‘ldi, lekin u bu hisni rad etdi. U Liyani qo‘yib yubordi va orqasiga o‘girildi.

— Xonangga ket, — dedi u past ovozda.

Liya so‘zsiz chiqib ketdi. Jungkook esa o‘z fikrlarida adashib qoldi. Nega bu qizning befarqligi meni shunchalik bezovta qiladi?

5-BOB: YORUG‘LIK NURINI QIDIRIB

Bir necha hafta o‘tdi. Jungkook va Liyaning o‘rtasidagi munosabatlar o‘zgarmasdi. Jungkook o‘zini ishiga bag‘ishlardi, lekin har doim uyga qaytganda, Liyaning sokinligi uni bezovta qilardi. U Liyani sinmoqchi bo‘lardi, lekin qizning chidamliligi uni hayratda qoldirardi.

Bir kuni Jungkook ishxonada eski do‘sti Taehyung bilan uchrashdi. Ular birga tushlik qilishdi. Suhbat davomida Taehyung so‘radi:

— Xotining bilan qanday yashayapsan?

Jungkook yelkasini qisdi.

— Oddiy. U faqat uy ishlarini qiladi.

Taehyung kulib yubordi.

— Shundaymi? Eshitishimcha, u rasm chizar ekan.

Jungkookning ko‘zlari qisildi.

— Ha, lekin men unga ruxsat bermayman.

Taehyung boshini chayqadi.

— Nega? Balki u o‘zini shu orqali ifoda etar?

Jungkook sukut saqladi. U bu haqda o‘ylamagan edi. Taehyung davom etdi:

— Ba’zida odamlar o‘zlarini san’at orqali ifoda etishadi. Agar sen uni bu imkoniyatdan mahrum qilsang, u o‘zini yo‘qotishi mumkin.

Bu so‘zlar Jungkookning ongida aks-sado berdi. U Liyaning befarqligini tushuna boshladi. Balki u o‘zini yo‘qotmaslik uchun befarq bo‘lib qolgandir?

O‘sha kechasi, Jungkook uyga qaytganda, Liyani mehmonxonada kitob o‘qiyotganini ko‘rdi. U qizning yoniga o‘tirdi. Liya unga qaradi, lekin hech narsa demadi.

— Nima o‘qiyapsan? — so‘radi Jungkook.

Liya kitobning muqovasini ko‘rsatdi. Unda "San’at tarixi" deb yozilgandi. Jungkook boshini qimirlatdi.

— San’atni yaxshi ko‘rasanmi?

Liya boshini egdi.

— Ha, bu mening hayotim edi.

Jungkook chuqur nafas oldi. U ichidagi g‘azabni bosishga harakat qildi.

— Nega rasm chizish senga shunchalik muhim?

Liya unga qarab, ko‘zlarida birinchi marta his-tuyg‘u paydo bo‘ldi.

— Chunki rasm chizish orqali men o‘zimni ifoda etaman. Bu mening erkinligim.

Jungkook bu so‘zlardan ta’sirlandi. U hech qachon bunday o‘ylamagan edi. Erkinlik... Bu so‘z uning uchun notanish edi. U har doim onasining istaklarini bajargan, o‘z hayotini boshqarolmagan edi. Endi esa, u Liyani ham o‘z qafasiga solib qo‘ygan edi

Vaqt oʻtishi juda tezlasha boshladi

Jungkookning qalbida shubha urug‘i unib chiqdi. Liyaning befarqligi va chidamliligi uni bezovta qilardi. U xotinining sadoqatini sinab ko‘rishga qaror qildi. Bu maqsadda, u yaqin do‘sti Taehyung bilan bir reja tuzdi.

Rejaning Boshlanishi

Taehyung Jungkookning bolalikdan beri do‘sti edi. Ular bir-birlarini yaxshi tushunishardi va ko‘p sirlarini bo‘lishishardi. Jungkook Taehyungga murojaat qilib, Liyani sinash uchun yordam so‘radi.

— Taehyung, men Liyaning sadoqatini sinab ko‘rmoqchiman. Menga yordam bera olasanmi? — so‘radi Jungkook.

Taehyung bir lahza o‘ylab turdi, so‘ng boshini qimirlatdi.

— Albatta, do‘stim. Nima qilishim kerak?

Jungkook rejani tushuntirdi:

— Sen Liyaga yaqinlashib, uni vasvasaga solasan. Men esa ularni kuzataman. Agar u menga xiyonat qilsa, bilib olaman.

Taehyungning ko‘zlari qisildi.

— Bu juda xavfli o‘yin, Jungkook. Lekin agar sen shunday qaror qilgan bo‘lsang, men yordam beraman.

O‘yinning Boshlanishi

Ertasi kuni, Taehyung Jungkookning uyiga mehmon bo‘lib keldi. U Liyaga mehribonlik bilan muomala qildi, unga yordam berdi va suhbatlashdi. Liya dastlab biroz noqulay his qildi, lekin Taehyungning samimiyligi uni tinchlantirdi.

— Liya, rasm chizishni yaxshi ko‘rishingni eshitdim. Menga asarlaringni ko‘rsata olasanmi? — so‘radi Taehyung.

Liya ko‘zlarini yerga tikdi.

— Afsuski, men endi rasm chizmayman.

Taehyung ajablanib so‘radi:

— Nega? San’at sening hayoting edi-ku.

Liya chuqur nafas oldi.

— Ba’zi narsalar o‘zgardi. Endi bu mumkin emas.

Taehyung uning ko‘zlaridagi qayg‘uni sezdi, lekin bu mavzuni davom ettirmadi.

Shubhaning Kuchayishi

Kunlar o‘tib, Taehyung Liyaga yanada yaqinlashdi. U unga turli sovg‘alar olib keldi, kulgili hikoyalar aytib berdi va har doim uning yonida bo‘ldi. Liya esa bu e’tibordan biroz noqulaylik sezdi, lekin Taehyungning samimiyligini rad eta olmadi.

Bir kuni kechqurun, Taehyung Liyaga yaqinlashib, past ovozda so‘radi:

— Liya, sen baxtlimisan?

Liya ajablanib unga qaradi.

— Nega bunday so‘rayapsan?

Taehyung uning ko‘zlariga tikilib:

— Sening ko‘zlaringda qayg‘u bor. Men faqat yordam bermoqchiman.

Liya boshini egdi.

— Hammasi joyida, Taehyung. Tashvishlanma.

Xiyonat Ayblovi

Bir necha kundan so‘ng, Jungkook rejaning yakuniy bosqichini amalga oshirishga qaror qildi. U uyga erta qaytib, Taehyung va Liyani birga ko‘rdi. Taehyung Liyaga yaqin turar, qo‘lini uning yelkasiga qo‘ygandi.

Jungkookning ko‘zlari g‘azab bilan yonib ketdi. U qattiq ovozda baqirdi:

— Nima qilayapsizlar?!

Liya qo‘rqib orqaga tisarildi.

— Jungkook, bu... bu unday emas!

Taehyung orqaga chekindi.

— Jungkook, tinchlan. Bu faqat...

Lekin Jungkook uning gapini bo‘ldi.

— Sen xiyonat qilding, Liya! Menga xiyonat qilding!

Liya ko‘zlarida yosh bilan:

— Yo‘q, men senga xiyonat qilmadim! Bu noto‘g‘ri tushuncha!

Haqiqatning Ochilishi

Jungkook Liyani qo‘lidan tortib, xonasiga olib kirdi. Uning ko‘zlarida g‘azab va og‘riq bor edi.

— Nega buni qilding, Liya? Nega menga xiyonat qilding?

Liya yig‘lab:

— Men senga xiyonat qilmadim, Jungkook. Taehyung faqat do‘st sifatida menga yordam berardi.

Jungkook ishonchsizlik bilan:

— Yolg‘on! Men hammasini ko‘rdim.

Liya uning ko‘zlariga tikilib:

— Agar menga ishonmasang, unda nima uchun bu nikohni davom ettiryapsan?

Bu so‘zlar Jungkookni o‘ylantirdi. U bir lahza sukut saqladi, so‘ng past ovozda so‘radi:

— Nega yig‘lamading? Nega hech qachon qarshilik ko‘rsatmading?

Liya ko‘zlaridagi yoshlarni artib:

— Chunki men seni sevaman, Jungkook. Sening baxting men uchun muhim. Agar rasm chizmaslik seni baxtli qilsa, men bunga rozi bo‘ldim.

Jungkook bu so‘zlardan larzaga keldi. U Liyaning sevgisini va fidoyiligini endi tushunib yet

Jungkook Liyaning so‘zlari va harakatlaridan chuqur ta'sirlandi. U o‘zining xatolarini anglab yetdi va Liyadan kechirim so‘rashga qaror qildi. Bir kuni kechqurun, u Liyaga yaqinlashib, past ovozda dedi:

— Liya, men seni juda xafa qildim. Senga nisbatan adolatsiz bo‘ldim va bu uchun juda afsusdaman. Iltimos, meni kechir.

Liya uning ko‘zlariga qarab, yumshoq tabassum qildi.

— Jungkook, men seni allaqachon kechirdim. Muhimi, biz birgamiz va bir-birimizni tushunamiz.

Ular o‘z munosabatlarini qayta qurishga qaror qilishdi. Jungkook Liyaning rasm chizishga bo‘lgan ishtiyoqini qo‘llab-quvvatlashni boshladi. U hatto Liyaga yangi rasm asbob-uskunalarini sovg‘a qildi va uning ishlarini ko‘rgazmalarda namoyish etishga yordam berdi.

Birgalikda, ular yangi xotiralar yaratishdi, sayohatlarga chiqishdi, yangi joylarni kashf etishdi va bir-birlarini yanada chuqurroq tushunishdi.

Vaqt o‘tishi bilan, Jungkook va Liyaning munosabatlari mustahkamlandi. Ular bir-birlariga nisbatan hurmat va sevgi bilan yashashdi. Ularning hikoyasi shuni ko‘rsatadiki, hatto eng qorong‘i paytlarda ham, sevgi va kechirim orqali yorug‘lik topish mumkin.

*Shunday qilib, Jungkook va Liya o‘zlarining baxtli hayotlarini davom ettirishdi, bir-birlariga suyanch bo‘lib, kelajak sari qo‘l ushlashib borishdi.*