Mystery story
Tanishtiruv:Kim Chagiya 19 yoshda,maqsadi model bolish,juda shoʻx qiz va mehribon,ammo u model boʻlishni hohlasada sportni ham sevardi yetarlicha kuchga ega oʻzini himoya qiloladi yaqinda maktabni bitirdi,otasi bor onasi ham ammo Chagiyani haqiqiy onasi vafot etgan oʻgay onasini hurmat qilsada
ona demaydi
2ta akasi 1ta opasi 1ta singlisi va 1ta ukasi bor ochigʻi 2ta akasi va opasi radnoy ukasi va singlisi oʻgay onadan
Opasi--Kim Arin 21 yoshda
Singlisi--Kim Jennie 16 yoshda
Katta akasi---Kim Seokjin 27 yoshda
Kichik akasi---Kim Taehyung 25 yoshda
Ukasi---Kim seungmin 16 yoshda
Kim Chagiya---19 yoshda
Chagiyani oilasi yetarlicha boy oʻziga toʻq oiladan
Chagiya kechki ovqat uchun tayyorlanib pastga tushdi
Chagiya:hammaga hayrli kech
Chagiya doimgidek jiddiy edi
Dad:senga ham Chagiya
Chagiya bosh siltab joyiga oʻtirdi
Chagiya:Jennie qayerda
Mom:uni tobi yoʻq tusha olmas ekan
Chagiya:AERA!!!
Avt:Aera xizmatkor qiz)
Aera yugurib keldi
Chagiya:Jenniega kechki ovqatini yeydimi yoki yoq olib chiqib bering
Aera:hoʻp boʻladi xonim
Aeraa ketdi
Chagiya doimgidek jiddiy va eʼtiborli qiz edi
Arin:Ertaga nima qilmoqchisan
Chagiya: Ertaga ham oddiy kun oʻqishga boraman va qaytaman uyga kelib darslarimni qilaman va uxlayman tugadi
Dad:bolalar sizga habarim bor
Tae:hoʻsh qanday
Jin:qanaqa ekan
Dad:biz ketmoqchimiz bilasiz Shvetsiyada bir uyimiz bor oʻsha yoqga borib yashamoqchimiz
Arin: yaxshi fikr
Chagiya:ammo nega toʻsatdan shu yerda yashasangiz ham boladiku
Dad:Yoq u yerda qiladigan ishlarim ham bor shuning uchun ketyapmiiz
Chagiya:faqat oʻzingizmi
Mom:seungminni olib ketmoqchimiz
Chagiya: yaxshi
Tae:ertaga oʻqishingga bormaysan
Chagi: Sabab
Taehyung: shifoxonaga boramiz
Chagi:ammo men ancha yaxshiman
Taehyung:esingda yoʻqmi sen har oy borib davolanishing kerak.!
Chagi:toʻgʻri ammo men sogʻman menda hammasi joyida
Arin:borasan va davolanasan
Chagi: yaxshi
Hamma ovqatlanib boʻlishdi
Chagiya:hayrli tun
Chagiya va boshqalar xonasiga burilib ketishdi
Chagiya esa Jennieni xonasini oldiga kelib eshikni taqillatdi
Jennie:kiravering
Chagi kirdi ammo Jennie hech narsa yemagan edi
Chagi:Jennie hammasi joyidami nega bularni yemading
Jennie:yoq hammasi yaxshi shunchaki ishtaham yoq
Chagi Jennieni borib peshonasini ushlab koʻrdi
Chagi:issigʻing bor dorilar qayerda?
Jennie:meniki tugagan
Chagi:yaxshi
Chagi oʻzini xonasidagi qutini olib keldi va ichidan dori olib Jenniega tutqazdi
Chagi:mana suv borr mana buni ichib ol
Jennie: raxmat
Chagi bosh siltab qoydi
Chagiya:men kettim senga esa hayrli tun yaxshi dam ol
Jennie:hoʻp yana bir bora raxmat
Chagi: arzimaydi
Chagi chiqib ketti
Chagiya negadir faqatgina Jenniega yumshoq muomalada boʻlar edi
Hamma uxladi ammo Arin astagina pastga tushdi
Arin pastga tushgach hovliga chiqib darvozadan chiqib bir mashinaga oʻtirdi Ammo mashina yurmadi
Jk: yaxshiman nega chaqirding
Arin:men guruhimizdan ketmoqchiman
Jk:hazilmi bu
Arin:afsuski yoq
Jk:nima?nega ketasan?sababi bormi?yoki yigiting qarshilik qilyaptimi?biror muammo bormi?ayt oʻzim hal qilaman.!
Arin:yoq ularga emas qolaversa Sugani men bilan ishi yoq(yigiti)haligi ota onam chet elga ketishyapti shuchun endi toxtatmoqchiman
Jk:aqldan ozganmisan bunga ota onangni nima aloqasi bor
Arin:ular ketgach ularni ishlari menga qoladi yani dadam uyoqdagi ishlarini davom ettiradi bu yerdagi ishlar Tae akam bilan menga qoladi Jin akamni oʻz ishi bor yani aytmoqchimanki meni vaqtim 100dan 20 qoladi va bu foydasiz
Jk: mayli faqat chiqib ketma oʻzim seni ishlaringni davom ettiraman sen kelib tursang boʻldi
Arin samimiy jilmaydi
Arin:sen juda yaxshisan
Arin: hayr unda men ichkariga kiray
Jk:mayli hayrli tun
Arin mashinadan tushdi va uyga kirib ketti
Jk ham oz uyiga ketti
Jk va Arin sinfdoshlar boʻlishgan yani Jk ham Arin ham 21 yosh
Chagiya har doimgidek tayyorlanib pastga tushdi ammo oʻqish uchun tayyorlangandi chunki bugun kasalxonada boradi
Chagiya tushganda faqat Arin va uni ota onasi oʻtirardi
Chagiya:hayrli tong dada sizga ham xonim hayrli tong opajon
Dad Mom:senga ham
Arin:senga ham hayrli tong
Chagiya:sizlar qachon ketasiz
Mom:bugun soat 1da
Chagiya:ha hali ancha vaqt bor tayyormiszlar
Mom:ha hamma narsani yigʻib qoʻydik
Chagiya bosh irgʻab qoʻydi
Chagiya:AERA
Aera:ha honim eshitaman
Chagiya: dasturxon nega hali ham tuzilmagan
Tae:men aytdim
Chagiya:nima?
Tae:sen nonushta qilmaysan bilasanaa kasalxonaga ketyapmiz
Chagiya: dasturxon faqat men uchunmi ? qolganlar ham bor
Tae:Jennieni tobi yoʻq oʻzimiz bilan olvolamiz dadam va oyim nonushta qilishmas ekan Arin va akam birozdan song ketishadi
Chagiya: tovba qildim
Aera :ruxsatingiz bilan
Aera ketti
Chagiya:ketttik boʻlmasa
Tae: Jennieni chaqir
Avt:men sizlarga aytganman Chgaiyaga 2ta akasi va opasi radnoy ukasi seungmin va singlisi Jennie oʻgay
Chagiya Jennieni xonasini oldiga kelib eshikni taqillatdi
Jennie: kiravering
Chagiya:hayrli tong Jennie nega buncha oqarib ketting
Jennie:biroz mazam yoʻq uzr nonushtaga chiqolmayman
Chagiya:kettik biz kasalxonaga ketyapmiz seni ham olib ketaman
Jennie:mayli
Chagiya:tayyorlan hozir kelaman
Chagiya chiqib ketti
Jennie turishga zoʻrgʻa toqat qilib kiyindi
Birozdan song Chagiya kirib keldi
Chagiya: kettik
Chagiya Jennieni qolini ushlab oldi
Jennie opasini bu iliq mehri uchun dunyolardan kechishga tayyor edi chunki Jennieni hech kim Chagiyachalik tushunmaydi
Chagi va Jennie Taeni oldiga chiqishdi
Chagiya:kettik
Jennie Tae va Chagiya mashinaga chiqishdi
Chagiya asta-sekin boshi bilan mashina oynasiga suyanib, chuqur nafas oldi. U uchun bu yo‘l tanish edi. Har oy shu marshrut, shu kasalxona, shu hid va shu hislar… Faqat bugun bitta farq bor edi – yonida singlisi Jennie ham bor edi.
Tae jimgina mashinani boshqarar, nigohi yo‘ldan uzilmasdi. U, odatda, gapirishni yoqtirmasdi, ayniqsa, yo‘lda bo‘lsa. Lekin bugun mashinadagi sukunat boshqacha edi — og‘ir, boshi berk ko‘chaga kirib qolgan fikrlar kabi siqilgan. Jennie esa orqa o‘rindiqda hech kimga tegishmay, bir burchakda jim o‘tirardi. U doim shunday – ortiqcha gapirishni yoqtirmaydi, o‘zini begona qilib ko‘rsatadi, lekin baribir Chagiya va Tae unga singil deb qarashardi. Garchi u ularga o‘gay bo‘lsa ham, oilaning bir qismi ekanini inkor etish mumkin emas edi.
Shu payt tashqarida yomg‘irning birinchi tomchilari mashina derazasiga urildi. Chagiya asta jilmaydi. Yomg‘ir… Bu sovuq, shaffof tomchilar, yerni quchoqlab oqayotgan soylar – bularning barchasi unga qandaydir erkinlik hissini berardi. Yomg‘ir yog‘ayotganida hamma narsa jim bo‘lib qoladi, xuddi dunyo va uning muammolari bir necha soatga to‘xtagandek. U yomg‘irga tikilib, deraza yuzasidan sirg‘alib tushayotgan tomchilarni kuzata boshladi. Har biri pastga qarab o‘rlayotgan bu mayda jilg‘alar go‘yo uning yuragidagi og‘riqni yuvib ketayotgandek edi.
Mashinada hech kim gapirmasdi. Faqat yomg‘irning tinimsiz shovqini quloqlarga urilardi. Tae sekin ovozda radio yoqdi, lekin hatto musiqa ham bu sukunatni buzishga ojizlik qilardi. Chagiya ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.
— Hamma joying og‘riyaptimi? – Tae ohangdor, ammo biroz bezovtalik bilan so‘radi. Uning nigohi hali ham yo‘ldan uzilmagan edi, lekin tovushida unga bo‘lgan tashvish sezilib turardi.
— Yo‘q, hammasi joyida, – dedi Chagiya past ovozda. Uning ovozi eshitilar-eshitilmas bo‘lsa-da, yolg‘on gapirayotgani shundoq bilinib turardi.
Tae jim bo‘lib qoldi. U Chagiyani yaxshi bilardi. U har doim og‘rig‘ini yashirishga urinar, hech kimni ortiqcha tashvishga solishni istamasdi. Lekin bugun Tae hech narsa demadi. Balki u ham charchagandir. Balki u ham bu mavzuni ochishga jur’at qilmagandir.
Mashina kasalxona tomon harakatlanar, yomg‘ir tobora kuchayib borardi. Yomg‘ir ostida yo‘l ko‘z ilg‘amas darajada suzib borayotgandek edi. Chagiya derazadan tashqariga termilib, ichki olamidagi g‘am-g‘ussaga botdi. Hayot shunday g‘alati edi — ba’zida baxtning o‘zi yo‘qdek tuyuladi, ba’zida esa oddiy yomg‘ir ham tasalli bera oladi.
Avt: Chagiya Talassemiya kasalligiga chalingan yani u har oy 3 kundan davolanadi oyni boshi yetdimi uni hamma joyi ogʻrib boshlaydi uni kasalligi shunday
Chagiya ukoldan keyin shunchaki o‘rnidan turib ketmasdi. Unga har safar uch kunlik muolaja kerak bo‘lardi. Bu unga odatiy hol bo‘lib qolgan edi. Shifokorlar unga dori berishar, analiz olib, kuniga bir necha marta tekshiruvdan o‘tkazishardi. U esa bularning barchasiga sukut bilan, hech qanday norozilik yoki shikoyatsiz chidardi.
Ammo Jennie… U faqat bitta ukol olish uchun kelgan bo‘lsa ham, xuddi jarrohlik amaliyotiga tayyorlanayotgandek har safar asabiylashardi.
— Qaniydi, buni ertaga qoldirishsa, — deya shivirladi Jennie, qo‘llarini siqib. Uning ovozi titrardi, yonoqlari esa oqarib ketgan edi.
Chagiya uning qo‘liga qarab qo‘ydi. Barmoqlari qattiq qisilgan, bilinar-bilinmas titrayotgan edi. U boshini chayqadi.
— Bu faqat bir necha soniya davom etadi, Jennie. O‘zingni bunaqa qiynama.
— Sen tushunmaysan! — Jennie qattiq pichirladi. Uning yuragi go‘yo qafasga tushib qolgan qushdek g‘ala-g‘ovur qilardi. — Hamma ignalar bir xil emas! Ba’zilari og‘riqliroq bo‘ladi… Ba’zilari juda qalin bo‘ladi…
Chagiya chuqur nafas oldi va asta gapirdi, ovozida unga xos jiddiylik bilan birga yumshoqlik ham bor edi:
— Agar hozir shunchalik qo‘rqsang, bu vaqtni yanada uzun his qilasan. Ko‘zingni yum va oddiy narsa deb o‘yla.
— Oddiy narsa? — Jennie unga ishonchsiz qaradi. — Seningcha igna go‘yo yomg‘ir tomchisidek osongina o‘tib ketadimi?
— Agar boshqacha qarashni o‘rganmasang, ha, bu doim qiyin bo‘ladi.
Shifokor ukol tayyorlayotganida Jennie yelkasini ko‘tardi, xuddi butun gavdasi bilan orqaga chekinmoqchi bo‘lgandek. Ammo Chagiya unga jiddiy nigoh bilan qaradi. Jennie nafasini rostlab, qaltiragancha joyida qoldi.
Shifokor ignani olib kelarkan, Jennie ko‘zlarini yumib oldi, lekin ich-ichidan qo‘rquvi yanada kuchayganini his qilardi. Chagiya esa uni kuzatib turar, bu safar hech narsa demasdi. U bilar edi – hamma qo‘rquvini yengish uchun o‘z usulini topishi kerak.
Jennie ukol stolida o‘tirarkan, tizzalarini qattiq qisib oldi. Yuragi gupillab urardi. Shifokor ignani tayyorlayotganida, u seskanib, Chagiyaga qaradi.
— Men buni qila olmayman! — deya birdan sapchib o‘rnidan turdi Jennie.
— Jennie! — Taening jiddiy ovozi eshitildi.
— Yo‘q, men buni xohlamayman! — Jennie boshi bilan qattiq chayqadi. — Bu dahshatli bo‘ladi, men buni his qilyapman!
Shifokor xotirjam jilmaydi.
— Jennie, bu atigi bir necha soniya davom etadi. Juda tez tugaydi.
— Lekin og‘riydi! — Jennie seskanib orqaga tisarildi. — O‘tgan safar ham shunaqa deyishgan edi, lekin men butun kun qo‘limni qimirlatolmagandim!
Chagiya chuqur nafas oldi va jiddiy ovozda gapirdi:
— Jennie, o‘tir joyingga. Qancha uzoq tortishsang, shuncha qiyin bo‘ladi.
— Yo‘q! — Jennie deyarli yig‘lab yuboray dedi.
Shifokor yoniga kelib, ukol qilishga tayyorlanayotganida, Jennie beixtiyor qo‘lini tortib oldi.
— Jennie! — Taening sabrsiz ovozi yangradi.
— Meni qo‘ymanglar! — Jennie yana tisarildi.
Shunda Chagiya unga tikildi, nigohi jiddiy, lekin yumshoq edi. U Jenniening oldiga kelib, sekin qo‘lini ushladi.
— Jennie, — dedi u past ovozda. — Meni tingla. Bu tugaydi. Men shu yerda bo‘laman.
Jennie unga ko‘zlarini katta ochib qaradi. Ko‘z yoshlari chaqnab turardi. Chagiya sekin, lekin ishonch bilan davom etdi:
— Sen qanchalik ko‘p qo‘rqsang, bu shunchalik uzun davom etadi. Men oldingdaman. Nafas ol…
Jennie chuqur nafas oldi, lekin igna terisiga tekkanda butun tanasi titrab ketdi.
— AYY! — u ovoz chiqarib yubordi.
Qo‘lini tortmoqchi bo‘ldi, lekin Chagiya uni mahkam ushladi.
— Jim! — deya past ovozda gapirdi Chagiya. — Chidading. Endi tugadi.
Jennie qaltirab, ko‘zlarini yumdi. Bir necha soniyadan so‘ng shifokor orqaga chekindi va jilmaydi.
— Bo‘ldi.
Jennie entikib nafas oldi.
— Bu… bu… juda daxshatli edi…
Chagiya uning qo‘lini sekin qo‘yib yubordi va dedi:mana sen tiriksan
Jennie uning yuziga tikildi va oxiri yengil tortib kulib yubordi.
— Nega doim shunchalik jiddiy gapirasan?
Jennie qizarib ketgancha qo‘lini silab qo‘ydi, lekin baribir jilmayib turardi. Chagiya esa unga jiddiy qaradi va boshini bir oz chayqadi.
— Hali bunchalik kulgili gap aytganimni eslolmayman, — dedi u ohista.
— Chunki doim jiddiysan! — Jennie kulib, qo‘llarini yoniga qo‘ydi. — Balki ichingda menga nisbatan biroz yumshoqroq bo‘lish kerakligini tushunib yetayotgandirsan?
Chagiya unga bir qarash tashlab qo‘ydi, lekin hech narsa demadi.
— Jim bo‘ldingmi? Demak, to‘g‘ri gapirdim! — Jennie yana kuldi.
Tae esa bu suhbatni eshitib, boshini sarak-sarak qildi.
— Bo‘ldi, yetar, Jennie. Agar yana shunaqa shovqin ko‘tirsang, seni tashqariga chiqarib yuborishadi.
— Voy, oppa, unaqa deme! — Jennie yuzini burdi. — Men shunchaki... kayfiyatim ko‘tarildi.
— Sen har safar shifoxonada bo‘lsang ham shunaqasanmi? — deb so‘radi Chagiya yotgan joyidan.
— Yo‘q, albatta! O‘zim ukol olayotganimda, men juda jiddiy, juda bechora va juda ham... xuddi qiynoqqa solingan odamdek bo‘laman, — Jennie shikoyatomuz ovozda gapirdi.
Chagiya unga hech qanday izohsiz qarab turdi-da, keyin ko‘zlarini yumdi.
— Men endi dam olaman. Agar yana kulmoqchi bo‘lsang, iltimos, tashqariga chiq.
— Voy, sen... — Jennie ajablanib, keyin past ovozda kulib qo‘ydi. — Mayli, mayli, ertaga yana kelaman!
U shoshib chiqib ketarkan, Tae ham ortidan yurdi. Chagiya esa asta nafas olib, shiftga tikildi. Jennie... qachondan beri shunaqa shovqinli bo‘lib qolgan edi? Yoki u har doim shunday bo‘lgan, shunchaki Chagiya ilgari buning farqiga bormaganmidi?
Uy ichida odatdagidek tinchlik hukm surardi. Tae kurtkasini stulga tashlab, ohista cho‘zildi.
— Oxirgi paytlarda faqat shifoxonaga qatnashdan boshqa ishimiz qolmadi, — deb g‘udrandi u.
Jin telefonini chetga surib, divanda yastanib yotarkan, yelka qisdi.
— Yaxshiyam Chagiya bunday narsalarga e’tibor bermaydi. Bo‘lmasa, har safar "Meni deb shuncha ovora bo‘lishyapsiz" deb o‘zini noqulay his qilishi mumkin edi.
— Ha, u hech qachon bunday demaydi, — Tae kulimsiradi.
Oshxona tomondan choy hidi keldi. Arin choynakni sekin ko‘tarib, chashkalarga quya boshladi.
— Hammaga choy quyaymi? — deb so‘radi u.
— Ha, — Jin osmonga tikilgancha javob berdi.
Jennie esa bu suhbatga deyarli quloq solmasdan, yotoqxonaga kirib, karavotga o‘zini tashladi. U bugungi kunni o‘ylarkan, faqat shifoxonada bo‘lgan voqealar yodiga tushardi. Chagiya yana uch kun shifoxonada qolishi kerak edi. Bu unga g‘alati tuyulardi, chunki uyda har doim Chagiya bo‘lishiga o‘rganib qolgan edi.
Lekin hozir uy odatdagidek jimjit, sokin. Har kim o‘z ishi bilan band.
Biroz yotgach, Jennie karavotdan turdi va oshxonaga yo‘l oldi. Arin unga bir piyola choy uzatdi.
— Tinchimisan? — deb so‘radi u.
— Ha, — deb javob berdi Jennie, choyni olib. Keyin Tayega qarab jilmaydi. — Chagiya uchun ertaga yana boramiz-a?
— Albatta, — Tae unga qarab bosh irg‘adi. — U yerda yolg‘iz zerikib ketadi.
— Unga shunaqa tuyuladimi o‘zi? — Jin choydan ho‘plarkan, jilmayib qo‘ydi.
Tae yelkasini qisdi.
— Bilmasam, lekin u hech qachon nolimaydi.
Jennie jilmaygancha piyoladan choy ichdi. Hammasi joyida edi. Lekin qandaydir ichki his unga tinchlik bermayotgandek edi.
Uy ichi tinch, hatto haddan tashqari jimjit edi. Kechki ovqat tayyorlanmagani uchun hech kim oshxonaga yo‘lamadi, har kim o‘z ishi bilan band. Faqat tun, sukutga burkangancha, derazadan ichkariga asta sekin kirib kelardi.
Jennie zerikkanidan pastga tushdi. Zinapoyadan tusharkan, oyoq tovushlari xonaga taralgan yagona ovoz edi. Oshxonaga yetganda, stulga suyanib o‘tirgan Tae’ni ko‘rib qoldi. U nimagadir chuqur o‘yga tolgan, yuzida biroz charchoq aks etardi.
Jennie yengil nafas oldi va unga yaqinlashdi.
— Menga hozir ustozim qo‘ng‘iroq qildi, — Jennie yelkasini qisib qo‘ydi. — Ertaga maktabim borligini butunlay unutibman. Lekin o‘zimni yaxshi his qilmayotganimni aytdim, u esa baribir kelasan, deb turib oldi...
Tae xotirjam ohangda javob berdi:
— Ertaga emas, ertadan keyin borasan. Ertaga oxirgi ukoling bor.
Jenniening yuragi siqilib ketdi. Ko‘zlari katta-katta ochilib, boshini chayqadi.
— Yo‘q, yo‘q, yo‘q! — u hayajon bilan orqaga tisarildi. — Biz unga bunaqa kelishmaganmiz! Men ukol olmayman!
Uning ovozida vahima bor edi, nigohlari esa umidsizlik bilan Tae’ga qadalgan. Ammo Tae buni eshitib ham bezovtalanmadi, shunchaki yelkasini qisib, nigohini pastga qaratdi.Tae hech qanday hayrat yoki achinish ifoda etmay, o‘ziga xos sovuqqonlik bilan boshini egib, qo‘lidagi telefonini ko‘zdan kechirishda davom etdi. Go‘yo Jenniening noroziligini eshitmagan yoki bu uning uchun allaqachon hal qilingan masala edi.
Jennie esa joyida qotib qoldi. Yuragi gupillab urardi. Boshini asta silkib, lablarini tishladi.
— Tae... Iltimos... Men hozir ham o‘zimni yaxshi his qilmayapman... Yana ukol olsam, o‘lib qolishim mumkin...
Tae qotib qoldi, keyin og‘ir nafas oldi va unga qaradi.
— Lekin... Lekin bu juda og‘riqli! — Jennie qaddini rostlab, ko‘zlarida yosh bilan uning qarshisiga chiqdi. — Senga oson! Chunki sen ukoldan qo‘rqmaysan!
Tae unga hech qanday ta’sirlanmay, yana shunchaki telefoniga qaradi.
— Ha, qo‘rqmayman. Chunki u shunchaki igna.
Jennie jahldan tishlarini g‘ijirlatdi. Qo‘llarini musht qilib tugdi.
— Sen hech narsani tushunmaysan!
— Hm, shunaqami? — Tae yelkasini qisdi. — Unda shunday qilamiz... Ertaga ukol olmayman desang, o‘zing borib shifokorga ayt.
Jenniening ko‘zlari yanada katta ochildi. U endi butunlay qochib qutula olmasligini tushunib yetdi. Tae bo‘lsa, go‘yo bu oddiy bir qoidaga o‘xshab gapirayotgandi.
Jennie bilardi... U shifokor bilan yuzma-yuz bo‘lsa, oxir-oqibat ukol olishga rozi bo‘lishga majbur bo‘ladi. Chunki ularga yo‘q deyish deyarli imkonsiz edi...
— Yo‘q, men bormayman... — dedi u pichirlab, boshini quyi soldi.
Tae jilmaydi. Bu jilmayish juda yengil, hatto sezilar-sezilmas edi, lekin baribir Jennieni jahlini chiqardi. U lablarini tishlab, bir nuqtaga tikilib qoldi.
Bu adolatsizlik edi. U ukol olishni xohlamasdi. Hali ham ignaning og‘rig‘i, o‘sha muzday suyuqlik tanasiga kirganidagi yoqimsiz hisni eslab, ich-ichidan titrab ketdi. Lekin...
Shu nom ongida chaqnagan zahoti, yuragi siqildi. U bugun ham ukol olgan edi. Hatto bir marta ham shikoyat qilmay, shunchaki bir nuqtaga qarab o‘tirgan edi. Agar Chagiya bunga chiday olsa... u ham chiday olishi kerak.
Jennie yutindi, qo‘llari sezilarli darajada titrayotganini payqab, ularni musht qilib tugdi. Keyin asta, past ovozda gapirdi:
Tae unga qiziqib qaradi, chunki Jennie odatda bunchalik tez taslim bo‘lmasdi.
— Aniqmi? Yana yig‘lamaysanmi?
Jennie keskin unga qaradi, yuzida qattiq qat’iyat aks etardi.
— Yig‘lamayman, — dedi u, so‘zlariga o‘zi ham ishonishga harakat qilib.
Tae bir muddat jim qarab turdi, keyin yengil bosh irg‘adi.
— Xo‘p, ertaga seni o‘zim olib boraman.
Jennie churq etmadi, shunchaki o‘girilib, zinapoya tomon yurdi. Ammo yuragi joyida qattiq urayotgan edi. U yana igna og‘rig‘ini his qiladi... Lekin bu safar bu faqat o‘zi uchun emas. Chagiya uchun edi.
Ertasi kuni tong odatdagidek osoyishta boshlandi. Jin allaqachon kiyinib, ishga ketishga tayyorlanayotgan edi. Arin ham jiddiy qiyofada hujjatlarni ko‘zdan kechirib, ularni tartibga solardi. Ular har doimgidek ish bilan band, chunki otalarining kompaniyasini boshqarish oson emas edi.
Tae esa oshxonada nonushta qilib o‘tirardi. U stolga tirsak qo‘ygancha sekin choyini ho‘plab, deraza ortidagi havoga qaradi. Havo biroz bulutli edi, ehtimol, yana yomg‘ir yog‘ar.
— Jennie hanuz uyg‘onmadi-mi? — deb so‘radi Jin, soatini tekshirib.
— Yo‘q, — deb javob berdi Tae. — Hali ham karavotda o‘ralashib yotgandir.
Arin hujjatlarini yig‘ishtirib, o‘rnidan turdi.
— Menga kechikish mumkin emas, sizlar Chagiyadan xabar olinglar.
— Albatta, — Tae bosh irg‘adi.
Jin ham stolga hujjatlarni qo‘ydi va soatiga qarab oldi.
— Men ham chiqishim kerak. Kompaniyada bugun majlis bor.
Arin va Jin ketishdi, uy esa yana tinchib qoldi. Tae asta choyini icharkan, Jenniening ovozini eshitdi.
Uning bu qichqirig‘idan darhol anglash mumkinki, u hozir juda shoshayotgan yoki yana biror narsaga norozilik bildirmoqchi. Tae bosh chayqadi va unga qarab yura boshladi.
Jennie hammom eshigidan boshini chiqarib, duduqlana boshladi.
— Ha, — Tae beparvo javob berdi.
— Voy, voy, voy! — Jennie shoshib, sochlarini taray boshladi. — Chagiya men kelishimni kutayotgan bo‘lsa-chi?!
— U kutayotgani aniq, lekin sen shunchalik shoshilmasang ham bo‘ladi, — Tae kulimsiradi.
Jennie unga yomon qarash qilib qo‘ydi va tezda kiyinib oldi.
— Ha-a, — Jennie stol ustidan ro‘molchasini olib, hamyoniga soldi.
— Mana bu yerda! — Jennie telefonini silkib ko‘rsatdi.
— Tayyor bo‘lsang, ketdik, — Tae kalitni oldi va tashqariga yurdi.
Jennie shoshib uning ortidan chiqdi. Bugun Chagiya bilan yana uchrashishini o‘ylab, o‘zini ancha tetik his qilayotgandi. Lekin u shifoxonaga borgach, hammasi yana o‘zgarishini hali bilmasdi...