𝐌𝐈𝐍𝐄
— Men hamma narsa uchun nimadir olishga o'rganganman! Masalan, senga Mers olib bersam... men uchun o‘z Mersingni yechasanmi?
Shu so'zlar bilan uning belidan ushlab, kiymi orasiga qo'lini kiritib, ichki kiyim ipini barmoqlari bilan o‘ynay boshladi.
— Jungkook, kam uxlaganingiz sizni butunlay aqldan ozdiribdi, — dedi qiz, uning qo‘lini asta chetga surarkan. Nigohini yigitning yuziga qadab, xuddi bir ahmoqqa qaragandek kulimsiradi.
— Nazarimda, ishni bir chetga qo‘yib, bir oz dam olganingiz yaxshiroq bo‘lardi.
Jungkook yaxshi bilardi: hozir ularning ikkalasi ham xohlagan taqdirda ham, o‘zi haqiqatan istagan ishni* qila olmasdi. Shunga qaramay, hech bo‘lmaganda qizning iforiga to‘yib, bag‘ridan biroz taskin topishi mumkin edi.
— Mayli, buguncha mersing o‘zingda qolsin, — dedi u sokin ohangda, Soolinni ortiga og‘dirib, orqasidan mahkam bag‘riga bosarkan.
— Hademay tong otadi, — dedi Soolin yengil kinoya bilan. — Nima, uxlamoqchimisiz? Men hazillashgandim. Ishingizga boring, menga mashina olib berish uchun ko‘proq ishlashingiz kerak, janob Jeon.
Jungkookning quchog‘ida, kuchli qo‘llariga qattiq oralgan holda, so‘zlarini zo‘rg‘a chiqarib gapirdi qiz.
— Ohirgi paytlarda juda ham mahmadona bo‘lib qolyapsan,
— Bo'ldi jim yot — bag‘ridagi Soolinning ortiga* yengil tarsaki tushirdi. — Senga to‘yib olay, keyin ketaman.
Kichikgina jazo olgan Soolin lablarini shishirib, qovog‘ini osgancha jig‘ibiyron bo‘lib yostiqqa yuzini yashirdi. Arazlab olsa ham, Jungkookning bag‘ridan chiqishni istamasdi. Bir zum o‘tib, hafsalasi pir bo‘lgan boladek ko‘zlari ohista yumildi va asta-sekin uyqu domiga cho‘kdi.
Jungkook esa qizning bolalarcha injiqligiga jilmayib qo‘ydi.
•
•
•
•
•
•
Quyoshning mayin nurlari derazadan sirg‘alib kirib, Soolinning oppoq yuzlarini erkalab silardi. Tong allaqachon o‘tsa-da, u go‘yo vaqtning o‘tishini sezmas, tushlik chog‘iga qadar ham uyqu bag‘rida qolishni afzal bilardi. Ko‘zlarini ochishni istamay, yuziga tushayotgan nurlarni erkalash emas, bezovtalikdek qabul qilib, yuzini yostiq ostiga chuqurroq yashirdi. Go‘yo quyosh ham uni uyg‘otishga qodir emasdi — qiz orzular qo‘ynida sokinlikni tark etishni istamasdi.
Tongga yaqin uyquga ketgani bois, Soolinning uyqusi hamon to‘ymagan edi. Xizmatkorlar esa uni uyg‘otolmay halak. Unga qattiq gapirish yoki bezovta qilishga hech kim jur’at eta olmasdi, chunki qiz erkalik qilib jahl qilsa, ovqatlanmay qo‘yishi mumkin, bu esa Jungkookning qulog‘iga yetib borsa, o‘zlari baloga qolishlaridan cho‘chishardi. Shu bois, quyoshning charaqlab chiqqan nurlari yordam beradi, degan umidda pardalarni ochib yuborishgan. Ammo ko‘rinib turibdiki, bu ham samara bermadi — qiz go‘yo tongni emas, o‘z orzularini bag‘riga singdirib, uyqu domidan chiqishni istamasdi.
Soat tushlikdan o‘tib, ikki-uchlar atrofida, odatda bu paytda mutlaqo kelmaydigan mashina hovliga kirib to‘xtadi. Dvigatelning og‘ir shovqini darhol butun hovlini tutib, xizmatkorlarning qulog‘iga yetdi. Ular esa bu jarangdan Jungkookning kelganini darhol payqab, shoshib-pishib uni kutib olishga hozirlanishdi.
Tongga yaqin Soolinni uyquga yotqizib, o‘zi ishga yo‘l olgan Jungkook kun davomida ishlari bitib-bitmasidan yana qaytib keldi. Hizmatchilardan qiz hali ham uyg‘onmaganini eshitishi bilanoq qadamlarini bevosita Soolinning xonasiga qarab yo‘naltirdi.
Honaga kirar ekan, yopinchiqqa burkanib, pahmoq o‘yinchog‘ini bag‘riga mahkam bosgancha dunyoni unutib miriqib uxlayotgan kichik jussali qizchani ko‘rib, Jungkookning ichidagi charchoq ham, asab ham bir zumda tarqaldi. Yuzida esa beixtiyor mayin, mehr aralash bir tabassum paydo bo‘ldi.
Jungkook ham asta yotoqning bosh tomoniga joylashdi. Barmoqlarini Soolinning mayin, ammo betartib sochlari orasidan ohista yugurtirar, taralganday qilib silardi. So‘ng egilib, yuzini qizning bo‘yniga bosib, chuqur nafas oldi — uning beg‘ubor hidini ichiga singdirgandek. Ammo Soolin hali ham miq etmasdan, sokin uyquda davom etardi. Ha, bu qizning uyqusi rostdan ham qattiq edi...
Bu holat Jungkook uchun yangilik emasdi. U allaqachon Soolinning qattiq uyquga berilishidan xabardor edi va bu odat unga faqat foyda keltirardi. Kam uxlagani uchun kechalari ko‘pincha qizni kuzatib o‘tirar, mayin erkalashdan, bag‘riga bosib, lablaridan o‘pib olishdan o‘zini tiyolmasdi. Soolin esa har safar don qotgandek, hech narsani sezmay, uyquning bag‘rida qolaverardi.
— Shuncha uxlaganing yetar, uyg‘on, — dedi Jungkook qitmirona ohangda, qizni uyg‘otishga urinarkan.
Bir necha marta mayin teginishlari va qitiqlashlaridan so‘ng nihoyat Soolin injiqlanib, zo‘rg‘a bir ko‘zini ochdi.
Ammo kutilgan natija bo‘lmadi — u yana aylanib, yostiqqa boshini qo‘yib, yotoqning narigi burchagiga o‘rnashib oldi.
— Shundaymi demak?.. — Jungkookning ko‘zlari chaqnab ketdi. Bir zumda qizning ustiga chiqib olib, uni qattiq-qattiq qitiqlay boshladi.
— Jungkook, bas qiling, qo‘yib yuboring! — qiz qichqirib, g‘inshidi.
— Juda ko‘p uxlading. Qani, uyg‘on, qaragin, men qaytdim. Nega turmayapsan? — dedi Jungkook uning qulog‘i ostida.
— Yana biroz… uxlayy… — dedi Soolin ko‘zlarini yumib olib, charchoq aralash ovozda.
— Yo‘q bo‘lmaydi, quyoncham, — Jungkook mayin ohangda gapirar ekan, Soolinning yumilgan ko‘zlari va shaftolidek yonoqlaridan erkalab o‘pib qo‘yardi.
— Turmayman, keting, — dedi Soolin, battar injiqlanib.
— Hop, unda sovg‘ani unut, — dedi Jungkook qasddan ohangda.
— Qanaqa sovg‘a? — qiz birdaniga ko‘zlarini katta ochib, uning yuziga tikildi.
— Aytmayman. Hozir turmasang, umuman sovgasiz qolasan, — dedi Jungkook mayin jilmayib.
— Ufff… turdim, — dedi Soolin hafsalasizgina va zo‘rg‘a o‘rnidan qo‘zg‘alib, yuvinish xonasiga kirib ketdi.
Ortidan esa Jungkookning ovozi yangradi:
— Tezroq bo‘l, yana ichkariga kirib o‘sha yerda uhlama!
Besh daqiqada yuvinib chiqqan qizni ko‘rib, Jungkook qo‘l soatiga qaradi.
— Qani, avval nonushta qilasan, keyin esa garajga...
— Garajga?! — Jungkook gapini tugatib ulgurmasidan, Soolinning hayajondan ko‘zlari kattalashib, xuddi o‘ylagan narsasini ilg‘agandek qichqirib yubordi.
— Hoy, avval ovqatlanib ol! — deb chaqirdi Jungkook.
Ammo qiz uning gapini eshitmagandek, otilib chiqib garaj tomon yugurdi.
Quloqsizligidan hafsalasi pir bo‘lgan Jungkook esa ko‘zlarini yumib ochdi-da, qo‘lini shim cho‘ntagiga tiqqancha xotirjam qadamlar bilan ortidan ergashdi.
Garajga yetib kelganida, Jungkook Soolinning eshikni ocholmay chiranib turganini ko‘rib jilmaydi. O‘zi pult yordamida tugmani bosishi bilan eshik asta ko‘tarila boshladi. Shoshqaloqligidan sabrsizlanib turgan qiz esa darhol ichkariga yugurib kirdi.
Garaj chiroqlari yonishi bilan ichkaridagi manzara Soolinning ko‘zlarini chaqnatib yubordi.
— Bu seniki. Hosh, yoqdimi? — dedi Jungkook muloyim jilmayib.
Qiz qarshisida turgan ikkita mashinadan ko‘z uzolmay qoldi. Biri — kichik hajmdagi pushti mashina, uning ortida esa kattaroq, salobatli avtomobil turardi.
— Ikkisini ham olaman! — dedi u shoshgancha, xuddi o‘yinchoqlarini tanlayotgan boladay.
Darhol yugurib borib pushti mashinaga o‘tirdi. Qiziqish bilan ichini ko‘zdan kechirarkan, birdan qichqirib yubordi:
— Jungkook, qarang! Bu yerda ismim ham yozilgan ekan! — dedi u zavqdan chaqnagan ko‘zlari bilan, eshik ustiga yozilgan harflarni qo‘llari bilan ko‘rsatib.
Soolin kichkina mashina bilan bir oz o‘ynab ko‘rgach, kattasiga qarab yurdi. Jungkook esa cho‘ntagidan pultni chiqarib, mashinaning eshigini ochdi. Qiz uning qarshisiga kelib:
— Mashinamning kalitini bering, — dedi.
Jungkook qo‘llarini cho‘ntagiga tiqqancha jilmaydi:
— Hozir emas. Bunga hali erta. Kichigini haydab tur. Bir oz katta qiz bo‘lsang, keyin beraman.
— Yo‘q, men hozir haydab ko‘rmoqchiman, — dedi qiz qaysarlik bilan.
— Qaysarliging o‘tmaydi, baribir ruxsat bermayman. Men uchun sening xavfsizliging birinchi o‘rinda. Buni senga avval ham aytganman, to‘g‘rimi?
Soolin labini shishirgancha burilib mashinasiga o‘tirdi. Salonda o‘tirgancha har bir tugmachasini, har bir burchagini qiziqish bilan ko‘zdan kechirdi. So‘ng jilmayib:
— Jungkook, ikkalasi ham chindan ajoyib ekan, — dedi.
Eshik yonida sukutda, nimanidir kutgandek tikilib turgan Jungkookga qaradi. Mashinadan sakrab tushib, yugurib borib uning bag‘riga o‘zini tashladi. Qiz unga mahkam yopishib, boyniga osildi.
— Jungkook, katta rahmat! Sovg‘a menga juda juda juda yoqdi. Sizni yaxshi ko‘raman! — dedi u entikib.
So‘zlari tugashi bilan Soolin uning yuzidan yengilgina o‘pib qo‘ydi.
Jungkook yana uning shaftolidek yumshoq yanoqlariga labini bosdi. Ammo bu galgi o‘pich uzoqqa cho‘zilmadi — Soolin yonoqlarida Jungkookning sekin botayotgan tishlarini his qilishi bilan ko‘zlari kattalashib ketdi va shoshib yuzini chetga oldi.
Jungkook yengil kulib, uni qayta bag‘riga tortdi. Yuzini qizga yaqinlashtirar ekan, Soolin shoshgancha ikki qo‘li bilan yuzini berkitib oldi.
— Qani, och ... tishlamayman, — dedi Jungkook kulimsirab.
— Yo‘q, siz doim shunday deb aldaysiz, — dedi Soolin, lablarini cho‘chchaytirib, yuzini panalashda davom etarkan.
— Solma, Soolin, senga hozir mumkun emas!
Jungkook shoshilib yetib kelguncha, Soolin qo‘lidagi shokoladlarni tezda og‘ziga soldi.
— Tashla, dedim! — dedi u keskin ovozda.
Soolin boshini chayqab, qo‘llari bilan og‘zini berkitdi.
— Och og‘zingni!
U Soolinning qo‘llarini ajratdi, ohangida buyruq barq urardi.
— Yutib yuborma, tashla!
Qizning lunjlari shishgan, og‘zi shokoladga to‘la edi.
Jungkook bir lahzaga to‘xtadi, so‘ng yengilgina bosh irg‘ab:
— Demak, shunday...
U Soolinni o‘ziga tortdi va lablarini to‘satdan qizning lablariga bosdi. Soolin dong qotib qoldi, keyin uni itarishga harakat qildi, ammo Jungkook uni yanayam o'ziga mahkamroq tortdi, til yordamida shokoladni og‘zidan olib oldi.
So‘ng biroz chekinib, lablarini yalar ekan, shivirladi:
— Juda... shirin~
— Yanoqlarimni tinch qo'ying! — dedi Soolin norozi ohangda.
— Ho‘p, — Jungkook mayin kulib javob berdi-da, kutilmaganda uning ikki qo‘lini yuzidan tortib olib, lablariga yopishdi. Qiz tipirchilab qarshilik qilayotgan bo‘lsa-da, yigit uni chuqur o‘pib, dam pastki, dam yuqori labini qattiq shimib, tishlarini ham botirib qo‘yardi. Har bir tortqisi bilan Soolin yanada chorasizlanib, nafas yetishmasligi boshlandi.
Shu payt Jungkook nihoyat uni qo‘yib yubordi. Soolin bo‘lsa betartib, tez-tez nafas olar ekan, Jungkookning ko‘ksiga mushtlab urardi.
— Yanoqlaringga tegmadim-ku, unda bu qanday norozilik, shaftoli-yanoq erkatoy quyoncham? — dedi Jungkook qitmirona jilmayib.
— Kiyinib chiq, seni tashqarida kutaman. Bir joyga boramiz, — dedi Jungkook sokin.
— Rostanmi? — dedi Soolin, ko‘zlari birdan quvonchdan chaqnab, arazini ham unutdi.
— Hozir! Tezda tayyor bo‘laman! — qizning ovozi quvnoq, hatto biroz erkalik aralash yangradi.
Shunday deb, Soolin yugurgancha ichkariga kirib ketdi.
Jungkook esa qizning ortidan qarab turar, labining bir chekkasi beixtiyor kulimsirab qo‘yardi. Uning shoshqin qadamlarida bolalarcha quvonch, beg‘uborlik bor edi.
— Meni qizim katta bo‘lyapti… — dedi Jungkook sokin, ortidan qarab qolarkan.
Uning ovozida faxr ham, bir oz qayg'u ham bor edi. Chunki ich-ichidan u hali bu qizning bolalarcha beg‘ubor erkaligidan mahrum bo‘lishini istamasdi. Soolinning shoshqin qadamlari, yuzidagi samimiy chaqnash, har bir mayda quvonchi Jungkook uchun dunyodagi eng katta boylik edi.
Pardalari kun yorug‘ini butkul to‘sib qo‘ygan xona zim-ziyo edi. Qorong‘ulik burchaklarga chuqur o‘rnashgan, faqatgina markazdagi stol ustida yonib turgan xira lampa atrofga zaif nur sochib, bo‘sh qadahni yana ham mungliroq ko‘rsatardi.
Stol yonida o‘tirgan yigit qadahni yana to‘ldirib, mastlikka bo‘yin egarkan, uning atrofidagi jihozlar ham o‘z egasi kabi sovuq, ammo viqorli bir qiyofaga ega edi.
Shu payt xona eshigi asta ochildi. Qorong‘ulikni yorib kirgan nozik nurlar bilan birga poshnali tuflining jarangdor tovushi ham eshitildi.
— Kel, Soyun.
Yigit unga qaramay turib ham kimligini darrov bildi. Chunki bu xona eshigini ogohlantirmay ochishga faqatgina Soyun jur’at etardi. Hizmatchilar esa u chaqirmasa soyasini ham ko‘rsatmasdi. Qolaversa, undan hol so‘raydigan, yonida bo‘lishga qodir yagona inson ham Soyun edi.
— Senga ham quyaman.
U og‘ir harakat bilan o‘rnidan turdi, javondan yana bir qadah oldi va yana kursiga qaytib o‘tirdi. Mastlikdan ozgina loqayd ohangda bo‘lsa-da, qadahni to‘ldirib qizga uzatdi.
— Kayfiyatingdan sezish qiyin emas, ishlaring rejadagidek ketyapti.
Soyunning nigohi yalt etib unga qaradi. Yigit esa jilmayib, tasdiq ma’nosida qadahni ko‘tardi.
Soyun qadahni qo‘liga olar ekan, stolda betartib sochilgan suratlar ko‘ziga tashlandi. Bir nechtasini olib sinchkovlik bilan ko‘zdan kechirdi. Bir mahal lablari kulgiga yoyildi.
— Rostdan ham Janob Min shularni chin deb o‘yladimi? — dedi u istehzo bilan.
— Men uni bunchalik ahmoq deb o'ylamagan edim. Uni ko‘ndirish uchun ancha vaqt va mashaqqat kerak bo‘ladi, deb o‘ylagandim. Ammo qarangki, Jungkookning soxta rasmlari, to‘qib chiqargan tuhmatlarim — hatto uning narkomanligi, ayollar bilan yurishi haqidagi yolg‘onimga ham so'zsiz ishondi.
Shu so‘zlardan so‘ng Frensis xonani larzaga keltirib kulib yubordi. Kulgusi qorong‘u devorlarda aks-sado berib, xuddi yana bir qudratli kuch soyasi bu xonaga kirib kelgandek taassurot qoldirdi.
— Demak, hammasi tugashiga oz qoldi? — dedi Soyun sokin, ammo xavotir aralash ohangda. Uning ko‘zlari beixtiyor Frensisga qadalgandi, xuddi qalbidan tasdiq izlayotgandek. — Shu ishlar yakunlansa, biz bu yerlardan ketamiz, to‘g‘rimi?
Frensis unga qarab jim qoldi. Nigohida qorong‘u, ammo qat’iy bir ishonch bor edi. So‘ng qadahni asta stolga qo‘yib, Soyunning yoniga yaqinroq o‘tdi.
— Vada beraman, — dedi u, ovozidagi sovuqqonlikni yashira olmagan holda. — Qasosimni olishim bilan hammasi tugaydi. O‘sha paytdan boshlab biz yangi hayot boshlaymiz….
Soyun lablarini tishlab, ko‘zini chetga olib qochdi. Yuragida esa ikki xil tuyg‘u urushardi: Frensisning va’dasiga ishonib orzu qilishmi yoki bu qasos yo‘li abadiy zulmatga sudrab ketishidan qo‘rqishmi…
Zinalardan sakrab-sakrab, o‘ynab tushayotgan Soolinning kayfiyati osmonida edi. Pastda o‘tib ketayotgan xizmatkor uni ko‘rib, ko‘zlari kattalashib ketdi:
— Kichik honim, iltimos, ehtiyot bo‘ling, yiqilib tushasiz-ku!
— Menga hech narsa qilmaydi! — dedi Soolin kulgancha yana bir pog‘onadan sakrab tusharkan.
— Jungkook qayerda? — so‘radi u xizmatkorga yuzlanib, ko‘zlari chaqnab.
— Janob Jeon sizni tashqarida kutayotgan edilar, — dedi xizmatkor muloyimlik bilan.
— Yaxshi! — deya shoshib tashqariga yugurdi qiz.
Hovliga chiqqach, qora kostyum-shimda viqor bilan turgan uzun bo‘yli, katta gavdali yigitni ko‘rib, “Voy, Jungkook ham birpasda kiyimini almashtirib olibdi-da,” degan hayol bilan bir zumda uning oldiga chopib borib, orqasidan sakrab bo‘yniga osildi.
Soolin yigitning ortidan bo‘yniga osilib, mehr bilan quchoqlarkan, shodon ovozda:
Ammo gapi tugamasidan, orqasida qattiq siqib ushlagan baquvvat qo‘l kiyimidan mahkam g‘ijimlab, uni keskin orqaga uloqtirdi.
Qizning nozik gavdasi yerga zarb bilan urildi. Og‘riqdan tishini tishiga bosib, zo‘rg‘a o‘zini anglab, asta turishga harakat qildi. Unga kim bunday qilganini bilish uchun qarar ekan hayrat va qo'rquvdan ko'zlari kattalashdi.
— J... Jungkook... m... men...
Qiz Jungkookni emas, qo'riqchini quchoqlaganini endi tushunib yetgandi va buni Jungkook o'z ko'zlari bilan guvohi bolgandi.
Jungkook yerda chalqancha qolgan qizni bo‘ynidan changallab, qopollik bilan sudray boshladi. Uning qo‘llari Soolinning nozik yoqasini yulqib, go‘yo g‘azabining butun og‘irligini unga yuklayotgandek edi.
— Jungkook, iltimos... m-menii eshiting... — qizning ovozi titrab chiqdi.
— OVOZINGNI O‘CHIR!!! — deb bo‘kirib yubordi Jungkook, ovozida nafrat va g‘azab bilan.
Qiz yura olmay sudralib yiqilar, tizzalari polga urilar, yig'laganidan sochlari yuziga yopishib ketardi. Ammo Jungkook hech narsaga e'tibor bermay zo‘rma-zo‘raki yotoqxona tomon sudrab borardi.
Soolin esa tipirchilagancha oyog‘ini tirab yurishga urinardi, qo‘llari esa Jungkookning sochiga botib ketgan qo‘lini ushlab, ozgina bo‘lsa-da yengillik izlayotgandek tirishar edi.
Honaga kirgan Jungkook qizni qo‘pol ravishda yotoqqa uloqtirdi.
— Oyoqlaringni sindraman !!! Mana shu yerni qabring qilaman Soolin !!! — Jungkook so'kingancha yotoqda oyoqlarini yig'ib olgancha unsiz yig'layotgan qizga qarab battar asablari qo'zirdi..
— Yig'lama !!! Uningni chiqarma...uxlaa !!! — Jungkook qatiiy gapirdi..Ayni paytda 16 yoshli sevgilisi qanday boshqa erkakni quchoqlab olganini o'ziga o'zi tushuntirishga urungancha asabiy xonani aylanardi..
— Ikkingiz o'xshaysizlarku.. — Soolin boshini ko'targancha ohista ming'irlar ekan Jungkookning ko'zlari yaltillab ketdi.
— Yaxshi demak meni adashtirmaydigan bo'lasan !!! — Jungkook yotoqdagi qizni oldiga chiqqancha hali toliq rivojlanmagan ko'kraklarini kafti bilan qattiq ezdi...