𝐌𝐈𝐍𝐄
Episode 26
— Yaxshi demak meni adashtirmaydigan bo'lasan !!! — Jungkook yotoqdagi qizni oldiga chiqqancha hali to'liq rivojlanmagan ko'kraklarini kafti bilan qattiq ezdi...
Honada qizning qichqirig‘i yangradi. Soolin uning ustida vahshiylarcha yopishib, kiyimlarini yecha boshlagan Jungkookdan o‘zini qutqarishga urinardi. Ammo barcha urinishi befoyda, qo‘llari qaltirab tisarilar, lekin Jungkookning kuchli qo‘llari uni yana o‘ziga tortardi.
— J… Jungkook… iltimos, kechiring… boshqa qilmayman…
Qizning ovozi yig‘idan bo‘g‘ilib, duduqlangancha bir-biriga ulanmay qolardi. Jungkookning esa g‘azabdan ko‘zlari qonga to'lgan, qulog‘i hech narsani eshitmasdi. U kiyimlarini pala-partish yechib, bir zumda Soolinning ustidagi ko‘ylagini qo‘pol harakat bilan yulib oldi.
Bu manzara Soolinning hushini o‘g‘irlay boshladi — yuragi qo‘rquvdan hapriqar, nafas olishiga ham imkon bermasdi. Faqatgina ichki kiyimda qolganini anglaganida ko‘zlari kattalashdi. U qo‘llari bilan tanasini berkitib, oyoqlari bilan Jungkookni tepishga urinib qochmoqchi bo‘ldi.
Ammo tartibsiz yoyilgan mayin uzun sochlaridan qo‘pol kuch bilan ushlab qolgan Jungkookning qo‘llari uni yana o‘sha joyga mixlab qo‘ydi — qochib qutulishga hech qanday imkon qoldirmay.
Soolin tipirchilab, oyoqlarini qimirlatar, ammo shuncha zarbadan zarracha qimirlamagan Jungkookning jiddiyligi, qizning yig'idan shishgan yuzidagi ifodadan ham oshib tushdi.
—M...men ... — qiz duduqlandi, tanasini esa, noaniq titroq bosdi va muzdek ter, uning qanchalik qo'rqayotganini bildirardi.
Jungkookning nimjongina guli, ko'zini uning ko'zidan uzmadi va birdan kuchli mushaklarga boshini qo'yib, butun tanasiga erkinlik berdi va hushini yo'qotdi.
Bu holni ko'rgan Jungkook biroz asabiylashdi, ammo buni hatto hushsiz bo'lsada, uni sezmay yotgan sevgilisiga bildirmay, yotoqning bir burchagiga qo'ydi va chakkasidagi soch tolasini, uzun va tomirlar bo'rtib chiqqan barmoqlari ila ortga qilib, qizning yuzini ko'zdan kechirdi va pichirladi.
—Gul yaproqlaridanda, nozik gulim, sevgan farishtam... — uning yuzidagi sezilmas tabassum, ko'rkamligidan dalolat bergandek turardi, ammo buni sevgilisi his qilolmayotgani uchun, ichida biroz asabiylashdi, lekin, bu bir lahzalik his edi.
U salobatli qadamlari bilan, bir burchakdagi kreslodan joy oldi va bir zum ham, atayin ko'rpa bilan yopilmagan qizning oppoq yalang tanasidan ko'z uzmadi.
Qiz tinmay qimirlashidan sezilib turibdiki, uning ayyorona yolg'oni, hatto jahldor yigitni ham ortda qoldirib, aldashga muvaffaq bo'ldi.
—jahlim chiqqani sababli nobud bo'lgan, har bir hujayram uchun tovon to'laysan, kichik yolg'onchim. — u pichirladi, ammo buni sezdirmay o'rnidan turib, asta sekinlik bilan yotoqqa yaqinlashdi va qizning nozik ich kiyim ipini asta tortib, qo'yib yubordi.
Xonadan esa, sezilarli ovoz chiqdi va ayni damda qizning, tanasida biroz titroq sezildi. Jungkook yana bir bor, ko'rsatkich barmog'i bilan ich kiyimni pastroqqa surdi, ammo qizning nozik qo'llari bu barmoqni ushlab, o'ziga ko'rpani tortib oldi.
—Qasam ichaman, bundan so'ng, begona erkakka teginish tugul, gapirsam, o'sha zahotiyot til tortmay o'lay Jungkook... Kechiring meni... — qizning keskin baqirib, yig'lash tovushi, huddi yosh bolani eslatib, qarshisidagi yigitni kulgusini biroz chiqardi, ammo kulmadi, hatto gapirmay jim turdi ham. Bu ifodani ko'rgan qiz, yana o'zini oqlashga tushdi va Jungkookga pora taklif qilgandek gapirdi.
—Xohlasangiz, labingizdan, yuzingizdan, bo'yningizdan o'pishim mumkin, quchoqlashim mumkin, bu safar kechiring meni.
U ikki qo'li bilan, Jungkookning bir qo'lini tutgancha, yotoqqa qarab endi yig'lashga shaylandi, lekin Jungkook qo'lini olib, egnidagi oq ko'ylak bilan qizning tanasini yopib, erkaladi.
—Sen kechirim so'raysan-u men kechirmaymanmi shumtaka? Kelaqol o'zimga.
Uning bahaybat tanasi, qizning nimjonligini olgandek, butunlay quchoqladi va Soolin yotoqda erib ketgandek bo'ldi.
Bir qancha vaqt davomida Jungkook Soolinni bag‘riga bosgancha yotar edi. Vaqt o‘tgan sari Soolin zerikishga ham, yuragi siqilishiga ham ulgurdi. Jungkook esa go‘yo dunyodagi eng qulay joyni topgandek, uning mayin tanasiga butunlay egalik qilganicha, og‘irligini tashlamasdan, ko‘zlari yumuq holda yotardi.
— J… Jungkook~
Soolin oxiri chidolmay pichirladi.
Jungkook esa ko‘zlari yumuq holda javoban bo‘g‘iq ovozda g‘uldirab qo‘ydi.
Yaqinda rashk olovida yonib, qizni biror narsa qilib qo‘ymaslik uchun jahldan “uxla” deb baqirganini eslab, hozir esa deyarli uxlab yotgan Jungkookni ko‘rib, Soolin rostdan ham uxlamog‘i kerakligini tushundi va havotirga tushdi. Kun hali endi boshlanayotgan bo‘lsa-da, qolaversa Jungkook uni bir joyga olib bormoqchi edi — toki o‘sha ahmoq qo‘riqchi taqiqlangan hududga bostirib kirib, hamma rejani buzib tashlamaguncha.
— Yo‘q, uxlaysan.
Jungkook hozirgi holatda soatlab qolishga qarshi emas edi, lekin bu sho‘x qizcha bunday holatga uzoq chiday olmasligini bilib, atay hazillab qo‘ydi.
— Hali uyg‘onganimga endigina bir necha soat bo‘ldiku…
Soolinning ovozi past, allaqachon yig‘i aralash edi.
— Men qachon yetarlicha tinchlanib olsam, keyin turasan. Tinchlanishim uchun esa iforingni tuyib, tanangni o‘z tanam ostida xavfsiz his qilishim kerak.
— O‘zing aybdorsan. Endi esa kun bo‘yi shunday yotasan.
— Qornim ochdi…
Biroz sukunatdan so‘ng Soolin ustida o‘zidan bir necha baravar katta tanani olish uchun bahona izlab, nihoyat topdi.
— Meniki ham.
Jungkook ko‘zlarini ochdi va qizning yuziga yaqin kelib, ayyorona jilmaydi.
— Xo‘sh… nonushtaga shu quyonchani yesammikan?!
Soolinning ko‘zlari katta ochildi. Jungkook uning qo‘rqoq chehrasiga qarab, lablarini yaladi-da, bo‘yniga egildi. U qizning terisini avval lablari, so‘ng tishi bilan ezg‘ilay boshlaganida, Soolin tipirchilab ketdi va bo‘yin hamda yelkasiga botgan tishdan yig‘lab yubordi.
Shundoq ham biroz oldin qizning oppoq, nimjon tanasida turli qizarishlar va tish izlari paydo bo‘lgan edi, hozir esa ularga yana yangilari qo‘shildi. Jungkook nihoyat tugatib, boshini ko‘targanida Soolin tipirchilashdan to‘xtadi, ammo baribir entikib yig‘lardi.
Jungkook esa o‘zi yaratgan — go‘yo oppoq qog‘ozda chizilgandek qizil naqshlarga yuqoridan boqarkan, yuzida qilgan ishidan faxrlangandek mag‘rur tabassum porladi.
Soolinning ko‘z yoshlarini uzun, tomirli barmoqlari bilan artar ekan, Jungkook qizníng nam yuziga lablarini bosdi.
Soolin Jungkookning yalang tanasini o‘zidan itarib, yonboshiga o‘girildi.
Jungkook esa hech narsa bo‘lmagandek, qizni dast ko‘tarib oldi va qo‘lida tipirchilayotgan Soolinni yuvinish xonasi tomon olib kirdi.
Soolinni yelkasiga bemalol ortgan Jungkook vannani asta to‘ldira boshladi. Suvning iliq bug‘i havoga ko‘tarilar ekan, Soolin yana bezovta tipirchilay boshladi.
Jungkook bir qo‘li bilan uni mahkamroq ushlab, ortiga yengilgina shapatilab qo‘ydi. Bu harakat shunchaki ogohlantirish edi, ammo yetarli bo‘ldi, qiz tinchib qoldi.
Nihoyat vanna tayyor bo‘lganida Jungkook turli vositalarni suvga qo‘shib chiqdi va eng oxirida Soolinni ehtiyotkorlik bilan suvga soldi.
— O‘zim yuvina olaman, men katta qizman, keting.
— Quloqsiz qiz bo‘lyapsan, bilasanmi?
— O‘zingiz quloqsizsiz!
Qiz har safar tirishqoqlik bilan qarshilik qilganida Jungkook chuqur nafas chiqardi.
— Tixirlik qilmay jim tur. Sakkson yoshga kirsang ham baribir o‘zim yuvintiraman. Quloqsiz qiz bo‘laversang mana shu chuchvara quloqchalaringni uzib olaman, Soolin.
— Men sakson yoshga kirganimda, siz necha yosh bo‘lasiz bilasizmi?
Serjavobligidan kulgisi qistagan Jungkook uni ichiga zo‘rg‘a yutdi. E’tibor bermaslikka harakat qilgancha, qizning qizarib ketgan va izlar bilan to‘la tanasini ehtiyotkorlik bilan yuvintira boshladi.
Oq momiq halatga o‘rab, go‘yo chaqaloqni ko‘targandek yengil ko‘tarib chiqqan Jungkook Soolinni o‘tirg‘izdi va sochlarini fen bilan qurita boshladi. Soolin esa halatning ipini barmoqlariga o‘rab-yechib, o‘ynab o‘tirardi.
Jungkook uchun esa bu ish emas — dam olish, tinchlanish edi.
Soolinning sochlarini turmaklab bo‘lgan Jungkook javondan qizning kalta pushti shortigi, moviy futbolkasi va oq paypog‘ini olayotganini ko‘rgan Soolin unga mo‘ltirab qaradi.
— Yo‘q. Aqlli qiz bo‘lsang, kelasi hafta o‘ylab ko‘raman.
— Dadang bilan ham bu hafta ko‘rishish yo‘q!
Jungkookning qattiq buyrug‘i Soolinning hali tugalkanmagan gaplarini kesb tashladi.
Soolinning ko‘zlarida yosh va alam birga uyg‘ondi. U bir muddat unga qarab turdi-da, keskin turib Jungkookning qo‘lidan kiyimlarini tortib oldi va yuvinish xonasiga kirib, eshikni zarb bilan yopibdi.
— O‘n besh daqiqada pastda bo‘l.
Ko‘ylagining tugmalarini qadarkan, Jungkook bu gapni Soolinga eshitilarli qilib baqirdi va xonadan chiqib ketdi.
Uzun qilib bezatilgan dasturxonning yuqori qismida o‘tirgan Jungkook qo‘l soatiga yana bir bor qarab qo‘ydi. Zinadan eshitilgan qadam tovushi uning e’tiborini tortdi. Qoshlarini chimirib pastga tikilgan Soolin jahl bilan kelib o‘z joyiga o‘tirdi.
Dasturxonda birorta shirinlik yo‘q edi. Likopchasidagi faqat turli sabzavotlarni ko‘rib, qizning allaqachon yomon bo‘lgan kayfiyati yanada cho‘kdi. Likopchani jahl bilan o‘zidan itarib yubordi.
Hizmatkor ayol darhol likopchani olib, o‘rniga sabzavotli sho‘rva qo‘ydi. Jungkook esa beparvo ravishda ovqatlanishda davom etardi.
Hizmatkor mevalar solingan idishni Soolinning yoniga surib:
— Kichik honim, balki bular…
— Yo‘q! Mening shirin pankeykim va shokoladli kokteylim qani?!
— Shirinliklar yo‘q. Ratsioningdan zararli narsalarni chiqarib tashladim. Endi sog‘lom ovqatlanasan.
Jungkook nihoyat suhbatga aralashdi.
— Hohlamayman! Bitta xato uchun shuncha jazomi?
Soolin oxiri chidolmay, jahl bilan qichqirdi.
— Ha! Endi qaytib xato qilmaysan, qilolmaysan ham!
Jungkook o‘tkir nigohlar bilan Soolinga tikildi. Ammo bu unga qo‘rqitish uchun yetarli emasdi. Qiz allaqachon och va yetarlicha jazolangan edi; shirinliklardan mahrum bo‘lish esa Soolin uchun juda ortiqcha edi.
Soolin jahl bilan likopchalarni yerga otar ekan, atrofdagi xizmatkorlar o‘zlarini chetga olib qochib, quloqlarini qattiq berkitishdi. Jungkook dasturxondagi barcha idishlarni chilparchin qilayotgan qizni shunchaki ichida kulib, hotirjam kuzatardi. Chunki bilardi, bu isyonkor qizaloq och qololmaydi va shirinliksiz aqldan ozadi.
Nihoyat dasturxon bo‘shaganida, Soolin jahldan qizargan yuz bilan Jungkookka qaradi. Jungkook esa boshatgan finjonini unga uzatib, yuzida sezilar-sezilmas tabassum bilan:
— Ma, buni ham ol, dedi.
Soolin qo‘lidan finjonni yulib olib, eshikka zarb bilan otib yubordi. So‘ng keskin turib, idish qoldiqlarini chetlab o‘tgancha, zina tomon ketdi.
— Steyk tayyolab honasiga olib bor.
Jungkook ishga ketishga tayyorlanayotgandi, lekin Soolinning ovqatlanganini ko‘rmasdan ketishni xohlamadi. Yuqori qavatga ko‘tarilib, honaga ogohlantirmay kirgan Jungkook hozir Soolindan agressiv harakatlar kutgandi, ammo unday bo‘lmadi. Soolin honaning bir burchagida, oyoqlarini quchog'iga yig'gancha boshini egib o‘tirardi.
Borib qizning yonidan joy egalladi. Soolin Jungkook kelganini sezib uzoqlashmoqchi bo‘lganida, Jungkook uni ko‘tarib, oyoqlari ustiga o‘ziga qaratib o‘tirgizdi. Qiz esa qarshilik qilmoqchi bo‘lib ko‘rindi, ammo kuchi yetmasligini bilganidan hech narsa qilmadi, faqat qo‘llari bilan yuzini berkitdi.
— Mitti quyonchamga nima bo‘ldi? Qani menga qarachi.
— Qaramayman. “Nima bo‘ldi?” emas, “bo‘lmadi” deb so‘rang.
Yuzidan qo‘lini olmoqchi bo‘lganida Soolin Jungkookning qo‘lini siltab tashladi.
— Yaxshi, kel, yarashamiz.
— Yarashmayman… keting.
Soolinning ovozida yig‘i ohangi bor edi va oxiri u chidolmay yig‘lab yubordi.
— Hafaman sizdan!
— Bo‘ldi, kechir meni. Senga biroz qattiqqo‘l bo‘lib yubordim. Yig‘lama, faqat… maylimi?
Jungkook mitti tanani issiq bag‘riga mahkam bosdi. Shu payt Soolinning qorni och qolganini bildiruvchi tovush eshitildi.
— Qara, qornchang “men ochman” deb baqiryapti. Senga steyk tayyorlashlarini ayttim, senga yoqadiku, to‘g‘rimi?
Jungkook yig‘idan qizargan burunchasiga kichik barmog‘i bilan yengil tegib qo‘ydi.
— Ketaman…
Yig‘i aralash.
— Siz meni yaxshi ko‘rmayapsiz. Dadamga ketaman.
— Senimi? Sendek aqlli, go‘zal, yoqimtoy, oppoqqizni yaxshi ko‘rmay bo‘larkanmi?
Jungkook kichik, biroz pushti tusga kirgan mayin yonoqlardan oqayotgan ko‘z yoshlarini barmoqlari bilan artdi.
— Meni yaxshi ko‘rmayapsiz. Aldoqchisiz. Qoching.
Soolin yotoqqa borib, korpa ichiga kirib oldi.
— Ketaman! Sizni boshqa yaxshi ko‘rmayman! Dadam kelsin, olib ketsin meni! Siz o‘zingizga sabzavotxor aytganingizni qiladigan boshqa qiz toping! Meni dadamga bering!
Korpa ichidan, yig‘idan o‘pkasi to‘lib, ham yig‘lab, ham baqirib gapirayotgan qizning ovozi eshitilardi.
— Menga quloqsiz, to‘polonchi qizim yoqadi, — dedi Jungkook sokin ohangda. — Mayli, ovqatlanib bo‘lganingdan keyin shirinliklaringni berishadi. Dadingni ham ertaga olib kelaman, hopmi? Endi yarashamizmi? Qara, “ketaman” deyaverishingga men ham hafa bo‘lyapman. Kel, yarashaylik endi.
U korpani biroz ochib, qizning tartibsiz sochlarini mayin siladi.
Qiz nihoyat boshini ko‘targancha Jungkookning ko‘zlariga qaradi. Avval ko‘z yoshlarini artdi.
— Agar yana shunday qilsangiz… — bo‘ynidagi izlarga ishora qildi, — yoki menga baqirsangiz, dadam bilan ko‘rishishimga to‘sqinlik qilsangiz, shirinliklarimni olib qo‘ysangiz… siz bilan umuman gaplashmayman! Keyin esa dadam bilan ketib qolaman. Tushundingizmi?!
Kimsan Jeon Jungkook — 16 yoshli qizchadan ogohlantirish olyapti. Holiga o‘zi ham ichida kulgisi kelardi, lekin o‘zini jiddiy tutishga majbur bo‘ldi.
— Kelashtik. Sen ham tongdagi “hunaring”ni boshqa qilma. Va aslo “ketaman” deb harhasha qilma. Hozir esa ovqatlanib ol.
Soolin endi yana nimadir demoqchi bo‘lganida eshik taqilladi, xizmatkor ayol esa tayyor ovqatlarni olib kirdi.
— Yeb bo‘lgandan keyin istaganini bering! — dedi Jungkook qat’iy ohangda.
— Hop bo‘ladi, janob Jeon.
— Ana, endi bo‘ldimi? — dedi Jungkook, kichik barmog‘ini uzatib.
Qiz biroz ikkilanib turdi-da, mitti barmog‘ini Jungkookning barmog‘iga bog‘ladi.
— Kelashtik.
Shu zahoti o‘rnidan sakrab turib, ovqatlanishga tushib ketdi. Jungkook esa ishtaha bilan shoshib ovqat yeyayotgan qizni bir zum kuzatdi. Yuziga tushgan bir tutam sochini qulog‘i ortiga sekin tortib qo‘ydi va boshidan mayin o‘pib qo‘ydi. So‘ng xotirjam bo‘lib ishiga ketdi.
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
Tun soat "00:55"
Hamma yoq tun bag‘riga cho‘mgan edi. Katta qasr hovlisiga o‘rnatilgan chiroqlar qorong‘ulikni chetga surib, atrofga sokin va izchil yorug‘lik taratar, hovlining har bir burchagini jimjitlik bilan to‘ldirardi. Uy ichida esa derazalardan sizib kirgan mayin shu’lalar xonalarni xira, jimir-jimir nurga burkab, tunning sokinligini yanada chuqurroq his qildirardi.
Ishdan kech qaytgan Jungkook mashinasini kirish eshigi oldida to‘xtatib, charchoq va odatdagidek sovuq ifoda bilan uy ichiga kirib ketdi. Hamma allaqachon uxlagan, uy ichida esa polga bosilgan og‘ir qadamlarning zo‘rg‘a eshitiladigan ovozi yangrardi. Zinalardan ko‘tarilgan Jungkook avval har doim kiradigan birinchi xona — Soolinning xonasiga yo‘l oldi.
Yotoqning bir chetida oq tungi libosda, malikalardek sokin uxlayotgan qiz oy shu’lasida yanada beg‘ubor va beozor ko‘rinardi. Jungkook uning yuzini asta kafti bilan silab qo‘ydi. Hushboy sochlaridan chuqur hidlab, ichida nimadir yumshab ketganini sezdi. So‘ng qiz ustidagi chiychabni balandroq tortib, nozik yelkalarigacha yopdi. Peshonasidan mayin o‘pich qoldirib, qanday kirgan bo‘lsa, xonani xuddi shunday sokinlikda tark etdi.
Uyning pastki qavatidagi yopiq hovuzga u ishini yakunlash va uni kutayotgan odam bilan uchrashish uchun tushdi.
Kirganida hovuz yonida, kaltak va qiynoqlardan deyarli chalajon holda, “Soolin adashib quchoqlab olgan” qo‘riqchi ezilib, bazo'r nafas olib yotardi. Uning butun tanasi charchoq va og‘riqdan titrar, yuzidagi ifoda esa qiynoqlarning og‘ir izlarini yashirmasdi.
Birgina qilgan hatosi. Jungkookdan boshqa hech bir erkak yaqinlashmasligi kerak bo‘lgan, hatto ko‘z qirini tashlamasligi shart bo‘lgan uyga ahmoqlik qilib yaqinlashib, boshiga balo ortirib olgan qo‘riqchi endi o‘limini kutib yotardi.
Kun bo‘yi turli qiynoqlardan qiynalgan, hozir esa so‘nggi nafaslarini olayotgandi. U o‘sha daqiqalarda endi tirik qolmasligini sezgan edi — o‘sha mitti qizaloq uni bag‘riga bosgan paytda.
Jungkook unga yaqinlashdi va nafas olayotganini oyog‘i bilan turtib tekshirib ko‘rdi. Nafas olayapti… tirik.
Yomon tush ta’sirida qorqib uyg‘ongan Soolin yotoqdan Jungkookni qidirdi. Topolmagach, turib soatga qaradi — allaqachon kelgan bo‘lishi kerak edi. Odatda kech qolsa ogohlantirib qo‘yardi. Soolin havotirlanib, qorong‘u bo‘lsa ham ehtiyotkorlik bilan xonadan chiqdi. Xizmatkorning telefonidan Jungkookga bog‘lanish maqsadida pastki qavatga, xizmatkorlar xonasiga yo‘l oldi.
— Xatoyingni bilasan, to‘g‘rimi?
Jungkook og‘ir qadamlar bilan bir necha qadam uzoqdagi, shisha oynali idishlar oldiga bordi va ularni ko‘zdan kechirdi.
Qo‘riqchi indamadi. Inday olmadi.
Jungkook shisha idishni qo‘liga olib, yana qo‘riqchi yoniga qaytdi. Qo‘riqchi hovuz bo‘yida bog‘langan holda, yuzini yerga qaratib yotardi. Kutilmaganda, Jungkook uni oyoqlari bilan suvga itarib yubordi. Yigit tipirchilay boshladi, ammo oyoq va qo‘llari arqon bilan mahkam bog‘langan edi. Shunda qo‘lidagi shishani ham hovuzga ag‘dardi.
Birqancha piranhalar suvdagi qo‘riqchini talashar ekan, hovuz suvi asta-sekin qizil rangga burkandi. Jungkook buni, go‘yo maroqli, nazorat ostidagi sahnani tomosha qilayotgandek, yuzida mamnun ifoda bilan kuzatardi. Shu lahzada, unga tegishli bo‘lgan qizning tanasiga tegkan begona tananing yirtqich piranhalar orasida yem bo‘layotganini ko‘rish ich-ichida yonayotgan rashk olovini o‘chirib, uni tinchlantirayotgandek edi.
Birdan eshik oldidan kelgan qichqiriqni eshitib, Jungkook eshikka qaradi. Qonli hovuzga sho‘k holatda tilib turgan Soolinni ko‘rdi.