𝗥𝗶𝗱𝗲 𝗼𝗿 𝗗𝗶𝗲
Jungkook: Nega menga bunday qilyapsan?
Jungkook Taehyungning boʻynini mahkam ushladi. U ostidagi titrayotgan tanadan har bir
tomchi hayotni so'rib olishga harakat qilar ekan, barmoglari oqarib ketdi.
Lablarida tabassum paydo bo'ldi, ko'zlari chaqnashga aylandi.
Taehyung: Sen bu yerda qamalib qolding, elita. Men bilan ... bundan ham mehribonroq bo'lishing mumkin, shunday emasmi?
Jungkookning barmogalari jag'ini qisib, qattiqroq
ichkariga kirdi.
Jungkook: Nega qarshi kurashmaysan? Men bilan
jang qil, yaramas. Seni o'ldirishim uchun bitta la'nati sabab ber.
Taehyung: Buning qayeri kulguli?
dangasa javob berdi Taehyung
deyarli masxara qilgandek, xuddi juda qattiq bo'g'ilishi ham hech narsani oʻzgartirmasligini kprsatmoqchidek.
Nazorat zaharli narsa. U sizni hamma narsa sizning
xohishingizga bo'ysunadi deb ishontirishga aldaydi, go'yo butun dunyo sizning oyoqlaringiz ostiga tiz cho'kib, rahm-shafgatingizni so'raganday. Ammo bu
illyuziya taqdir g'ildirakni teskari tomonga aylantirishga qaror qilgan zahotiyoq barbod bo'ladi va ko'z ochib yumguncha hamma narsani ag'darib tashlaydi.
Axir, inson qachon faxrlanadigan hamma narsasini yo'qotishini hech qachon bila olmaydi.
Xudo haqqi, Jungkook buni bunchalik yomon boʻlmaydi deb oʻylagandi.
Jungkook qizil zona shtab-kvartirasiga kamdan-kam
hollarda borgan. Aslida, bu uning bu joyga ikkinchi marta qadam qo'yishi edi - asosiy bo'linmalardan
uzoqda joylashgan jonsiz, ichi bo'sh ulkan bino.
Faqatgina atmosferadan, agar siz bu yerga kelish uchun juda yomon ish qilmagan bo'lsangiz, bu joyga kirish taqiqlanganligini har kim bilishi mumkin edi, va ehtimol, Jungkook eng yomon ishni qilgandir. Oʻzini Kim Taehyung bilan aralashib qolish orqali.
U Jungkook oʻsha kun yerto'lada qonga chanqoq ko'zlar bilan birinchi marta uchrashganida, orqaga qaytishi kerak edi. Jungkook Taehyungni qo'lga olishi bilanoq Taehyungni uni burdalab tashlashga tayyor koʻrinardi.
Jungkook bunchalik beparvo emas edi, butun umri davomida hech qachon bunday qilmagan edi. Chunki u har doim xavf juda yaqin bo'lganda buni bilardi. Xo'sh, qanday qilib u bu xavfni - eng xavflisini- e'tiborsiz qoldirdi ?
Garchi u ich-ichidan bu o'zining aybi ekanligini, o'zining
beparvo ahmoqligi ekanligini bilar edi. Nega u hushyorligini yo'qotdi? Ayniqsa, bu maxluqlarga hech
qachon ishonch yoʻqligini bilsa ham.
Endi u generalning rasmiy xonasiga olib boradigan g'amgin, juda sokin yo'laklardan o'tib ketayotganlarida
juda afsuslandi. Chunki sarg'ish sochli erkaklarning ikkitasi bor edi, ikkinchisi Jungkookga tez-tez tashrif buyuradigan, biri albatta ish uchun.
Elita uchun qanchalik xavfli ekanini
payqamasdan turolmadi. Jungkook oʻzini yomon his qildi shu damda.
Shu orada Taehyung uning yonida jimgina yurar edi, bu juda kamdan-kam uchraydigan va g'alati edi. Jungkook bu jinni haqida ko'rganlaridan, u Taehyungning u bilan birga qolish fikrini juda yomon ko'rishini sezdi - ehtimol
ko'proq, balki kamroq. Jungkook aniq bilmasdi o'lchov qanday bo'lishidan qat'i nazar, Taehyungning sukuti Jungkookni
bo'g'ib qoʻydi. Bu Jungkookni kemirardi, uning asablarini tugunlarga aylantirardi. Go'yo juda yomon bir narsa yuz bermoqchi bo'lgandek.
General: Kiring.
dedi general bir ohangda, eshik taqillaganda eshikka qarab.
Ular ichkariga kirishlari bilan ulkan xona ularning oldida paydo boʻldi. Ular hali ham atrofga qarashga vaqt ajratayotgan bir paytda,
g'urillagan ovoz eshitildi, bu esa Jungkook va Taehyungning nigohini darhol uzoq burchakka, ulkan yo'lbarsning yotgan joyiga qaratdi va u juda ulkan edi.
Jungkook uni ilgari bir marta, birinchi tashrifida ko'rgan
edi va o'shandan beri hayvon haqiqiy ulkan yoʻlbarsga aylangan edi. O'shanda u bunchalik
ulkan bo'lmagandi, lekin bir ko'zidagi oʻsha chandik yoʻlbarsning koʻzlarini koʻr qilib oʻsha holida qolgan hech qanday oʻzgarishsiz.
U go'yo yovvoyi tabiatdan tirnoqlari bilan chiqib ketganday tuyulardi.
Yirtqich hayvon bir zumda sakrab kelib, besh soniya ichida sizni maydalab tashlashi mumkin edi. Biroq, generalni ko‘rishi bilanoq, u kar qiluvchi darajada g‘uvullab, sarg‘ish sochli erkak tomon yurdi.
Har qanday inson ulkan yo‘lbarsning unga qarab yurayotganini ko‘rib, qo‘rqib, generalning yashashi uchun duo qilishi aniq edi, lekin na Jungkook, na Taehyung bunday munosabat bildirishdi.
Aslida, yo‘lbars generalga yaqin kelganida, Taehyungning nigohi qo‘rquv o‘rniga qiziqish bilan yondi. Jungkook esa shunchaki beparvo qarab turardi.
Sarg‘ish sochli erkak yoʻlbars uning ustiga sakrab erkalanganida gandiraklab ketdi, lekin yiqilmadi, garchi yo‘lbars nihoyatda og‘ir ko‘rinsa ham. Taehyungning ko‘zlari tikilib qoldi, u bunday manzaraga mahliyo bo‘lgani va generalning holatidan ta’sirlangani aniq edi.
Jungkook buni payqadi. Mushtlarini qisdi.
General: Zo‘r, mushukcha.
deb kuldi general, egilib, yo‘lbarsning panjalarini yelkasiga qo‘yib, yuzini uning yuziga ishqalashi uchun yaqinroq egildi.
General : Sen mendan xavotirdamisan?
dedi general, endi yuzini tizzalariga ishqalab, gʻurillagan yo‘lbarsga.
Taehyung: U qaysi tilda gapiryapti?
deb so‘radi Taehyung, Jungkookga emas, balki ko‘proq o‘ziga, garchi so‘zlar bemalol eshitilsa ham.
Jungkook javob bermadi, garchi general rus tilida gapirayotganini bilsa ham. Chunki u aslida rus edi, lekin umrining ko‘p qismini Amerikada o‘tkazgan edi. Bu odam kamdan-kam hollarda o‘z ona tilida gapirardi faqat qandaydir aloqani his qilgan paytlarida.
Uning uy hayvoni yo‘lbars Zver ana shunday noyob aloqalardan biri edi.
Bu suhbat Jungkookga general u bilan rus tilida gaplashganini eslatdi. O‘shanda u birorta ham so‘zni tushunmagan edi, lekin endi tushundi. Qanday qilib?
Chunki u aslida tilni o‘rganib olgan edi.
Garchi bu hech qachon majburiy bo‘lmasa-da, u baribir hech qachon qiziqmagan chet tilini o‘rganish uchun qo‘lidan kelganini qildi, toki generaldan xorijiy so‘zlarni eshitib, ularning ma’nosini tushunmaguncha. Bu shunchaki qiziqish edi, Jungkook bilimini kengaytirishni yoqtirardi yoki ehtimol bu boshqa narsa edi. Kim biladi.
General o‘rnidan turib, stoliga yurdi, yo‘lbars ham unga yaqinlashib, u o‘tirgandan keyin oyoqlari yoniga o‘tirdi. U ro‘parasidagi stullarga ishora qildi.
General: Xavotir olmang, u sizni tishlamaydi.
dedi u istehzo bilan Taehyungga qarab.
U qo‘rqmadi — agar biror narsa bo‘lsa ham, uni yovvoyi hayvon o‘ziga jalb qilgan edi. Bu hayvon juda ulkan va halokatli bo‘lsa-da, generalning yonida itoatkorlik bilan o‘tirishga oʻrgatilgan edi.
Bunday xavfli narsani bo‘ysundirish mumkinmi? Ular o‘tirishar ekan, general qog‘ozlar bilan band bo‘ldi va keyin bittasini Jungkookga uzatdi.
Jungkook: Bu nima?
deb ming‘irladi Jungkook, ichidagilarni ko‘zdan kechirar ekan. O‘qiyotganda ko‘zlari ishonchsizlikdan kattalashdi, general ham u yerda yozilganlarni xotirjamlik bilan baland ovozda aytdi.
General: Shartnomada sen qirq besh kunga Taehyungning yotoqxonasiga ko‘chib o‘tasan deyilgan.
Bu so‘zlar erkakning og‘zidan chiqishi bilanoq, Jungkook qog‘ozni stolga urib, keyin to‘satdan o‘rnidan turdi, shunda stul polga urilib ketdi. Natijada, generalning oyog‘i yonidagi yo‘lbars momaqaldiroqdek ovoz chiqarib, xonani tebratib yubordi.
General: Uspokoysya, Zver.
dedi general yo‘lbarsga va u sekin o‘tirdi. Keyin uning xotirjam ko‘k ko‘zlari Jungkookning g‘azablangan ko‘zlariga duch keldi.
Jungkook: Jin ursin, aqlingizni yo‘qotib qo‘ydingizmi! Men va bu qizil zonachi qirq besh kun davomida bir tom ostida?
deb baqirdi Jungkook, bo‘ynidagi tomirlari bo‘rtib.
Jungkook: Men bu qizil zonachiga bir qadam ham yaqinlashmayman!
Sarg‘ish sochli erkak qo‘llarini qovushtirib, Jungkookning g‘azabidan titragan stolga qo‘ydi. Generalning bunchalik asabga tegadigan darajada xotirjam bo‘lib qolganini ko‘rish, negadir Jungkookni yanada g‘azablantirdi. Bu unga qandaydir yomon hazilmidi?
General: Qog‘ozga imzo qo‘y, Jungkook.
Jungkook: Jin ursin.
deb g‘o‘ldiradi Jungkook mushtlarini qisib.
Jungkook: Men hech qachon oyoq bosmagan va hech qachon
bosmaydigan joydan chiqib ketish uchun kam mehnat qilmadim! Men la‘nati elitaman, menga bunday munosabatda bo'lmang!
General: Lekin sen shunday qilishga majbur qilyapsan.
generalning nigohi Jungkookni teshib o'tdi va nihoyat beparvolikdan boshqa narsani ko'rsatdi.
General: Elita shunday tutadimi oʻzini? mayda jinsiy zo'ravonlikdan o'zini yo'qotadimi?
Taehyungning ko'zlari generalga qaradi, so'zlari uning qalbiga singib ketdi va uni sezmasdan tikilib qolishga majbur qildi. Mayda jinsiy zo'ravonlik. Taehyung achchig kulib yubordi.
Uning past kulgisi Jungkookni asta-sekin boshini Taehyung tomon burishiga majbur qildi, Jungkookning nigohi o'tkir va halokatli edi - agar qarashlar o'ldirishi mumkin bo'lsa, qizil zoner yani Taehyun hozir shu zahotiyoq parchalanib ketgan bo'lar edi.
Jungkook qattiq nigoh bilan hozircha Taehyungni chetlab o'tdi.
General xo'rsinib, ko'zlarini dangasalik bilan ulardan
nariga qaratdi.
General: Shunday yo'l tutaversang, tadqiqot guruhiga qo'shilish orzuing shunchaki orzu bo'lib
oladi .
Hech kim Jungkook kabi aqldan ozgan ko'rinishga ega bo'lishi mumkin emas edi. Elita hech qachon xotirjamligini yo'qotmaydi, hech qachon his-tuyg'ularini
yuzlarida ko'rsatmaydi va eng muhimi, hech qachon dunyoga ularning qanchalik chuqur parchalani ketayotganini ko'rsatishiga yo'l qo'ymaydi. Shunga qaramay, Jungkook, ehtimol, hayotida birinchi marta
o'zining puxta qurilgan jabhasi qulab tushganini his qildi, go'yo u aslida qanday ekanligini unutgandek.
Jungkook: Nima... hozirgina nima dedingiz?
deb chuqur nafas oldi
Jungkook, har bir bo'g'ini titrab.
General: Sining maqoming hozircha to'xtatiladi. Qirq besh
kun ichida sen tanlanishga loyiqmisan yoki yo'qmi, baholanasan. Agar yo'q bo'lsa... sen elita maqomingni yo'qotasan va qizil zonaga o'tasan.
Go'yo oyoqlari ostidan yer yulib tashlangandek, xuddi
haqiqat emas, balki dahshatli tushga tushib qolgandek
tuyuldi Jungkookga. Ayni paytda Jungkook ichidagi bo'ronni hech
narsa aks ettira olmasdi.
Jungkook generalni to'g'ri eshityaptimi? Javobni bilmay,
shunchaki qotib qolgan va so'zsiz generalga tikilib qolgan edi.
Taehyung: Jin ursin, sen yaramassan, elita
deb pichirladi Taehyung, kulib yuborishdan oʻzini zoʻrgʻa toʻsib qoʻllarini musht qildi.
Balki bu masxara Jungkookga yetib bormagandir yoki Jungkook
buni sezishga ham ulgurmagandir. Jungkookning quloqlarida kar va shafqatsiz jiringlash eshitildi, go'yo dunyoning o'zi parchalanib ketayotgandek. Balki u allaqachon
shunday boʻlgandir.
General: Men senga ishonaman, Jungkook. Sen mening eng yaxshi elitalarimdan birisan va orzu qilgan manzilingga ko'tarilishga loyiqsan, deganimda rostdan ham shunday
edi. Lekin men sening so'nggi xatti-harakatlaringdan ham juda hafsalam pir bo'ldi.
dedi general, xuddi o'zini shaxsan xafa qilgandek xo'rsinib, garchi Jungkookga tikilgan ko'k ko'zlaridagi befarqlik boshqacha ohangda gapirsa ham.
General: Bu holating senga o'xshamaydi. Sen o'zgarib ketding va men bularning hammasini shunchaki eski Jungkookimni qaytarish uchun qilyapman.
Jungkook bo'sh nigohini qaytarib generalga qaradi. G'azab va xafagarchilik yo'qoldi. Endi u shunchaki bo'sh tikilib qoldi. Lablari qimirlamasdan oldin:
General: nima uchun?
Bu savoldan Jungkookning lablari jim bo'lib qoldi. Taehyung Jungkooga qaradi va uning yuzidagi aniq Javobni payqadi.
Taehyung bu nigohni aniq sabablarga ko'ra yoqtirdi.
General: Agar sen o'sha eski Jungkook, men biladigan elita
bo'lsang bu sen uchun juda oson bo'ladi. Elita bo'lish uchun nima qilganingni eslaysan, shunday emasmi? Xo'sh, bu qanday qilib senga bunchalik katta muammo tugʻdiryapdi?
Unday emas edi, ehtimol, hech bo'lmaganda, Jungkook o'zini
shunga ishontirishga harakat qildi, lekin shubha Jungkookni kemirib borardi. Balki hammasi uning miyyasidadir, balki
u hamma narsani dramatik tarzda tasvirlayotgandir, bu nuqtaga yetib borish uchun boshidan kechirgan har qanday do'zaxdan ham battarroq deb tasavvur qilayotgandir. Shunga qaramay, Jungkookning og’irligi uni
suyaklarigacha chuqur bosgan, bo'g'ib qo'yadigan darajada qo'zg'almas edi.
Taehyung psha karantinda baland ovozda yig'lagani uchun qizil zoner
edi! Jungkook bundan ham battarroq ishlardan omon qolgan, qon va olov orasidan o'tib ketgan, uni parchalab tashlashi kerak
bo'lgan narsalarga chidagan edi. Bu qizil zonerda hech narsa yo'q edi, uni chinakamiga sindira oladigan hech narsa yo'q edi.
Va baribir Taehyung bilan butun 45 kunni birga o'tkazish haqidagi shunchaki fikr Jungkookning terisini titratardi. Uning har bir refleksi Jungkookni ogohlantirayotgan edi.
- bu noto'g'ri. Juda noto’g'ri.
General: Kayfiyatingni biroz ko'tarish uchun.
General: agar qirq besh kunlik baholashing yaxshi o'tsa, sen jamoaga qo'shilish uchun tanlanasan.
Jungkook: Lekin buning uchun siz
javobgar emassiz.
General: Meni kim deb o'ylaysan Jungkook shi?
deb xirilladi general, mag'rurlik bilan jilmayib, Jungkook
mushtlarini anglab qattiq qisdi. Shuning uchun Jungkook har doim kuchga ega edi... shunchaki bu safar oʻzini bosishga qiynalmadi.
Jungkook o'zini ahmoqdek his qildi. Albatta, general unga ahamiyat bermadi - hatto u bilan ona tilida gaplashganda ham, unga juda yaqin tuyulgan so'zlarni aytganda ham.
General: tushunding a Jungkook.
Jungkook general bilan aloqam bor, uni tushunaman deb
o'ylagan edi, lekin aftidan, unday emas ekan
Jungkookning ko'kragi og'riyapti, g'azab uni ichkaridan
tortib, ko'rish qobiliyati torayib, oʻz girdobiga tortib bormoqda.
Jungkookga lavozimga ko'tarilish uchun generalning yordami
kerak emas edi. Aslida, bu kayfiyatni ko'taruvchi vosita
pichoqni chuqurrog kovlashdan boshqa hech narsa emas edi. Agar biror narsa bo'lsa, bu Jungkookni yomonlashtirdi. Uning qadr qimmati chindan ham hech narsaga arzimay qoldimi? Jungkook orzulariga erishish uchun juda malakali edi, unga hech qanday la'natlangan shaxsning yordami kerak emas edi. Shunga qaramay, hatto majburlikdan
bilan ham, Jungkook buni qabul qilishi kerak edi. Yoqsa ham, yo'qsa ham.
Taehyung: Va bundan nima foyda olaman?
nihoyat so'radi Taehyung. General kulib yubordi.
General: Bu jazo, do'stim. Sen hech narsa olmayapsan.
Uning ko'k ko'zlari Taehyungga tikilib qoldi, Taehyung esa bu nigohga qo'rqmasdan qarab turardi.
General: Sendan boshqa xatolar bo'lmaydi va bu senga oxirgi
marta odamdek munosabatda bo'lish bo'ladi.
Odatda, Taehyung javob gaytarardi. Lekin negadir u javob berish faqat teskari natija beradi deb o'yladi. Taehyung jag'ini qisib, ko'zlarini boshqa tomonga qaratib,
o'rindig'ida egilib o'tirdi. Xo'sh, Jungkookning azob chekayotganini ko'rishning o'zi yetarli edi. Taehyung elitaning oʻzi bilan bir tom ostida unutilmas vaqt o'tkazishini ta'minlardi.
Va, shunchaki shu fikrning o'zi Taehyungga jimgina, yovuz qoniqish bag'ishladi.
Sariq sochli erkak yana Jungkookga o’girilib, unga
o'tirishni ishora gildi va Jungkook isyon ko'tarmasdan itoat etdi. U hozir juda charchagan edi.
General: Shartnomani imzola, Jungkook. Boʻlmasa rasmiylar bilan gaplashishim kerak bo'ladi. Juda ko'p hujjatlar. Senga oson boʻladi imzolash shunday emasmi?
Unga oson boʻladi? Buni aytishga jur'at etish qanchalik axmoqlik edi. Jungkook kulishi mumkin edi,
lekin barmoqlari ruchkaga tegib ketganda yuzi niqobdek taqqandek oʻzgarib qoldi va bir zum ruchkaning o'tkir uchi uning
boshida qorong'u fikrni uyg'otdi -
Oʻsha o'tkir ko'k ko'zlarga shu ruchkani sanchish, uni shunday xafa qilgan odamning koʻzlaridan ko'z yosh oqizish.
Lekin Jungkook shartnomani imzolashdan oldin bu fikrni iloji
boricha tezroqg yo'q qildi.
general mamnun bo'lib, qog'ozni
Jungkookdan zaif tabassum bilan oldi.
General: Xo'sh, janoblar,
men sizni boshqa ushlab turmayman. Shartnoma
bugundan boshlab, amal qiladi Jungkook, sen bugun kechqurun
Taehyungning yotoqxonasiga borasan.
Hamma narsaning chegarasi bor edi va Jungkook buni qancha vaqt davom ettirishi mumkinligini bilmasdi. General uni ataylab go'zg'atdimi?
Jungkook: Yonimda hech narsa yo'q. Ertaga boraman.
dedi Jungkook qattigq tikilib, lekin bu generalni bezovta qilmadi.
General: Xavotir olma. Taehyungning shkafidan biror narsa kiy. Ertaga uyingdan narsalaringni olasan.
Jungkook hazilsiz va keskin kulib, keta boshladi. Agar u
bu yerda qolsa, albatta, u bardosh bera olmaydigan vayronagarchilikni keltirib chiqaradi.
Uni kuzatib, Taehyung ham ergashdi xohlagani uchun
emas, balki yana nima qila olishi uchun? Axir uning bu ishlarda hech qanday fikri yo'q edi.
Jungkook eshikni itarib ochishi bilanoq, Taehyung orqasidan yaqinlashdi va generalning ovozi Taehyungni toʻxtatdi. Jungkook orqasiga qaradi va Taehyungning sarg'ish sochli erkakka o'girilishdan oldin ikkilanib turganini
ko'rdi. General yengil imo bilan Jungkookga tashqarida
kutib turishni va ularga shaxsiy vaqt berishni ishora qildi.
Jungkookning ko'kragi g'alati, xunuk bir tuyg'u bilan
Qisilib ketdi. Maxfiylik, ha.
Jungkook orqasidan eshikni yopdi va unga suyandi, ich-ichiga
yomon tuyg'u joylashdi. Bu... bu uning oxirining boshlanishidek tuyuldi .
deb so'radi Taehyung, ovozida g'azab titrab turardi, go'yo na general, na yonidagi ulkan
yo'lbars uni go'rqita olmagandek.
Generalga uning naqadar qo'rqmas va beparvo ekanligi
yoqardi. Taehyungda uni bunday qoʻrqmas qilishga majbur qiladigan narsa bor edi, aks holda general Jungkookni bunga undamagan bo'lardi. Va bu uning Taehyunga qancha mablag' sarflagani haqida ko'p narsani anglatadi. Eng muhimi, general hamma narsa rejalashtirganidek sodir bo'lishiga ishonch hosil qildi.
dedi general mag'rurlik bilan lablarini zaif tabassum bilan burab. Taehyung bu ohangdan xijolat
tortdi va generalning uning baland nigohiga duch kelish
uchun bo'ynini cho'zishiga to'g'ri kelguncha yaqinlashayotganini kuzatdi. Bu odamning bo'yi qancha oʻzi?
General: Jungkookni bu yerda qolish vositasi sifatida ishlatasanmi?
Taehyungning qoshlari chalkashlikdan bir-biriga chimirildi.
Generalning lablari shaytoniy tabassumga aylandi.
General: Jungkookni ishlat. Uni pz maqsading yoʻlida ishlat har qanday narsa boʻlishidan qatiy nazar.
Taehyung orqaga chekinayotganida, uning lablaridan
istehzo kulgusi eshitildi.
Taehyung: Va nega men bunday qilishim kerak?
General: Qizil zonadan chiqish uchun. Sen buni xohlaysanmi?
Taehyung shunchaki tikilib qolganida, sarg'ish sochli erkak tushuntirishda davom etdi.
General: Agar sen qirq besh
kun davomida xotirjamlikni saqlab, Forse jannatining barcha qoidalariga rioya qilsang, agar tasodifan Jungkook sendan oldin aqldan ozsa yani jang qilsa... sen elita martabasida chiqasan.
Bu so'z Taehyungning e'tiborini tortdi.
General: Ha. Elita. Bu jazodan ko'ra imtihonga o'xshaydi, Taehyung. Nazoratga loyiq ekanligingni isbotla, shunda Jungkook senga topshiriladi. Nazorat qilish senga oʻtadi.
Taehyung hatto o'sha elita ustidan ham nazorat qila olardi, Jeon Jungkook
Bu fikr Taehyungning ichida nimadir yoqdi, kuch va imkoniyat
chaqnadi. Lekin nima uchun hammaning fikri Taehyunning tarafini olishi kerak? Hamma aytganidek, Taehyung yangi kelgan edi. Xarobalardan chiqqan hech kim emas edi u. Bunday imkoniyatga ega bo'lish uchun uning nima keragi bor edi oʻzi?
Taehyung: Va bundan nimani olasiz?
general o'ziga ishora qildi. U yana
jilmayishdan oldin bir soniya o'ylanib qoldi.
General: Menga yaxshiroq hamroh, yaxshiroq elita kerak bo'ladi.
Taehyung: Siz... men o'sha Jeondan yaxshiroqman deyapsizmi?
deb istehzo bilan kuldi Taehyung, ovozida ishonchsizlik paydo bo'lib. Bu hazil bo'lishi kerak edi Taehyunning fikricha.
General: Sen unday emassan. Aslida sen yaqin emassan, lekin
hech bo'lmaganda.
Ozgina jim boʻlib general kulib yubordi.
General: Jungkook mening eng katta qurollarimdan biri, bilaman. Lekin ikkitasini olishim mumkin boʻlib turganda, nega bittasiga rozi
bo'lishim kerak?
Generalning ko'zlari Taehyungda qoldi, go'yo bu so'zlar ikki ma'noli edi.
General: Bundan tashqari, u
menga nisbatan hissiyotlarga berilib ketadi. Menga
bog'lanishlar yoqmaydi. Sen esa... sen hissiyotsizsan.
Vaqt bombasi kabi.
General: Lekin eng muhimi, sen menga yoshligimni eslatasam.
Men bu yerga birinchi marta kelganimda xuddi sen kabi edim, shuning uchun sendagi salohiyatni ko'ra olaman.
General: Taehyung men sening zo'ravonligingga bog'liqdek his
qilyapman. Bu menda aks-sado beradi.
Taehyung: Bo'ldimi? Meni uywum keldi.
General: O'ylab ko'r. Nazorat qilish ajoyib his. Agar menga quloq
solsang, bunga ega bo'lishing mumkin.
Taehyung ketish uchun burildi. Qadamlarini tezlatganida generalning ovozi yana bir bor eshitildi.
General mamnunlik ifodasi bilan jilmaydi.
Taehyung: Jin ursin! Meni qo'rqitding.
deb ingradi Taehyung, eshikni ochayotganda Jungkookning devorga suyanib turganini ko'rib, cho'chib ketdi.
Jungkook shunchaki bir necha soniya ko'zlarini pirpiratmasdan Taehyungga tikilib goldi.
deb so'radi Taehyung, ovozida g'azab aks etib.
Jungkook javob bermadi, shunchaki o'girilib, yura boshladi.
Jungkookga la'nat... deb o'yladi Taehyung, lekin baribir uning
orqasidan ergashdi.
Tashqarida mashina kutib turardi. Ular orqa o'rindiqlarga o'tirishdi, bir-birlarining ro'parasida
o'tirishardi, bir-birlarining yuzlariga qarashdan koʻra tashqarini kuzatish qiziqroq edi.
Ular Taehyungning yotoqxonasiga yetib kelishganida,
Jungkookning qornida ko'ngil aynishi paydo bo'ldi. U
ichkariga kirishdan qo'rqardi, lekin uning boshqa chorasi bor edimi? Balki ketishdir? Balki. Lekin ertaga uni orqaga sudrab olib kelishadi. General bayonot berganidan
keyin bu Jungkookning oxiri boʻladi. Hech narsa buni o'zgartira olmaydi. Endi ularni oʻz kvartirasiga olib kirgan Taehyung edi.
Eshikni ochgandan so'ng, Taehyung ichkariga kirdi, lekin nariga o'tmadi shunchaki eshikni Jungkook uchun ochib turdi,
lablarida nozik tabassum paydo bo'ldi. Jungkook allaqachon jahli chiqqan edi va Taehyungning
takabburona munosabati unga yoqmadi.
Jungkook: Nimaga tikilib qolding?
deb so'radi Jungkook, Taehyung orqasidan eshikni yopib ham, unga tikilib turganini koʻrib.
Taehyung: Yuzingni koʻrsang edi.
Taehyung: Qizil zonar bilan yashaydigan elita. Qanday sharmandali. Do'stim, sening o'rningda bo'lganimda o'zimni o'ldirgan bo'lardim.
Jungkook mushtlarini qisdi. Hozir unga Taehyungning bema'ni gaplari kerak emas edi. Shuning uchun Jungkook ketish uchun o'girildi, lekin ehtimol Taehyung buni chindan ham so'rayotgandir.
Taehyung: Senga aytdim-ku, men bilan aralashmasliging kerak
edi. Sening hech qanday imkoniyating yo'q. Sen
shunchaki omadingni sinab ko'rding, Jeon. Ma'lum bo'lishicha, sening aziz generaling senga umuman ahamiyat bermaydi.
Bo'ldi. Hech kim Jungkookni keyingi ishi uchun ayblay olmasdi.
Jungkook nihoyat kerakli reaksiyaga erishgandek jilmayib turgan Taehyung tomon burildi. Xoʻsh endi nima qiladi Jungkook endi aqldan ozishi anniq. Lekin bu g'azab nima oqibatlarga olib keladi bu oqibatlar Taehyungning o'z ko'zi bilan ko'rishi kerak bo'lgan gʻazab edi.
Jungkook ogohlantirishsiz oldinga yugurib keldi Taehyungni formasining yoqasidan ushlab, keyin uni aylantirib, yaqin atrofdagi devorga urdi.
Taehyung bunday to'satdan hujumni kutmagan holda,
hushidan ketdi. U o'zini himoya qilishga urindi, lekin Jungkook endi aqldan ozgan edi, chunki Jungkookning mushti Taehyungning yuziga qattiq tegdi. Taehyungning boshi yon tomonga burildi va u orqaga yiqilmoqchi bolganida,
Jungkook uning ikkinchi yuziga ham urdi.
Taehyungning og'zidan qon oqdi va u hujumni to'xtatish uchun Jungkookning yuzining pastki qismidan ushlab oldi, ammo Jung6 endi uning bema'ni gaplaridan charchagan edi hatto harakatlaridan ham.
Taehyungdan oldin, Jungkookning xotirjamligi hech qachon
bunchalik buzilmagan edi. Voy, Jungkook hatto oxirgi marta qachon xotirjamligini yo'qotganini ham eslay olmasdi. Shubhasiz, Jungkook bu odam, bu qizil zoner ichida shunchalik chuqur ko'milgan zulmatni qanday ochib
berganidan nafratlanardi, xuddi Taehyung har bir yolg'on va vazminlikni barmoqlari orasida qisib ko'rishi mumkin bo'lganidek. Qanday zerikarli.
Jungkook: Sen la'nati yaramas!
deb g'urralladi Jungkook uning
qorniga tepib, yerga yigitar ekan.
Jungkook uning ustiga chiqib, tinimsiz mushtlar urganida, Taehyung qon bilan yo'taldi. Nima
uchun oʻzini bunchalik jahli chiqarayotganini bilmasdi jungkook, lekin Taehyungning ko'kargan yuzini ko'rish og'riqni
qandaydir tarzda kamaytirayotgan edi.
Qon, gullab-yashnayotgan yara va Taehyungning yuzidagi og'riq nega u bunchalik chiroyli ko'rinyapti?
Jungkook aqldan ozayotgandek boʻldi. Yoki, ehtimol, Jungkook shunchaki unga o'n baravar ko'prog azob beradigan odamlarni ko'rishni doim yoqtirgan. Lekin bu Taehyung unga yetkazgan azobning yarmi
emas edi. U hali ko'p azob chekishi kerak.
Jungkook: Nega shunchaki yo'q bo'lib ketmayapsan!
Jungkook qo'llarini Taehyungning bo'yniga o'radi va qonli lablaridagi
tabassumni yana ko'rmaguncha bosim o'tkazmadi. Voy, bu qizil zonachi hali ham Jungkookni masxara qilyaptimi?
Jungkook: Nega menga bunday qilyapsan?
Jungkook uning bo'ynini mahkam ushladi. U ostidagi titrayotgan tanadan har bir tomchi hayotni so'rib olishga harakat qilar ekan,
barmoqlari oqarib ketdi.
Lablarida tabassum paydo bo'ldi, ko'zlari o'tkir yoriqlarga aylandi.
Taehyung: Sen bu yerda qamalib qolding, elita. Men bilan ... bundan ham yaxshirogʻi bo'lishi mumkin, shunday emasmi?
Jungkookning barmoqlari jag'ini qisib, qattiqroq ichkariga kirdi.
Jungkook: Nega qarshi kurashmaysan? Men bilan
jang qil, yaramas. Seni o'ldirishim uchun bitta la'nati sabab ber.
Taehyung: Buning qayeri qiziqarli?
Bu Taehyunga juda o'xshamas edi, u faqat zo'ravonlik bilan yashab yurganida hech qachon bunday shafqatsiz kaltaklarga bunday javob bermasdi. Nega u hozir bunday qilyapti? Va keyin, Jungkook buni payqab qoldi.
Generalning Jungkook bilan bo'lgan shaxsiy suhbati. Bu Taehyungni to'satdan juda beparvo qildi. Shuning uchun Jungkook yigitni qattiqroq bo'g'ib go'ydi.
Jungkook: General senga to'satdan bunday yo'l tutishing haqida nima
dedi? Ha? Ayt-chi!
deb baqirdi Jungkook, yuzi
Taehyungnikidan bir necha santimetr uzoqlikda, ko'zlari
to'satdan, aniqlab bo'lmaydigan qo'rquvdan qizarib ketdi nimadan qo'rqish? Hatto oʻzi ham bilmasdi.
Taehyung: Men seni tushundim, Jeon.
deb kuldi Taehyung keyin
yo'taldi, so'lagi qon bilan aralash iyagidan oqib tushdi.
Jungkook: Yo'q, sen iflos la'nat.
Jungkook Taehyungning tomog'ini qo'yib yubordi va orqaga chekindi.
to'g'ri u Taehyungni urmasligi kerak. U buni yanada yomonlashtira olmaydi.
Taehyung yarim o'tirib, tirsaklariga suyanib, unga tikilib qoldi.
Taehyung: Bu og'riyapti, Jeon.
bu safar Taehyungning nima qilayotganini bilmasdi, Jungkook faqat uning tuzoqlariga tushmaslik kerakligini bilardi.
Jungkook: oʻzingni ishontirma gizil zonachi. Biz bir tom ostida borgalikda yashaganimiz, sen mendan yaxshiroq ekanligingni
anglatmaydi.
Taehyung: Hech gqachon bunday demaganman. Gap shunchaki sening ishonchsizliging haqida.
deb xirilladi Taehyung oyoqga turishga qiynalib, qadamlari titrab ketdi, lekin uning so'zlari Jungkookni keskin ravishda gʻazablantirdi
Jungkook bunga qancha vaqt chiday oladi?
Vaziyatni yanada yomonlashtirgani uchun, Taehyung soxta imo-ishora bilan Jungkookning qo'lidan ushlab
oldi. Taehyungning teginishi so'zlaridan ko'ra ko'proq
kuydirganday tuyuldi, chunki Jungkook keraksiz shafqatsiz munosabatda bo'lib, uni shunchalik qattiq itarib yubordiki, Taehyung yana devorga urildi.
deb ingradi. Taehyung hazil bilan yoki ehtimol bu haqiqatan ham og'riq keltirgandir, Jungkook buni annigʻini bilmaydi.
Jungkook taehyungning yortilgan kiyimiga qarab jilmaydi.
Taehyung: Ikkinchi formani buzib qo'yding. Jin ursin, sen
jahldorsan.
U Jungkookga jilmaydi, barmoqlari kiyumining etagini bukib, keyin uni ko'tarib, yalang'och ko'kragini
ko'rsatdi.
Shundan so'ng, Taehyung yaqinlashdi. Jungkook orqaga
chekinayotganda uning pozitsiyasi biroz o'zgardi.
Taehyung: Yaralarimni davola, Jeon.
Jungkook: Nega men bunday qilishim kerak?
Taehyung uning yonida turaverdi, va Jungkookning tirsagidan ushlab oldi. Bu safar Jungkook uni itarib yubora olmadi, chunki Taehyung uni butunlay tuzoqqa tushirib qoʻygan edi.
Taehyung:bʼ Yaralarimni davola dedim.
Jungkook: Yoki nima? Yana meni bezovta qilmoqchimisan?
Taehyung: Nima uchun? Bu seni bezovta qilyaptimi?
Jungkook: Nega bu meni bezovta qilmasin?
deb gapirdi Jungkook, ular orasidagi bo'shliq qisqarib borar ekan, Taehyung tizzasini Jungkookning sonlari orasiga qo'yib, xavfli darajada yaqinlashdi.
Taehyung: Chunki bu sen uchun katta muammo emasmi?
deb istehzo bilan kuldi Jungkook.
Jungkook: General senga
juda yaxshi dars beryapti.
Taehyung ko'zlarini pirpiratdi, lablari yorilgan va yaralari
yangi achishib turardi.
Taehyung: U buni birinchi bo'lib
aytayotgani yo'q. Ya'ni, bu narsa... normal holat emas a?
Jungkook: Buni ataylab qilyapsanmi?
Jungkookning yuzi g'azab
va jirkanchlik bilan burishib ketdi.
Taehyung: Nega bu normal
holat bo'lishi kerak?
Taehyung negadir chindan ham hayratda qolgandek ko'rinardi, ko'zlari Jungkookning g'azablangan yuziga qadaldi. U boshini egib, muloyimlik bilan dedi:
Taehyung: Unda qarshilik ko'rsat. Agar qarshilik ko'rsatmasam, meni xohlaysan, degani.
Jungkook qotib qoldi, bir so'zsiz qoldi, Taehyungga tikilib
qoldi, Taehyung esa Jungkookning nigohiga teng ravishda qaradi. Balki qizil zonachini bemani narsalarni aytishga majbur qilgan bu zarbalardir, lekin jasorat Jungkookni baribir hayratda qoldirdi.
Garchi Taehyung, eng kamida, qiziqarli bo'lsa-da. U to'xtamasdan hamma narsani buzib tashlaganini,
Jungkookning barcha asab tugunlarini ataylab qisganini ayta
oladi.
Taehyung: Yoki bu senga rostdan ham yoqyaptimi? Men senga
yaqinlashayotganim?
Taehyungning lablari nozik tabassumga aylandi va u Jungkookning yuzidagi
o'tkir,
"orqaga chekin aks holda seni o'ldiraman"
degan ifodani kuzatdi. Bu... eng kamida qiziqarli edi.
Taehyung: Seni asabiylashtiramanmi, Jungkook shi?
Jungkook: Men seni shunchaki ezib tashladim. Sen bunchalik
yaqin turib, bema'ni gaplarni gapirish uchun axmoq
bo'lishing kerak.
Taehyung nafasi qisib kuldi, Jungkook esa ko'kragidagi
g'alati burilishdan titrab ketdi. Bu yoqimli tuyg'u emasligini tan olardi.
Taehyung unga yanada kulgili qaradi,
Taehyung: Yoki... men
shunchaki senga yaqin bo'lishni xohlashim mumkin. Rostini aytsam, men bilan yashashing fikri unchalik yomon eshitilmayapti.
Taehyung uning yelkasini qisdi, ikkala qo'lini ham
jungkookning boshining ikki tomoniga qo'yib, uni butunlay ushlab oldi.
Taehyung Jungkookning achchiqlanib, unga ahamiyatsiz
yoki ta'sir qiladigan qo'pol so'zlarni aytishini kutgan edi,
lekin yo'q Jungkook mag'lubiyatga uchragan, burchakka
qisilgan va ojiz holda Taehyungga tikilib qoldi.
Nima uchun? Chunki Jungkook bu lahza haqida emas, balki
uzoq o'yin haqida o'ylashi kerak edi. Agar u bugungidan ham ko'proq Taehyungning jahlini chiqarsa Xudo saqlasin, uning bu yerdagi 45 kunlik vaqti cho'zilib ketishi yoki maqsadlariga erishish
imkoni yo'q bo'lib ketishi mumkin. Jungkook shunchaki bunga qodir emas edi, bu yerga kelganidan keyin ham.
Lekin Taehyung qachon jim turishni yoki oʻz ishi bilan shug'ullanishni bilmasdi. Aslida bu tabiiy holat
Xarobalarda tug'ilgan maxluq uchun. Jungkook unga o'xshagan odamlardan yana nimani kutishi mumkin edi?
Taehyung biroz yaqinrog egildi.
Taehyung: Nega meni yana
urishga urinib ko'rmaysan?
Taehyung qonli tilini chigarib,
ta'mini sezayotgandek qilib ko'rsatdi, keyin jilmaydi.
Taehyung: Bilaman, xohlaysan. Davom et.
lekin Jungkook shunchaki tikilib qoldi. G'azablanmagan, umidsiz emas shunchaki ojiz. Go'yo Jungkook o'zini tutish yo'llarini o'ylab, Taehyungga bu yerga
abadiy tegishli ekanligini isbotlashdan qoniqish hosil
qilishdan bosh tortayotgandek.
Ojizlik qiyofasi Taehyungning o'zini tuta bilish tuyg'usini
yanada kuchaytirdi. Ko'zlari qorayib, tabassumi o'tkirroq narsaga aylandi. U burunlari deyarli bir-biriga tegib ketguncha egildi.
Jungkook yaqinlikdan titradi. U bunchalik g'azablanganidan Taehyungni osongina o'lim to'shagiga yotqizishi mumkin edi.
Ammo qo'llari kishanlangan edi jungkook nima qilishni ham
bilmasdi, chunki ikkinchisi bir makonda edi, go'yo Jungkook to'liq huquqqa ega emasdek.
Taehyung: Qo'rqyapsanmi, Jungkook?
deb pichirladi Taehyung bu safar istehzosiz ismini aytib. Buning o'rniga, negadir barmoqlari titrardi, qoraygan oʻtkir ko'zlarida g'alati
bir ifoda bor edi.
go'yo u Jungkookning baxtsizligidan mast bo'lib
ketayotgandek edi.
Jungkookning ko'zlari g'azabdan chaqnab ketdi, ammo
Taehyungning nigohida u hali ham ojiz ko'rinardi, bu odatdagi erkakning aksi edi voy, ehtimol, elita endi unga hayvon kabi munosabatda bo'lish vakolatiga ega emas edi.
va bu tushuncha Taehyungning ta'riflay olmaydigan tuyg'usini uygʻotdi. U Jungkookning lablariga qaradi, ko'zlrini yuziga tikib, jilmaydi.
Taehyung: Men seni qo'rqityapman, shunday emasmi?
Jungkook Taehyungni orqasiga itarib yubordi, ovozi
past va g'azabdan titrab.
Jungkook: mendan uzoqroq tur.
Gapirma, qarama, hatto mening yonimda ham nafas olma, yaramas.
Shu so'z bilan Jungkook shoshilib chiqib ketdi, qulflangan
xonaning eshigini shoshilinch ravishda ochib, orqasidan
qarsillatib yopdi. Taehyung qotib qolgan holda qoldi,
yuragi notanish, hayajonli adrenalin oqimida tez urardi.
Taehyung... nihoyat Jungkookni ojiz his qildirdimi? Go'yo Jungkookdan boshga hech kimga bunday qilmagandek? Bir zumga
bo'lsa ham, Taehyung Jungkookning nazoratini qo'lida ushlab turarmidi?
Taehyung: Voy... bu qanday tuyg'u?
deb yana pichirladi Taehyung, ko'kragini changallagancha, Jungkookning chiroyli, ammo ojiz yuzi uning xayolida singan
magnitafon kabi aks etardi.
Nazorat hissi.
nihoyat Taehyung buni tatib ko'rdi.
va endi... Taehyung bundan ko'prog narsani xohlardi.
