𝗥𝗶𝗱𝗲 𝗼𝗿 𝗗𝗶𝗲
Taehyung: U bu yerda nima qilyapti?
Taehyung tishlarini g'ichirlatib, sahnadagi odamga tikilib qoldi, uning oldida mikrofon bor edi. Chiroqlar faqat unga qaratilganligi sababli xiralashdi. Go'yo Jungkook hamma narsaning markazida bo'lgandek.
General: Voy, Jungkook?
general Taehyungning so'zlarini tushungandek
bo'ldi.
General: U vaqti-vaqti bilan ijro etadi. Xudo bergan ovozga ega. Ehtiyot bo'l oshiq bo'lishing
mumkin.
dedi general Taehyunga hazillashib.
Lekin Taehyung uchun bu juda g'alati gap edi. O'sha elitaning ovoziga oshiq bo'lishmi? U hatto bu odamni ko'rishga ham chiday olmasa-da? Bema'nilik. U Jungkookga nisbatan faqat sof nafrat va qonxo'rlikni his qila olardi bu teri ostida kislota kabi qaynab turadigan narsa.
Va nega Taehyungda bunday nafrat boʻlmasligi kerak? Taehyung u tufayli deyarli o'lishi mumkin edi. Bir oy davomida izolyatsiyada qoldi. Endi esa, go'yo bularning hech biri sodir bo'lmagandek, Jungkook u yerda turib, Taehyungning oldida chiqish qilmoqda go'yo u hech qanday yomon ish qilmagandek. Go'yo u qandaydir sevimli yulduzdek. Bu
elita shuncha vaqt davomida Taehyung do'zaxda yotganida hayotdan zavqlana oldimi?
deb istehzo bilan kuldi Taehyung bir zumda ichimlikni ichdi va og'zini qattiq artdi. Meni ahmog qilmasin.
General bunga javoban faqat kulib yubordi. U ikki erkak o'rtasidagi keskinlikni sezdi. Bu kuchli va halokatli edi. Va qandaydir tarzda bu uni qiziqtirdi bu juda qiziqarli.
Yumshoq musiga yangray boshladi. Jungkook markazda
turar, mikrofonni qo'li bilan ushlab turardi. Sochlari chakkasiga nozik tarzda tushirilgan, og ko'ylak tanasiga yopishib olgan, yoqasi ostiga ipak sharf bog'langan va
Kulrang rangli shim bu ko'rinishni to'ldirgan edi.
U juda chiroyli ko'rinardi. Rostini aytsam, juda ham chiroyli edi. Va buning o'zi Taehyungni g'azablantirdi. Nega odam bunchalik chiroyli, bunchalik kulgili
ko'rinishga ega bo'lishi kerak, ayniqsa uni o'ldirmoqchi bo'lgan odam uchun? Jag'ini qisib, stakanni qo'lida mahkamroq ushlagan edi.
Jungkook qo'shiq aytishni boshladi - mayin, sekin. Uning chuqur lekin mayin ovozi fonda yangrayotgan
mayin musiqaga aralashib ketdi. Taehyungning ko'zlari biroz kattalashdi, lablari ochildi, go'yo bu ovoz uni hayratda qoldirgandek. General unga qaradi va bila
turib jilmaydi.
Jungkook: Jannat, men jannatdaman va yuragim shunchalik uradiki, zo'rg'a gapira olaman va men izlayotgan baxtni topayotganga o'xshayman
birga yonm-yon raqsga tushganimizda~
Jungkook sekin ko'zlarini pirpiratdi, tomoshabinlarga tikilib qaradi va ehtimol bu qarash davomida ularning ko'zlari bir lahzaga to'qnashganda Taehyungni
ko'rgandir.
Bu tasodif bo'lishi ham, bo'lmasligi ham mumkin edi. Chunki u hatto tura olmaydigan odam bilan ko'rishgan zahotiyoq, Jungkook mikrofonga qarab jilmayib go'ydi,
Shishib turgan lablari esa, hech bo'lmaganda Taehyung xonada bo'lganida, Jungkookda bo'lmasligi kerak bo'lgan yumshoqlik
bilan burishib ketdi. Garchi, bu qisqa edi, lekin u albatta bor edi.
Va xuddi shunday, Taehyungning tomirlarida gʻazab koʻtarildi.
Jungkook qo'shiq aytishda davom etdi, ko'zlari Taehyungdan uzoqlashdi va go'yo musiqaga butunlay berilib ketmoqchi bo'lgandek muloyimlik bilan yumildi.
Taehyung yutinib yubordi, avvalgi bezovtalik allaqachon unutilgan edi chunki bu yoqimli kuy ovozi zalni toʻldirgan edi.
Endi u faqat o'sha ovozni his qila olardi. O'sha go'zal, ta'sirli ovoz. Xudoyim, Taehyung nigohini Jungkookdan bir millisekundga ham uzolmasdi.
Taehyung butunlay hayratda qolganini aytish mumkin edi.
Qo'shig xotirjam, jazzga o'xshash, ohanglari yumshoq edi. Bu xonada keskinlik, axloqsizlik va zo'ravonlik
odatda gullab-yashnagan joyda mutlaqo o'rinsiz edi.
Shunga qaramay, qandaydir yo'l bilan hamma kuyga ergashib, unga berilib, sehrlanib borardi. Xuddi Jungkook atmosferani o'zgartirish, xonani shunchaki nota bilan o'z xohishiga ko'ra burish qudratiga ega bo'lgandek.
Va bu paytda, Taehyung shikoyat qila olmadi. U ham bundan zavqlanayotgan edi , hatto buni o'zi tan olishni istamasa ham. Qo'shiq tugashi bilan zal qarsaklarga to'ldi.
Taehyung lablarini zo‘rg‘a burishtirdi, yuziga yana o‘sha tanish, bo‘sh ifoda qaytdi.
Uning nigohi — begona, ammo kuzatuvchan — olqishlayotgan olomon ustidan sirg‘alib o‘tdi. U birinchi bo‘lib qaragan joy Jungkook turgan tomonga to‘g‘ri keldi. Ammo yana bir bor qaraganida, u yerda hech kim yo‘q edi.
Ko‘zlari nimani — aniqrog‘i, kimni — izlayotganini o‘zi ham anglamay, yana olomonga tikilib qoldi.
Sahnadan tushgach, Jungkook general tomon yo‘l oldi.
X: Bu ajoyib edi, Jungkook. Ovozingiz juda zo‘r.
dedi sarg‘ish sochli ayol uni maqtarkan.
Jungkook xotirjamgina bosh irg‘adi. U atrofga qaramaslikka, ayniqsa o‘sha odam qayerdaligini so‘ramaslikka harakat qildi.
Namjoon: Rostdan ham, Yoongi yozgan yangi qo‘shiqni kuylashingiz kerak. Bu sizning ovozingizga juda mos keladi.
dedi yonidan tanish ovoz.
Jungkook boshini o‘girib, yaqinida turgan ko‘k zonalik Namjoonni ko‘rdi.
Jungkook: Namjoon, Yoongi, salom.
dedi u ularning qo‘llarini siqib.
Jungkook: Buni juda xohlardim.
deb qo‘shimcha qildi u Yoongiga qarab bosh irg‘ab.
Yoongi: Rostdanmi? Oxirgi paytlarda biz bilan deyarli vaqt o‘tkazmayapsan.
dedi Yoongi kulib.
Jungkook yengil jilmaydi — bu uning kamdan-kam ko‘rinadigan insoniy tomonlaridan biri edi. Qisqa, ammo chinakam. Uni faqat juda kam odamlar ko‘ra olardi. Namjoon va Yoongi — shular jumlasidan edi. Ular yaqin do‘st emas edi, aslida. Shunchaki u uzoq vaqtdan beri tanigan odamlar edi.
“Biroz vaqt kerak,” dedi u past ovozda.
Bu safar u o‘zini tiya olmadi va yana bir bor atrofga qaradi. Nigohi gavjum zal bo‘ylab aylanib chiqdi. Endi esa pop musiqa yangrar, odamlar yana raqsga tushib, qichqirishardi.
General buni darhol payqadi. U Jungkookga yaqinroq egildi.
Uning shivirlagan ovozini eshitib, Jungkook biroz titradi.
General: Terasaga chiq. Toza havo ol, Jungkook.
Jungkook uzun bo‘yli erkakka qaradi, ko‘zlarida chalkashlik paydo bo‘ldi. Ammo general allaqachon orqasiga o‘girilib, xuddi hech narsa demagandek Namjoon va Yoongi bilan gaplashishda davom etardi.
Jungkook bir zum joyida turdi. Nigohi yana bir bor chalg‘idi… terasa tomonga.
Ehtimol, unga chindan ham toza havo kerak edi. U eshikni ochib, tashqariga chiqdi. Sovuq havo butun tanasini qamrab oldi va boshidagi g‘ovurni biroz bosdi.
U sahnaga chiqishni yoqtirardi. Qo‘shiq aytish — u hech qachon ortiqcha deb hisoblamagan kam sonli narsalardan biri edi. Ayniqsa bu joyda — odamlar insoniylikka yaqin narsani qayta tiklashga urinayotgan bir joyda.
Qo‘shiq va raqs — ularni birlashtiradigan yagona narsa edi. Bu parchalanib ketgan dunyoda nozik, ammo umumiy zamin edi.
Ammo agar u Taehyungning bugun shu yerda bo‘lishini bilganida, balki umuman chiqmasdi.
Chunki qizil zonadan chiqqan o‘sha odamning unga butun vaqt davomida tikilib turishi uning ko‘kragida g‘alati og‘irlik qoldirdi. Bu — qanday urinmasin, yo‘qolmaydigan hissiyot edi.
U bu e’tibordan nafratlanaman deb aytolmasdi… lekin ehtimol, umuman e’tibor bermaslik yaxshiroq bo‘lardi.
Uning fikrlari baribir o‘sha bitta odam atrofida aylanardi. Go‘yo uni o‘zi chaqirgandek. Chunki u shu yerda edi — aynan shu joyda.
Hech kim klubda kiyishga jur’at qilmaydigan harbiy forma kiygan tanish siymo uning e’tiborini tortdi.
Jungkook eshikni jimgina yopdi — bu harakat shu qadar mohir ediki, hatto sezilmas darajada edi.
Shunda ichkaridan tanish kuy yangradi. Juda tanish… go‘yo u hozirgina eshitgandek. Balki hatto uni o‘zi kuylagandek.
U tovush kelayotgan tomonga asta yaqinlashdi. Boshqa tomondan kelayotgan gaplarni eshitishga urinib, yetarlicha yaqinlashgach…
Jungkookning taxmini tasdiqlandi. Hozirgina oʻzi ijro etgan qo'shigni Taehyung xirgoyi qilardi.
Taehyung: jannat~ nanana jannat~
Uning hayratda qolganini aytish kamlik bo'lardi. Uni hayratga solgan narsa Taehyungning xirgoyi qilayotgan qo'shig'i emas, balki ovozi edi. Uning ovozi... bu juda yaxshi. Hatto shunchaki, yaxshi ediki va past boʻlishiga qaramay xirgoyi qilayotgan qoʻshigʻini eshitish bu boshqacha tuygʻu edi.
Bu, albatta, Taehyung kabi yovvoyi hayvondan kelgan zarba edi. Jungkook bu ovozda bunday haybatni kutmagan edi
Taehyung to‘satdan orqasiga o‘girildi va Jungkookning uning ortida turganini, uning g‘uvillab kuylayotganini tinglayotganini ko‘rib hayratda qoldi.
Barmoqlari orasida sigaret osilib turardi, ochilgan pushti lablaridan hayrat bilan tutun chiqib ketdi. Taehyung esa qotib qolgandek bo‘lsa-da, o‘zini tezda qo‘lga oldi.
Nega u bunchalik yaqinlashib ketdi?
Taehyung yarim jilmayib, ular orasida masofa qoldirish uchun orqaga chekindi.
Jungkook: Qo‘shiqni bunchalik yoqtirishingni bilmagan edim.
Taehyung biroz qizarib ketdi va Jungkook uning ichida nimadir jo‘sh urayotganini sezdi.
Taehyung: Men… bu qo‘shiq menga avvaldan yoqardi. Sen shunchaki eslatib qo‘yding, xolos.
Jungkook bosh irg‘adi, yengil jilmayib.
Taehyung: Men jiddiy gapiryapman…
Jungkook: Sening ovozingiz yaxshi ekan, qizil Zoner.
Jungkookning kutilmagan maqtovi Taehyungni hayratda qoldirdi.
Taehyungning ko‘zlaridagi o‘sha hayratni ko‘rib, Jungkook buni ovoz chiqarib aytganini anglab yetdi. G‘alati… u aslida uning ovozini bunchalik yaxshi deb ham o‘ylamagandi. Unda nega bunday dedi?
Yuzidagi bo‘sh ifoda yana qaytdi. Jungkook o‘zini yashirish uchun qo‘shimcha qildi:
Jungkook: Afsuski, bu seni bu ahvolingdan qutqarmaydi.
Bu so‘zlar chiqishi bilan Taehyungning yumshagan ifodasi yana qattiqlashdi. Endi u yana jahli chiqqan edi.
Taehyung: Men hech qachon buni vosita sifatida ishlatishni o‘ylamaganman. Ammo agar odamlarni maftun qilish seni tirik qoldirsa — davom et. Faqat mendan ham shunday qilishimni kutma.
Jungkook: Maftun qilishmi?
Jungkook istehzo bilan kuldi.
Jungkook: Iltimos, meni shunday ko‘radigan yagona odam sensan, shekilli.
Taehyung: Sen haqiqatan ham shunchalik xayolparastsanki… bu hatto ta’sirli.
dedi Taehyung sovuq ohangda.
Jungkook: Unda nega butun spektakl davomida menga tikilib o‘tirding?
dedi Jungkook, sochlarini ko‘zidan surib.
Jungkook: Bir lahza seni haqiqatan ham menga oshiq bo‘lib qolgan deb o‘yladim. Endi esa… bu shunchaki beparvoligingni yashirish usuli, deb o‘ylayapman.
Taehyung jim bo‘lib qoldi. So‘zlari tomog‘iga tiqilib qolgandek edi.
Jungkook bu lahzani qo‘ldan boy bermadi. U yana bir qadam yaqinlashdi.
Bu yaqinlik Taehyungning nafasini qisib qo‘ydi — u keyingi voqealarga umuman tayyor emas edi.
Jungkook qo‘lini uzatib, sigaret ushlab turgan Taehyungning qo‘lidan tutdi. Nigohini uzmasdan, uning qo‘lini o‘z lablariga yaqinlashtirdi va sigaretdan sekin tortdi.
Keyin yengil, mazax aralash jilmayib, tutunni to‘g‘ridan-to‘g‘ri Taehyungning yuziga pufladi.
Tutun uni o‘rab olganida, u deyarli ko‘zlarini qisib yubordi. U bunday narsalarga berilmaslikka odatlangan edi… lekin hozir u shunchaki hayratda edi. Qarshisidagi jilmayib turgan odamdan ko‘z uzolmasdi.
Jungkook xavfli darajada yaqin edi — shunchalik yaqin ediki, uning nafasi Taehyungning terisiga tegib turardi.
U yana biroz egildi. Bu allaqachon haddan oshgan jasorat edi.
Uning ovozi past, sekin va mazaxga to‘la edi — bu esa Taehyungning mushtlarini yanada qattiqroq qisishga majbur qildi.
Jungkook: O‘zingga qoldir. Men seni xohlamayman.
Bu so‘zlardan so‘ng Taehyung nihoyat o‘zini qo‘lga oldi.
Jungkook orqaga chekinishga ulgurmay turib, Taehyung uning bo‘ynidan ushlab, o‘ziga tortdi.
Ularning peshonalari deyarli tegib ketdi, lablari esa juda yaqinlashib qoldi. Jungkook bir lahza hayratdan qotib qoldi.
U Taehyungning g‘azab bilan yonayotgan ko‘zlariga tikildi.
Taehyung: Bunday gaplarni aytma, Jeon.
dedi Taehyung past, ammo ogohlantiruvchi ohangda.
Taehyung: Agar sen bunday narsani yoqtirmasang ham… seni majbur qilishim mumkin.
Jungkook: Va men bunga ruxsat beraman deb o‘ylaysanmi?
dedi Jungkook, ohangi yengil bo‘lsa ham, so‘zlari keskin edi.
Jungkook: Agar menga qarshi biror narsa qilishga urinsang — seni to‘xtataman.
Jungkookning ohangi yengil edi, hatto kulgiga o‘xshardi… lekin undagi xavf aniq sezilib turardi. Bu esa qandaydir tarzda Taehyungga ta’sir qildi.
Go‘yo Jungkook uni o‘ziga tortayotgandek edi.
Taehyung: Bo'sh tahdidlar, Jeon. Sen kuchsizsan. Agar xohlasam,
qilardim. Sen meni to'xtata olmas eding.
deb istehzo bilan kuldi Taehyung, bilmagan holda Jungkookning
terisiga teginib.
Taehyung: Afsuski, men zo'rlovchi emasman va seni sikishga ham
qiziqmayman.
Taehyung Jungkookning bo'ynidan
ushlab oldi va Jungkook darhol orqaga chekindi va bir zumda iloji boricha uzoqroq masofa qoldirdi oʻrtada.
Jungkook: Tushunmayapsan, shundaymi?
deb boshladi Jungkook.
Jungkook: Sen nazorat qila olmayapsan, Kim Taehyung meni...
Bu so'zlar Taehyungning tabassumini yo'qotdi.
Jungkook: Kun oxirida men bu axlatxonadan chiqib, hayotimni yashayman, sen esa bu yerda azob-uqubatlarda chiriyapsan. Shuning uchun seni qiziqtirgan narsa hech narsani anglatmaydi.
Taehyung kulib yubordi, sochlarini tarab, sigaretidan uzoq vaqt ushlab, keyin uni tashlab yubordi.
Taehyung: Biror narsa boshlamoqchimisan, a?
Taehyung bir qadam oldinga
qadam tashladi. Bu haqiqatni tekshirishdan aniq
ta'sirlangan edi.
Lekin Jungkook yelkasini qisdi, allaqachon orqasiga
o'girilib.
Jungkook: Yo'q. Mening qiladigan yaxshirog ishlarim bor.
Jungkook keta boshladi. Rostdan ham, nega u qizil zonar bilan chigisha olaman deb o'ylagan? Buni xohlamagan ham edi.
Taehyung bilan do'stlashish fikrining o'zi uni ko'nglini aynitdi.
Ammo, yirtqich hayvonni qo'zg'atgandan so'ng, shunchaki ketib bo'lmaydi. U buni yaxshiroq bilishi kerak edi.
Taehyung: Albatta, yaxshirog narsalar. Masalan, generalning
Tagini tozalash kabi a?
Jungkookning qadamlari o'rtada to'xtadi. U sekin boshini burdi, ko'zlari ishonchsizlikdan katta-
katta ochildi.
Jungkook: Nima?
deb xirilladi u.
Taehyung boshini egib, ko'zlari
istehzo bilan chaqnadi.
Taehyung: Seni ushlab turishimga etibor berma. General kutayotgan bo'lishi mumkin, kiyimini yechib.
Jungkook butunlay Taehyunga o’girilib, endi unga
yaqinlashdi.
Jungkook: Og'zingdan chiqayotgan bu axlatni eshityapsanmi?
Taehyung faqat jilmaydi. Bunga javoban yelkalarini qisdi.
Bu odamda Jungkookning uddalay olmaydigan bir narsasi bor edi. Eng kamida, bu narsa edi boshqacha edi - Jungkook hozirgacha
juda ko'p maxluglarga duch kelganini hisobga olsak.
Boshqalarning qilgan yoki aytgan hech bir gapi ishi Jungkookni endi
bezovta qilmasdi. Lekin bu Kim Taehyung... nega u har
doim gapirganda munosabat bildiradi?
Lekin Taehyung gaplarni aynan gʻalati tarzda aytardi - shunchalik
beparvo, shunchalik qoidasizki, Jungkoon boshga hech kim bunday gapirmasligida amin edi.
Jungkook yaqinlashganda bo'ynining yon tomonida tomir
boʻrtib chiqdi.
Jungkook: Sen ilgari ham shunday degan eding. Rostdan ham qachon to'xtashni bilmaysan, shundaymi?
Jungkook ovozini iloji boricha xotirjam va muloyim tutishga
harakat qildi, chunki ikkalasi ham buni juda yaxshi bilishardi - agar hozir xotirjamlikni yo'qotsa, juda
dahshatli narsa yuz berishi mumkin. Endi hech kim bunga qodir emas edi.
Lekin Taehyung har doim boshlagan ishini oxiriga yetkazadi.
Taehyung: Men haq bo'lsam, nega to'xtaysan? O'zingni pokdek
tutma, Jeon. Sen ham meni boshqalar kabi ko'r deb
o'ylaysanmi?
Jungkook: Sen nafaqat ko'rsan, balki xayolparast ham san.
Jungkookning ovozi xavf bilan to'lib-toshgan edi, go'yo u portlab ketmoqchi bo'lgandek edi.
Jungkook: Va ayblovlaring ham xuddi sen kabi iflos.
Taehyung: Ayblovlarmi? Lekin ular sening yuraginga tegib ketdi.
dedi Taehyung jirkanch jilmayib.
To'satdan Jungkook yaqinroq kelib Taehyungning yoqasidan ushlab, uni o'ziga tortdi. Taehyung esa har
doimgidek mag'rurlanib, unga tikilib qoldi.
Jungkook: Yolg'izlik senga hech qanday ta'sir qilmadi, shundaymi?
Yana qaytib borishni xohlaysanmi? Balki generalga aytishim kerakdir.
"Yolg'izlik" so'zini eshitib, Taehyung ning his-tuyg'ulari charxlandi. Ko'kragidan achchigq kulgi uzilib ketdi.
Taehyung:vHa, borib, hamma narsani unga yaxshi boladek aytib
ber, Jeon. Chunki yakkama-yakka? Sen menga qarshi chiqolmaysan.
Hammasi shunga qaytadi. Nima bo'lishidan qat'iy nazar, Taehyung bir xil gaplarni aytardi va Jungkoon har safar o'zini yo'qotib qo'yardi. Rostdan ham, nega Taehyung unga
bunday munosabatda bo'ladi? Taehyung faqat uni g'azablantiradimi. Taehyungning fikri muhim emas edi aslida. Lekin u shu yerda edi. Jungkookning Taehyungning yoqasidan mahkam ushlagani bo'ynining terisini qizartirdi. Uning kuchi hazilakam
emas edi, lekin shunda ham Taehyung titramadi, ko'zlarini pirpiratmadi. Shunchaki Jungkookga qizarib ketgan, g'azablangan ko'zlari bilan tikilib qoldi, go'yo unisindirishga jur'at etayotgandek.
Taehyung: Sen jirkanch ahmoqsan, Jeon.
Jung6 ishonmay qisqa kulib yubordi. Hozir jiddiymidi?
dedi Jungkook qattiqroq
mahkamladi, barmoqlari oqarib ketgan edi, qoʻlining tomirlari teriga tegib turardi.
Jungkook: Har fursatda menga jinsiy zo'ravonlik haqida gapirasan. Bu yerdagi axmoq aslida kim o'zi?
Taehyung: Rostdan ham meni o'zingga yoqadi deb o'ylaganmiding?
deb istehzo bilan kuldi Taehyung.
Taehyung: Men buni shunchaki sendan reaksiya olish uchun qildim
- va qilaman ham. Albatta, menga bu yoqadi. Senga ham yoqadi,
shunday emasmi? Sen la'nati fohishasan.
Taehyungning nigohi butun Jungkookning tanasiga tushdi va u lablarini yaladi.
Jungkookning go'li qimirlamadi, lekin Taehyung yana yaqinroq kelish uchun oldinga siljidi, havoda osilib turgan taranglik og'irligi ostida umurtqa pog'onasi taranglashdi.
Bu tortishish tufayli Jungkook allaqachon uning ko'kragiga, nafasiga juda yaqin turgan edi. Taehyung qo'lini Jungkookning
yonboshi bo'ylab sekin va mag'rur holda yurgizdi, va qoʻlini Jungkookni beliga qo'ydi... keyin esa uning ostida, xuddi bo'shliqni
egallagandek, dumbasi ustida qoʻlini olib bordi.
Jungkook qimirlamadi yoki reaksiya ham bermadi. U
shunchaki hech narsa ko'rsatmasdan tikilib qoldi. Va bu
xotirjam, zerikarli sukunat Taehyungni yanada ko'proq
g'azablantirdi. Go'yo Jungkook uni harakat qilishga undayotgandek edi.
Taehyung: Ha, ahmoqman. Lekin men hech qachon bunga yo'q
demayman, Jeon. Aslida, uzr so'rash uchun oyoqlaringni men uchun yoyishing mumkin.
Jungkook: Bu juda gomoseksual gap.
deb xirilladi Jungkook Taehyungning yogasidan mahkam ushlagancha.
Taehyung: Teshik baribir teshik.
Jungkook: Bu gaplar. Shunchaki meni xohlayotganingni ayt va
bularning hammasini shunchaki e'tiborimni jalb qilish
uchun qilyapsan a?
deb istehzo bilan javob berdi Jungkook.
Taehyung: E'tiborimni nimaga qaratdim? Aloqa uchun shishgan dumbangami? Pfft.
endi Taehyung uni itarib
yubordi. Va uning keyingi aytgan gapi, ehtimol, bularning barchasiga sabab bo'lgandir.
Taehyung: Men allaqachon bilishim uchun aytchi... o'sha
general seni necha marta sikdi? Juda ko'p, shunday emasmi? Aks
holda qanday qilib elitaga aylanding...
Jungkookga shu soʻzlarning o'zi yetarli edi.
U Taehyungni ayvon tirgagiga qattiq itarib yubordi tanasi g'ayritabiiy ravishda egilib, oyoqlari yerda qolish uchun harakatlanayotganda, yuqori yarmi yiqilmaslikka bu harakat qilib oʻzi ushlab qoldi. Taehyung pastga qaraganida ko'zlari
katta-katta ochildi. Olti qavat va to'g'ridan-to'g'ri yiqilish
o'limga olib keldi.
Taehyungning qo'llari yugoriga ko'tarilib, Jungkookning bilaklaridan ushlab oldi, ikkala qoʻli ham uni ushlab turardi,
tirnoqlari terisiga qattiq botib turardi. Vahima uning yuzida
emas, balki butun gavdasida to'liq aks etgan edi, lekin Taehyungning
muvozanatni saqlashga urinayotgani har qanday
qichqiriqdan ham balandroq eshitildi va koʻrinardi.
Jungkook shunchaki tikilib qoldi. Bo'sh edi. Go'yo Taehyungning aytganlari uning qalbidagi so'nggi his- tuyg'ularni so'rib olgandek.
Jungkook: Sen o'lishing kerak , qizil
zoner.
Taehyung tishlarini g'ichirlatib, jag'ini mahkam ushladi.
Ko'zlarida qo'rquv yo'q edi - lekin ehtiyotkorlik albatta bor edi. U ahmoq emas edi. U Jungkook buni chindan ham qila olishini bilardi.
Taehyung: Shunday qilib, hayotingni boshqalarga yolg'on gapirish bilan o'tkazishing mumkinmi? Soxta bo'lib qolishda
davom etaver?
Jungkook Taehyungni tepadan itarib yubordi.
Namjoon: Jungkook u yerga borganiga ancha bo‘ldi, shunday emasmi?
Namjoon ishora qildi. Yoongi bosh irg‘adi.
Yoongi: Taehyung ham, qayerga ketdi?
General stakanini qo‘ydi va qo‘llarini yengilgina silkitti.
General: Voy, yaxshi eslatma. Men ulardan xabar olib kelaman.
dedi general, oyoqqa turib, uzr so‘rab, ayvon tomon yo‘l oldi.
Lekin u raqsga tushayotgan olomon orasidan o‘tib ketayotganida, general to‘satdan to‘xtadi. Jungkook allaqachon odamlar orasidan sekin qadam bilan unga tomon kelayotgan edi. Uning yuz ifodasi yumshoq, mamnun tabassum lablarini bezab turardi.
Bu generalni to‘xtatib qo‘ydi.
Jungkook hech qachon tabassum qilmaydi.
Va shunday tabassummi? Bu juda samimiy ko‘rinardi. Nimadir noto‘g‘ri edi.
Olomon orasida, Jungkook sarg‘ish sochli erkakdan bir necha qadam narida turdi va nihoyat generalning nigohiga duch keldi. Uning tabassumi yorqin, mayin va deyarli yoqimli edi.
General yaqinlashdi, endi Jungkookning ro‘parasida turardi.
Musiqa baland, bas og‘ir edi va olomon har tomondan siqilib kelardi. Bu yer, albatta, gaplashadigan joy emas edi, lekin general uni tinchroq joyga sudrab borishga sabrini to‘play olmadi.
General: Taehyung qayerda?
deb so‘radi general, Jungkookning yelkasidan qoqib, bolani ko‘rish uchun atrofni ko‘zdan kechirar ekan.
Jungkook uning nigohiga duch keldi. Ko‘zlari xira, bezovtalanmagan, go‘yo unga hech narsa kerak bo‘lmagandek edi. Shuning o‘zi generalni bezovta qilardi.
U Jungkook uni musiqadan eshitmagan deb o‘ylab, egildi.
General: Men so‘radim, Taehyung qayerda, Jungkook?
Jungkookning lablari yorqin, tishli tabassumga aylandi.
Jungkook: Men uni tomdan itarib yubordim.
Generalning ko‘zlari katta-katta ochildi.
Jungkook: U ketdi. Endi mendan u haqida so‘ramaslik kerak. Xo‘pmi?
General Jungkook hazillashmayotganini angladi.
General: Men bilan yur.
dedi u keskin ravishda Jungkookning bilagidan ushlab, uni sudrab olib ketdi.
Jungkook endi buning ma’nosi yo‘q deb o‘yladi. Bu balandlikdan yiqilishdan omon qolishmi? Bema’ni. Lekin, tan olish kerakki, u tekshirmagan edi — Taehyung haqiqatan ham oxirgi manziliga yetib kelganmi yoki yo‘qligini tekshirish uchun chekkadan qaramagan edi. U buni zarur deb o‘ylamagan edi, tomirlari hali ham qilgan ishining hayajonidan g‘uvullab turganida ham. U generalning aziz ilhomini o‘ldirgan edi.
Voy yo‘q, endi unga nima bo‘ladi? Jungkookga baribir.
Ular ayvonga yetib kelishdi va general birinchi bo‘lib eshikni itarib ochdi.
U eshik oldida qotib qolgan holda, ko‘kragida nafasi qisilib turardi. U tashqariga chiqib, o‘zini tekshirishga jur’ati yetadimi yoki yo‘qmi, bilmasdi — lekin shunday qilishi kerak edi. Jungkook uning orqasida edi, ehtimol hali ham Taehyungning o‘lganiga amin edi.
O‘lgan va yo‘q bo‘lib ketgan. Uning hayotidan, generalning hayotidan yo‘q bo‘lib ketgan.
Hammasi yaxshi bo‘ladi, dedi Jungkook o‘ziga o‘zi.
U haqiqatan ham shunday deb o‘ylagan edi.
General: Jin ursin, nima qilding, Jungkook?
deb pichirladi general chekkaga yugurib. Lekin u pastga qaraganida, yerda yotgan hech qanday jasad yo‘q edi.
Va bu g‘alati edi — chunki agar Taehyung chindan ham yiqilganida, u yerda bo‘lishi kerak edi. Beton ustida cho‘zilib, o‘z qonida o‘lik holda yotar edi. Lekin unday emas edi.
Qon yo‘q. Taehyung yo‘q. U qayerga ketdi?
Jungkook generalning nigohiga ergashdi va o‘sha bo‘sh manzarani ko‘rdi. Bu uni hayratda qoldirdi.
Bu qandaydir hazil bo‘lishi kerak edi. Jungkook uni o‘z qo‘li bilan itarib yubordi!
Jungkook qotib qolgan holda, ko‘zlari pastdagi bo‘sh yerga qadalgan edi. Keyin uning ichida birdaniga sezgi paydo bo‘ldi.
Nimadir g‘alati tuyuldi. Uning orqasida yashiringan bir mavjudlik bor edi.
U orqasiga o‘girilib qaradi — aynan vaqtida Taehyungning unga qarab yugurayotganini ko‘rdi.
Taehyungning rejasi oddiy edi. Jungkookni tomdan itarib yuborish, xuddi Jungkook unga qilganidek.
Lekin Taehyung qayerdan paydo bo‘ldi? Qanday qilib tirik qoldi? Jungkook hech narsani bilmasdi. U tezda itarib yuborilishdan qochib, u bilan kurashishga kirishdi.
Jungkook orqaga egilganida, kurash muvozanatni o‘zgartirdi, Jungkookning tanasi esa xuddi yaqinda Taehyung kabi osilib turardi.
Taehyung: Ha! Rostdan ham meni o‘ldirish shunchalik oson deb o‘ylaganmiding?
Taehyung baland ovozda kuldi.
Rostini aytsam, unday emas edi. Jungkook buni juda yaxshi bilardi. Lekin bu beparvolik harakati uning bu odamning boshiga qanchalik kirishiga yo‘l qo‘yganini isbotladi — bu aqlni butunlay yo‘qotish uchun yetarli edi.
General: Taehyung, uni qo‘yib yubor.
dedi nihoyat general, bir necha qadam narida turganida, uning ovozi tartibsizlikni kesib o‘tdi.
Taehyung: Nega men? Sizning aziz Jeon Jungkook meni o‘ldirmoqchi bo‘ldi! Bu endi tugaydi.
Taehyung Jungkooni qattiqroq itarib yubordi, uning pastki yarmi sekin ochiq havoga qarab sirpanib ketardi.
General: Kim Taehyung, men uni qo‘yib yubor dedim.
Sarg‘ish sochli erkakning ovozi sovuq va qattiq edi — avvalgi xotirjamlikka o‘xshamasdi. Lekin Taehyung buni sezmadi, chunki uning butun diqqati qiynalayotgan Jungkookga qaratilgan edi.
General: Bu oxirgi marta soʻzimni takrorlayman. Menga qarshi chiqishning oqibatlariga duch kelishni xohlaysanmi.
Koreys tilidagi tahdidni eshitib, Taehyungning qo‘li bo‘shashdi. U generalga qaradi va uning o‘tkir moviy ko‘zlaridagi qattiq g‘azabni sezdi. U bu odamni birinchi marta bunday holatda ko‘rishi edi.
Beixtiyor, u Jungkookning yoqasidan ushlab turgan qo‘lini bo‘shatdi va nihoyat istehzo bilan Jungkookni qoʻyib yubordi. General Jungkookga oyoqqa turishga yordam berish uchun oldinga qadam qo‘yganida, Taehyung orqasiga o‘girilib la’natladi.
General: Buncha ishlar nima bo‘ldi oʻzi? Tushuntirib bermoqchimisizlar?
Taehyung: Sizga allaqachon aytgan edim. U meni o‘ldirmoqchi bo‘ldi.
Jungkook: Va sen meni o‘ldirmoqchi bo‘lding. Biz tenglashdik.
deb g‘azablandi Jungkook ko‘ylagini siltab.
Taehyung: Men uchun jirkanch. Men hayotimni saqlab qolish uchun la’nati quvurga chiqishim kerak edi, sendan farqli o‘laroq seni generaling qutqardi. Bu axlat teng emas. Sen la’nati axmoqsan.
Jungkook: Bu jirkanch og‘zingni yopish kerak, qizil zonar. Men sinab ko‘ra...
General: Yetarli!
Jungkook ham, Taehyung ham keskin va qat’iy qichqiriqdan titrab ketishdi. Ular generalga yuzlanishdi, general esa zo‘rg‘a g‘azab bilan qaynab turardi.
Jungkook bilardi, agar general bunchalik aqldan ozgan bo‘lsa, ishlar yaxshi yakunlanmasdi.
General: Men seni bu yerga o‘zgarish uchun olib keldim, Taehyung. Ko‘ngilxushlik qilishing uchun. Sen mening mehribonligimni qadrsiz deb qabul qilding, shunday emasmi?
Taehyungning jag‘i qisildi, o‘n barobar qattiqroq narsa bilan javob qaytarmoqchi bo‘ldi, lekin u o‘zini to‘xtatdi. O‘z manfaati uchun. U zo‘ravon jinni bo‘lishi mumkin, lekin o‘z joniga qasd qilishga moyil manyak emas. Generalni g‘azablantirish ahmoqona o‘limga olib boradigan tezkor yo‘l edi.
General: Va sen ham, Jungkook.
general nigohini o‘tkir ko‘k ko‘zlarga duch kelgan Jungkookga qaratdi, keyin esa yolg‘ondan uzr so‘raganday pastga qaradi — garchi u umuman afsuslanmasa ham.
General: Taehyungni tomdan itarib yuborishingga nima sabab bo‘ldi?
Jungkookning lablari mahkam yopildi.
Taehyung jilmaydi va Jungkook buni ko‘zining burchagidan sezdi. Ko‘kragi tobora ortib borayotgan xavotirdan qisilib qoldi. Albatta, uning yashiradigan hech narsasi yo‘q edi. Mutlaqo hech narsa. Yoki hech bo‘lmaganda u o‘zini qanchalik vahimaga tushganini ko‘rsatmaslik orqali o‘zini shunga ishontirishga harakat qildi.
Taehyung: Unga ayt, elita. Nima seni bunchalik jahlingni chiqardi?
Jungkook endi jim tura olmasdi. U jinoyat qilmagan edi. Nega u qo‘rqishi kerak, to‘g‘rimi?
Jungkook: U... u meni jinsiy zo‘rlamoqchi edi.
deb xirilladi Jungkook.
Havoda og‘ir sukunat hukm surdi..
Keyin generalning oddiy va o'tkir javobi Jungkookni boshini ko‘tarishga majbur qildi, ko‘zlari ishonchsizlikdan katta-katta ochildi.
Jungkook shunchaki tikilib qoldi.
General istehzo bilan dedi:
General: Sen elitasan, Jeon Jungkook. Bir oz ta’qibga chiday olmayapsanmi? Taehyung esa la’nati qizil zonachi. Undan nimani kutgan eding?
General ko‘zlarini qisdi, ovozidan ishonchsizlik tomchilab turardi.
General: Bu seni aslida bezovta qilganini aytma. Jungkook, xudoyim... sen elitasan.
Bu so‘z Jungkookning qulog‘iga urilib, hushidan ketganidan beri har doimgidek aks-sado berdi. Rostdan ham, elita bo‘lish uchun nima kerak? Qancha qurbonliklar qilish kerak edi?
Uning ko‘zlari yonib ketdi. Bu... yosh bo‘lishi mumkinmi? Yo‘q, bo‘lishi mumkin emas. Unga nima bo‘ldi? Nega u bunchalik zaiflashib qolgan edi?
.
Bugun kechqurun u shunchaki o‘zini tuta olmaydigan ish qildi. Jungkook o‘zidan jirkanishni his qildi.
U generalning so‘zlari qanchalik ta’sir qilganini ko‘rsatishni istamadi, shuning uchun u qattiq gapirdi.
Jungkook: Unday bo‘lmadi. Lekin qizil zonachi elitani haqorat qilish bilan qutula olmaydi. Shuning uchun men o‘sha paytda o‘zimni to‘g‘ri his qilgan narsani qildim.
General: Menga baribir.
dedi general ochiqchasiga, Jungkookning barcha his-tuyg‘ularini rad etib.
General: Sen Taehyungga zarar yetkazmaysan.
Keyin u Taehyunga o‘girildi.
General: Va sen, Taehyung Jungkookga zarar yetkazmaysan.
Taehyung shunchaki boshqa tomonga qaradi, hech qanday munosabat bildirishdan bosh tortdi.
General: Va men bunga ishonch hosil qilaman.
Jungkook xo‘rsinib, boshqa tomonga qaradi. Unga generalning va’dasi kerak emas edi. U allaqachon o‘zini himoya qilishning yagona yo‘li Taehyungdan uzoqroq turish ekanligini bilar edi.
Shu orada, Taehyung pichirladi. Nimaga ishonch hosil qilmoqchi? U qoidalarga ahamiyat bermasdi. Agar kimdir u bilan aralashsa, u ham darhol javob qaytarardi. Lekin u bir narsani bilardi — u Jungkookdan uzoqroq turishi kerak, aks holda u xotirjamligini yo‘qotib, yana yolg‘iz qoladi.
Ularning fikrlari birlashgandan keyin, ular bir xil xulosaga kelishdi.
Ular bir-birlaridan uzoqroq turishlari kerak edi.
General: Jungkook, sen Taehyung bilan birga yashaysan.
Ular generalga qarab boshlarini qoqishdi, general esa buni birinchi marta eshitganliklarini tasdiqlash uchun yana takrorladi.
General: Bundan buyon ikkalangiz ham xonadosh bo‘lasizlar.
