𝗥𝗶𝗱𝗲 𝗼𝗿 𝗗𝗶𝗲
Jungkook bunga hech narsa demadi.
Uning mag‘rurligi shu qadar baland ediki, bahslashishga ham jur’at eta olmadi.
Ammo u generalni jimgina kuzatar ekan, xayolida og‘ir bir savol paydo bo‘ldi:
Taehyungning jazosi chindan ham shunchalik qattiqmidi?
Bu qanchalik yomon bo‘lishi mumkin edi? Javobi tez orada ma’lum bo‘ldi.
Bu — juda yomon edi.
Ayniqsa Taehyung uchun.
Birinchi yarim hafta u sog‘ayish azobi bilan o‘tdi.
U hammadan uzoqroq saqlanar edi, chunki davolangandan keyin ham ular boshqa qaror chiqarmaguncha shu yerda qolib ketishini bilardi.
Taehyung ularning rejasiga qarshi chiqmoqchi edi. Lekin u haddan tashqari qarshilik ko‘rsatganida, uni tinchlantirib qo‘yishdi — majburan davolashdi.
Uning boshqa iloji yo‘q edi.
Va rostini aytganda… unga davolanish kerak edi.
Yaxshiyamki, qulog‘iga yetgan zarar jiddiy emas edi. O‘q faqat tashqi qismini shikastlagan edi.
Ichki jarohat bo‘lmagani uchun, davolanish jarayonida eshitish qobiliyati asta-sekin tiklana boshladi.
Bu safar u tez tiklandi.
Uch kun ichida u yana qo‘zg‘olon ko‘tardi — xonadagi narsalarni sindirdi, chiqib ketishni talab qildi.
Taehyung buni bilardi:
u haddan oshyapti.
Lekin u yana bir narsani ham tushundi. Ular unga o‘zlaridan ko‘ra ko‘proq muhtoj. Va aynan shu fikr Taehyunga kuch berdi. Shu sabab u xohlaganini qila boshladi.
Ular nima qilardi?
Uni to‘xtatisharmidi?
Albatta, urinib ko‘rishlari mumkin edi. Lekin u oxirigacha kurashardi.
Chunki Taehyung yutqazishni yomon ko‘radi. Taehyung ular qo‘lida chirib ketgandan ko‘ra, jang qilib o‘lishni afzal ko‘radi. Chunki nazorat unda bo‘lishi kerak. Ularda emas. Shuning uchun u hamma narsani buzdi.
Hatto eshikni sindirishga harakat qildi. Lekin hech narsa o‘zgarmadi.
Go‘yo hech kim uning zo‘ravonligini jiddiy qabul qilmayotgandek edi.
Va asta-sekin…
Taehyung so‘na boshladi.
Avvaliga u bu fikrni inkor qildi.
Lekin vaqt o‘tishi bilan haqiqatni tushundi: yolg‘izlik uni sindiryapti.
Ikkinchi haftaga kelib, uning energiyasi pasayib bordi.
U eshik yonida o‘tirib, ovqat patnisining pastdagi kichik teshikdan kelishini kutardi.
Avvaliga u patnisni uzatayotgan qo‘lni ushlashga harakat qildi.
Faqat… kimnidir his qilish uchun.
Ammo bunga erisha olmadi.
Shunda u iltimos qildi:
Taehyung: Hech bo‘lmasa eshitay…
Lekin narigi tomondan hech qanday javob kelmadi.
Bu joy… jonsiz edi.
Kunduzgi yorug‘lik deyarli yo‘q edi.
Aslida — umuman yo‘q edi.
Faqat yuqoridagi sovuq, sun’iy chiroqlar jim-jit yonib turardi.
Xona kichik, tor va eskirgan edi.
Va ko‘p o‘tmay, Taehyung o‘zini bo‘g‘ilayotgandek his qila boshladi.
U tunlari uxlamay chiqardi.
Cheksiz zulmat uni bosib borardi.
U vaqtni aniqlay olmasdi.
Faqat ikkinchi ovqat patnisi kelganda, taxminan kunning qaysi qismi ekanini sezardi.
U ochko‘zlik bilan ovqatlanardi.
Bu — kamdan-kam beriladigan taskin edi. Qanchalik yomon bo‘lmasin, baribir uni yoqtirardi.
Keyin esa dushga kirardi.
Go‘yo o‘z fikrlarini yuvib tashlamoqchidek.
Lekin chiqib atrofga qaragan zahoti… bo‘shliq uni yanada kuchliroq bosardi.
Tirik mavjudotlar yo‘qligi…
bularning barchasi uning ongini umidsizlik bilan to‘ldirdi.
Va bir savol paydo bo‘ldi:
Nega… shunday?
Narigi tomonda Jungkook dangasalik bilan qulupnay sharbatidan ho‘plab, monitorga tikildi.
Uning yaralari hali bitib ulgurmagan edi, Taehyung ilgari sindirib qo‘ygan qo‘li hamon gipsda edi.
Jungkook boshqa birov unga bu darajada zarar yetkazganini tan olishni istamasdi.
Bunga hali hech kim jur’at qilmagan edi.
Jungkook: Nega Taehyung bunday qilyapti? Bu shunchaki karantin. U qilgan ishi uchun o‘ldirilmaganidan o‘zi omadli. Bu yerda boshqalar bundan ham battar holatlarga tushgan.
General uning orqasida turib, katta ekranga qaradi va xirillab dedi:
General: Ishon, Jungkook. Taehyung bundan ham battarini qilishni xohlardi.
Jungkook ishonmay ko‘zlarini pirpiratdi va ekranga qaradi.
Taehyung devorga suyanib o‘tirardi, go‘yo dahshatli bir narsani boshdan kechirayotgandek, sochlarini tortayotgan edi.
General: U xarobalarda o‘sgan.
General: U yerda odamlar yashash uchun kurashadi… va kurashish uchun yashaydi. Ularda toza kiyim yo‘q. To‘g‘ri ovqat yo‘q. Qoidalar yo‘q. Kuch yo‘q. Lekin bilasanmi, ularda nima bor?
Jungkook boshini burdi.
General stolga qo‘lini qo‘yib, biroz yaqinlashdi.
Jungkook biroz orqaga suyanib, qiziqish bilan qaradi.
General: Erkinlik
dedi general.
General: Shuning uchun Taehyung Forge Havenni yoqtirmaydi. Garchi biz uni hali to‘liq ushlab qo‘ymagan bo‘lsak ham… hozircha.
U yengil kuldi.
Jungkook: Nega shunday? Axir bu joy qamoqxona emas. Hech kim kishanlanmagan. Ular yurishi mumkin, mashq qilishi mumkin, o‘rganishi mumkin, hatto ko‘ngilochar narsalardan ham foydalanishi mumkin. Bu joy deyarli maktabga o‘xshaydi.
General: Xo‘sh, muammo nimada?
Sariq sochli erkak yana ekranga qaradi.
U yerda Taehyung devorga suyanib, holdan toygan edi.
Jungkook ham uning nigohini kuzatdi.
General: Muammo shundaki… bu yerda erkinlik yo‘q.
General: Biz ularni kameraga qamamaymiz, lekin baribir ular qamalgan. Bu joyning har bir burchagi kuzatiladi. Har bir harakat nazorat qilinadi. Har bir qaror boshqariladi.
General: Va betartiblikda ulg‘aygan, faqat zo‘ravonlik orqali yashashni biladigan Taehyung kabi odam uchun… bu bo‘g‘ilishdir.
General boshini biroz egib, ekrandagi Taehyungni kuzatdi.
General: U xohlagan payt hujum qila olmaydi. U shunchaki biror narsani his qilish uchun urisha olmaydi. Xarobalarda bo‘lgan nazorat hissi… endi yo‘q.
General past ovozda davom etdi:
General: Va aynan shu narsa uni aqldan ozdiryapti.
Jungkook: Uning bunga sababi yo‘q. U bu yerda haqiqiy qamoqxonadagidan ko‘ra erkinroq. U yuradi, ovqatlanadi, o‘rganadi, mashq qiladi. Biz uni zanjirlamadik.
General: U yaxshi sharoitda. Lekin xarobalardan kelgan Taehyung buni shunday ko‘rmaydi.
Erkakning ko‘k ko‘zlari ekranga tikildi.
General: Unga o‘xshagan odam uchun… hatto odamlarni bir-birini parchalash uchun hayvonlar bilan tashlab qo‘yiladigan yerto‘la ham jannatdek tuyuladi.
General: Chunki u yerda u jang qiladi. Qon to‘kadi. Biror narsani his qiladi.
General yengil kulganday nafas chiqardi.
General: Taehyung nazoratni xohlaydi. U shu bilan yashaydi. Uni undan olib qo‘ysang… u parchalanadi.
General: Bu uning qulaylik zonasi. Va tan olishim kerak — bu yomon.
General: Men hech qachon qizil zonadagilarni izolyatsiya bilan jazolamaganman. Odatda ular yerto‘lada qoladi… toki chiqib ketguncha yoki o‘lguncha.
Jungkook: Szi u haqida juda ko‘p narsa bilarkansiz.
General: Aytgandim-ku… men o‘zimni unda ko‘raman. Hozir u nimani his qilayotganini ham tushuna olaman.
Jungkook jim qoldi.
Shunchaki ekranga tikilib turdi.
General qo‘li bilan ishora qildi.
General: Uni kuzat, Jungkook. Keyingi ikki hafta… uni butunlay o‘zgartiradi.
Va ehtimol, hammasi shunday bo‘lgan.
Taehyung aslida tilanchilik qilayotgan edi.
U eshikni tinimsiz taqillatarkan, bu uni butunlay aqldan ozdirdi.
Taehyung: Meni chiqarib yuboringlar! Meni chiqarib yuboringlar!
Uni esa hech kim eshitmadi.
Hali bir hafta qolgan edi.
Lekin Taehyung buni bilmasdi. U bugun qaysi kun ekanini, yana qancha vaqt shunday o‘tkazishi kerakligini bilmasdi. Chunki unga go‘yo yillar o‘tib ketgandek tuyula boshlagan edi. Taehyung endi bunga chiday olmasdi.
U tiz cho‘kdi, ko‘ngli aynib ketdi.
Taehyung: Meni qo‘yib yuboring… iltimos, meni qo‘yib yuboring… men o‘zimni yaxshi tutaman… endi hech kimga zarar yetkazmayman… iltimos…
U butun vaqt davomida kuzatib turilgan edi.
Yo‘lbarsga o‘xshash ko‘zlar bilan. Biroq bu safar ular odatdagidek hissiyotsiz niqob ortida emas edi — boshqa bir narsa miltilladi. Uning ko‘zlari chaqnab ketdi, go‘yo hayvonot bog‘idagi noyob yangi jonzotga tikilib turgandek.
Jungkook: Bu haqiqatan ham eng yaxshi ishladi, a…
Bir hafta o‘tdi. Endi ular buni 1-kun deb atashardi.
Taehyung endi butunlay holdan toygan edi. U karavotda yotar, ko‘zlari shiftga qadalgan, xayoli bo‘shliqda kezib yurardi.
Keyin, to‘satdan, old eshik g‘ichirlab ochildi.
Lekin Taehyung bu ovozni zo‘rg‘a sezdi.
U kar emas edi, lekin bir oylik jimlikdan keyin o‘zini go‘yo kar bo‘lib qolgandek his qilardi. Quloqlaridagi jiringlash hech qachon to‘xtamadi va u faqat o‘z yuragi urishining tinimsiz ovozini eshita olardi. Bu uning hali ham tirikligini eslatib turadigan yagona narsa edi.
General: Qanday, o‘zingni qanday tutyapsan, Taehyung?
Gapirgan erkak unga mayin jilmayib qarab turgan, sarg‘ish sochli tanish kishi edi.
Ko‘pchilik bu mavjudot izolyatsiyadan keyin birinchi bor odam ko‘rganida sakrab tushib, uni bu yerga qamab qo‘yganlarni o‘ldirishga urinadi, deb o‘ylagan edi.
Ammo u shunchaki o‘rnidan turib, generalga tikilib qoldi.
Erkak javob kutib boshini egdi. Taehyung gapirishdan oldin biroz vaqt oldi, lekin buni xotirjamlik bilan qildi.
U o‘sha ko‘k ko‘zlarga tikilib, xirillab dedi:
Taehyung: Bu boshqa takrorlanmaydi. Shuning uchun… meni bu yerga boshqa qamab qo‘ymang.
General bosh irg‘ashdan oldin kengroq jilmaydi.
General: Boshqa hech qachon, Taehyung.
Keyin u unga yangisini avvalgisi buzilgan formaning o‘rniga uzatdi.
General: Bu yerdan chiqib, sayohatingni boshlamoqchisanmi?
Taehyung ikkilanmasdan formani oldi va bosh irg‘adi.
Hatto bu uning oxirgi istagi bo‘lsa ham.
"Hech narsadan ko‘ra, nimadir yaxshiroq". deb o‘yladi Taehyung.
Va hozir u nimanidir — bu sukunatdan boshqa har qanday narsani — his qilishi kerak edi.
Chunki Taehyung sukutni yoqtirmasdi. U zo‘ravonlikni, betartiblikni yoqtirardi. Bu uning xotiralarini, fikrlarini va ortda qoldirgan odamlarini to‘sib qo‘yardi.
General: Unda yur, hayvon. Yangidan boshlaymiz.
dedi general beparvolik bilan va formaga qarab turgan Taehyungning yelkasiga qoqdi.
Kiyinib bo‘lgach, Taehyung generalning ortidan binodan chiqdi. Tashqarida harbiy jip turardi. General haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi, Taehyung esa yo‘lovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi.
Mashina oldinga harakatlana boshladi. Ular tez orada haqiqiy yo‘lga — Ford Heyvenga olib boruvchi silliq asfalt yo‘lga chiqishdi. Taehyung hayratda qoldi.
Agar devorlar, har tomonda qora forma kiygan soqchilar va jinoyatchilar bo‘lmaganida, u bu joyni oddiy shahar deb o‘ylagan bo‘lardi. Ammo baribir bu ham qamoqxona — hatto undan ham kattaroq qamoqxona — ekaniga ishonishni xohlardi.
Sarg‘ish sochli erkak aytganidek, ular tuman bo‘ylab mashinada yurishdi. Aftidan, Ford Heyvenda hali ko‘plab tumanlar va o‘rganilishi kerak bo‘lgan narsalar bor edi.
General Taehyungga bu yer qamoqxonaga o‘xshab tuyulishi mumkinligini tushuntirdi. Chunki uning har bir harakati kuzatilib, baholanardi. Ammo shu bilan birga, bu odam o‘zini erkin his qila oladigan eng katta imkoniyat ham edi. Chunki hatto boylar ham hamma narsani yo‘qotmaslik uchun ma’lum tartibda yashashlari kerak edi.
General: Lekin Forge — bu go‘yo jannatga o‘xshaydi. Bu yerda hamma narsa bor: jinnilik, betartiblik, erkinlik… hatto bular soxta tuyulsa ham.
Bitta gap bor: ‘chiqmaguncha soxtalashtir’. Agar zinadan yuqoriga ko‘tarila olsang, haqiqiy erkinlikka erishasan, Taehyung. Agar qizil zonadan chiqib, ko‘k zonaga — ya’ni fuqarolik zonasiga o‘tsang, u yerda ko‘proq erkinlikni his qilasan. Agar bundan ham yuqoriga ko‘tarilsang, elitaga aylanasan. Bu esa dunyoning eng yuqori cho‘qqisiga chiqish degani. Bularning barchasi go‘yo isitma tushiga o‘xshaydi.
Taehyung: Dunyoning eng yuqorisi?.
deb so‘radi Taehyung beparvo ohangda.
U derazadan tashqariga qaradi. Nihoyat tashqariga chiqib, erkin nafas olayotgandek tuyulardi, hatto bu havo va muhit soxta bo‘lsa ham. Bu to‘rtta oddiy oq devordan ancha yaxshiroq edi. Ammo baribir u o‘zini qiynayotgan savolni berishga majbur bo‘ldi:
Taehyung: Nega bunday qilyapsiz?
Osmon asta-sekin xiralashib borar, jip dvigatelining bir maromdagi ovozi esa quyosh botishi yaqinlashayotganini bildirardi. Taehyung esa bilardi — quyosh botgach, qizil zonadagilarga tashqarida yurishga ruxsat berilmaydi. Lekin u hozir bu yerda edi.
Javob bo‘lmagach, u gapini davom ettirdi:
Taehyung: Ya’ni… men qotilman. Psixopatman. Men kabi odam qanday qilib dunyoning cho‘qqisiga chiqishi mumkin?
General: Men ham qal’a boshpanasiga ilk bor kelganimda o‘zimdan aynan shu savolni so‘raganman.
Taehyung unga qaradi. Erkak esa uning nigohidan qochdi.
General: Keyin esa tushundim… biz yashayotgan dunyo shunday. Yomonlik g‘alaba qiladi, yaxshilik esa mag‘lub bo‘ladi.
U qisqa muddat Taehyungga qarab qo‘ydi.
General: Shuning uchun sen o‘sha yovuzlikni mukammallashtirishing kerak. Uni yaxshi maqsad uchun ishlatishga o‘rgatishing kerak. Ishon menga — sen bu yerda katta vazifani bajaryapsan.
Ular yana jimlikka cho‘mishdi.
Quyosh mustahkam devorlar ortiga botib, bulutlarni to‘q sariq rangga bo‘yadi. Taehyung derazadan tashqariga tikilib qoldi. Xarobalar orasida quyosh botishini tomosha qilish uning eng sevimli manzarasi edi — vayron binolar ustida yonayotgan osmon, uzoqdan miltillab turgan dengiz…
Bu yerda esa dengiz yo‘q edi. U o‘rgangan tomlar ham, erkin yugurish hissi ham yo‘q edi.
Taehyung: Qayerga ketyapmiz?
deb so‘radi u.
Taehyung unga qarab o‘girildi. Charchagan yuzida hayrat aks etdi.
General: Men senga yaxshiroq narsani ko‘rsatmoqchiman. Bu motivatsiya uchun juda kuchli vosita.
dedi general.
Ular nazorat punktiga yaqinlashganda mashina sekinlashdi — bu joy Taehyung birinchi kuni, ko‘zlari bog‘langan holda olib kelingan ulkan metall darvozalarni eslatardi.
Jip yaqinlashishi bilan soqchilar hushyor tortishdi. General hech qanday guvohnoma ko‘rsatmadi — bunga hojat ham yo‘q edi. Ular uning yuzini ko‘rishi bilan darhol hurmat bilan egilib, darvozalarni ochishdi.
Ichkarisi… butunlay boshqacha edi.
Mashina ichkariga kirar ekan, Taehyung atrofning keskin o‘zgarganini payqadi. Qizil zonadagi jonsiz, bir xil binolardan farqli o‘laroq, bu yerda rang-barang, toza va zamonaviy inshootlar bor edi.
Odamlar erkin yurishardi — erkaklar ham, ayollar ham.
Ular gaplashishardi. Kulishardi. Bu yerda patrullar baqirib buyruq bermasdi. Kuzatuv minoralarining sovuq metall tovushlari eshitilmasdi. Bu joy oddiy hayotga g‘alati darajada o‘xshardi.
Taehyungning nigohi ko‘chadagi do‘konlar, savdogarlar va yumshoq neon chiroqlar bilan yaltirayotgan belgilar ustida to‘xtab qoldi.
General yana gapirdi:
General: Biz hozir ko‘k zonadamiz. Haqiqiy shaharga o‘xshaydi, shunday emasmi?
Taehyung: Ular oddiy odamlarmi?
General: Ularning aksariyati sobiq qizil zonadagilar.
Taehyungning qoshlarida ajin paydo bo‘ldi.
Taehyung: Men ayollar ham qizil zonada borligini bilmasdim.
General: Biz erkak va urg‘ochi ‘hayvonlar’ni qizil zonada alohida saqlaymiz.
dedi general xotirjam ohangda.
General: Ishonchim komil, buning sababini tushunasiz.
Albatta, u tushundi. Aslida bu mantiqan to‘g‘ri edi. Ularni aralashtirish bu joyni yanada jirkanchroq va vahshiyroq qilib yuborgan bo‘lardi.
General: Lekin bu yerda, ko‘k zonada, ularning barchasi birga yashaydi. Oddiy fuqarolar kabi yashashga harakat qilishadi.
Taehyung: Endi hamma avliyomi?
deb istehzo bilan kuldi Taehyung.
U bu odamlar faqat o‘zlarini tutayotganini yaxshi bilardi bundan ortig‘i yo‘q edi.
General: Hech kim avliyo emas, Taehyung. Hatto ‘yaxshi’ odamlar ham emas. Hammamizning ichimizda yomonlik bor. Ba’zilarimizda esa boshqalarnikidan ko‘proq.
General mashinadan tushdi, Taehyung ham uning ortidan ergashdi.
Ularning qarshisida nihoyatda hashamatli bino turardi. Tashqi ko‘rinishi zamonaviy, sayqallangan; tor derazalardan taralayotgan chiroqlar yo‘lakka mayin nur sochardi. Ichkaridandir xira, bo‘g‘iq musiqa eshitilardi.
Agar bu bino qizil zonada joylashganida, u kulgili ko‘ringan bo‘lardi. Ammo bu yerda — ko‘k zonada — bu mutlaqo odatiy edi. Bu joy allaqachon yetarlicha jonli va yorug‘ edi.
Ular kirish eshigiga yaqinlashishdi. General yana hech narsa ko‘rsatmadi — faqat yuzini. Eshik oldidagi soqchilar uni darhol tanib, chetga chiqishdi.
Ammo ularning nigohi Taehyungda u xohlaganidan ko‘ra uzoqroq to‘xtab qoldi. Balki bu uning formasidandir.
Ichkariga kirishlari bilan Taehyung bu joyni tasvirlash uchun faqat bitta so‘z topa oldi — g‘alati.
Bu yer u ilgari ko‘rgan hech narsaga o‘xshamasdi.
Ular yo‘lakdan yurib borar ekan, musiqa devorlarga urilib, aks-sado berayotganini his qildi. Devorlar tepada miltillayotgan neon chiroqlar bilan yoritilgan edi.
Pastda esa har bir qadami to‘q qizil gilamga singib borardi.
Keyin ular yanada g‘ayrioddiy tuyulgan katta ochiq maydonga kirishdi.
Bu yerda musiqa balandroq edi — nafaqat eshitilardi, balki ko‘krakda ham sezilardi. Bir tomonda bar joylashgan edi. Maydon hashamatli o‘rindiqlar va keng stollar bilan to‘ldirilgan. Odamlar guruh-guruh bo‘lib yig‘ilishgan — kulishardi, ichishardi, va shift hamda devorlardan eshitilayotgan ritmga moslashib harakat qilishardi.
Taehyung kirish joyida to‘xtab, atrofni sinchkovlik bilan kuzatdi.
Odamlar hamma joyda edi — oddiy, hatto zamonaviy kiyimda. Hech kim forma kiyib olmagan. Hech qanday keskinlik sezilmasdi. Aksincha, ularning yuzlari quvonch va hayajondan porlab turardi.
Ammo bularning hech biri mantiqqa to‘g‘ri kelmasdi.
Bu odamlar ham xuddi uning o‘zi kabi — qizil zonadan chiqqanlar, jinoyatchilar, “maxluqlar” edi.
Unda nega ular bunchalik erkin… bunchalik baxtli ko‘rinishardi?
General: Kel.
dedi general, Taehyungning qo‘liga yengilgina tegib.
Ular odamlar orasidan o‘tib, bar peshtaxtasi oldida to‘xtashdi. General barmen bilan go‘yo bu yerga tez-tez keladigan odamdek salomlashdi — balki uning yuzi bu yerda hammaga tanishdir.
Barmen ham jilmaydi va so‘ramasdanoq peshtaxta ustidan baland stakandagi ichimlikni surib berdi.
General: Unga yengilrog‘i kerak. dedi sarg‘ish sochli erkak, Taehyungga ishora qilib.
Lekin Taehyung boshini chayqadi.
Taehyung: Men ichimlikni ko‘tara olaman. Har qanday kuchlisi bo‘ladi.
General kuldi — bu kulgi shafqatsiz emas, chin dildan edi.
General: Mayli, xohlaganingcha. Buni bayram ichimligi deb hisobla.
Bayram? Bu so‘z Taehyungga g‘alati ta’sir qildi. Go‘yo o‘tgan bir oylik azob-uqubatlarni oddiy bir ichimlik bilan yuvib tashlash mumkin degandek…
Shunga qaramay, u stakanni oldi.
Ular ichimliklarini qo‘llarida ushlab turishdi. Taehyungning nigohi yana odamlarga qaytdi — ularning kiyimlariga, tabassumlariga, bir-biriga suyanib turishlariga… go‘yo bu dunyoda hech narsa ularga ta’sir qila olmasdek.
U bosh irg‘ab, ularga ishora qildi.
Taehyung: Nega ular oddiy kiyimda?
Taehyung: Menimcha, ko‘k zonadagilar ham forma kiyishadi.
General: Ha.
dedi erkak bir qultum ichib.
General: Lekin bu yerda emas. Klubda kim ham bu tor harbiy formalarni kiyishni xohlaydi?
U kuldi, lekin Taehyung unga qo‘shilmadi. Uning nigohi o‘tkir edi.
General: Kechirasan.
dedi general tezda.
General: Balki seni oddiyroq kiyintirishim kerak edi.
Taehyung: Klub nima?
deb so‘radi Taehyung, ko‘zlari hanuz atrofni kuzatar ekan.
U bar ortidagi oynali devorga qaradi. U yerda hamma narsa — ko‘k, to‘q sariq, pushti, binafsha ranglarda aks etardi. Bu yerdagi hamma narsa go‘yo tirikdek tuyulardi. Bu esa unga g‘alati his berdi.
General: Voy, xarobalarda yashash qiyin bo‘lgan, shunday emasmi?
dedi general kulib, go‘yo bu savolga aniq javob yo‘qdek.
Taehyung istehzo bilan kuldi. Ha, u yerda qiyin edi. Ammo aynan o‘sha vayronagarchilik orasida u o‘zini eng tirik his qilgan edi. Bu yerda esa u nimani his qilayotganini ham anglay olmasdi.
Ikkalasi ham boshlarini o‘girib, ularga yaqinlashib kelayotgan ikki kishini ko‘rishdi. Sarg‘ish sochli erkakni tanib, ular yanada kengroq jilmayishdi.
General: Namjoon , Yoongi. Hey,
dedi general ularni iliq kutib olib, birma-bir quchoqlab.
Namjoon: Sizni bu yerda ko‘raman deb o‘ylamagandim.
dedi ulardan biri ravon ingliz tilida.
General: Yangi kelgan odamga joyni ko‘rsatib qo‘yayotgandim.
dedi general.
Taehyung ingliz tilini unchalik yaxshi tushunmasdi, lekin “yangi kelgan” degan so‘z uni g‘azablantirdi.
Keyin ikki kishi unga qarashdi. U esa hali ham o‘tirganicha ularga tikilib turardi.
Namjoon: Oh, u Taehyung, shunday emasmi?
Ismini eshitgan zahoti uning quloqlari go‘yo jaranglab ketdi.
Ular mening ismimni qayerdan bilishadi?
General: Ha, bu o‘sha.
dedi general.
Namjoon: Ha, lekin u qilgan ish… haqiqatan ham maqtovga loyiq.
dedi ulardan biri hayrat bilan.
Taehyung: Nima haqida gapiryapsizlar? Aftidan bu men haqimda.
dedi Taehyung shubha bilan, ovozi sovuqqina chiqdi. U o‘zini imkon qadar xotirjam tutishga harakat qildi, garchi ichidagi ichimlikni ularning yuziga sepib yuborish istagi kuchli bo‘lsa ham.
Yoongi: A, u koreys ekan.
dedi shu paytgacha jim turgan ikkinchi kishi.
U boshqalarga qaraganda pastroq bo‘yli edi va yuzida deyarli befarq ifoda bor edi.
Yoongi: Biz shunchaki seni maqtayapmiz, bola.
dedi u koreys tilida.
Yolngi: Aytgancha, men Min Yoongi. Meni shunchaki Yoongi deb chaqir.
dedi u bosh irg‘ab.
Namjoon: Namjoon emas, shunchaki Jun desang bo‘ladi.
dedi uzun bo‘yli erkak do‘stona tabassum bilan. So‘ng u sahnaga qarab o‘rindiqqa o‘tirdi.
General: Qani, o‘tiringlar. Spektakl boshlanyapti.
Ular uning atrofidagi o‘rindiqlarga joylashishdi. Taehyungning xayolida esa hali ham savollar girdobi aylanardi: bu odamlar kim? Ular uning ismini qayerdan bilishadi? Ular qizil zonaga tegishlimi yoki ko‘k zonaga? Yoki… elitami?
Lekin boshqalar spektaklni intiqlik bilan kutayotgandek edi. U boshqa hech narsa qila olmadi.
Shuning uchun u ham istamay, nigohini sahnaga qaratdi.
Chiroqlar to‘satdan xiralashib, atrofni zulmat qopladi.
Yumshoq musiqa yangray boshladi.
Keyin chiroqlar asta-sekin yana yondi…
Taehyung qotib qoldi.
Uning ko‘zlari sahnaning o‘rtasida turgan odamga qadaldi. Bu manzarani ko‘rib, uning qoshlarida ajin paydo bo‘ldi va ichida yana o‘sha tanish g‘azab uyg‘ondi.
Taehyung: U bu yerda nima qilyapti…?
