𝗥𝗶𝗱𝗲 𝗼𝗿 𝗗𝗶𝗲
Taehyung istehzo bilan kuldi, ovozi jirkanch edi. Nigohini u yerda g‘azablanib yotgan bolaga qaratdi.
Bolaning yuzidan yosh oqardi, lekin bu oddiy yosh emas edi. Ular kuydirardi. Yo‘q, u jismonan jarohat olmagan edi. U g‘azablangan edi — shunchalikki, agar qo‘llari titramaganida, allaqachon kimningdir tomog‘iga yopishgan bo‘lardi.
Ammo bu hech kimga ahamiyatli emas edi.
Taehyung: Kechirasan. Elita bo‘lish uchun eng yomonlardan ham yomon bo‘lish kerak. Bu joy xohlagan odam o‘ynaydigan o‘yin maydoni emas.
Jungkookning ko‘zlari katta ochildi. Lablari g‘azabdan titradi, yosh esa oqishda davom etdi.
Qanday qilib u buni ayta oldi?
O‘ziga shunday deyishga qanday jur’at qildi?
Taehyung: Bizga haqiqiy yovuzlik kerak. Soxtasi emas.
Oʻq ovozi
Jungkook qizil rangni ko‘rmadi. Uning ko‘rishi aniq, diqqatli va mukammal edi.
U Taehyungni o‘ldirmoqchi edi.
Bu g‘azab bilan emas edi. Bu sovuqqon, hisob-kitobli niyat edi shunchaki bolalarcha jahl emas.
Shuning uchun u jilmayib turgan Taehyungni otib tashladi.
To‘g‘ri ko‘ziga o‘q uzdi.
Aynan o‘sha ko‘zga — unga past nazar bilan qaragan, uning aqldan ozganligini shubha ostiga olgan ko‘zga.
Zarb mukammal edi — hatto ortiqcha mukammal. U o‘sha nigohdagi takabburlikni parchaladi, o‘zini daxlsiz deb o‘ylagan qarashni yo‘q qildi.
Taehyungning tanasi titrab ketdi, lekin u hali yiqilmadi. Ko‘z kosasi bo‘shab, qonli chuqurlikka aylandi. Qon darhol yuzidan yosh kabi oqa boshladi.
Ammo Jungkook endi to‘xtay olmasdi.
U yana tetikni bosdi.
Oʻq ovozi
Bu safar o‘q uning og‘ziga tegdi.
Javob qaytarishga jur’at etgan, o‘zini hokimdek tutgan, uni “soxta” deb atagan o‘sha og‘izga.
Qanday qilib u bunga jur’at qildi?
Taehyung qon to‘kardi — juda ko‘p. Jag‘i xuddi tushib ketadigandek bo‘shashib qoldi.
Jungkook bu yerda to‘xtashni umuman xohlamadi.
U yana Taehyungni otdi.
To‘g‘ri ikki ko‘z orasiga.
Taehyungning boshi singan qo‘g‘irchoqdek orqaga ketib, karavotga quladi. Oqartirilgan choyshablar ustida ochilgan qip-qizil “gullar” Jungkook buni g‘alati tarzda chiroyli deb o‘yladi.
dedi Jk kulib, yaqinlashib.
Taehyung hali ham bir ko‘zi bilan unga tikilib turardi pirpiramasdan, bezovta qiladigan darajada.
G‘alati… u allaqachon o‘lishi kerak edi.
Lekin u hali tirik edi.
Jungkook: Voy…
Bu Jungkookni jahlini chiqardi.
Jungkook allaqachon o‘lgan deb o‘ylagan Taehyungga yana va yana o‘q uzishda davom etdi. O‘qlar tanasiga kirib, qon sachratdi va oq choyshablarni qizil rangga bo‘yadi.
Ammo Taehyung hali ham unga tikilib turardi.
Endi esa ko‘zlaridan qonli yosh oqardi.
Jungkook ortga qaradi. Qornida nimadir g‘ijimlandi.
Jungkook: Axir sen allaqachon o‘lishing kerak edi!
U to‘pponchani Taehyungning sog‘ qolgan ko‘ziga qaratdi va otdi
Jungkook ko‘zlarini qisdi.
Bir marta. Keyin yana.
Oldidagi manzaraga moslashishga harakat qildi.
Taehyung u o‘ylagandek qonga botib yotgan emas edi.
Yo‘q.
U hali ham o‘sha yerda, tik turgancha, qimirlamay turardi.
Shunday bo‘lsa ham, Jungkook o‘q uzdi.
Lekin bu safar o‘q tegmadi.
Umuman.
O‘q uning qulog‘i yonidan o‘tib, orqa devorga borib urildi.
Jungkook Taehyungning egilib, qo‘lini qulog‘iga bosib olganini ko‘rdi. Barmoqlari orasidan qora qon sekin oqib, bilagiga tushardi.
Taehyung: Jin ursin… qattiq zarba bo‘ldi…
dedi Taehyung ingrab, qizarib ketgan ko‘zlari bilan Jungkookga qarab.
Jungkook tasavvur qilgandek qip-qizil bo‘lmagan edi, lekin uni la’nati ruhiy kasal, yarador telbaga o‘xshatish uchun yetarlicha qizarib ketgandi.
Taehyung: Qulog‘imga nima qilding?! Jin ursin!! Seni eshitmayapman, telba!!
Jungkook o‘zining nafasini ushlab turganini o‘zi ham sezmagan edi to u chin dildan kulib yubormaguncha.
Taehyungning ko‘zlari yoshga to‘ldi va o‘sha payt Jungkook uning qonayotgan qulog‘ini yopib turgan qo‘lining titrayotganini aniq ko‘rdi.
Voy… u rostdan ham qattiq azob chekayotgan edi.
Jungkook o‘q Taehyungning qulog‘iga to‘g‘ridan-to‘g‘ri tekkanmi yoki shunchaki chetidan o‘tib ketganmi bilmasdi.
Lekin uni yerda nogiron holatda yotib, qonli qulog‘ini ushlab, yarador hayvondek qichqirayotganini ko‘rib, ichida nimadir yovvoyi, telbalarcha qoniqishga aylandi.
Taehyung: Kulyapsanmi? H-ha...
dedi Taehyung, ko‘zlari yosh bilan to‘lib, sovuq va o‘tkir nigohga aylanib, o‘rnidan turishga urinarkan. U hali ham qulog‘ini ushlab turardi va deyarli hech narsa eshitmayotgandi.
Jungkook istehzo bilan ko‘zining chetini artdi va kuldi.
Jungkook: Seni o‘ldirmadim, kar qildim xolos. O‘zingni omadli deb bil, qizil zonachi.
Taehyung boshqa hech narsa demadi. U birdan oldinga otilib, hujum qildi.
Jungkook buni ko‘rdi va vaqtida chetga chiqib, tirsagi bilan Taehyungning yelkasiga qattiq urdi.
U erkak yon tomondagi aravachaga urilib, yerga quladi. Zarba kuchidan qo‘li bo‘shashib, qulog‘idan tushib ketdi.
Jungkook jarohat unchalik og‘ir emasligini payqadi o‘q faqat quloqning tashqi qismini yirtib o‘tgan, shuning uchun qon ketayotgandi xolos.
Bu xato emas edi — Taehyungni to‘g‘ridan-to‘g‘ri otmaslik.
Hatto u buni xohlagan edi uni butunlay parchalab tashlashni, uning har bir bo‘lagi ongining eng qorong‘i burchaklaridek vayron bo‘lishini xohlagan edi.
Lekin oxirgi soniyada nimadir uni to‘xtatdi.
General uning “ijodi” bilan o‘ynashni yoqtirmasdi.
Yo‘q Jungkook bundan nafratlanardi. Jungkook qizil zonadagi oddiy mag‘lub bir odam uchun muammo chiqara olmasdi.
Baribir… u bundan zavqlanardi.
Taehyungning qon ketayotganini, yerda yotganini ko‘rish unga yoqardi.
Hozircha u hali ham o‘rnidan turishga qodir emasdek edi.
Jungkook unga tikildi u hali ham qulog‘ini ushlab turardi. Balki yiqilish zarbasi qulog‘idagi shovqinni yanada kuchaytirgandir.
Jungkook: O‘sha qizil zonachiga pichoqni kim berganini o‘ylab ko‘rdingmi?
dedi Jungkook xotirjam ovozda.
Taehyung ko‘zlarini katta ochib, unga tikildi.
Jungkook: Men berdim.
Taehyungning jag‘i qisildi. Lekin u ajablanmadi — unchalik ham emas.
Jungkook: Men pichoqni ataylab tashlab ketdim. O‘sha mag‘lub ahmoqlar uni olib, seni o‘ldirsin deb. Lekin… ular nega yutqazuvchi ekanini endi tushunyapsan.
dedi Jk jahl bilan.
Jungkook unga sovuq nigoh tashladi.
Jungkook: Nega men hech qachon qarshilik qilmayman deb o‘ylarding? Endi sababini bilding.
Jungkook: O‘zingga qara, Taehyung. Qon ichida yig‘layapsan. Senga bundan ham battarini qilishim mumkin edi.
Jungkook yana to‘pponchani unga qaratdi.
Jungkook: Lekin qilmadim.
U qurolni pastga tushirdi.
Jungkook: Minnatdorchilik sifatida poyabzalimni yalaysanmi?
Taehyung tishlarini g‘ichirlatdi va tirsagiga tayanib asta turdi.
Jungkook qo‘rqmadi. Hatto zarracha ham.
Shunga qaramay, ehtiyot uchun biroz orqaga chekindi.
Jungkook: Ehtimol yo‘q. Tiling ham boshqalarnikidek iflos.
X: Janob! Bu yerda nima bo‘lyapti?!
Jungkook ortiga qaradi bir nechta qo‘riqchilar yugurib kirib kelayotgandi.
U yana o‘sha sovuq, bo‘sh yuz ifodasini qaytardi.
Jungkook: Bu isyonchi. Hozircha uni yerto‘laga olib boringlar. Men general bilan gaplashaman.
Jungkook ketishga burildi. Taehyungka qaramadi ham.
Qo‘riqchilardan biri miltig‘ini unga qaratdi…
X: Kulgili harakatlar qilma, aks holda darhol otib tashlaymiz.
Taehyung bunga umuman e’tibor bermadi. Ular ketayotganida, u shunchaki Jungkookning ortidan tikilib qoldi.
Ko‘zlaridagi nur butunlay so‘nib ketdi.
Qulog‘idagi jiringlash yanada balandlashdi.
bip… bip… bip…
U deyarli hech narsani eshita olmayotgandi.
Boshlari ham og‘riyapti.
Yaralangan qo‘lidagi bint esa asta-sekin yechilib ketayotgandi.
Yonoqlaridan yosh oqdi.
Og‘riq berdi.
Taehyung boshqalarni xafa qilishni yoqtirmasdi. U boshqalarni xafa qilishni yaxshi ko‘rardi.
Va hozir… u Jungkookni azoblashni xohlardi.
Taehyungning qo‘li birdaniga yuqoriga otilib chiqdi shunchalik tez ediki, deyarli ko‘z ilg‘amasdi. U qo‘riqchining qurolini ilib oldi. Qo‘riqchi hali reaksiya qilishga ulgurmay, Taehyung tanasini burib, qurolni uning qo‘lidan tortib oldi.
Bir zumda qo‘riqchi qurolsiz qoldi.
Endi qurol Taehyungning qo‘lida edi.
Buni ko‘rgan boshqa qo‘riqchi ham unga qurolini qaratdi. Lekin juda kech edi.
Taehyung allaqachon tepkini bosgan edi.
Qo‘riqchi yerga quladi.
Keyin u burilib, qurolsiz qolgan birinchi qo‘riqchini ham nishonga oldi.
Jungkook o‘q ovozlarini eshitib, orqasiga o‘girildi. Ikki qo‘riqchi yerda yotardi atrof qon ichida. Hammasi bir necha soniyada sodir bo‘ldi.
Keyin uning nigohi o‘zgardi.
Taehyung qo‘lida qurol bilan turardi, ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Jungkookka qadalgan.
Va Jungkook uzoq vaqtdan beri birinchi marta boshqasining ko‘zlarida shunday ifodani ko‘rib, ichidan titrab ketdi.
Taehyung yo‘qolib ketgandek edi.
Jungkook mushaklarini taranglashtirib, qurolini olishga urindi.
O‘q ovozi havoni yorib yubordi.
Jungkook instinkt bilan ko‘zlarini yumdi, tanasi qotib qoldi.
Lekin keyin u buni his qildi.
Orqasiga birdan og‘irlik tushdi.
Nafasi bir soniyaga to‘xtab qoldi.
Keyin jasad oldiga yiqildi jirkanch ovoz bilan. Orqasida turgan qo‘riqchi yerga quladi. Uning tanasidan qon tez oqib chiqib, polni siyohdek qoplab borardi.
Jungkook qurolni mahkam ushlab turdi.
Jungkook: Taehyung. Qurolni tashla.
U qurolini deyarli hushidan ketayotgan Taehyungga qaratdi.
Qulog‘idan oqayotgan qon bo‘ynini va qora kiyimini ho‘llab yuborgandi.
Taehyung beparvo tarzda tepkini bosdi.
Jungkook tezlik bilan chetga chiqdi.
Ammo… hech narsa chiqmadi.
Jahli chiqib, Taehyung yana bosdi.
Hech narsa.
dedi u xirillab, nafasi qisilib. U bo‘sh qurolni uloqtirdi va tezda o‘lik qo‘riqchining yoniga egilib, yangi qurol olishga urindi.
Lekin Jungkook undan ham tezroq harakat qildi.
U oldinga otilib, Taehyungning qo‘lini tepib yubordi. Zarba keskin va aniq edi.
Taehyung yana qurolga yetib olishga ulgurmasidan, Jungkook uni olib, xotirjamlik bilan o‘z g‘ilofiga joyladi — go‘yo bu uning odatiy harakati edi.
Taehyungning ko‘zlari chaqnadi, lekin atrofda boshqa qurol yo‘q edi.
Shuning uchun u hujumga o‘tdi.
U birdan Jungkookning oyog‘idan ushlab, kuch bilan tortdi.
Jungkook muvozanatini yo‘qotib, yerga yiqildi. Bel qismi qonli polga urildi. Boshi ham urilay dedi, lekin ostidagi tana uni ushlab qoldi.
Taehyung: Seni o‘ldirish uchun menga qurol kerak emas.
dedi Taehyung ingrab.
U telbalarcha kulib, Jungkookning ustiga chiqdi.
Jungkook o‘zini tiklab ulgurmasidan, Taehyung mushti bilan uning yuziga zarba berdi.
Zarba juda shafqatsiz edi —
Jungkookning boshi yon tomonga burildi va bo‘ynida nimadir qarsillab ketgandek bo‘ldi.
O‘tkir og‘riq darhol butun umurtqasiga tarqaldi.
Lekin Taehyung unga o‘zini tiklab olishga umuman imkon bermadi.
Taehyung Jungkookning yoqasidan ushlab, uni orqaga tortdi va yana bir mushtini yuzining narigi tomoniga urdi.
Jungkook og‘zida qon ta’mini sezdi
Taehyung: Men aytgan gapimda turaman, sen zaifsan! Jismoniy jangda menga qarshi hech qanday imkoning yo‘q!
Taehyung Jungkookning yoqasidan qattiq tortib, boshini ko‘tarishga majbur qildi, shunda u Taehyungning g‘azabga to‘la ko‘zlariga tik qaradi.
Taehyung: Qurolmi? Pichoqmi? Hech qachon kerak bo‘lmagan. Mushtlarim yetarli.
Jungkook tishlarini g‘ichirlatdi, og‘zida qon yig‘ilib qolgan edi.
Va shunda u tupurdi.
Taehyungning yuziga qizil dog‘ sachradi.
dedi Taehyung, orqaga tisarilib, yuzini artishga urinar ekan.
Jungkook bir soniya ham boy bermadi.
U buni imkoniyat deb bildi. Taehyungning boshining orqa qismidan ushlab, uni qattiq tortdi va shu orqali uning qattiq changalidan chiqib ketdi.
Rostini aytganda, bu oson emas edi. Taehyung juda kuchli va og‘ir edi. Lekin baribir yetarli bo‘ldi.
Jungkook keskin burildi va ularning joyini almashtirdi.
Endi Jungkook ustun edi.
U vaqtni boy bermay, mushtini bolg‘adek tushirdi Taehyungning yonoq suyagiga qattiq zarb kelib urildi.
Jungkook: Buni sen boshlagan eding, esingdami?
dedi Jungkook yana zarba berib.
Jungkook Taehyungning holatini bilardi.
Qisqa vaqt ichida bu qadar ko‘p qon yo‘qotish va boshga yaqin jarohat olish — yana zarba berish miya jarohatiga olib kelishi mumkin edi.
Shunga qaramay…
Jungkook buni qila olmadi.
Hech bo‘lmaganda o‘z qo‘li bilan emas.
Balki yana bitta zarba uni yiqitar?
U yana urmoqchi bo‘ldi.
Lekin mushti yuziga yetmasidan, Taehyung uni ushlab oldi.
Jungkookning yuragi “shuv” etdi.
Taehyungning reflekslari juda tez edi — hatto g‘ayritabiiy darajada tez.
Uning zarbasini hech kim ilgari to‘sib ko‘rmagan edi.
Ayniqsa jarohatlangan, deyarli hushidan ketayotgan odam emas.
Lekin… Taehyung kutilmagan hodisalarga boy edi.
Jungkook uning ustida o‘tirgan paytda, Taehyungning bo‘sh qo‘li yuqoriga ko‘tarilib, Jungkookning belidan ushladi.
Jungkook seskanib ketdi, tortib chiqishga harakat qildi.
Lekin Taehyungning ikkinchi qo‘li uning mushtini mahkam ushlab oldi.
Ularning ko‘zlari to‘qnashdi — o‘tkir, xavfli.
Taehyung: Shuncha ish qilyapman-u, hali ham seni o‘ldirmayapman. Nega ekan deb o‘ylayapsanmi?
Taehyungning qo‘li Jungkookning barmoqlari orasidan sirg‘alib o‘tdi va ularni asta ochdi.
Taehyung: Meni qo‘yib yubormaysan ham.
dedi Taehyung sekin nafas olib.
Taehyung: Men bilan nima qilmoqchisan?
Taehyung barmoqlarini bir-biriga siqdi qonli qo‘li bilan ichkaridan Jungkookni noqulay ahvolga soldi.
Jungkook ichida savol tug‘ildi:
Bu odam nima qilmoqchi o‘zi?
Taehyung asta o‘rnidan ko‘tarildi.
Jungkookning ko‘zlari kattalashdi u aynan qayerda o‘tirganini anglab yetdi.
To‘g‘ridan-to‘g‘ri Taehyungning soni ustida.
Taehyung sekin turdi, harakatlari ataylab qilingan, qo‘li Jungkookning beliga tegib o‘tdi.
Jungkook o‘zini itarib yubormoqchi bo‘ldi, lekin Taehyung uni mahkam ushlab turardi.
Taehyung: Aytsang-chi, nima qilmoqchisan?
dedi Taehyung past ovozda.
Jungkookning yuzi jirkanchlikdan burishib ketdi.
Shu paytda u yana bir narsani sezmay qoldi Taehyung Jungkookning belidan ushlab turgan qo‘li sekin-asta uning g‘ilofiga, qurol tomon siljiyotgandi.
Buni payqash qiyin edi.
Jungkook faqat birdan paydo bo‘lgan o‘tkir og‘riqqa e’tibor qaratdi.
Taehyung hali ham uning barmoqlarini ushlab turgan holda, ularni orqaga bukishni boshladi.
Jungkookning ko‘zlari kattalashdi.
U instinktiv ravishda bo‘sh qo‘lini Taehyungning bilagiga o‘rab, uni itarib yuborishga harakat qildi.
Taehyung esa aynan shu chalg‘ishni imkoniyat deb bildi.
Ikkinchi qo‘li qurolni mahkam qisib oldi, barmoqlari esa uni g‘ilofidan chiqarayotganda sovuq metallni qattiq ushlab oldi.
Keyin, qandaydir sovuqqonlik bilan, u Jungkookning barmoqlarini yanada orqaga bukdi — bosimni kuchaytirib, og‘riqni oshirdi.
Jungkook: Jin ursin! Qo‘yib yubor!!
deb baqirdi Jungkook, uning changalidan chiqishga urinib.
Lekin endi hamma narsa Taehyung nazoratida edi.
Jungkook hali reaksiya qilishga ulgurmay turib, Taehyung qurolning sovuq uchini uning peshonasiga tiradi va uni yerga yiqitdi.
Jungkookning tanasi taranglashdi, u qonga botgan polga qattiq urildi.
Taehyung avvalgi gapini davom ettirdi:
Taehyung: Yoki o‘zingni generalga sotmoqchimisan?
Jungkookning ko‘zlari katta ochildi. U Taehyungning bilagini yanada mahkam ushladi.
Jungkook: Bema’nilik deyapman,
dedi Jungkook, tirnoqlari Taehyungning terisiga botib. U peshonasiga tiralgan quroldan qo‘rqmayotgandek edi.
Jungkook: Sen hozir o‘lishni so‘rayapsan.
Taehyung: Boshinga qurol tirab turib shunaqa deysanmi? Voy, qanday ahmoqsan
Taehyung istehzo bilan uning barmoqlarini yana bukdi.
Taehyung: Va nega jahling chiqyapti? Seni tushunib yetganim uchunmi?
Jungkookning tomog‘idan og‘riqli qichqiriq chiqdi.
Taehyung: Qani, Jungkook… nazoratni yo‘qotish qanday tuyg‘u?
Taehyung uning terisiga yaqinlashib, iliq nafasini tekkizdi.
Taehyung: Hali ham meni shu yerda ushlab turib, seniki bo‘lgan hamma narsani olishimni xohlaysanmi? Yoki menga chiqish yo‘lini berasanmi?
Jungkook siqilgan ko‘zlarini ochdi, ichida yosh to‘plangan edi.
Jungkook: Bundan afsuslanasan, Taehyung.
Taehyung kuldi, ko‘zlari yaltirab.
Taehyung: Senga o‘q uzganimdan afsuslanmayman.
U qurolni Jungkookning peshonasiga yanada qattiqroq bosdi. Barmog‘i tepki ustida edi.
Birgina bosish — va Jungkook yo‘q.
Taehyung uchun bu juda oson edi.
Lekin u erkakni biroz ko‘proq qiynashni xohladi.
Ammo vaqt o‘tayotgan edi.
Kuchi ham kamayib borardi.
Yetarli o‘yin boʻldi.
Endi tugatish vaqti kelgan edi.
dedi Taehyung jilmayib, barmog‘i tepkk ustida.
Ammo u tepkini bosishga ulgurmasidan —nimadir uning qo‘liga sanchildi.
O‘q ovozi yangradi, va qo‘li bo‘shashib, qurol qo‘lidan sirg‘alib yerga tushdi.
Taehyung darhol ikkinchi qo‘li bilan yarasini ushladi, kuchini qaytarishga urindi — lekin foydasi yo‘q edi.
Qo‘li allaqachon karaxt bo‘lib ulgurgan edi.
Jungkook bu imkoniyatni boy bermadi.
U baqirib, mushtini silkitdi va Taehyungning jag‘iga qattiq zarba berdi — uni orqaga itarib, keyin butunlay uloqtirdi.
Jungkook tezda o‘rnidan turdi. Nafasi qisilib, tanasi titrardi.
U o‘rnidan turayotib kimdir bilan to‘qnashib ketdi.
Orqasiga o‘girilib qaradi va nafasi tiqilib qoldi.
Ko‘zlari katta ochildi.
Sariq sochli erkak unga qarab jilmaydi.
General: Men shouga kechikdimmi?
Jungkook buni ichida o‘yladi:
Aynan vaqtida kelding… hayotimni saqlab qolding.
Lekin buni baland ovozda aytmadi.
U shunchaki nigohini chetga burdi va yon tomonga chiqdi.
Taehyung sariq sochli erkakni ko‘rib, darhol qurolga yopishdi.
Lekin u yetib ulgurmasidan, erkak uni bosib qo‘ydi va imkoniyatni osonlik bilan qo‘ldan oldi.
Taehyung yuqoriga qaradi, ko‘zlari g‘azabdan yonardi.
Sariq sochli erkak esa xotirjam jilmaydi go‘yo bu hammasi oddiy, yoqimli tomosha kabi edi.
General: Taehyung… mening xavfli ilhomim.
dedi general g‘alati mehr bilan.
Tilga olingan yigitning jag‘i qisildi, yuzidagi ifoda qorayib ketdi.
General: Sen… juda tartibsizlik qilding.
deb qo‘shimcha qildi general, ko‘zlari yerda yotgan, o‘z qoniga botgan jasadlarga qarab.
Jungkook: U yetarlicha zarar yetkazdi, janob.
Jungkook: Undan qutulishingizni so‘rayman. Yoki hech bo‘lmasa uni yerto‘laga jo‘nating.
Ammo erkak shunchaki bosh chayqab, muloyim jilmaydi.
U qo‘lqopli qo‘lini ko‘tardi va Taehyungning yuziga sekin tegdi bosh barmog‘i go‘yo qimmatbaho narsani ushlayotgandek uning yuzida sirg‘aldi.
General: Nima deyapsan, Jungkook?.
General: Taehyung shunchaki qo‘rqyapti. Qo‘rqgan odamlar shunda beparvo bo‘lib qoladi.
Jungkook: U meni o‘ldirmoqchi bo‘ldi! Bundan tashqari yana uchta odamimizni o‘ldirdi! Siz qoidalarga zid ish qilyapsiz!
deb baqirdi Jungkook, ishonchsizlik bilan.
General sekin unga o‘girildi.
General: Qoidalarni men belgilayman.
dedi general sokin ohangda.
Jungkook jim bo‘lib qoldi.
Sariq sochli erkak yana e’tiborini Taehyungga qaratdi — u hali ham yerda, burchakka qamalgan hayvondek, ko‘zlari xavfli yonib turardi. Agar ozgina kuchi qolganida ham, u albatta hujum qilardi.
dedi general ohangini biroz o‘zgartirib.
General: Sening qilganingni e’tiborsiz qoldirib bo‘lmaydi, Kim Taehyung.
dedi Taehyung tupurib, ovozi biroz karaxtlashgan.
Taehyung: Meni bu yerdan chiqaring yoki o‘ldiring. Men boshqalar kabi sizga xizmat qilmayman.
U gapirayotganda, ko‘zlari Jungkookka qadaldi ovozi zaharga to‘la edi.
General xo‘rsindi va Taehyungga yaqinlashib, uning darajasiga tushish uchun biroz egildi.
General: Senga psixologik yordam kerak, Taehyung. Hozir aytayotgan gaplaring… senga yarashmaydi. Axir sen — elitani deyarli o‘ldirgan darajadagi xavfli maxluqsan.
Bu gap Jungkookning jag‘ini qattiq qisdirib qo‘ydi. U bunday qilmagan edi. Va qilmasdi ham… to‘g‘rimi?
Jungkook o‘zini hali ham Taehyungdan kuchliroq va yaxshiroq deb o‘ylardi.
U bunga deyarli ishonardi.
dedi general sovuqqonlik bilan.
General: Taehyung, sen bir oyga karantinga yuborilasan.
Jungkook: Nima? Faqat shu-mi?!
deb qichqirdi Jungkook, ovozi ishonchsizlikdan qalinlashib.
General javob bermadi.
U qo‘lidan kishanlarni chiqarib, Taehyung tomon yurdi.
Taehyung orqaga chekindi, qarshilik ko‘rsatmoqchi bo‘ldi, lekin kuchi uni tark etayotgan edi.
Qo‘lidagi o‘q sabab karaxtlik butun tanasiga tarqalib, harakatni deyarli imkonsiz qilgan edi.
U deyarli falaj holatda edi.
Shu payt nogironlar aravachasi bilan qo‘riqchi paydo bo‘ldi.
General shaxsan Taehyungga o‘tirishga yordam berdi va orqaga chekindi. Qo‘riqchi esa uni olib ketdi.
Jungkook qimirlamadi.
U faqat jag‘ini qisib, hammasini kuzatib turdi.
Xona ichidagi havo og‘irlashib, taranglik bilan to‘lib borayotgandek edi.
Bu hammasi… juda oson bo‘ldi.
Ayniqsa, bunday telba odam uchun.
General ketishga burilganda, eshik oldida to‘xtadi.
U Jungkookning ko‘zlariga qaradi — unda g‘azab va yashirin umidsizlik bor edi.
General xo‘rsindi va unga to‘liq yuzlandi.
General: Biz uni shunchaki saqlab qolmadik, Jungkook.
General: Yakkalanish odamni qanday o‘zgartirishini bilasanmi? Ayniqsa Taehyung kabi hayvoniy odamni. U qaytib keladi.
General: Va men kafolat beraman u endi senga zarar yetkaza olmaydi.
Jungkook: Qanday qilib? Menga sizning yordamingiz kerak emas. Men o‘zimni himoya qila olaman.
Sariq sochli erkak yana muloyim jilmaydi va yaqinlashdi.
U qo‘lqopli qo‘li bilan Jungkookning ko‘kargan yuzini sekin siladi, keyin yorilgan labining chetiga tushdi.
General: So‘nggi paytlarda menga emas… o‘zingga yolg‘on gapiryapsan, shunday emasmi?
General: Shifokor seni kutyapti. Yaralaringni davolat.
