𝗥𝗶𝗱𝗲 𝗼𝗿 𝗗𝗶𝗲
Taehyung: Men uchun tiz cho‘k, Jeon
dedi Taehyung. U o‘z ovozini juda aniq eshitdi, go‘yo so‘zlar quloqlarida aks-sado berayotgandek edi.
Va Jungkook buni qildi. Bu unga yaxshi his berdi — rostini aytganda, juda yaxshi. So‘zlar uning tilida xuddi aytish uchun yaratilgandek osongina chiqdi.
Taehyung Jungkookning iyagidan ushlab, uni yuqoriga ko‘tardi va ustidan qarab turdi. Jungkook uning shafqatsiz nigohi ostida juda kichkina ko‘rinardi. Bu manzara Taehyungga juda yoqdi.
dedi Taehyung past, lekin qat’iy ovozda. U o‘zini bunday vaziyatda bunchalik boshqara olishini tasavvur ham qilmagan edi.
Jungkook qarshilik ko‘rsatishga harakat qildi. Nigohi qattiq edi, chin dildan qarshilik qildi, lekin Taehyung bundan zavqlanardi, go‘yo yaxshi sharobni tatib ko‘rayotgandek.
Jungkook: Sen katta xato qilyapsan, Kim.
dedi Jungkook past ovozda. Ko‘zlari qizarib, shishib ketgan edi, go‘yo uzoq vaqt yig‘lagandek.
Va yana — bu ham Taehyungga yoqdi. Uni bunday umidsiz holatda ko‘rish juda yoqimli edi. Jungkook odatda juda baqiroq edi.
Taehyung: Xato? Bu yerdagi yagona xato — meni hech kim deb o‘ylashing.
dedi Taehyung qorong‘i ohangda kulib. U Jungkookning jag‘ini mahkamroq ushlab, bosh barmog‘ini uning og‘zining burchagiga bosdi.
Jungkookning terisi iliq va yumshoq edi, lekin shu bilan birga hech kimni yaqinlashtirmaydigan elitalarga xos sovuqlik bor edi.
Va Jungkook shunday qildi.
U boshini egdi, yelkalari mag‘lubiyatdan og‘irlashgan holda tiz cho‘kdi. Taehyung uning yuzini yaxshiroq ko‘rish uchun ochko‘zlik bilan yaqinlashdi.
Taehyung qo‘lini uzatdi, lekin tegishidan oldin Jungkook boshini ko‘tardi.
Bu manzara Taehyungni orqaga tisarilishga majbur qildi. Zarba tomirlarida muzdek suv kabi oqdi.
Uning oldida endi boshqa — yoshroq bir bola tiz cho‘kib turardi.
deb qichqirdi qo‘rquvdan titrab.
Taehyung boshini sekin chayqadi. Ishonchsizlik uni qamrab oldi.
Bola: Nega menga bunday qilyapsan?
Taehyungning yuragi qattiq urib, orqaga chekindi.
Bola: Men buni xohlamayman dedim! Nega meni majburlayapsan?!
deb yanada balandroq qichqirdi. Bolaning terisida yangi yaralar paydo bo‘lib, qo‘llari va yuzini kesib o‘tgandek edi.
U chuqur nafas oldi, ko‘kragi xuddi suv ostidan chiqqandek ko‘tarilib tushardi. Tashqarida yarim tun o‘tgan, tong yaqinlashayotgan bo‘lishi mumkin edi lekin u aniq bilmasdi.
Xonada deraza ham, yorug‘lik ham yo‘q edi. Uni haqiqatga qaytaradigan hech narsa yo‘q edi. U telefonini xohladi hech bo‘lmaganda vaqtni ko‘rish uchun.
Lekin ko‘z qovoqlari og‘ir, tanasi hali uyquga tortardi. Bu hali uyg‘onish uchun erta ekanini bildirardi.
U yana karavotga yotdi, ko‘zlari shiftga qadalgan holda. U to‘liq uyg‘onmagan edi, lekin miyasi hali ham bir gapni takrorlardi:
"Agar xohlamasang, qarshilik qil".
Bu so‘zlar uning boshida aks-sado berardi shafqatsiz va istehzoli. Taehyung ulardan hech qachon qutula olmasligini bilardi.
Taehyung yana ko‘zlarini yumdi, chuqur nafas oldi va bu safar yaxshiroq tush ko‘rishni umid qildi.
Taehyung ikkinchi marta uyg‘onganida, eshik taqilladi — baland va qat’iy. Go‘yo anchadan beri taqillayotgan edi. Nihoyat, Taehyung uyg‘onib ketdi.
U ko‘zlarini pirpiratib, xonaga qaradi. Miyasi hali ham uyqudan xiralashgan edi. Sochlarini tartibga keltirib, asta yurib eshikni ochdi.
"Do‘stim, senda umuman omon qolish instinkti yo‘q. Hech bo‘lmasa oldin kim ekanini so‘ra"
Taehyung tashqariga qaradi — kechagi ko‘k zonaliklar turardi. Gapirgan Namjoon, yonida esa qo‘llarini chalishtirib turgan Yoongi edi.
Taehyung: Bu yerda nima qilyapsizlar?
Namjoon: Xayrli tong deyish ham mumkin edi.
dedi xo‘rsinib gapirdi Namjoon
Namjoon: Baribir, bugun biz sening yo‘lboshchingmiz.
Namjoon: Ha. Bu aslida Jungkookning ishi edi, lekin u bekor qilgani uchun general bizga topshirdi.
Taehyung ohangini o‘zgartirmaslikka harakat qildi, lekin ichida nimadir og‘irlashdi.
Yoongi: Axir u sening xonadoshing-ku?
Yoongi: Omadli ekansan. Jungkook seni uyquda o‘ldirmabdi.
Taehyung: Xuddi shunday qila olgandek.
Namjoon va Yoongi bir-biriga qarab kulib yuborishdi. Bu esa Taehyungni darhol g‘azablantirdi.
Namjoon: Hech narsa… Lekin jiddiy, omading bor. Nafaqat Jungkook seni ayamoqda, hatto general ham yordam beryapti.
Shunda Taehyung oldinga chiqib, Namjoonga juda yaqinlashdi.
Taehyung: Xohlasang, nega men bilan ishlar yaxshi ketayotganini ko‘rsatib beraman. Bu ochiq tahdid edi.
Yoongi ularni ajratishga harakat qildi, lekin Taehyung uning qo‘lini keskin tortib oldi.
Yoongi: Tinchlan. Biz yordam berishga keldik.
Taehyung: Ittifoqchilar? Sizlar mening ittifoqchim emassizlar. Har biringiz faqat o‘zingiz uchun ishlaysiz.
Ularning orasida jimlik cho‘kdi.
Namjoon: Mayli. Ittifoqchi emasmiz. Lekin baribir, seni aylantirib chiqamiz.
Taehyung boshqa bahslashmadi. Eshikni yopdi.
Xona yana jim bo‘lib qoldi.
Juda jim.
U Jungkookning eshigi tomon yurdi. Tutqichni burdi qulflangan edi.
Demak, Jungkook allaqachon ketgan. Taehyung boshini chayqadi, dush qabul qildi, vaqtni cho‘zdi… lekin pastga tushganda ular hali ham kutishayotgan edi.
Taehyung ko‘zlarini qattiq yumdi, go‘yo ular boshining orqa tomoniga kirib ketadigandek. So‘ng majburan oldinga yurdi.
Namjoon: Shirin vaqt olibsan, a?
dedi u keng tabassum bilan. Bu tabassum ochiqchasiga masxara edi.
Namjoon: Sening kichkina nayranglaring bizga ta’sir qilmaydi.
Taehyung bunga e’tibor bermadi.
dedi u va ortiga qaramay yurib ketdi.
Ular tanish yo‘ldan yurishdi. Etiklarning yerga urilishi eshitilib turardi. Havo og‘ir edi. Osmonda qalin bulutlar bo‘lsa ham, issiq juda bezovta qilardi. Bu g‘alati edi.
Faqat issiq emas butun muhit.
Go‘yo hamma narsa asta-sekin parchalanayotgandek, lekin hamma buni odatiy holdek qabul qilayotgandek edi.
Mashg‘ulot markaziga yetib kelishgach, Taehyung maydonga kirishi bilan o‘sha odamlarni ko‘rdi.
Ular bir-biriga qarab kulishardi.
U darhol yuzini burishtirdi.
Ularning yana nimadir rejalashtirayotgani aniq edi.
Lekin gap shundaki — Taehyung allaqachon bu yerga kelganidan afsuslanayotgan edi.
Ularning qarashlari yoki masxaralari uchun emas.
Balki yana qo‘llarini “iflos qilishi” va oqibatlariga duch kelishi mumkinligi uchun.
Rostdan ham — o‘sha paytda hamma unga tikilib, uni birinchi bo‘lib harakat qilishga majbur qilganida, bu uning aybimidi?
Namjoon: Bugun faqat jismoniy mashqlar qilasan.
Namjoon: Keyin tibbiy ko‘rik va undan keyin tarix darsi bor.
Namjoon: Bularning hammasi qanday boshlanganini bilishing kerak. Forge Haven qanday paydo bo‘lganini. Ular senga vaqt jadvali, qoidalar hammasini tushuntirishadi.
Namjoon: Bu shunchaki zerikarli dars emas. Agar omon qolsang, kelajakda qayerda bo‘lishingni tanlash uchun tayyorgarlik.
Namjoon: Bu yerda turli yo‘nalishlar bor — tadqiqot va avangard. Shu mashg‘ulotlar orqali qaysi yo‘lni tanlashingni bilib olasan.
degan so‘z Taehyungning e’tiborini tortdi. U kecha general bu haqda gapirganini esladi.
Taehyung: Tadqiqot va avangard nima?
Yoongi: Bu yerda hamma shu uchun yashaydi. Hammasi qizil zonadan boshlanadi. Keyin ko‘k zona — fuqarolik hayoti. Agar yetarlicha uzoqqa borsang, elita bo‘lasan.
Yoongi: Elitalar eng yuqori pog‘ona. Lekin ular ham tanlaydi — tadqiqot, avangard yoki betaraf qolish.
Yoongi: Tadqiqot — bilim, fan, strategiya. Avangard — kuch, jang, missiyalar.
Yoongi: Ikkalasiga kirganlar esa boshqalarda yo‘q imkoniyatlarga ega bo‘ladi. Chegaradan o‘tish, boshqa davlatlarda yashash… Oddiy odamlar uchun bu deyarli imkonsiz.
Taehyung diqqat bilan tingladi.
Endi u tushundi nega Jungkook tadqiqotni tanlagan.
Bu faqat o‘qish emas edi.
Bu hammasidan qochish imkoniyati edi.
Lekin… tadqiqot?
Bu fikr Taehyungni ichida kuldirib yubordi.
U o‘yladi: ehtimol Jungkook jismonan kuchli emasdir.
Yoki…
Bu shunchaki o‘zini ovutish edi.
Chunki ichida u Jungkook undan kuchliroq bo‘lishi mumkinligini tan olishni istamasdi.
Taehyung: Sizlar qaysi jamoadasiz?
Namjoon va Yoongi birga javob berishdi:
Taehyung istehzo bilan kuldi.
.Taehyung: Nega hamma tadqiqotni tanlaydi? Avangardda nima kam?
Demak… Jungkook ham boshqalardek edi.
U o‘zini boshqacha deb o‘ylagan edi.
Taehyung ichida o‘yladi — agar o‘ziga qolsa, u avangardni tanlardi.
Chunki balki u eng aqlli emasdir…
Lekin uning kuchi — boshqa darajada edi.
Ammo u buni aytgan zahoti, Namjoon va Yoongi kulib yuborishdi.
Namjoon: Bu yerda biroz yashab ko‘r, keyin o‘zing ham tadqiqotni tanlaysan.
Yoongi: Chunki avangardni tanlash o‘lim bilan shartnoma tuzish degani.
Yoongi: Ha, maoshi juda yuqori. Lekin o‘lish ehtimoli ham eng yuqori. Va ular u yerga juda kam elita oladi.
Namjoon: Hozir butun dunyoda atigi o‘n bir kishi bor.
Taehyung: Shuncha kam? Ular nima qiladi?
Taehyung unga tikilib qoldi.
Namjoon kuldi:
Namjoon: Ochko‘zlik seni o‘ldiradi.
Namjoon: Keyin tushunasan. Qara, murabbiy keldi.
Ularning yoniga katta, baquvvat odam yaqinlashdi.
Namjoon va Yoongi ketishlarini aytishdi.
Endi Taehyung yolg‘iz qoldi.
Atrofidagi odamlar unga tikilib turardi. Bu uni qo‘rqitmadi.
Lekin bu qarashlar — bezovta qilardi. U buni e’tiborsiz qoldirishga harakat qildi…
Taehyung buni e’tiborsiz qoldirishga harakat qildi. U chuqur nafas olib, nigohini boshqa tomonga burdi, lekin baribir o‘sha o‘tkir qarashlar tanasiga botayotgandek tuyulardi.
Murabbiy oldinga chiqdi. Uning qadamlarining o‘zi ham og‘ir edi, go‘yo yer ham bosimni his qilayotgandek.
Hamma darhol harakatga tushdi. Taehyung ham boshqalar qatoriga qo‘shildi.
Murabbiy ularning oldidan asta yurib o‘tdi, har birini sinchkovlik bilan kuzatdi. Nigohi sovuq edi.
Murabbiy: Bugun sizlar faqat tanangiz bilan ishlaysizlar. Qanchalik bardoshli ekaningizni ko‘ramiz.
Murabbiy: Bu yerda kuch — bu hamma narsa emas. Lekin kuchsiz bo‘lsangiz, uzoqqa bormaysiz.
Taehyung ichida istehzo bilan kuldi. U uchun kuch — allaqachon hamma narsa edi.
Mashg‘ulot boshlandi.
Har bir harakat tobora og‘irlashib bordi.
Ammo Taehyung to‘xtamadi.
U boshqalardan tezroq, kuchliroq harakat qilardi.
Boshqalar esa asta-sekin charchab borardi.
Ba’zilar nafasi yetmay to‘xtadi.
Lekin u… davom etdi.
Murabbiy uning oldida to‘xtadi.
Murabbiy: Yomon emassan.
Bu maqtov emas edi.
Bu sinov edi.
Taehyung bunga javob bermadi.
U faqat qarab turdi.
Mashg‘ulot davom etdi.
Soatlar o‘tdi.
Tana og‘irlashdi.
Nafas qattiqlashdi.
Lekin u baribir to‘xtamadi.
Oxiri murabbiy qo‘lini ko‘tardi.
Murabbiy: Yetarli.
Hamma deyarli bir vaqtning o‘zida joyiga cho‘kdi.
Og‘ir nafaslar atrofni to‘ldirdi.
Taehyung esa hali ham tik turardi.
Uning ko‘kragi tez ko‘tarilib-tushardi, lekin u yiqilmadi.
Murabbiy unga yana bir qaradi.
Murabbiy: Keyingi safar bundan ham qiyin bo‘ladi.
So‘ng ortiga o‘girilib ketdi.
Mashg‘ulot tugadi.
Odamlar asta-sekin tarqala boshladi.
Kimdir shikoyat qilardi.
Kimdir jim edi.
Taehyung esa hech narsa demadi.
U qo‘llariga qaradi.
Ular hali ham qattiq edi.
Hali ham tayyor edi.
U ichida bir narsani his qildi.
Bu charchoq emas edi.
Bu — g‘azab ham emas edi.
Bu nimadir boshqacha edi.
U hali bunga nom bera olmasdi.
Lekin bu narsa ichida asta-sekin o‘sib borardi.
Taehyung boshini ko‘tardi.
Nigohi uzoqqa qadaldi.
Go‘yo oldinda uni yana ko‘proq narsa kutayotgandek.
Va u bunga tayyor edi.
Taehyung boshqa narsaga e’tibor qaratishga qaror qildi.
Lekin u bundan yaxshiroq bilishi kerak edi — har bir muammo ortida yana kattaroq muammo kutib turadi.
X: Qaranglar-chi, kim kelibdi.
Taehyung boshini o‘girdi va avval erkakni nozik joyga tepib yuborgan o‘sha bahaybat kishinini ko‘rdi. U xuddi hech qachon xo‘rlanmagandek, chandiqli yuzida mag‘rur tabassum bilan turardi.
X: Bu yerga qaytishga jur’at qildingmi, qassob?
Taehyung ko‘zlarini yumdi. U bu narsaga e’tibor berishga ham, kuch sarflashga ham arzimaydi, deb o‘yladi.
Lekin birdan bir qo‘l uning yelkasidan ushlab to‘xtatdi.
Erkak uni o‘ziga burmoqchi bo‘ldi.
Ammo Taehyung qimirlamadi.
U toshdek qotib turdi.
Bir qadam ham siljimadi.
Keyin esa u odamning qo‘lini ushlab, keskin burdi va o‘zini aylantirdi.
Natijada o‘sha bahaybat odam muvozanatini yo‘qotib, yerga yiqildi.
Taehyungning barmoqlari uning qo‘lini xuddi qo‘g‘irchoqdek boshqarib turardi.
U uni butunlay nazorat qilardi.
dedi u istehzo bilan. Ovozi sovuq edi.
Taehyung: Bu yerda kim jasur, umurtqasiz?
Erkak og‘riqdan ingradi.
U turishga harakat qildi, lekin Taehyung uning qo‘lini yanada burdi.
Og‘riq shu darajada kuchli ediki, u o‘zini himoya qila olmadi.
Murabbiy: Bu yerda nima bo‘lyapti?! Kim Taehyung!
Murabbiyning ovozi butun maydon bo‘ylab yangradi. Hamma qaradi.
Taehyung ko‘zlarini yumdi va erkakni itarib yuborib qo‘lini qo‘yib yubordi.
U koyish eshitishni yoki undan ham yomoni uzr so‘rashga majbur bo‘lishni kutdi.
Lekin unday bo‘lmadi.
Murabbiy faqat kuzatdi.
Keyin uning ko‘zlariga tikildi.
Murabbiy: Mening ruxsatimsiz jang qilmaysiz.
Murabbiy: Lekin bu allaqachon boshlangan ekan… tugatishingiz mumkin.
Murabbiy: Davom ettirmoqchimisan?
Erkak zo‘rg‘a turib oldi va Taehyungga tikildi.
Erkak: Ha! Men bu itni o‘ldiraman!
Taehyung kulib yubordi.
Bu gap unga kulgili tuyuldi.
Murabbiy: Rimda jang qilgansiz mumkin.
Taehyungning kulgisi birdan to‘xtadi.
Taehyung: Men uni o‘ldira olamanmi?
Murabbiy lablarini engil bukdi.
Murabbiy: Vaqt chegarasi bor. Shu vaqt ichida ha. Aks holda yo‘q.
Va bu yer uchun bu odatiy edi.
Bunday joydan boshqacha narsa kutib bo‘lmasdi.
Taehyungning tanasidan titroq o‘tdi.
Bu qo‘rquv emas edi.
Bu buzilgan, qorong‘i hayajon edi.
U bu odamni yana ko‘rishni istamasdi.
Uni butunlay yo‘q qilishni xohlardi.
Va endi bunga imkon bor edi.
Boshqa biri baqirdi:
X: Men ham u bilan jang qilaman!
Bu — o‘sha qo‘lini kesib olgan ahmoq edi.
Yana bir nechtasi qo‘shildi.
Hamma undan bir parcha olishni xohlardi.
Taehyung kuldi.
Taehyung: Voy, men mashhur bo‘libman.
Ularning ko‘zlariga qaradi.
Uning nigohi — kasal, qonga chanqoq edi.
Ha… bu qiziqarli bo‘lardi.
Rim atrofida olomon to‘plandi.
Hech qanday hakam yo‘q edi.
Hech qanday qo‘lqop ham yo‘q.
Faqat ikki yirtqich.
Va ularni kuzatayotgan yana ko‘plab yirtqichlar.
Murabbiy: Vaqt — 15 daqiqa. Boshladik!
Erkak darhol hujum qildi.
Lekin Taehyung chetga chiqib, zarbadan qochdi.
Erkak vahshiydek uvilladi.
Taehyung mushtlarini ko‘tardi.
Himoya holatiga o‘tdi.
Keyin qo‘li bilan ishora qildi.
Taehyung: Shoshil… vaqt o‘tib ketyapti.
Uning ko‘zlari yovuz zavq bilan chaqnardi.
Namjoon: Nega u yerda shuncha odam bor?
Yoongi: Umid qilamanki, bu yana Taehyung emas.
Ular olomon orasidan o‘tib bordi.
Va… Ha.
U yerda — Taehyung turardi.
U markazda edi.
Yuzi ko‘karib ketgan.
Qon oqardi.
Lekin u kulardi.
Shaytoniy tabassum bilan.
Oyog‘i ostida esa — deyarli o‘lik holatdagi odam yotardi.
Erkak: Iltimos… meni o‘ldirma…
Taehyung egildi.
U erkakning sochidan ushlab, boshini ko‘tardi.
U uni tomosha qildi.
Taehyung: Hmm… yana qancha vaqt qoldi?
Taehyung kuldi. Taehyung kamarini yechdi.
Metall qismini olib, erkakning ko‘ziga bosdi.
Erkak qichqirdi.
U Taehyungning etikidan ushladi.
Taehyung: Men seni qiynamoqchiman.
Erkakning yuzi oqarib ketdi.
Taehyung kuldi.
Taehyung: Eshitdingmi? Hamma seni o‘ldirmoqchi.
Hammasi uning qo‘lida edi.
Bu hissiyot uni yondirdi.
Lekin… Taehyung to‘xtadi.
Agar u yuqoriga chiqmoqchi bo‘lsa u o‘zini boshqarishi kerak edi.
Nazorat faqat boshqalarga emas.
O‘ziga ham.
U metallni olib tashladi.
Erkakni qo‘yib yubordi.
Murabbiy: Vaqt tugadi!
Olomon norozi bo‘ldi.
Ular o‘lim kutishgan edi.
Taehyung kamarini yana taqdi.
Taehyung: Endi o‘zingni yaxshi tut.
Erkak bosh irg‘adi.
U sudralib uzoqlashdi.
Taehyung olomonga qaradi.
Taehyung: Xo‘sh… keyingisi kim?
Jimlik cho‘kdi.
Og‘ir. Qo‘rqinchli.
