Sening koʻzlaring menman
Bosh vazir hikoyasini tugatib, yosh qirolga qoʻrqibgina qaradi. Yosh shoh Jimin esa eshitganlaridan soʻng daxshatli haqiqatni toʻliq anglab, chuqur oʻyga tolgan edi.
Jimin deraza yonida turib, chuqur xayollar ummoniga g‘arq bo‘ldi. Uning miyasida bir-biridan qaltis va jiddiy rejalar zanjiri yarala boshladi. Yosh shohning ko‘zlaridagi qat’iyat ortida qanday mudhish yoki xayrli g‘oyalar yashiringanini tasavvur ham qilolmagan bosh vazir esa, uning yonida tosh qotgandek tilsiz turardi. Vazir hukmdorning xayolidan o‘tayotgan o‘ylarni ham, bu sir kelajakdagi qarorlarga qanday ta’sir qilishini ham bilmay, ich-etini yerdi.
Nihoyat, vazir bu og‘ir sukunatga chidab turolmadi. Yuragidagi xavotir va ikkilanishni yashirolmay, yosh shoh Jiminga yuzlandi:
Shohim... Mana, endi bor haqiqat sizga ayon bo‘ldi. Ammo bu sirni bilgan taqdiringizda ham... endi nima qilmoqchisiz? — deya so‘radi u pichirlab.
Vazir yosh shohning bu o‘ylari qirollik boshiga baxt keltiradimi yoki kulfat — bundan bexabar holda, hamon hayronlik va hadik bilan uning ko‘zlariga tikilib turardi.
Jimin sekin ortiga o‘girildi. Uning lablarida yashirin, sovuq bir tabassum o‘ynadi.
Men hozirgina bir ajoyib g‘oyani o‘yladim, — deb gap boshladi Jimin, vazirga tomon bir-ikki qadam bosib. — Demak, Aurora haqida hozircha butun mamlakat umuman bilmas ekan-da
Ha, toʻgʻri aytasiz, shohim. Xoʻsh, endi nima qilmoqchisiz? Bu mudhish haqiqatni bilganingiz bilan... rejalaringiz qanday amalga oshadi?" deya soʻradi bosh vazir xavotir bilan
Shahzoda Jimin sekin bosh vazirga yuzlandi. Uning koʻzlarida halokatli va ayni damda jozibali bir uchqun porlab turardi.
"Umuman olganda, endi rejalarimiz butkul oʻzgardi. Toj kiyish marosimi uchun ajoyib va kutilmagan bir tuhfa, yaqinlarimiz uchun katta syurpriz tayyorlaymiz. Bunga nima deysiz, bosh vazir?" deb gap boshladi Shahzoda Jimin.
U lab chetida sirli tabassum bilan soʻzida davom etdi:
Siz yaxshisi hoziroq boring-da, marosim ishlarini oxiriga yetkazing. Qolgan barcha koʻngilsizliklar mening muammom. Aytgancha, ketishdan avval Birinchi qirolicha Morganaga aytib qoʻying, mening xonamga kirishni unutmasin."
Shahzoda Jiminning soʻzlaridagi qatʼiyat qarshisida soʻzsiz qolgan bosh vazir taʼzim bajo keltirib, xonani tark etdi.
U chiqqach, Shahzoda Jimin ulkan deraza yoniga yaqinlashdi va tashqaridagi sokinlikka tikildi. Muhtasham saroy ulugʻvor, balki butun qirollik tarixini oʻzgartirib yuboradigan tantanali bazmga deyarli shay edi. U
Shahzoda Jimin chalkash va ogʻir xayollar iskanjasida butkul oʻyga botdi.
Sukunat ichra kechgan bu uzoq oʻylarni eshikning ohista taqillashi boʻldi. Shahzoda Jimin xayollarini yigʻishtirib, sekin ortiga oʻgirildi. U sirliligini yoʻqotmagan holda, xona markazidagi oʻz saltanat taxtini egalladi. Nigohlarini eshikka qadab, rasmiy va vahimali ovozda buyurdi
Eshik sekinlik bilan ochilib, Birinchi qirolicha Morgana koʻrindi. U har bir qadamini oʻylab bosgandek ohista odimlab, Shahzoda Jiminning roʻparasiga keldi va bosh egib taʼzim qildi.
"Meni chaqirtirgan ekansiz, qirolim. Huzuringizga keldim... Menda qandaydir muhim gapingiz bormi?" deya gap boshladi Birinchi qirolicha Morgana.
Shahzoda Jimin oʻtirgan joyida unga sovuq tikildi.
"Albatta, sizni kutayotgandim, Birinchi qirolicha Morgana. Menga ayting-chi, buyurganimdek, unga, ya'ni Auroraga ovqatini berib keldingizmi?" deb soʻradi Shahzoda Jimin.
"Ha, unga ovqat kirgizib berdim," deya past ovozda tasdiqladi Birinchi qirolicha Morgana.
"Juda yaxshi," dedi Shahzoda Jimin ovozi zaharxandadek eshitilib. "Shu vaqtgacha mendan yashirib kelingan hamma narsadan xabar topdim. Barcha sirlar menga ayon."
Birinchi qirolicha Morgananing yuzidagi xavotir oʻrnini hayrat va nimgadir yengillik aralash ajib bir ifoda egalladi.
"Demak... bosh vazir sizga hammasini aytib beribdi-da? Xoʻsh, mendan yana biror xohishingiz bormi, biron narsa istaysizmi?" deb soʻradi Birinchi qirolicha Morgana.
"Ha, ayni hozir bir narsani juda ham istayapman," dedi Shahzoda Jimin va uning lablarida sovuq jilmayish paydo boʻldi. "Ammo bu istagimni bajara olasizmi, yoʻqmi, gap shunda."
"Nima haqida gap ketayotganini bilmayman-ku, ammo aytsangiz... bajarilishiga toʻliq kafolat berolmasam ham, har holda oʻylab koʻrishim mumkin," deb javob berdi Birinchi qirolicha Morgana. U yosh shohning ortida nimalar yashiringanini ich-ichidan seza boshlagan edi.
"Maqsadga oʻtamiz," deb gapni qisqa qildi Shahzoda Jimin, ovozini qatʼiy va buyruqomuz ohangga keltirib. "Qizingiz qamalgan xonaning kalitini hoziroq menga olib kelib bering. Eshik, albatta, qulflangan holda boʻlsin."
Bu talabdan Birinchi qirolicha Morgana dahshatga tushdi, uning nafasi boʻgʻziga tiqilib, sarosimaga tushdi.
"Bu... bu sizga nima uchun kerak, qirolim? Undan nima istaysiz?" deya soʻradi Birinchi qirolicha Morgana xavotirlanib.
"Shunchaki aytganimni qiling, shu sizga yetarli. Keyin hammasini oʻzingiz bilib olasiz," dedi Shahzoda Jimin qat'iy ohangda.
"Qirolim, qanday xavfli rejalarni tuzgansiz, miyangizda nimalar aylanyapti, bilmayman... Lekin men buni qilolmayman! Axir men unga muntazam ovqat kirgizib turishim kerak, uni och qoldirolmayman!" deya Birinchi qirolicha Morgana xavotir bilan buyruqni bajara olmasligini aytdi.
Shahzoda Jiminning nigohlari toshdek qotdi, koʻzlarida qahr va sovuqlik aks etdi.
"Demak, mening buyrugʻimga qarshi chiqishga jurʼat qilyapsiz, shundaymi? Unda yaxshi. Bundan buyon unga ovqatni faqat oʻzim kirgizib beraman!" dedi Shahzoda Jimin.
Birinchi qirolicha Morgana joyida qotib qoldi. Lablari titrar, aytmoqchi boʻlgan soʻzlari tomogʻiga tiqilib qolgan edi.
"Lekin qirolim..." deya oldi u zoʻrgʻa.
Shahzoda Jimin uning gapini boʻlib, ovoziga yanada qatʼiy va muzdek sovuq ohang berdi.
"Siz borib aytganimni qiling va oʻsha kalitni menga olib kelib bering! Shu ondan boshlab tepadagi minoraga chiqish hammaga mutlaqo taqiqlanadi!" deya buyurdi u.
Birinchi qirolicha Morgana yana nimadir deb eʼtiroz bildirmoqchi boʻlib ogʻiz juftlagan edi hamki, Shahzoda Jimin uning soʻzini keskin kesdi.
"Nahotki buyrugʻimni hali ham tushunib yetmagan boʻlsangiz? Yoki shunchaki bu yerdan ketish niyatingiz yoʻqmi?" dedi yosh shoh oʻtkir nigohlarini unga qadab.
Birinchi qirolicha Morgana uning koʻzlaridagi qatʼiyat qarshisida ortga chekinishga majbur boʻldi.
"Buyrugʻingiz bosh ustiga, shohim..." deya pichirladi u.
Qirolicha yosh shohning roʻparasiga kelib, soʻnggi bor yana bir ogʻiz gapirmoqchi boʻlib unga qaradi. Ammo Shahzoda Jimin buni darhol anglab, unga shunchaki xonadan chiqib ketishni buyurgandek ishora qildi. Qirolicha endi ortiqcha eʼtiroz bildirish befoyda ekanini tushundi va jimlikda xonani tark etdi.
Qirollik dahlizida eshikni ohista yopib, endigina qadam tashlamoqchi boʻlgan Birinchi qirolicha Morganani ortidan kelgan sovuqqon ovoz toʻxtatdi.
Xonada qolgan Shahzoda Jimin eshik ortidan unga qatʼiy qilib tayinladi.
Oʻrtamizda boʻlib oʻtgan bu gaplarni va men bilib qolgan ishlarni hech kimga aytmaysiz. Buni shunchaki sir saqlaysiz. Gaplarim tushunarli boʻldi degan umiddaman. Endi esa ketishingiz mumkin."
Birinchi qirolicha Morgana dahlizda turgancha boshini egdi.
"Hop, qirolim," deya javob berdi u va nihoyat saroy yoʻlagi boʻylab ketdi.
Yoʻlda borarkan, qirolicha oʻzining ahvoli nima boʻlishi, ayniqsa, endi malika Avroraning taqdiri qanday kechishi haqida oʻylardi. Shahzoda Jimin hamma narsani bilib qolganini Katta qirol Qirol Valeriusga qanday qilib aytishni bilmay, boshi qotgandi. Umuman olganda, endi u yosh shohning qatʼiy buyrugʻiga koʻra, bu haqda keksa qirolga hech narsa aytolmasdi ham.
Shu tariqa, qirolicha ketgach, uning ortidan jiddiy nigohlar bilan kuzatib turgan Shahzoda Jimin asta-sekin oʻz xonasini tark etdi. Shu vaqtgacha dabdabali saroy oshxonasiga deyarli qadami tegmagan yosh hukmdor toʻgʻri qirollik oshxonasiga kirib bordi. U u yerdagi bosh oshpazga yuzlanib, shaxsan oʻzi uchun maxsus va eng tansiq taomlardan tayyorlab berishni buyurdi.
Koʻp oʻtmay, Shahzoda Jimin ovqat toʻla issiq idishni qoʻliga olib, oshxonadan chiqdi. U yoʻlak boʻylab odimlar ekan, choʻntagida oʻsha sirli minoraning eshik kaliti borligiga ishonch hosil qilish uchun qoʻli bilan sekingina paypaslab qoʻydi. Atrofga ehtiyotkorlik bilan koʻz yugurtirib, uni hech kim kuzatmayotganini anglagach, tezkor qadamlar bilan oʻsha sirli va kimsasiz minoraga yoʻl oldi.
Nihoyat, oʻsha qorongʻu xona va ogʻir temir eshik qarshisiga kelgan Shahzoda Jimin qoʻlidagi ovqat idishini sekingina tosh polga qoʻydi. Choʻntagidan kalitni chiqarib, dahliz devorida yonib turgan mashʼalani qoʻliga oldi va eshik qulfiga soldi. Kalit burildi va temir eshik gʻiyqillab ochila boshladi.
Eshik ochilish ovozini eshitgan malika Avrora oʻsha zahoti boshini koʻtardi va tovush kelgan tomonga intizorlik bilan qaradi. Mehribon onasi keldi deb oʻylab, hayajonlanganidan qoʻlidagi moʻyqalami sekingina polga sirgʻalib tushdi. U ohistalik bilan rasm chizayotgan joyidan oʻrnidan tura boshladi.
Ichkariga odimlagan Shahzoda Jimin ortidan ogʻir temir eshikni darhol yopdi. U bir qoʻlidagi mashʼala bilan qorongʻu va sovuq xonaning atrofini yoritgancha, ikkinchi qoʻlidagi ovqat toʻla idishni kichkina yogʻoch stol ustiga qoʻydi.
Unga tomon ohista qadam tashlayotgan malika Avrora gap boshladi.
"Keldingizmi, oyijon? Nega buncha kech qoldingiz? Axir tezda qaytib kelishingizni aytgandingiz-ku..." deya pichirladi u muloyim ovozda.
Shahzoda Jimin mashʼalani devordagi temir halqaga oʻrnatdi va qizning qop-qora, harakatsiz koʻzlariga qararkan, ogʻir ovozda gapirdi.
Malika Avrora yillar davomida eshitmagan begona va qalin ovozni — bir erkak kishining ovozini eshitishi bilan butun vujudi qattiq titrab ketdi. U qoʻrquvdan ortiga tisarila boshladi. Hayotida birinchi marotaba bunday kutilmagan vaziyatga tushayotgan qiz nima qilishini bilmay qolgandi.
Derazadan tushib turgan mayin oy nuri xonaning deyarli yarmini yoritib turardi. Xona burchagida, deraza yonida tartibsiz sochilib yotgan rasmlar va boʻyoqlar hamon oʻsha joyida betartib yotar, malika Avrora aynan bugun chizishni boshlagan oʻsha eng soʻnggi rasm esa hali oxiriga yetkazilmagan, chala edi.
Atrofdagi sochilib yotgan oʻsha chizmalarning ustidan vahima ichida qochishga urinayotgan malika Avrora kutilmaganda suratlardan biriga qoqilib, chalishib ketdi va ortiga qulay boshladi.
Aynan shu soniyada, Shahzoda Jimin chaqqonlik bilan oldinga intildi. U malika Avroraning nozik qoʻllaridan tutib qoldi va qiz yiqilib ketmasligi uchun uni oʻz koʻksiga qarata qattiq tortdi.
Xonaga bir muddat ogʻir va ayni damda sirli sukunat choʻkdi. Malika Avroraning nozik vujudi Shahzoda Jiminning keng va baquvvat koʻksiga kelib urildi. Shahzodaning bir qoʻli qizning belidan mahkam quchib, uni yiqilishdan asrab qolgan, ikkinchi qoʻli esa uning titrayotgan kaftlarini mahkam tutib turardi.
Qorongʻu va sovuq minoraga derazadan sanchilib kirgan oy nuri ularning yuzini yoritib turar, havoda faqatgina yerga tushib ketgan moʻyqalamning ohista dumalashi va ikkisining tez-tez urayotgan yurak ovozlari eshitilardi.
Malika Avrora hayotida birinchi bor onasidan boshqa insonning, ayniqsa, bir erkakning haroratini bunchalik yaqin his qilayotgan edi. Qoʻrquv va hayajondan uning nafasi boʻgʻziga tiqildi, yuzlari lovullab qizib ketdi. U qorongʻulikda harakatsiz qolgan koʻr koʻzlarini Shahzoda Jimin tomonga qaratdi. Goʻyo uning his-tuygʻulari koʻzi orqali koʻrishga urinayotgandek edi.
"Kim... kimsiz?" deb pichirladi malika Avrora, ovozi qaltirab.
U Shahzoda Jiminning issiq koʻksidan muloyimlik bilan uzoqlashishga harakat qildi, ammo qoʻrquvdan oyoqlari unga boʻysunmasdi.
Shahzoda Jimin qizning qoʻrquvdan qaltirayotganini his qilib, quchogʻini biroz boʻshatdi, biroq uning mayin kaftlarini qoʻyib yubormadi.
"Ogʻirgi a ekansiz-a....... Qoʻrqmang," dedi Shahzoda Jimin hayratlanarli darajada mayin va sokin ovozda. Uning ovozi hozirgina pastda — vazir va qirolicha qarshisida yangragan sovuqqon ovozdan butkul farqli edi. "Men sizga zarar yetkazish uchun kelmadim, malikam."
Shahzoda Jimin pastga egilib, qizning oyogʻi ostida yotgan oʻsha chala chizilgan suratni bir qoʻli bilan oldi va unga ohista puflab, changini ketkazdi. Keyin esa suratni stol ustiga qoʻyib, yana malika Avroraga yaqinlashdi.
Bu yer juda sovuq ekan..." deya pichirladi Shahzoda Jimin.
U oʻz yelkasidagi shohona issiq plashini yechdi va ohista malikaning titrayotgan yelkasiga tashladi. Uning bu harakati shunchalik muloyim va ehtiyotkorona ediki, malika Avrora beixtiyor uning gʻamxoʻrligidan tasalli topib, biroz tinchlana boshladi.
"Bunchalik sovuqqa qanday chidash mumkin axir?" deya gapini davom ettirdi Shahzoda Jimin, xonadagi sharoitdan qattiq norozi boʻlib. "Sizga taʼsir qilmayotgan boʻlsa ham, suratlar namuncha betartib sochilib yotibdi? Nahotki bularni yigʻishtirish uchun biror odam topilmasa? Ularni tezroq yigʻishtirib olgan maʼqul. Tagʻin yiqilib ketmang."
Malika Avrora nima boʻlayotganini tushunolmay qoldi. Hayotida birinchi marotaba his qilayotgan bu begona erkak avvaliga unga nihoyatda muloyimlik bilan munosabatda boʻlib, yiqilishdan qutqarib qoldi, keyin esa oʻz ustidagi issiq shohona kiyimini unga kiydirdi. Endi esa toʻsatdan gap ohangini oʻzgartirib, yana sovuq va kesatib gapirayotgani uning boshini mutlaqo qotirib qoʻygan edi.
"Siz... siz oʻzi kimsiz axir? Nega keldingiz va onam qayerda?" deya soʻradi malika Avrora.
U xavotirli chehrasi bilan koʻzlarini bir nuqtaga tikkancha, qarshisidagi sirli insonning kimligini ovozi va harakatlari orqali anglashga urinardi.
Shahzoda Jimin qizning qoʻrquv va hayrat toʻla yuziga qarab, sirli jilmaydi.
"Hozircha meni bu qirollikning yangi hukmdori deb biling. Kimligimni vaqti kelganda albatta bilib olasiz. Hozir esa shunchaki jim boʻling.
Onangiz endi yoʻq va qaytib kelmaydi. Shuning uchun "ona" deb soʻrashni hoziroq bas qiling. Men sizga ovqat olib keldim, noz-karashma qilmasdan, yeb olganingiz maʼqul," dedi Shahzoda Jimin qizning umidlarini bir lahzada chil-parchin qilib.
Malika Avrora bu sovuq gaplardan dahshatga tushdi. Onasining endi kelmasligi haqidagi mudhish xabar uning yuragiga pichoqdek sanchildi. Biroq, qoʻrquv oʻrnini toʻsatdan kutilmagan gʻazab va ichki bir jasorat egalladi. U koʻrinmas, ma'sum nigohlarini ovoz kelayotgan tomonga qaratib, ovozini balandlatdi:
Qanaqa bemehr inson ekansiz? Nimalar deyapsiz oʻzi?! Chiqib keting xonamdan! Tezda bu yerdan keting va onamga kelishini ayting! Kimligingiz, shohmisiz yoki yoʻqmi — mening zarracha ham qiziqim yoʻq! Men sizni koʻrishni ham, eshitishni ham xohlamayman!" deya butun kuchi bilan baqirdi.
Shahzoda Jimin kutilmaganda bu ojiza va yordamga muhtoj qizdan bunday shiddatli qarshilikni kutmagandi. U malika Avroraning bu qaysarligiga qarab, hayratini yashirolmay pichirladi:
"Qoyil... Qayerdan senda bunchalik jasorat va gʻurur? Ochigʻi, szini bunchalik asov va sergap deb oʻylamagandim."
U shunday deya qizning yuziga tobora yaqinlashdi.
"Axir mendan oʻzingiz shaxsan "kimsiz?" deb soʻradingiz-ku, men esa shunchaki savolingizga javob berdim," dedi Shahzoda Jimin qizning jahliga nisbatan istehzo aralash yumshoqlik bilan. "Bunchalik gʻazab otiga minishingga nima sabab boʻldi?"
U gapini davom ettirar ekan, koʻzlari polda betartib sochilib yotgan suratlarga tushdi. Shahzoda Jimin pastga egilib, oʻsha nozik chizilgan va ichiga qandaydir sir yashiringan suratlarni yerda yotgan joyidan birin-ketin ohista yigʻa boshladi.
"Nima? Men sizga baqirdimmi?! Axir oʻzingiz shuncha ogʻir gap bilan menga azob beryapsiz-ku! “Onangiz endi yoʻq, kelmaydi” dedingiz... Bu nima deganingiz axir? Axir u hozirgacha kelishi kerak edi, menga tezda qaytaman deb vaʼda bergandi!" deya malika Avrora koʻzlarida yosh qalqib, alam va xavotir bilan gapirdi.
Uning ovozidagi titroq va onasiga boʻlgan cheksiz sogʻinchi sovuq minoraning qorongʻu burchaklarida aks-sado berdi.
Shahzoda Jimin esa polda yotgan oxirgi suratni ham ohista yigʻib olararkan, qizning bu yurakni ezuvchi soʻzlarini ogʻir jimlikda tingladi. U asta oʻrnidan turib, qoʻlidagi rasmlar taxlamini tartib bilan stol chetiga qoʻydi. Soʻng oʻsha gʻamgin va oʻychan koʻzlarini yana bir bor malika Avroraga qaratdi.
Stol ustidagi rasmlarni tuzatib qoʻygach, u chuqur nafas oldi. Uning soʻz ohangi boyagi sovuqqonlikdan asar ham qoldirmay, yana oʻsha sokin va muloyim tusga kirdi.
"Keling, yaxshisi siz bilan kelishib olamiz. Ikkalamiz ham bir toʻxtamga kelamiz degan umiddaman," dedi u malika Avroraning qarshisiga yaqinroq kelib.
Keyin esa stol ustida bugʻi chiqib turgan issiq ovqat idishini koʻrsatib, soʻzini davom ettirdi:
"Siz hozir gapni koʻpaytirmasdan, mana bu ovqatingizni sovutmasdan yeb oling. Keyin qolgan barcha gaplarni batafsil gaplashib olamiz."
Shahzoda Jimin bir muddat eshik yonida qotib turgancha, qarshisida ojiz va nimjon holatda turgan qizni jim kuzatdi. Xonadagi sovuq havo va qorongʻulik ularning orasidagi masofani yanada sirli koʻrsatardi. Soʻng u malika Avrora tomon bora boshladi. Qoʻlidagi issiq ovqat idishini yogʻoch stol ustiga ohista qoʻydi-da, Avroraning nozik bilagidan sekingina tutdi.
Kutilmagan teginishdan qiz beixtiyor choʻchib tushdi va oʻzini orqaga tortishga urindi. Biroq Jimin uni aslo majburlamadi. Uning harakatlari gʻoyatda yumshoq va muloyim edi. Yosh shoh qizni xonaning burchagida turgan kichkina stol va eski stul tomon ehtiyotkorlik bilan yetaklab bordi va uni ohista joyiga oʻtqazdi.
Avrora nima boʻlayotganini anglashga urinib, oʻzining qorongʻu va cheksiz dunyosida har bir mayda tovushga, nafas olishga quloq tutib jimgina oʻtirardi. U yelkasiga tashlangan shohona issiq plashni goʻyo yagona panohidek vujudiga mahkamroq qisib oldi.
Jimin esa ortiqcha soʻz demasdan ortiga oʻgirildi.
U xonaning gʻarib devorlari boʻylab oʻrnatilgan, yillar davomida chang bosib yotgan eski shamlarning yoniga yaqinlashdi. Choʻntagidan chaqmoqtoshini chiqarib, ularni birin-ketin yoqa boshladi. Gurillab yongan olov qorongʻu minorani asta-sekin yorugʻlik va iliqlikka toʻldirdi.
Har bir yangi sham yonganda xonadagi betartib sochilgan rasmlar, sargʻaygan qogʻozlar va turli boʻyoq idishlari birin-ketin yaqqol koʻzga tashlana boshladi.
Barcha shamlarni yoqib boʻlgach, Jimin yana stol yoniga qaytdi. Biroq Avrora hamon oʻsha turganicha harakatsiz oʻtirar, oldiga qoʻyilgan taomga qoʻl tekkazishni xayoliga ham keltirmasdi. Idishdan chiqayotgan issiq va xushboʻy bugʻ esa havoda ohista suzardi.
Jimin chuqur xoʻrsinib, qizning roʻparasidagi boʻsh stulni oʻziga tortdi va oʻtirdi. Stol ustida turgan kumush qoshiqni qoʻliga olib, ovqatdan ozgina suzdi-da, muloyimlik bilan qizning lablariga yaqinlashtirdi.
"Koʻrinib turibdi, siz bilan yaxshilikcha kelishib boʻlmaydi," dedi Jimin shivirlagan ovozda, uning ma'sum koʻzlariga tikilarkan. "Agar hozir mana shu ovqatni yemasangiz, onangizni qaytarish masalasini umuman oʻylab ham koʻrmayman. Bu men tomondan birinchi va soʻnggi ogohlantirish, malika."
Avrora chorasizlik va ichki bir ogʻriqdan lablarini tishladi. U boshini biroz koʻtarib, ovozi titragancha soʻradi:
"Nega menga bunday shart qoʻyyapsiz? Kimsiz oʻzi? Onam qayerda va nega uning kelishiga toʻsqinlik qilyapsiz?"
Jimin qoshiqni hamon uning lablari qarshisida tutib turarkan, mutlaqo xotirjam ohangda javob berdi:
"Onangiz haqida juda koʻp qaygʻuryapsiz. Hozir sizning ahvolingizni va taqdiringizni belgilaydigan inson u emas, menman. Avval mana shu ovqatni yeng, keyin barcha savollaringizga javob olasiz."
Avrora onasini qayta koʻrish va uning omonligini bilish ilinjida sekingina lablarini ochdi va Jimin uzatgan luqmani yeya boshladi. Jimin hech qayerga shoshmasdan, nihoyatda ehtiyotkorlik va gʻamxoʻrlik bilan qoshiqni uning lablariga olib borardi. U har bir luqmada qizning chehrasidagi qoʻrquv qanday qilib asta-sekin umidli intizorlikka aylanayotganini diqqat bilan kuzatib turardi.
Bir necha luqmadan soʻng, Avrora yuzini biroz chetga burib, pichirladi.
"Boʻldi, yetarli... Toʻydim. Endi ayting, onam qayerda? Unga biror zarar yetkazdingizmi?"
Jimin qoshiqni stolga qoʻydi va chuqur nafas oldi:
"Unga hech kim zarar yetkazgani yoʻq. U shunchaki oʻz qilmishlariga yarasha munosib jazosini olmoqda. Toʻgʻrirogʻi, endi u bu xonaga boshqa hech qachon kelolmaydi. Chunki bu minoraning kaliti ham, sizning taqdiringiz ham faqat mening qoʻlimda."
"Nima?.." Avroraning koʻzlariga bir zumda yosh quyilib keldi. "Siz uni mendan ayirdingizmi? Axir u mening yagona choram, hayotim edi! Bu dunyoda undan boshqa hech kimim yoʻq-ku! Nega menga bunday zulm qilyapsiz?"
Jimin javob qaytarmay, qorongʻulikda unsiz yigʻlayotgan Avroraga bir muddat gʻamgin tikilib turdi. Soʻng uning nigohi stol chetida va polda tartib bilan taxlanib yotgan, soni ellik tacha keladigan ajib suratlarga tushdi. Avvaliga u xonadagi faqat bitta mash'ala yorugʻida ularni yaxshi koʻra olmagan edi, endi esa koʻp sonli shamlar yorugʻida barcha rasmlar oʻzining butun jozibasi bilan koʻrinib turardi.
Jimin sekin oʻrnidan turib, suratlarni nihoyatda sinchiklab koʻzdan kechira boshladi. Bu rasmlar rostdan ham gʻoyatda yuqori mahorat va nozik did bilan chizilgan edi. Ularda xuddi sehrli ertak kitoblaridagidek ulugʻvor saroylar, yam-yashil bepoyon tabiat, sirli daryolar, sokin koʻllar, yulduzlar bilan bezatilgan osmon va yengil suzib yurgan oppoq bulutlar aks etgandi. Suratlarning birida esa bir ayolning tasviri bor edi, biroq uning yuzi ataylab chizilmagan, sirli va boʻsh qoldirilgandi. Rasmlardagi ranglar mutlaqo xato tanlangan boʻlsa-da — masalan, osmon yashil yoki daraxt barglari koʻk rangda edi — barcha boʻyoqlar nihoyatda chiroyli va oʻziga xos tarzda uygʻunlashgan boʻlib, oʻzining gʻayritabiiyligi bilan kishini sehrlab qoʻyardi.
Sinchiklab qararkan, Jiminning eʼtiborini yana bir jihat tortdi: baʼzi suratlarning burchagida mayda imzo bor edi, baʼzilarida esa u koʻrinmasdi.
Jimin hanuz ohista koʻz yosh toʻkayotgan Avroraga oʻgirilib, ohista gap boshladi:
"Bu rasmlarning baʼzilarida imzo bor, ammo mana bularida nima uchun yoʻq?"
Avrora berilgan savolga javob berishni istamay, boshini eggancha jim qolaverdi. Jimin bir oz kutib, baribir javob olmagach, ovozini biroz qatʼiylashtirib yana gapirdi:
"Menga gapirishni balki xohlamassiz, lekin bilib qoʻying: bugundan boshlab yoningizda faqat men boʻlaman. Xohlaysizmi, yoʻqmi, menga toʻgʻri munosabatda boʻlishingiz kerak. Men savollarimga javob olishni istayman, shundan keyingina siz ham oʻzingizni qiziqtirgan narsalarni bilib olasiz."
Avrora yuzidagi mayda yosh tomchilarini yengasining uchi bilan artarkan, juda past ovozda javob berdi:
"Ular... ular hali toʻliq tugatilmagan. Shuning uchun ularda imzo yoʻq."
Ularning oʻrtasidagi suhbat shu tariqa asta-sekin davom eta boshladi. Jimin rasmlarni tomosha qilishda davom etarkan, qizga qiziqish bilan yuzlandi:
"Rasmlardagi ranglar nega bunday gʻalati va oʻzgacha? Va umuman, koʻra olmasangiz, rasm chizishni qayerdan va qanday oʻrgangansiz? Rasm chizish sizga shunchalik yoqadimi?"
"Bolaligimdan uni juda yaxshi koʻrardim," deya pichirladi Avrora lablarida gʻamgin va mayin bir jilva bilan. "Onam menga buni oʻrgatgandi. Kitoblarga chizilgan turli rasmlarga qoʻlim bilan tegib, ularning chiziqlarini, shakllarini barmoqlarim bilan his qilardim. Soʻng xuddi oʻsha shakllarni qogʻoz yuziga tushirardim. Shunday qilib oʻrganib olganman. Onam esa rang tanlashda menga har doim yordam berardi. U yonimda boʻlmagan paytlarda esa ranglarni oʻzim xohlaganimdek, faqat oʻz tasavvurimga tayanib tanlardim..."
"Hmm, bu rostdan ham hayratlanarli... Rasmlaringiz menga juda yoqdi," dedi Jimin uning gaplarini chin dildan ma'qullab. Soʻng uning oʻtkir koʻzi yaqindagina chizib tugatilgan boshqa bir suratga tushdi.
"Mana bu qizil oy tasviri gʻalati boʻlsa ham, nihoyatda goʻzal chiqibdi. Bu allaqachon tugaganga oʻxshaydi, lekin nega unda ham imzo yoʻq?"
Hmm, unda yaxshi... — Jimin bu safar Avroraning aynan bugun chiza boshlagan butkul yangi rasmiga yaqinlashdi. Unda muhtasham va dabdabali saroy tasviri shakllana boshlagandi.
Bu saroy-ku axir? Siz shunday murakkab imoratlarni ham chiza olasizmi? Juda chiroyli chiqyapti. Buning oxiriga yetishini sabrsizlik bilan kutib qolaman.
Ular shu tariqa uzoq suhbatlashdilar, har bir soʻz orqali oralaridagi sovuq devor asta-sekin yemirilib borardi. Nihoyat, Jimin qizga biroz vaqt berish kerakligini anglab, oʻrnidan turdi.
Aurora yosh shohning stuldan turganini va kiyimlarining ohista shitirlaganini eshitib, chuqur xavotirga tushdi. U shoshib qoʻllarini stol chetiga tiradi-da, sekingina gap boshladi:
— Agar... agar kelishib olsak, savol berish navbati sizniki boʻlsa-yu, lekin men bittagina narsani soʻrasam... Men onamni yana koʻra olamanmi? Buning iloji bormi?
Jimin eshik tomon tashlamoqchi boʻlgan qadamini toʻxtatdi. U sekin ortiga oʻgirilib, qorongʻulikda unga umid va ilinj bilan tikilib turgan ojiza malikaga qaradi. Uning yuzida sirli va jiddiy bir ifoda paydo boʻldi. Jimin yana stol yoniga qaytib keldi, biroq bu safar oʻtirmadi. Shunchaki egilib, qoʻllarini stolga tiradi va qizning yuziga yaqinlashdi.
— Buni bilishni rostdan ham xohlaysizmi? — dedi Jimin ovozini pasaytirib, har bir soʻzini donalab gapirarkan. — Unda eshiting. Siz bilan kichik bir shartnoma tuzamiz. Menga yordam berishingiz kerak, shunda men ham sizga yordam beraman.
Aurora uning nima demoqchi ekanligini tushunolmay, qoshlarini chimirdi:
— Qanday shartnoma? Men sizga qanday yordam bera olaman?
Jimin chuqur tin olib, biroz jim qoldi, soʻng mudhish haqiqatni aytdi:
— Yaqinda mening toʻyim boʻladi. Men qaysidir oliynasab malikaga uylanishim kerak. Lekin men buni mutlaqo xohlamayman. Shuning uchun menga yordam bering... Yaʼni, mening qirolicham boʻling. Siz ham baribir malikasiz, qonimiz toʻgʻri keladi, siz bilan rasman nikoh qursam boʻladi.
Bu gaplarni eshitgan Auroraning koʻzlari dahshatdan kattalashib ketdi. Uning nafasi boʻgʻziga tiqilib, stol ustidagi qoʻllari qattiq qaltiray boshladi.
— Nimalar deyapsiz oʻzi?! — deya baqirib yubordi Aurora, gʻazab va alam bilan oʻrnidan turib ketarkan. — Aslo! Aslo va mutlaqo bunga rozi boʻladi deb oʻyladingizmi?! Hech qachon! Men hayotimda birinchi bor koʻrib turgan insonimga, ustiga-ustak onamni mendan ayirgan zolimga turmushga chiqmayman!
Jimin qizning bu shiddatli rad javobidan zarracha ham hayron qolmadi, aksincha, xotirjamlik bilan uning qahrli chehrasini kuzatishda davom etdi.
— Nega aynan men? — davom etdi Aurora, ovozi titrab. — Nega boshqa malikalar bilan emas? Saroy toʻla goʻzal, koʻzlari ochiq, sizga munosib malikalar bor-ku!
— Chunki ular bilan boʻlmaydi, — dedi Jimin qatʼiy va sovuq ohangda. — Agar ulardan biriga uylansam, uning ortidagi sulolaga yengilaman, ularning qoʻgʻirchogʻiga aylanaman. Lekin siz... siz mening sirli va eng kuchli qurolim boʻla olasiz. Siz bilan butun saroyni, meni ojiz deb oʻylagan hamma insonni hayratga solaman va bu saltanatning mutloq qiroli boʻlaman.
Jimin qadam tashlab, Auroraga yanada yaqinroq keldi va uning qulogʻiga engashib, yakuniy shartini aytdi:
— Tanlov oʻzingizda, malika. Agar mening qirolicham boʻlishga rozi boʻlsangiz, vaʼda beraman, onangizni oʻz koʻzlaringiz bilan koʻrasiz, uning yoniga borasiz. Ammo yoʻq desangiz... onangizni bu hayotda hech qachon, hatto oʻligini ham koʻra olmaysiz.
Aurora bu gapdan soʻng butkul muzlab qoldi. Uning koʻzlaridan yoshlar tinmay oqa boshladi. Bir tomonda uning or-nomusi va erkinligi, ikkinchi tomonda esa yagona chorasi boʻlgan onasining hayoti turardi.
Jimin uning chorasiz holatiga bir muddat tikilib turdi-da, yuzidagi sovuq niqobini qayta taqdi. Ortiga oʻgirilib, eshik tomon yurdi va xonani tark etarkan, ogʻir temir eshikni yana zanjirlab qulfladi.
Ogʻir temir eshikning zanjirlari sovuq va vahimali ovoz chiqarib yopilgach, minorani yana oʻsha sokinlik qopladi. Qorongʻu xonada faqatgina sham olovlarining ohista tebranishi va derazadan kirayotgan shamol ovozi eshitilardi.
Aurora eshik ortidan eshitilgan soʻnggi qadam tovushlari butkul tinmaguncha bir nuqtaga tikilgancha qotib turdi. Soʻng oʻzini tutib turolmay, holdan toyib polda yotgan rasmlar ustiga yiqildi. Uning nozik vujudi qattiq qaltirar, boʻgʻziga tiqilgan yigʻi unga nafas olishga ham yoʻl bermasdi. U koʻz yoshlari bilan namlanayotgan chala chizilgan rasmlarni, yuzsiz qoldirilgan onasining tasvirini barmoqlari bilan paypaslab qidirdi.
Onajon... deya pichirladi u, barmoqlari sovuq qogʻoz chiziqlari boʻylab titrab yugurarkan. Endi nima qilaman? Qanday yoʻl tutay?
Uning miyasida Jiminning shafqatsiz va sovuq soʻzlari tinimsiz jaranglardi: "Mening qirolicham boʻling... Aks holda onangizni hatto oʻligini ham koʻra olmaysiz."
Aurora polda yotgancha oʻzining erkinligi, gʻururi va yagona panohi boʻlgan onasining hayoti oʻrtasida azoblanib oʻylay boshladi. Bir tomonda oʻzi hech qachon koʻrmagan, uning taqdirini oʻyinchoq qilmoqchi boʻlgan, koʻzlarida faqat hokimiyat alangasi yongan oʻsha yosh shoh bilan bir umr majburan yashash. Ikkinchi tomonda esa onasini qutqarish va uni yana bir bor bagʻriga bosish umidi. Agar u rad etsa, bu sovuq minorada chirib ketishi yoki onasining oʻlimiga sababchi boʻlishi aniq edi. Bu oʻylar uning qalbini parchalab yuborayotgandi.
Ayni shu daqiqalarda yosh qirol Jimin oʻzining muhtasham va keng yotoqxonasiga yetib kelgan edi. U dabdabali xonaning oʻrtasida turib, egnidagi ogʻir shohona plashini yechdi va stulga tashladi. Deraza yoniga yaqinlashib, uzoqda, qorongʻu osmon ostida turgan sovuq va gʻamgin minoraga tikilib qoldi.
Uning xayoli faqatgina Aurora va uning beradigan qarorida edi. Jimin yuzidagi boyagi toshdek qattiq, hissiz niqobini yechgan, koʻzlarida charchoq va chuqur oʻychanlik aks etardi. U koʻr qizga qoʻygan sharti oʻta shafqatsiz ekanligini ich-ichidan his qilardi. Ammo uning boshqa chorasi yoʻq edi. Saroydagi nufuzli guruhlar uni qoʻgʻirchoq qirol qilishga urinishayotgan bir paytda, Morgananing oʻlik tugʻilgan deb eʼlon qilingan toʻngʻich qizi Aurora uning qoʻlidagi eng kutilmagan va qudratli qurol edi.
Jimin xonada u yoqdan-bu yoqqa yurar ekan, sekin pichirladi:
U baribir yoʻq demaydi... Demaydi ham. Chunki uning onasidan boshqa hech kimi yoʻq. Uning chorasizligi mening gʻalabamdir.
U oʻzining bu taxminiga toʻliq ishonishni istardi, biroq qizning boyagi magʻrur, isyonkor ovozi uning qalbida allanechuk bir tushunarsiz tuygʻuni uygʻotgan edi.
Tungi soat oʻn ikkilarga yaqinlashganda, minoradagi shamlarning koʻpchiligi erib, oʻcha boshlagandi.
Aurora hamon sovuq polda, chala chizilgan dabdabali saroy tasviri ustida yarim hushsiz holda yotar edi. Uning koʻzlaridan oqayotgan yoshlar tinib, ularning oʻrnini qatʼiyatli ogʻriq egalladi. U nihoyat oʻz qarorini qabul qilgandi. Onasining tirik qolishi va uni qayta koʻrish uchun u oʻz gʻururini, butun borligini va kelajagini oʻsha yosh shohning qoʻliga topshirishga majbur edi. U bu shartnomaga rozi boʻlishga qaror qildi. Faqatgina bir narsani — qalbida jimgina uygʻongan qasos va nafrat hissini yashirgan holda.
Ayni shu daqiqalarda, oʻzining dabdabali karavotida yotgan yosh qirol Jimin ham soat milining tungi oʻn ikkini koʻrsatayotganini eshitib, asta koʻzlarini yumdi va ogʻir oʻylar ichida chuqur uyquga ketdi. Ikkala yoshning taqdiri endi bitta zanjir bilan chambarchas bogʻlanib boʻlgandi.
5-qism.
