Welcome to My world
Min Suyoona
1-Qism
Suyoonam sen mening borligʻim eding.
Salom, men Suyoona. Hozir sizlarga o‘z hayotimni aytib bermoqchiman, meni eshitasizmi? Xullas, hammasi nimadan boshlangandi, ya'ni mening "qora sahifam" aynan qaysi vaqt va qaysi holatdan boshlangan edi?
Men 9-mart kuni tug‘ilganman. Yaqinda 15 yoshga to‘ldim va tug‘ilgan kunimni juda ham katta qilib nishonladik, hamma yaqinlarim keldi. Ota-onam va ukamdan boshqa, albatta. Shu vaqtgacha ota-onasiz o‘sganman, ya'ni esimni taniganimdan beri ota-onamni va ukamni bir marotaba ham ko‘rmaganman. Bobom va buvim bilan birga yashayman. Bizning oilamiz dunyodagi eng boy oilalar ichida uchinchi o‘rinda turadi. Juda yaxshi, dabdabali hayot kechiraman — ya'ni shu vaqtgacha shunday kechirgandim.
15 yoshimgacha hammasi juda yaxshi edi. Ota-onam yonimda bo‘lmasa-da, bobom va buvim menga haqiqiy ota-onalik qilishdi. Atrofdagi insonlar, ayniqsa uyimizga keladigan mehmonlar menga juda mehribon edi, lekin buvim bunday emas. To‘g‘ri, buvim ham mehribonlar, lekin ular men shu xonadonning farzandi bo‘lganim uchun "qiz bola qanday bo‘lishi kerak" degan mavzularda ko‘p gapirib, ba’zan urishib beradilar. Buvim shunchaki mening yaxshi inson, ya'ni boylarning oilasidagi namunali, aslzoda farzand bo‘lib o‘sishimni xohlaydi, lekin bu qoliplar menga umuman yoqmaydi. Ular mening a'lo darajada o‘qishimni ham xohlashadi, lekin men o‘qishdan umuman bezganman, o‘qishni xohlamayman. Xullas, hikoyam davomida sizlarga ko‘proq ma'lumot berishga harakat qilaman.
Tug‘ilgan kunim nihoyasiga yetgach, rosa charchaganim sababli mehmonlar tarqalishi bilan o‘z xonamga kirdim. Soat tungi 12 larda to‘shagimga yotib, ko‘zlarimni yumdim va uxlab qoldim.
Erta tongda ko‘zlarimni ochdim va har kungi hayotimni davom ettirdim. Odatdagi ishlarimni yakunlab, maktabga tayyorlandim. Maktabda sinfdoshlarim va ustozlarim, deyarli hamma menga juda ham mehribon edi. Men bu dunyoda menga yomonlik qiladigan insonning o‘zi yo‘q deb o‘ylardim, toki o‘sha "qora sahifalarga" tutilgunimcha. Maktabda darslarda qatnashdim. Go‘yoki darslarga juda mukammal javob bera olmasda, juda yomon ham o‘qimasdim, o‘rtacha darajani saqlab turardim. Aslida o‘zimga qolsa umuman o‘qimasdim, ammo bobom va buvim "boy xonadonning farzandi har doim o‘qimishli bo‘lishi kerak" deya qattiq ta'kidlashardi.
Shunday qilib, yana bir odatiy kunni o‘tkazib uyga qaytdim. Bobom va buvim bilan dasturxon atrofida tushlik qildik. Kechki vaqtga kelib xonamga chiqdim va vazifalarni bajara boshladim. Ertasi kuni dam olish kuni bo‘lsa-da, barcha darslarimni oldindan tayyorlab qo‘ydim. Boshqa qiladigan ishim ham, tashvishim ham yo‘q edi. Xullas, charchoq bilan to‘shagimga yotdim va ko‘zlarimni yumdim. Hech narsani bilmasdim, ertangi kun biz uchun qanday ulkan o‘zgarishlar olib kelishidan mutlaqo bexabar edim.
Biz juda boy oila bo‘lganimiz uchun ulkan uyimizda 15 taga yaqin ayol xizmatkor va xavfsizligimizni ta'minlaydigan 30 taga yaqin qo‘riqchi bor edi. Xullas, hayotimiz tashqaridan tinch va ajoyib o‘tib borayotgan edi.
Ertalab uyg‘ondim, lekin tanamda biroz og‘irlik va charchoq bor edi. Yana bir oz dam olgim kelayotgandi, lekin xonamga kirgan xizmatkor buni xohlamayotgandek edi. Odatda har doim o‘zim xohlagan vaqtda uyg‘onardim, lekin bu safar meni juda erta uyg‘otishdi — hali quyosh ham chiqmagandi. Xizmatkor bobom va buvimning yoniga, pastga tushishimni aytdi. O‘rnimdan turib, yuz-qo‘limni yuvdim va kiyimlarimni almashtirdim.
Bobom va buvim nonushta xonasida meni kutib o‘tirishgan ekan. Ularning yoniga keldim, salom berdim va o‘z joyimni egalladim. Birgalikda nonushta qilib oldik. Mening bunchalik erta uyg‘onganimdan ich-ichimdan hayron bo‘lsam-da, balki bobom va buvimning biron-bir muhim introduces yoki rejalari bordir, deb o‘yladim. Nonushtadan so‘ng bobom va buvim bilan xayrlashib, xonamga chiqib ketayotgan edimki, bobomning vazmin ovozi meni to‘xtatib qoldi. Meni yana yonlariga chaqirishdi. Men ularning yuzlaridagi ifodani diqqat bilan kuzatib, gaplarini eshitib o‘tirdim.
Bobom gap boshladi: "Qizalog‘im, senga bir yangilik bor. O‘ylaymanki, bu seni juda xursand qiladi". Bobom ko‘pincha menga juda mehribon edi va doim meni xursand qilish uchun harakat qilardi. Buvim bobomning gaplarini davom ettirib: "Qizalog‘im, sen har doim so‘raydigan savollaringga javob topadigan insonlar kelmoqda", deyishdi. Men juda hayron bo‘ldim va ichimni hayajon qopladi. Bobom gapini to‘xtatmay davom etdi: "Ota-onang Yaponiyadagi ishlarini butunlay tugatishibdi va endi uyga qaytishmoqchi". Hayajon bilan bu gapni eshitib, xursandchilikdan yuragim ko‘kragimga sig‘may, yorilib ketay dedim. Bobom va buvimga qarab: "Nahotki hazillashmayotgan bo‘lsangiz? Bu rostmi?" deb so‘radim. Ular: "Yo‘q, albatta, nima uchun hazillashamiz? Allaqachon ota-onang va ukang yo‘lga chiqishgan, 1 soatda shu yerda bo‘lishadi va biz ularni ko‘chada, darvoza oldida kutib olamiz", deyishdi.
Rostdan ham shundaymi? Ular kelishmoqdami? Ularni hayotimda bir marta ham ko‘rmaganman, hayajonlanib butun vujudim titrab ketyapti. Ularni ko‘rganimda nima deyishim kerak? Men deyarli nima qilishni va qanday yo‘l tutishni ham bilmay qoldim. Aql bovar qilmasdi, axir tug‘ilganimdan beri yuzini ko‘rmagan ota-onam birinchi marotaba qarshimda namoyon bo‘lishayotgan edi. Ular qanday inson ekanligini umuman bilmasdim...
Hayajondan vujudim portlab ketay deb, o‘sha lahzalari cheksiz yillarga tayanayotgandek tuyulgan bir soatni ham amallab o‘tkazdim va o‘z xonamda ular bilan yuzma-yuz kelishga tayyorlandim.
Shkafim dunyodagi eng qimmatbaho, eng mashhur brendlarning kiyimlari bilan liq to‘la bo‘lishiga qaramay, birini yechib, birini kiyib, qaysi biri bilan ota-onamning ko‘ziga chiroyli ko‘rinishni bilmay boshim qotdi, ko‘nglim sarosimaga tushdi.
Xullas, ichki bir hissiyotga tayanib, nafis va chiroyli bir ko‘ylakni tanladim-da, kiyimlarimni almashtirib, hayotimda ilk bor ko‘rishim bo‘lgan jigarlarimni kutib olishga shay bo‘ldim. Shu hayajonli paytda xonamga yana bir bor xizmatkor qiz ohista kirib, uzoq kutilgan mehmonlar kelayotganini va zudlik bilan tashqariga chiqishim kerakligini aytdi. Yuragim ko‘kragimdan chiqib ketgudek urardi, kutib o‘tirmasdan, eshikni ochib tashqariga otilib chiqdim.
Hovlida bobom, buvim va uyimizdagi barcha xizmatkorlar bir safda to‘planishgan edi, tashqaridan qaraganda go‘yoki hamma birdek mamnuniyat va intizorlik bilan ularni kutishayotgandek edi, ammo men buni shunchaki majburiy rasmiyatchilik deb his qilardim.
Biz yashayotgan va men har kuni ko‘radigan uy shunchaki bino emas, u juda ham ulkan, dabdabali qasrga o‘xshaydi.
Ayniqsa, uning haybatli hovlisining teng yarmi eng nodir daraxtlardan iborat bog‘ bilan o‘ralgan, qolgan yarmi esa ko‘z ilg‘amas keng maydondan iborat edi. Men o‘smir holimda hamon tushunmayman, axir atigi uchta odam yashaydigan hovlimizda bunchalik ulkan va bo‘sh joyning nima keragi borligiga, bu shunchaki boylikni ko‘z-ko‘z qilishmikin?
Ayniqsa, darvozamiz shunday haybatli ediki, u go‘yo bizni tashqi dunyodan butunlay uzib qo‘ygandek edi.
Uyimizning butun atrofi baland temir panjaralar bilan o‘ralgan bo‘lib, u panjaralar ortiga atayin zich va baland qippi manzarali daraxtlar hamda yam-yashil butalar ekilgan edi.
Bu daraxtlar va butalar to‘sig‘i uyimizni tashqaridan o‘tgan-ketgan odamlar ko‘rishiga mutloq yo‘l qo‘ymasdi, qasrni xuddi sirlar yashiringan qal’aga aylantirardi. Aslida bu mudhish darajada zich ekilgan manzarali butalar shahar qonuniy tomondan taqiqlangan ekan. Davlat tashkilotlari bizga bir necha bor ogohlantirish berib, bu daraxtlarni zudlik bilan loyihadan iborat qismini olib tashlashni, temir panjaralarni butunlay to‘sib qo‘yadigan qibli buta ekmaslikni qat’iy talab qilgan edi.
Lekin amalparast bobom va har bir detalga e’tiborli buvimga bu yam-yashil, sirli butalar juda yoqardi. Shuning uchun ular qonunni ham, davlat talablarini ham pisand qilmay, ularni olib tashlashni aslo xohlashmadi. Davlat esa bu o‘zboshimchalikka qarshi chiqib, bizning oilamizga muntazam ravishda juda ham katta miqdorda jarimalar yozib bera boshladi.
Modomiki biz bu butalarni olib tashlamas ekanmiz, har safar hech qanday e’tirozlarsiz o‘sha ulkan jarima pullarini to‘lab kelishimiz kerak edi.
Ammo millionlar ichida suzadigan bobom va buvim o‘ylab ham o‘tirmasdan har safar bunga osongina rozi bo‘lishdi va shunchaki tashqi ko‘rinish, o‘zlarining kibri uchun o‘sha butalar ortidan muntazam jarima to‘lashni davom ettirishdi.
To‘g‘risi, bu asossiz dabdababozlik menga sira yoqmasdi — arzimagan manzarali butalar va odamlardan yashirinish uchun shuncha be hisob pul sarflashning nima keragi bor?
Xullas, men hali yosh bo‘lganim uchun kattalarning bunday tushunarsiz va mantiqsiz narsalariga hech ham tushunmasdim.
Vaqt o‘tgani sayin hayajonim ich-etimni kemirib, tobora ortib borardi, vujudim qaltirar, ularni hayotda ko‘rganda qanday harakat qilishim kerakligini ham bilmasdim. Atrofdagi hamma bir nuqtaga tikilib, nafasini ichiga yutgancha intizorlik bilan kutar edi. Shunda to‘satdan ulkan va og‘ir temir darvozamiz g‘ichirlab, asta ochila boshladi.
Men hayajonning eng yuqori nuqtasida edim, go‘yoki hozir yuragim portlab ketay derdim.
Darvoza to‘liq ochilishi bilan ichkariga qora oynali, hashamatli mashinalar birin-ketin kira boshladi.
To‘g‘risi, qo‘rquv va hayajondan mashinalarni dona-dona qibib sanamadim, lekin hovlimiz bo‘ylab xuddi hukmdorlar kelayotgandek ketma-ket kirib kelayotgan 15 taga yaqin bir xil rusumdagi qimmatbaho mashinalarni payqadim. $ Bu qora mashinalar shu qadar ko‘p va bir-biriga o‘xshash ediki, ularning aynan qaysi birida mening ota-onam va yuzini ko‘rmagan ukam kelishayotganidan mutloq bexabar edim va ko‘zlarim har bir mashina oynasiga jovdirab tikilardi.
Shunday qilib, mashinalar zali va hovlining o‘rtasiga kelib, bizning yonimizda tizilib to‘xtashdi.
Ularning markazidagi mashina eshiklari ochilib, ichidan asta-sekinlik bilan uzoq yillar sog‘inganim — dadam, oyim va jajji ukam tushib kelishdi.
Dadam yoshlariga nisbatan juda ham yosh va baquvvat ko‘rinardilar, ayniqsa ularning tik qomati, kiygan qimmatbaho kostyumi va kelbatti juda ham kelishgan, o‘ziga ishongan insonlardek edi.
Ularning yonida mag‘rur qadam tashlab tushib kelayotgan oyim ham juda betakror, latofatli va ko‘zlarida sovuq bir ulug‘vorlik aks etgan go‘zal ayol edilar.
Ukam esa hali yoshi juda kichkina bo‘lishiga qaramasdan, xuddi oqsuyaklaridek chiroyli edi, ustidagi qora kiyimlari ham o‘ziga rosa yarashib, uni jiddiy ko‘rsatib turardi.
Ular nihoyat hayotimga kirib kelishdi, qarshimda turishardi!
Dadam avvalo og‘ir qadamlar bilan kelib, oila boshlig‘i bo‘lgan bobom bilan rasmiy ravishda salomlashib, quchoqlashib ko‘rishdi. Oyim ham kelib bobom va buvim bilan navbatma-navbat quchoqlashib, Yaponiyadagi ishlar haqida gapira ketishdi. Keyin esa kichkina ukam bobom va buvimning qulog‘iga nimadir deb ko‘rishdi.
Men esa bu ulkan oilaviy muhitda o‘zimni begonadek his qilib, nima qilishni, qayerga qochishni bilmay, hayajondan va ichki qo‘rquvdan joyimda go‘yo tosh qotib qolgandim.
Shu payt dadam ko‘zlarini menga qaratdilar va kutilmaganda yaqin kelib, meni o‘z bag‘irlariga bosdilar.
O‘sha lahzada miyam to‘xtab qoldi, o‘ylab ham o‘tirmasdan, men ham ko‘p yillar intizor bo‘lib kutilgan dadajonimni bor kuchim bilan mahkam quchoqladim.
Kipriklarim orasidan ko‘zlarimga to‘lgan yoshlar yuzimga quyilib keldi — bu shunchaki ichimdagi bor iztirob va cheksiz quvonch yoshlari edi.
Dadamning qulog‘im ostida eshitilgan: "Ancha ulg‘ayib, katta qiz bo‘lib qolibsan, qizalog‘im", degan ovozlarini eshitishim bilan qalbim eritib yuborgandek bo‘ldi, tezda ko‘zimdagi yoshni artdim va men tomonga qarab turgan oyim tomon shoshildim.
Oyimni ham bag‘rimga bosib ko‘rishdim, ular ham meni o‘zlariga tortib, qattiq quchoqladilar, ulardan atir hidi kelardi.
Keyin esa bo‘yi deyarli yelkamgacha keladigan, ko‘zlari ma’yus ukamni bag‘rimga bosib, opalik mehri bilan quchoqlab ko‘rishdim.
Hamon ichimdagi bu g‘alati, go‘zal va ayni paytda vahimali hayajon to‘lqini meni tark etmagan edi...
Ularni barcha intizorlik va ko‘z yoshlar bilan kutib olgach, nihoyat birgalikda uyimizning haybatli, dabdabali eshiklaridan ichkariga kira boshladik.
Ota-onam va shirin ukam uzoq oylik, charchatuvchi yo‘ldan, ya'ni uzoq Yaponiyadan kelishgani sababli, ular uchun oshxonada bosh oshpaz boshchiligida zudlik bilan qaytadan maxsus, hashamatli tushlik taomlari tayyorlana boshladi.
Biz aslida boya, tong saharda uyg‘onganimizdan so‘ng bobom va buvim bilan alohida tushlik qilib, taomlanib bo‘lgan edik.
Shuning uchun men bu gal qaytadan taomlanmasdan, shunchaki ulkan va qimmatbaho billur idishlar bilan bezatilgan dasturxon atrofida o‘z joyimni egallab, ularni sokinlik bilan kuzatib o‘tirdim.
Ko‘zlarim hamon uzoq yillar sog‘inganim — ota-onamning yuzlarida edi, ularning har bir harakatini, ovqatlanish uslubini, gapirish ohangini yodlab qolishga harakat qilardim.
Ammo ichimda qandaydir g‘alati, tushunarsiz va sovuq bir hissiyot uyg‘ona boshlagandi.
Men tasavvur qilgan oilaviy suhbatlar, bolalikdagi sog‘inchlar haqidagi shirin xotiralar o‘rniga, dasturxon atrofida faqat Yaponiyadagi yirik biznes loyihalari, xalqaro aksiyalar va pullar haqida jiddiy gaplar borardi.
Dadam va oyim hatto ovqatlanayotganda ham o‘ta jiddiy va rasmiy edilar, ular bobom va buvim bilan xuddi oila a'zolaridek emas, balki yirik biznes hamkorlardek gaplashishardi.
Men esa bu ulkan sirlar va cheksiz pullar muhitida o‘zimni mutlaqo keraksiz, xuddi chetdagi bir tomoshabindek his qila boshladim.
To‘g‘ri, uzoq kutilgan oilaviy diydor lahzalari, barcha yaqinlarimning bir joyda jam bo‘lgani davom etayotgan edi, biroq qalbimning tubida qandaydir og‘riqli bo‘shliq paydo bo‘layotgandi.
Men intizorlik bilan kutgan ota-onam yonimda edi, lekin ular menga deyarli qarashmas, hamma o‘z dunyosi bilan band edi.
Aynan mana shu sokin, ammo vahimali hashamat ichida hayotimning o‘sha men qo‘rqqan tub burilish nuqtasi — mudhish "qora sahifa" asta-sekin, sezilmasdan boshlanib borayotgan edi...
Ota-onamni va hatto jajji ukamni ham shu vaqtgacha, ya'ni butun umrim davomida bir marotaba bo‘lsin ko‘rmaganim sababli ulardan ko‘zlarimni sira uza olmay, hayrat va intizorlik bilan pinhona tikilib turardim.
Ular esa mening bu jovdiragan ko‘zlarimga, ichimdagi pinhona hayajonimga mutloq e'tibor bermasdan, shunchaki o‘ta ketgan sovuqqonlik bilan ovqatlanishar edi.
Bir payt dadam bobom bilan jiddiy gap boshladilar, lekin ularning og‘zidan chiqayotgan har bir jumla faqat biznes va yangi loyihalar haqida edi.
Bu holat mening nozik qalbimni biroz xafa qildi va ichimda og‘riqli bir hiqichoq uyg‘otdi, axir shuncha yillik uzoq vaqtdan beri ko‘rishmagan bo‘lsak ham, birinchi uchrashuvda mendan hol-ahvol so‘rash o‘rniga faqat sovuq ish haqida gap ketardi.
Biroq ko‘p o‘tmay dadam endi qaytib ketmasliklarini, Yaponiyadagi barcha yirik ishlarini butunlay bitirib, shu yerda qolish uchun kelishganini aytib qoldilar. Bu gapni eshitib, boyagi xafaligim unutildi va rostdan ham ich-ichimdan juda xursand bo‘ldim — xayolimda endi chinakamiga ota-onam bilan birgaman, ular doim yonimda bo‘lishadi va meni tashlab hech qayerga qaytib ketishmaydi deb o‘yladim!
Yonimda o‘tirgan ukam ham juda yoqimtoy bola edi, unga boqib qalbim cheksiz quvonchga to‘ldi.
Shu vaqtgacha qasrsimon uyda hech qanday tengdoshi bo‘lmagan yolg‘iz qiz bo‘lib o‘sgan bo‘lsam, endi mening ham hayotimda suyanchiq bo‘ladigan o‘z ukam bor edi.
Xayolimda o‘sha soniyalarda u bilan birga hovlimizdagi bog‘da yugurib yurishni, ko‘p qiziqarli joylarga borishni, turli quvnoq o‘yinlar o‘ynashni va butun bo‘sh vaqtimizni birgalikda o‘tkazishni reja qilib, shirin orzular og‘ushiga sho‘ng‘ib ulgurgan edim.
Ammo bu shirin xayollarim uzoqqa cho‘zilmadi, dasturxon atrofidagi taomlanish va kattalarning rasmiy suhbati xuddi muzdek sovuq shamol kabi davom etdi.
Ular ota-onamning uzoq safardan qaytib kelganligi munosabati bilan shahar elitasini yig‘ib, yana bir bor juda katta bayram qilishlarini rejalashtira boshlashdi.
Hamma yaqinlarni, nufuzli hamkorlarni, hatto xorijiy davlatlardan keladigan martabali mehmonlarni ham taklif qilib, ulkan ziyofat uyushtirishlarini o‘zaro kelishib olishdi.
Bu dabdabali ziyofat roppa-rosa bir haftadan so‘ng bizning ulkan hovlimizda bo‘lib o‘tishi qat'iy belgilandi.
Ular hamon faqat o‘sha ziyofat tashkilotchiligi va o‘zlarining pullik ishlari haqida tinmay gaplashib o‘tirishardi, go‘yoki men bu stolda mutloq ko‘rinmas odamdek edim va men bilan umuman ishlari yo‘qdek tuyulardi.
Hatto qonimdan bo‘lgan ukam ham mendan ko‘zlarini olib qochar, gapirmas va faqat o‘zi bilan o‘zi ovora bo‘lib o‘tirardi.
Vaholanki, men ota-onamni va ularning taftini hayotimda hamma narsadan ko‘proq sog‘ingan edim, ularni ilgari hech qachon ko‘rmagan bo‘lsam-da, hozir aynan o‘sha soniyalarda hamma narsani ununtib ular bilan birga bo‘lgim, meni quchoqlashlarini his qilgim kelyapti.
Lekin ming afsuski, ota-onam menga deyarli zarracha ham e’tibor berishmayotgandi, ko‘zlaridagi sovuqlik meni qo‘rqitardi.
"Meni yomon ko‘rishadimi? Men ularga kerak emasmanmi?" — o‘smir xayolimda javobsiz minglab dahshatli va og‘riqli savollar aylana boshladi, lekin ularning hech biriga bu hashamatli qasr ichidan to‘g‘ri javob topa olmasdim.
Ich-etimni yeyayotgan shubhalar girdobida qolib, balki meni hayotlarida birinchi marta ko‘rishayotgani uchun shunday begonasrashayotgandir deb, o‘z-o‘zimni aldashga va ovutishga behuda harakat qilardim...
Shunday qilib, uzoq kutilgan va biroz sovuq kechgan o‘sha tushlik nihoyasiga yetdi.
Dasturxon atrofidan turganimizdan so‘ng, bobom va buvim menga yuzlanib, ukamga u uchun maxsus ajratilgan yangi xonasini ko‘rsatib, uning joylashishiga ko‘maklashishimni aytishdi.
Ukamning hashamatli xonasi aynan mening shaxsiy xonamning ro‘parasida, ya'ni shundoqqina yonida joylashgan edi.
Unga ham oilamizning mavqeiga mos ravishda juda ham katta, shinam, har bir detali o‘ylangan va qulay bo‘lgan go‘zal xona tayyorlashgan edi.
Biz yashayotgan ulkan uy besh qavatli bo‘lib, tashqaridan ham, ichkaridan ham juda baland va haybatli edi. Binoning yuqori qavatlariga silliq qilib ishlangan va marmardan qurilgan yagona bitta ulkan aylanma zina orqali chiqilardi. Men o‘zimning tinch dunyoim bo‘lgan uchinchi qavatda turardim, ota-onamga esa uyning eng yuqori va eng sirli qismi bo‘lgan beshinchi qavatdan alohida joy berishdi.
Oila kattalari — bobom va buvim esa hamma narsani nazorat qilish oson bo‘lishi uchun ikkinchi qavatda yashashardi.
Shunday qilib, men mitti ukamni o‘sha dabdabali va keng zinalar bo‘ylab ohista yetaklab yuqoriga olib chiqdim va u uchun jannatdek bezatilgan o‘z xonasini ko‘rsatdim.
Ukam xonani ko‘rishi bilan ko‘zlarida quvonch chaqnadi, juda ham xursand bo‘ldi va biz o‘sha lahzaning o‘zidayoq bir-birimizni tushunib, tezda qalin do‘stdek kelishib ketdik.
Uning ismi Minxo bo‘lib, u endigina 10 yoshga to‘lgan edi, ya'ni u mendan roppa-rosa besh yosh kichik bo‘lsa-da, qarashlari juda aqlli edi.
Mana, o‘sha ilk uchrashuvdan buyon oradan uch kun ham o‘tdi.
Quvonarlisi shundaki, mana shu o‘tgan uch kun davomida men ota-onam va shirin ukam Minxo bilan hayotimda tasavvur qilmagan darajada ancha yaqin, jipis bo‘lib qoldik.
Dastlabki sovuqqonliklar erib, ota-onam ham menga nihoyat ozgina bo‘lsa ham o‘z mehrlarini bera boshlashdi, menga alohida e’tibor qaratib, ko‘zimga dunyodagi eng mehribon ota-ona bo‘lib tuyula boshladilar.
Ayniqsa, mitti ukam Minxo bilan deyarli barcha bo‘sh vaqtimizni, har bir soniyamizni birga xursandchilik bilan o‘tkazardik.
Baxtimga ayni damda maktabimizda rasmiy ta’til bo‘lgani uchun darslarga borishim, qattiq o‘qishim shart emas edi, kuni bo‘yi mana shu ulkan uyda erkin bo‘lardim.
Shu uch kunlik qisqa, ammo baxtli mobaynida faqat ukam bilan vaqt o‘tkazib, uydagi ulkan bog‘da yugurdik, birga turli o‘yinlar o‘ynab, vaqtichog‘lik qildik.
Bu vaqtda ota-onam esa o‘sha yaqinda bo‘lib o‘tadigan, butun mamlakat taklif etilgan katta ziyofat uchun tinmay yuqori darajada tayyorgarlik ko‘rishayotgan edi.
Go‘yoki biz faqat kuniga bir marta, tushlik atrofida yig‘ilib, qisqacha suhbatlashib tursak-da, men ularning oilamizga qaytganidan sarmast bo‘lib, ularni anchagina qattiq yaxshi ko‘rib qolgan edim.
Xayolimda barcha qo‘rquvlar ortda qolgandek, go‘yo men dunyodagi eng baxtli qizga aylangandek edim...
Ukam butun umri davomida xorijda, uzoq Yaponiyada mutloq yolg‘iz va hamma narsa muhayyo muhitda o‘sgani uchunmi, uning xarakteri g‘alati va biroz boshqacha shakllangan edi.
U faqat o‘zini o‘ylar, o‘z xohishlaridan boshqa hech kim bilan hisoblashmas va atrofdagilarning his-tuyg‘ulariga befarq edi.
Bu borada u menga nisbatan biroz qo‘polroq, erkaroq va sovuqqonroq munosabatda bo‘lardi.
Lekin men qon-qardoshim bo‘lgan bu bolaga chin qalbimdan yaqinroq bo‘lishga va har qanday vaziyatda unga eng samimiy, iliq munosabatda bo‘lishga harakat qildim — go‘yoki u menga nisbatan qanchalik qo‘pol bo‘lmasin, men baribir uning opasi edim.
Shunday qilib, xonamdagi o‘sha dastlabki sovuqlikni yengish uchun ukam ikkimiz mening shaxsiy xonamda qiziqarli bir o‘yin o‘ynay boshladik.
Uni o‘zimning turli xil rang-barang, qiziqarli narsalarim bilan jalb qilib, hayotimda ilk bor his qilayotgan opalik tuyg‘ularim orqali e’tiborini tortishga va meni yaxshi ko‘rib qolishiga harakat qilardim.
Mening samimiyatim ish berib, ko‘p o‘tmay ukam ham bu o‘yinga juda qiziqib, chehrasi ochilib qoldi.
Shu baxtli daqiqalarda to‘satdan eshik ortidan mayin qadam tovushlari eshitildi va xizmatkorlardan biri xonamiz eshigini ohista taqillatdi. Odatda qat'iy tartib-qoidalarga asoslangan bu uyda xizmatkorlar mening shaxsiy xonamga asossiz ravishda kamdan-kam, judayam kam kelishardi. Shuning uchun o‘rnimdan hayron bo‘lib turdim, borib eshikni ochdim va qarshimda turgan xizmatkorni ko‘rib biroz taajjublandim.
Ular bizga ota-onamizning buyrug‘i bilan maxsus shirinlik olib kirishgan ekan, uning ustidagi bezaklari va shokoladlari ko‘rinishidan juda ishtahani ochar darajada, dabdabali edi.
Shirinlik to‘la patnisni xizmatkorning qo‘lidan ehtirom bilan olib, eshikni qayta yopdim.
Ukam bilan qizg‘in o‘ynab turgan kichik stolimizga bu mazali shirinlikni astagina qo‘ydim — bu shirinlik faqatgina ukam va men uchun yuborilgan ilk iliqlik nishonasi edi.
Ukam bilan xuddi och qolgandek, bolalarcha quvonch bilan uni shoshilib, bir-birimizga galdan-gal talpinib yeya boshladik.
Shirinlikning oq kremi juda ham ko‘p va yumshoq bo‘lgani uchun, qanday qilib yeganimizni ham bilmay qoldik, qisqa fursatda hamma yog‘imizga, yuz-ko‘zimizga surkalib ketdi.
Ukamning oppoq kremga belangan bu beg‘ubor holatini ko‘rib beixtiyor chin dildan jilmaydim va hayotimda ilk bor o‘zimni yolg‘iz his qilmay xursand bo‘ldim.
Ammo uning xudbinroq tabiati pand berib, u meni uning ustidan kulyapti, uni masxara qilyapti deb o‘yladi va qoshlarini chimirdi.
Men o‘z ulushimni allaqachon yeb bo‘lgandim, faqat o‘zimga unchalik yoqmaydigan o‘ta shirin, kremli qismini tarelkada qoldirdim va agar u juda xohlasa, buni ham unga berishim mumkinligini aytdim.
Rostdan ham, u nima bo‘lganda ham hali go‘dak, o‘yinqaroq bola edi-da, ayniqsa yuziga betartib surkalib ketgan kremlar uni ko‘zimga yanada yoqimtoy va shirin ko‘rsatardi.
Shunday qilib, ukamga qarab mehribonlik bilan jilmayib turgan edim, kutilmaganda uning kibrli jahli chiqdi va qo‘lidagi kremni mening yuzimga shartta surkab yubordi.
Yuzimga o‘sha muzdek kremni surkadi-yu, qilgan ishidan o‘zi ham qo‘rqib ketib, o‘rnidan sapchib turib xonadan qochmoqchi bo‘ldi.
Lekin men tezkorlik qilib, uni qo‘llaridan mahkam tutib oldim va tarelka chetida qolgan o‘sha quyuq kremdan qo‘limga to‘ldirib olib, uning yuziga o‘zinikidan ham ikki barobar ko‘proq qilib surkab tashladim.
Keyin esa uni qah-qah otib qo‘yib yubordim-da, o‘ch olganimdan sarmast bo‘lib, ortimga ham qaramay ochiq turgan eshik tomon yugurdim.
Eshikni sekinlik bilan ochib, ortimdan kelayotgan xavf tufayli uni qaytib yopishga ham ulgurmasimdan, ukam xonadagi o‘yinchoqlarni tashlab, baland ovozda kulib meni quvlay boshladi.
Ukam xuddi g‘azablangan mitti sherdek ortimdan quvlar ekan, men uchinchi qavatning keng yo‘lagiga chiqib, marmar zinalar bo‘ylab ohistalik bilan, ammo hayajon aralash qochib, pastga tusha boshladim...
O‘sha o‘tgan bir soniya... Aynan o‘sha mitti, ammo mudhish bir soniya butun boshli umrimni barbod qiluvchi qora kunlarimning, bitmas-tuganmas fojialarimning boshlanishi edi.
O‘sha lahzada vaqtni ortga qaytarishga, hammasini to‘xtatishga mutloq ulgurmay qolgan bo‘lsam-da, bu ayanchli soniya meni butun umr vijdon azobida o‘rtab, qiynab o‘tishini, menga qanchalik og‘ir va qayta tiklanmas ruhiy zarba bo‘lishini u paytda murg‘ak xayolimga ham keltirmagandim.
Men dastlab dunyoni unutib, mutloq xotirjamlik va yuzimizda beg‘ubor tabassum bilan ukamdan qochib ketayotgan edim.
Shu payt kutilmaganda, ortimdan shoshilib kelayotgan va kiyimlari o‘ziga xalaqit berib oyoqlari chalishib ketgan mitti ukam muvozanatni yo‘qotib, zinalardan pastga qarab dahshatli tarzda dumalay boshladi.
U uchinchi qavatdan to birinchi qavatgacha bo‘lgan o‘sha baland, qattiq marmar zinalardan yugurgancha yiqilib, urilib-surilib tushdi.
O‘sha dahshatli vaqtda men go‘yo aqldan ozgandek, qonim muzlab joyimda shunchaki tosh qotib qoldim, biror soniya ham qimirlay olmay qoldim.
Butun tanam, vujudim kuchli qo‘rquv va shokdan qattiq qaltirashni boshladi, tomirlarimdagi qon qochib, yuzlarim oqarib ketdi.
Nima qilishni, qayerga yugurishni bilmay, aqlim o‘z-o‘zidan o‘chib qolgandek joyimdan zarracha ham jila olmay qoldim, kipriklarim orasidan ko‘zlarimdan duv-duv yosh quyildi.
Keyin esa o‘zimga kelib, jon achchig‘ida zudlik bilan uchinchi qavatdan ukamning yotgan yoniga o‘qdek otilib yugurib tushdim. Lekin ming afsuski, mitti ukam sovuq marmar yerda mutloq harakatsiz, jonsizdek yotardi. Uni hayotimda ilk bor bunday mudhish va ayanchli ahvolda ko‘rib, ichimdagi bor daxshatdan bor ovozim bilan baqirib, qichqirib yubordim.
Uning qattiq urilgan boshidan tinmay to‘q qizil qon oqardi, ko‘zlari esa allaqachon baxtsizlik tufayli yumilib bo‘lgandich.
Ko‘z yoshlarimni, o‘pkamni to‘xtata olmay, uning qonli tanasi yoniga tiz cho‘kdim va ovozimni ham chiqarishga kuchim qolmay, o‘ksib-o‘ksib yig‘lay boshladim.
Mening o‘sha yurakni ezuvchi daxshatli qichqirig‘imni eshitib, yuqori qavatdagi ota-onam va xonalaridan bobom bilan buvim darhol nima bo‘lganini tushunmay yonimizga otilib chiqishdi.
Ular zinapoya ostida qon ichida yotgan ukamni ko‘rishi bilan uydagi boyagi baxtli muhit kul bo‘ldi, onamning ko‘zlaridan dahshatli yosh quyilib, o‘zini yo‘qotgancha baland ovozda faryod urib yig‘lashni boshladi.
Dadam esa o‘zini qo‘lga olishga urinib, qonga belangan ukamni ohista qo‘llariga olgancha, zudlik bilan hovlida shay turgan mashinalarga qarab yugurdi...
Dadam jonsizdek yotgan mitti ukamni baquvvat qo‘llariga ko‘targancha hovlidagi tayyor turgan mashina tomon jon achchig‘ida yugurar, onam esa uning ortidan bir soniya ham qolmay, ko‘zlarida cheksiz faryodli yosh bilan tinmay o‘zini yo‘qotib chopardi.
Ular ketayotib menga bir og‘iz ham gapirishmadi, daxshatdan qotib qolgan holimni ko‘rib ham hatto ortlariga qayrilib qarashmadi, go‘yoki men ular uchun o‘sha lahzada butunlay yo‘q bo‘lib ketgandek edim va ular faqatgina ukamni qutqarish panohida tezroq uydan chiqib ketishdi.
Men esa o‘sha sovuq devorga nochor va holsizlanib suyangancha ich-ichimdan o‘ksib-o‘ksib yig‘lardim, hozir aynan nima qilishni ham, atrofimda qanday mudhish hodisalar bo‘layotganini ham mutloq bilmasdim.
Oyoqlarimda kuch qolmagandi, qo‘rquvdan butunlay o‘rnimdan qimirlay olmay qolgandim.
Ko‘p o‘tmay pastdagi vahimali shovqin-surondan voqeadan to‘liq xabar topgan qat'iyatli buvim zudlik bilan, g‘azabkor qadamlar bilan yonimga keldi. U menga o‘ta sovuq ohangda qaradi va hoziroq uchinchi qavatdagi xonamga chiqishimni hamda o‘zlari ruxsat berib aytmaguncha, u yerdan tashqariga umuman chiqmasligimni qat’iy ohangda buyurdi.
Qabrdek jimjitlik cho‘kkan zinalar bo‘ylab yuqoriga, xonam tomon qo‘rquvdan yugurib chiqar ekanman, miyamning har bir burchagidan daxshatli, qora o‘ylar tinmay o‘tardi.
Xonamga zo‘rg‘a yetib keldim-da, o‘zimni o‘sha yumshoq toshakka tashladim, yostiqqa yuzimni bosgancha ko‘zlarimdan pushaymonlik yoshlari tinmasdan daryodek oqardi.
Endi bizning oilamizda nima bo‘ladi? Ukamning o‘sha qon ichidagi ayanchli ahvoli nima kechadi? Xavotirdan, bu tushunarsiz sukunatdan aqldan ozay derdim, axir u o‘z ko‘z o‘ngimda hushidan ketgandi va o‘sha qattiq marmarda uning boshidan tinmay qon oqayotgan edi.
Bu hayotimda ilk bor ko‘rayotgan eng daxshatli va dahshatli hodisa edi.
Bir oz o‘tib, o‘zimga kelib qo‘rquvdan qaltirayotgan barmoqlarimga qarasam, mitti ukam Minxoning qip-qizil issiq qoni mening ikkala qo‘llarimga ham yuqib, tekkan ekan.
Qo‘limdagi o‘sha mudhish qon izlarini ko‘rib, butun vujudim daxshatli titroqdan muzlab ketdi, o‘zimni tutolmay yugurib borib yuvinish xonasidagi suv jo‘mragini oxirigacha ochdim.
Muzdek suvda qo‘llarimni tinmay, telbalarcha yuvib bo‘lgach, holsizlanib devor burchagiga suyangancha yerga o‘tirib qoldim.
Ko‘z yoshlarimni umuman to‘xtata olmay, uydagilarning sovuq munosabatini o‘ylab tinmay yig‘lardim.
Jo‘mrakdan oqayotgan suv esa hamon shovqin bilan ochiq turardi, aqlim shu darajada parishon ediki, hatto uni borib o‘chirish ham xayolimga kelmasdi.
Hozirgi daxshatli holatimda faqatgina va faqat shifoxonaga olib ketilgan mitti ukamga nima bo‘lganini, uning tirik qolish-qolmasligini o‘ylardim.
Axir biz atigi bir necha daqiqa oldin shunchaki bolalarcha vaqtichog‘lik qilib, krem surtib beg‘ubor o‘yin o‘ynayotgan edik-ku!
Men hayotimda hech qachon qalbimni quvontirgan bunday shirin va beg‘ubor o‘yin, bunday mudhish va qonli fojia bilan yakunlanishini xayolimning chetiga ham keltirmagandim.
Ich-ichimdan hammasi yaxshi bo‘lishiga, ukam tezda tuzalib qaytishiga o‘zimni ishontirishga majburlab harakat qilardim, lekin hozir ortimizdan kelayotgan o‘sha "qora sahifa" bizni qay tomonga yetaklashini mutloq bilmasdim...
Shunday qilib, o‘sha mudhish fojiadan so‘ng o‘z ixtiyorim bilan qamoqxonaga aylangan xonamdan zarracha ham tashqariga chiqmagan holda, g‘am-g‘ussa ichida roppa-rosa to‘rt kunni mutloq yolg‘izlikda o‘tkazdim.
Shu og‘ir va vahimali vaqt oralig‘ida holimdan xabar olish, qalbimni eshitish uchun hech bir inson eshigimni qoqib ichkariga kirmadi, o‘zim ham qo‘rquv tufayli tashqariga chiqishga, uydagilarning ko‘ziga ko‘rinishga aslo jur’at eta olmadim.
Kunduziyu kechalari ich-etimni pinhona yeb, mitti ukamning o‘sha baland zinalardan ayanchli tarzda yiqilganida faqat va faqat o‘zimni aybdor his qilib, o‘zimni tinmay la'natlay boshlagandim.
Aslida mening baxtli rejam bo‘yicha aynan o‘sha kunlari bizning ulkan uyimizda xalqaro doiradagi juda katta, dabdabali bayram bo‘lishi kerak edi, ammo ukamning ochiq jarohati va boshidan oqqan qoni tufayli barcha rejalashtirilgan ziyofatlar butunlay to‘xtatildi, qasr sukunatga cho‘mdi.
To‘rtinchi kunning kechki paytiga kelib, uydagi og‘ir sukunatni buzib, xizmatkorlardan biri eshikni sekin taqillatdi va oila kattalarining buyrug‘iga binoan kechki taomga, pastga tushishimni aytdi.
Shu vaqtgacha hatto tushlik va nonushtaga ham oilam safiga chiqishga ruxsat bo‘lmay, xonamda yolg‘iz ovqatlanib o‘tirgan edim.
Endi nihoyat jasoratimni yig‘ib, nima bo‘lsa ham tashqariga chiqishga va hammadan yashirilayotgan mitti ukamning so‘nggi ahvolini o‘z ko‘zim bilan bilishga qat'iy qaror qildim. Ohista qadamlar bilan pastga, ulkan ovqatlanish zaliga tushdim. Hashamatli dasturxon atrofida faqatgina sovuqqon bobom va yuzida hech qanday shafqat belgisi bo‘lmagan buvim o‘tirishardi, ota-onam esa hamon zalda ko‘rinishmasdi.
Men yuragim qaltirab, bor kuchimni yig‘ib ulardan ota-onam va shirin ukam qayerdaligini, Minxoning sog‘lig‘i hozir qandayligini pichirlab so‘radim.
Aynan shu payt kutilmaganda bosh darvoza eshigidan bir necha kunlik ayriliqdan so‘ng ota-onam va uzoq kutilgan ukam g‘alati tushkunlikda ichkariga kirib kelishdi.
Mening mitti ukam Minxo endi o‘z oyoqlarida yurolmas, u sovuq metalldan yasalgan nogironlar aravachasida o‘tirar, ma'nosiz ko‘zlari yerga qadalgan edi.
Onamning ko‘zlari cheksiz yig‘i va uyqusizlikdan shishib, qizarib ketgan, dadamning qat'iy chehrasida esa menga nisbatan daxshatli bir g‘azab, nafrat va mudhish jahl yaqqol ko‘rinib turardi.
Men ularning bu qo‘rqinchli qiyofasini ko‘rib, ichimdagi dahshatli qo‘rquvdan joyimda butunlay qotib qoldim.
Shunda kutilmaganda aravachada o‘tirgan ukam Minxo bizga qarab asabiy janjal qila boshladi.
Men uning o‘zgarib ketgan yuziga hayrat bilan tikilib qolgan edim, u birdan yuzimga qarab baqirib: "Men u vaxshiy bilan bir dasturxon atrofida, bitta uyda aslo ovqatlanmayman!" deb nafrat bilan barmog‘ini menga qaratib ko‘rsatdi.
Men yaqinimgacha birga krem surtib o‘ynagan ukamdan bu gaplarni eshitib cheksiz hayratda edim, qulog‘imga, ko‘zlarimga ishonolmay gung bo‘lib qarab turardim.
Buvim vaziyatni nazoratga olish uchun zudlik bilan xizmatkorlarga aravachadagi ukamni tezda o‘z xonasiga, yuqoriga olib chiqishni buyurdi.
Ukam baqirgancha bizdan uzoqlashib ketgach, ota-onam og‘ir qadamlar bilan kelib dasturxon atrofidan o‘z joylarini egallashdi, lekin menga qayrilib ham, o‘limga mahkum etilgan jinoyatchiga qaragandek qarab qo‘yishmadi.
Qasr ichidagi daxshatli va sovuq sukunat ichida go‘yo zahar yutgandek ovqatlanib o‘tirganimizda, dadam pichoq va sanchqini stolga qattiq qo‘yib, gap boshladi: "Hozir uydagilar bilan maxsus tibbiy guruh va shifokorlar keladi, seni to‘liq tekshirishadi".
Men bu gapdan biroz hayratda va esankirab qoldim, axir hozirgi og‘ir holatda shifokorlar zinalardan yiqilgan uka uchun ko‘proq zarur emasmi?
Meni nega asossiz tekshirishadi? Bu gap Minxoning kelgusi sog‘lig‘iga, uning aravachada qolganiga taalluqli biron sirmikin, deb o‘yladim.
Ota-onamga gapirishga arang botinib, qo‘rquv to‘la past ovozda: "Dada, meni shifokor tekshirishi shart emas, axir men mutloq sog‘lomman-ku... Ukamni ko‘proq davolash kerak emasmi? Nega men uchun shifokor chaqiryapsizlar?" dedim.
Shunda dadamning o‘sha fursatdagi keskin, ayblovchi va muzdek sovuq gaplari meni butunlay sarosimaga solib, dunyomni qorong‘u qilib qo‘ydi.
Dadam menga xuddi begona dushmaniga qaragandek qarab: "Ular Minxoni tekshirishgani kelayotgani yo‘q, Suyoona! Shifokorlar seni ruhan sog‘lommi yoki ruhiyatida mudhish nuqsoni bormi, shuni jiddiy tekshirishadi! Qanday qilib o‘z tug‘ishgan mitti ukangni hasad tufayli qasddan o‘sha baland zinalardan pastga itarib yuborishing mumkin?!" dedi.
Dadamning shu bir necha soniyalar ichida menga otgan bu og‘ir tuhmat toshlari meni butunlay daxshatga soldi.
Nima deyishni, o‘zimni qanday oqlashni, bu shunchaki baxtsiz tasodif bo‘lganini qanday isbotlashni bilmay aqldan ozay dedim.
Ochig‘i, qanday qilib qonimdan bo‘lgan o‘z tug‘ishgan ukamni bunday ayanchli ahvolga solishim mumkin, axir mening hech qanday yomon niyatim, aybim yo‘q edi-ku!
Ko‘z yoshlarim dasturxondagi taomga tomar ekan, vujudim qaltirab: "Mening hech qanday aybim yo‘q! Men uni itarmadim!" deya bag‘ritosh dadamga zo‘rg‘a gapira oldim...
Dadam mening barcha hayqiriqlarimni, ko‘z yoshlarimni yerda qoldirib, meni mitti ukamni qasddan, shafqatsizlarcha o‘sha baland zinalardan itarib yuborgan yovuz inson deb butunlay qat'iy o‘ylayotgandi.
Aravachada nafrat bilan baqirib ketgan ukam Minxoning aytgan sovuq gaplaridan so‘ng, jigarbandini qon ichida ko‘rgan otaning aynan bunday dahshatli yo‘l tutishi tashqaridan qaraganda tabiiy edi.
Keyinchalik, hayotim battar ostin-ustun bo‘lib ketganidan so‘ng bilishimcha, ukam o‘sha kuni shifoxonada o‘ziga kelishi bilan ota-onam xavotir ichida undan voqea aslida qanday sodir bo‘lganini so‘rashgan ekan.
Shunda mening o‘sha beg‘ubor deb o‘ylagan mitti ukam hech qanday vijdon azobisiz, ko‘zini pirpiratmay: "Opam meni ko‘rishga ko‘zi yo‘qligi uchun zinalardan atayin, qasddan itarib yubordi", deb yuzimga qora qonli tuhmat chalgan ekan.
Nima uchun u menga bunday qildi? Uning murg‘ak qalbiga meni yo‘q qilish haqidagi bu dahshatli fikr qayerdan keldi?
Buning asl tub-ildizini, haqiqiy sababini hatto mana shu o‘tgan yillar va vaqtlar ichida ham hamon pinhona bilolmadim.
Axir men atigi bir necha kun oldin u bilan juda yaxshi kelishayotgan, uning ko‘nglini olish uchun hamma narsani qilayotgan edim, unga hech qanday yomonlik tilamagan edim, aksincha, hayotimda ilk bor o‘zimda akopalik tuyg‘ularini his qilib, uni judayam qattiq yaxshi ko‘rib qolgandim.
Lekin u qonimdan bo‘la turib, nima uchun aynan menga qarshi bunday og‘ir tuhmat toshini otdi?
Mana shu o‘zimni har kuni pinhona g‘ajiyotgan daxshatli savollarimga hamon ich-ichimdan hech qanday mantiqli javob topa olganim yo‘q.
O‘sha kuni dasturxon boshida chaqmoqdek chaqib aytilgan dadamning menga qarshi qaratilgan tuhmat to‘la gaplari yosh jonimga juda ham og‘ir va bitmas-tuganmas botdi.
Dadam aytganlaridek, rostdan ham o‘sha qora va sovuq kunning o‘zida qasrimizga oq xalatli maxsus shifokorlar va ruhiy ekspertlar keldi va meni alohida so‘roq qilib, tekshirishdi.
Shifokorlar barcha tibbiy va psixologik tahlillarni yakunlagach, jiddiy qiyofada ota-onamga mening butun vujudim va ruhiy holatim mutloq sog‘lom, hech qanday tajovuzkorlik yoki ruhiy nuqsonim yo‘q ekanligini ochiq-oydin aytishdi.
Biroq farzandiga zarracha ham ishonchi bo‘lmagan toshbag‘ir onam shifokorlarning bu professional, qonuniy gaplariga aslo ishonmadi, ko‘zlaridagi dahshat bilan stolga urdi.
"Qanday qilib o‘zining jigarbandini, tug‘ishgan ukasini qasddan o‘limga mahkum etib, zinalardan itarib yuborgan vaxshiy inson ruhan sog‘lom bo‘lishi mumkin?! Bu qiz aniq qandaydir maxfiy qotil, uning ruhiyatida daxshatli kasallik bor!" deb baqirdi.
Onamning bu vahimali ovozi qasr devorlariga urilarkan, u gapini davom ettirdi: "Uni bu yerda qoldirib bo‘lmaydi! Uni zudlik bilan, bugun tunda o‘sha chekka, qorong‘u ruhiy kasalxonaga butunlay joylashtirish kerak!" deya mening taqdirimni, boshlangan "qora sahifa"mni yanada daxshatli va og‘ir jarlik yoqasiga olib kelib qo‘ydi...
Bir necha qisqa kunlar ichida hayotimizdagi bu mudhish bo‘ron tınchib, hammasi asta-sekin o‘z o‘rniga tushib ketadi va hamma narsa avvalgi shirin holiga qaytadi, deb chin dildan o‘ylagandim, lekin men bu borada mutloq va butkul adashgan edim.
G‘am-g‘ussaga botgan mana shu bir necha og‘ir kunlar ichida hamma narsa men kutgandek emas, balki butunlay aksiga, qorong‘u jarlik qarab ketayotgan edi.
Bag‘ritosh ota-onam menga qarshi soxta dalillar to‘plab, har bir soniyada butkul sovuq va nafratli munosabatda bo‘lishdi, hattoki ularning o‘sha asossiz daxshatli gapiga va tuhmatiga o‘z suyanchim deb bilgan bobom va buvim ham ko‘r-ko‘rona ishonishdi.
Endi bu ulkan uyda hamma shunday o‘ylardiki, go‘yoki uzoq yillardan so‘ng qaytgan bor mehr mitti ukam Minxoga berilayotgani tufayli men uni ich-ichimdan ko‘ra olmay, hasad qilib, o‘sha baland zinalardan pastga qasddan itarib yuborgandim.
Bu mudhish narsa, ya’ni mening hech qanday gunohim va yomon niyatim bo‘lmay turib, butun bir sulola oldida vahshiy jinoyatchidek aybdor qilinishim yosh jonimga juda ham og‘ir va bitmas-tuganmas botayotgan edi.
Axir qanday qilib bunday toshbag‘irlik qilishlari mumkin? Men o‘z qonimdan bo‘lgan mitti ukamni chin dildan juda yaxshi ko‘raman, hayotimga rang olib kirgan ota-onamni ham judayam yaxshi ko‘raman, lekin ular qanday qilib o‘z jigarbandlari bo‘lgan men haqimda bunday jirkanch fikrga borishlari mumkin?! Axir bu mudhish ishni men aslo qilmadim-ku, bu shunchaki mantiqsiz baxtsiz tasodif edi-ku! Ularning poyiga yiqilib, yuzlariga qarab tinmay oqlanishga, bor haqiqatni baqirib aytishga harakat qilsam-da, bu dabdabali qasrdagi hech bir inson mening o‘ksib yig‘lagan ovozimni eshitishni va menga ishonishni zarracha ham xohlamayapti.
Hattoki meni shu vaqtgacha butun dunyoda hammadan ham ko‘proq yaxshi ko‘radigan, erkalatadigan suyukli bobom ham menga zarracha ishongisi kelmayotgandek, go‘yoki ota-onamning bosimi ostida mendan butunlay yuz o‘girgandek sovuq edi.
Mening ko‘z yoshlarimga qarab bir og‘iz ham tasalli beruvchi gapirmayaptilar, hattoki oila yig‘ilishlarida mening yonimni olib, himoya qilmayaptilar.
Shaqatsiz buvim esa hamma narsani o‘z bo‘ynidan soqit qilib, "Sening mana shu yovuz fe'l-atvoringga shuncha payt berilgan noto‘g‘ri tarbiyang aybdor" deya bor alamini mendan olib, meni tinmay qoralashni boshladi.
Dadam esa har safar yo‘lakda duch kelganda hamisha qora g‘azabli va qonli ko‘zlari bilan menga nafratlanib bo‘g‘ilib boqqanidan, uning ko‘zlariga tik qarashga qo‘rquvdan qaltirardim.
Endi nafaqat qattiqqo‘l dadamning, balki bu qasrdagi hammaning, hatto begona odamlarning ko‘zlariga qarashga ham asossiz uyaladigan, o‘zimni o‘g‘ridek his qiladigan bo‘lib qoldim.
Hattoki uyimizdagi 15 taga yaqin xizmatkorlar ham menga xuddi uydagi maxfiy qotilga qaragandek boshqacha, vahimali qarashardi, uzoqdan qarab o‘zaro pichirlashib nimalarnidir muhokama qilishardi.
Go‘yoki ularning o‘sha sovuq va ayblovchi ko‘zlari hammasiga mening yolg‘iz aybdor ekanligimni tinmay yuzimga aytib turgandek bo‘lardi.
Lekin ularning oldiga borib gapirishga, ovozimni baland qilishga aslo botinolmasdim, axir ular to‘g‘ridan-to‘g‘ri "Hammasiga sen aybdorsan, Suyoona" deb yuzimga ochiq aytishmayotgan edi.
Shuning uchun men ham ularga hech qanday asossiz ayblov qo‘ya olmasdim, faqat ich-etimni yer edim.
Lekin shafqatsiz hayot nega menga, mening murg‘ak qalbimga bunchalik buyuk shafqatsizlik va adolatsizlik qilyapti?
"Mana nihoyat intizor bo‘lgan ota-onamni topdim, endi sevimli ukam bilan birga baxtli bo‘laman" degan shirin va go‘zal vaqtimda kutilmaganda yuz bergan bu qonli fojiadan so‘ng dunyodagi eng sho‘rlik va chorasiz inson holatiga tushib qoldim.
Bu ulkan qasrda kunlarimni faqat va faqat o‘z xonamdan mutloq chiqmasdan, qorong‘ulikda o‘tkazardik.
Biroq g‘alati jihati shundaki, so‘nggi kunlarda tez-tez mening shaxsiy xonamga begona, sovuqqon shifokorlarni keltira boshlashdi, ular har kelganida qo‘limdan tinmay qon olib, meni g‘alati tibbiy asboblar bilan tekshirishardi. Ular mening tanam bilan nima qilishmoqchi ekanligini, bu tahlillarning asl ma'nosini mutloq bilmayotgandim, lekin bu sovuq tekshiruvlar hech qachon nihoyasiga yetmayotgandek tuyulardi. Axir men jismonan hech qanday kasal emasman-ku, shifokorlar sog‘lom degan bo‘lsa, meni nega har kuni tinmay majburlab tekshirishadi?
Kunlarning birida, kechki payt kutilmaganda dadam va oyim o‘ta vazmin va sovuq qiyofada mening qulflangan xonamga birdan kirib kelishdi.
Ularning yuzida hayotimni hal qiladigan o‘ta muhim va sirli bir gap borligi yaqqol ko‘rinib turardi.
Ularni ko‘rib yuragim gupillab urdi, murg‘ak xayolimdan birdaniga: "Balki vijdoni qiynalgan ukam Minxo shifoxonada ularga hamma haqiqatni, bu shunchaki o‘yin bo‘lganini aytib bergandir?
Go‘yoki ukam ularga bor haqiqatni aytgan bo‘lsa-yu, ota-onam mening begunohligimni bilib, mendan yig‘lab uzr so‘rashga, meni bag‘riga bosishga kirishgan bo‘lsa..." degan umidli va shirin o‘ylar yashindek o‘tdi...
