PSYCHOPATH
Hahoe Folk Village yaqinidagi chekka qishloqda joylashgan ruhiy kasalxona tashqaridan oddiy ko‘rinar edi. Biroq u yerga kirgan har bir odam tezda bir narsani sezardi: bu joyda nimadir boshqacha edi. Go‘yo bu kasalxonadagi bemorlar ruhiy kasal ham, psixopat ham emasdek tuyulardi. Aksincha, ularning fikrlashi, dunyoni anglash usuli oddiy odamnikidan ham teranroq, ham aniqroq edi. Ular ko‘pincha jamiyat tushunmaydigan haqiqatlarni aytishar, odamlar e’tibor bermaydigan mayda tafsilotlarni ko‘ra olishardi. Shuning uchun ham bu joy tashqaridan ruhiy kasalxona bo‘lib ko‘rinsa-da, aslida u yerda yashayotgan insonlar ba’zan “eng sog‘lom fikrlaydigan” odamlar bo‘lishi mumkin edi.
Bugun Miranning tungi navbatchilik kuni edi. U ishini boshlab, odatdagidek barcha bemorlarning xonalarini birma-bir tekshirib chiqdi.
U oxirgi hujjatni to‘ldirib bo‘lgach, chuqur nafas oldi.
— Nihoyat tugatdim… juda charchadim. Mana, tekshirib chiqishingiz mumkin,
dedi u qo‘lidagi issiqlik varaqasini Ran xonimga uzatar ekan.
Ran xonim hujjatlarni sekin ko‘zdan kechira boshladi. Bir necha soniyadan so‘ng u boshini ko‘tardi.
— Nima deyapsiz? Hammani tekshirdim.
Ran xonim qog‘ozni stolga qo‘ydi.
— Uchinchi qavatga ikki kun oldin yangi bemor keltirilgan. O‘sha qolib ketibdi.
Miran hayrat bilan so‘radi. Chunki uchinchi qavatdagi o‘sha xona doimo bo‘sh turardi. Shuning uchun u bu safar ham e’tibor bermay o‘tib ketgan edi.
— Ha. Borib, uni ham tekshirib kel.
Miran biroz norozi ohangda dedi:
— O‘zingiz chiqib xabar olsangiz bo‘lmaydimi?
Miran ensasini qotirib, qo‘liga tibbiyot varaqasini oldi-da, yo‘lga tushdi.
Ortidan Ran xonimning ovozi eshitildi:
U liftga kirib, uchinchi qavat tugmasini bosdi. Lift eshiklari sekin yopildi va bir necha soniyadan so‘ng uchinchi qavatda ochildi. Bu qavat odatda jimjit bo‘lardi. Yo‘lak uzun va biroz sovuq ko‘rinardi.
Miran yo‘lak oxirida joylashgan xonaga bordi. Eshikni ikki marta taqillatdi.
Javob bo‘lmadi.
U biroz kutdi, keyin asta eshikni ochib ichkariga kirdi.
Yotoqda bir yigit yotardi. Go‘yo u uxlayotgandek edi. Xona yarim qorong‘i bo‘lsa ham, uning yuz tuzilishi aniq ko‘rinardi nihoyatda mukammal, deyarli haykaldek.
Miran bir lahza joyida qotib qoldi.
U asta yigitning yoniga bordi va stulga o‘tirdi. Ko‘zlari beixtiyor uning yuz chizgilarini kuzata boshladi. Go‘yo u har bir chiziqni o‘rganayotgandek edi.
Ichida g‘alati bir istak paydo bo‘ldi.
U yigitning yuziga tegib ko‘rishni juda xohlardi.
Shu payt sokin xonada past ovoz eshitildi.
Miran cho‘chib ketib boshini ko‘tardi.
Yigit allaqachon uyg‘oq edi.
U sekin Miranning qo‘lidan ushladi va uni o‘z yuziga yaqinlashtirdi.
— Nega cho‘chiding? — dedi u xotirjam ohangda.
Miran qiziqib yigitning yuziga yana yaqinroq qaradi. Barmoqlari ehtiyotkorlik bilan uning yuz chizig‘lari bo‘ylab harakatlandi peshonasidan boshlab, yonoqlari, jag‘i… go‘yo u har bir qarichini o‘rganayotgandek edi.
Yigit esa jim yotar, ammo ko‘zlari Mirandan uzilmasdi.
Bir necha daqiqadan so‘ng Miran o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi.
Lekin kutilmaganda yigit uning bilagidan ushlab, o‘ziga tortdi. Miran muvozanatini yo‘qotib, uning bag‘riga tushdi.
— Balki tanamni ham o‘rganib chiqarsan?
Miran tezda o‘zini tiklab olishga urindi.
— Yo‘q demas edim… ammo men hozir ishdaman, — dedi u jiddiyroq ohangda.
U asta o‘tirib, ustidagi futbolkasini yechib otdi, go‘yo bu oddiy holatdek.
— Qani boshla,— dedi ikki qoʻlini tirab oldi va boshini orqaga qilib.
Miran bir muddat jim turib qoldi. U nima qilishini o‘zi ham aniq bilmasdi. Ko‘zlari beixtiyor yigitning qomatiga tushdi.
Miraning o‘ziga xos va antiqa bir odati bor edi: u chiroyli, kelishganva sexy yigitlarni ko‘rsa, beixtiyor uning qiyofasini sinchiklab kuzatib chiqardi. Go‘yo har bir detalini yodlab olmoqchidek qarardi.
Shuning uchun ham u sekin yigitga yaqinlashdi.
Uning barmoqlari ehtiyotkorlik bilan yigitning yelkasiga tegdi, keyin asta ko‘krak qismi bo‘ylab harakatlandi. Bu shunchaki qiziqish aralash kuzatuvga o‘xshardi xuddi u biror nimani topmoqchidek.
Hyunjin esa bunga qarshilik qilmadi. Aksincha, Miranning har bir harakatini kuzatib turardi.
Qiz ko‘rsatkich barmog‘i bilan yigitning qornidagi mushak chiziqlari bo‘ylab sekin yurdi. Bu harakat Hyunjinga yoqqani uning yuzidagi yengil tabassumdan bilinib turardi.
Hyunjin bundan zerkdi chogʻi yo boʻlmasam koʻprogʻini hohladi.
U Miranning qoʻlidan ushlab bir deganda ostiga oldi. Bundan qiz hayron qoldi va turmoqchi boʻldi.
— Hoy endi meni navbatini,— deb qizning ish formasini yuqori qavatni yechib oldi.
Bunday vaziyatni kutmagan qiz uyaldi chogʻi badanini qoʻli bilan tostdi. Yigit esa ikki qoʻli bilan qizning qoʻllarini yuqoriga koʻtardi.
— Sen qoʻllaring bilan oʻrganib chiqding, men esa tilim bilan oʻrganaman.
— Men bunga qarshiman, meni qoʻyib yubor,— deb qiz qoʻllarini boshatmoqchi edi. Ammo iloji bolmadi.
Yigit esa oʻz ishini boshlab yubordi. Birozdan soʻng esa qizning lablaridan boʻsa oldi lekin bir tomonlama olinayotgan bosa yigitga yoqmadi chogʻi.
Yigit yana bosa olishni boshladi, bu safar qizning qoʻllarini boʻshatdi. Lekin hali ham qiz jim edi. Keyin Hyunjin qizning koʻkraklarini qattiq siqa boshladi.
Bu ishdan keyin Miran ham javob qaytara boshladi. Ikkala tomonlama olinayotgan bosa nafas yetmay qolgunicha davom etdi.
Ikki juft lablar bir biridan ajralib nafas olishni boshlar ekan yigit qizning tepa ichkiymini yechib oldi.
Qizning koʻkraklari bilan oʻynashni boshladi. Yigit qizning koʻkraklarini ogʻziga olib huddiki onasini emayotgan godakdek soʻra boshladi bundan qiz nola qila boshladi.
Oʻz ishini moxirona bajargan yigit, qiz va oʻzini butkul kiyimsiz qoldirdi. Va yana qizni lablaridan erkalab bosa olishni boshladi.
Bu bosa olish barobarida oʻz aʼzosini qizning ostiga toʻgʻriladi.
— Isming nima, — dedi yigit qizni chalgʻitib.
— Chiroyli ism ekan, meniki Hyunjin, — dedi-da qizning ostiga kirishni boshladi.
Bu qizda birinchisi boʻlgani uchun qizni koʻzlari katta katta boʻlib keti. Endi baqiraman deganda yigit qoʻllari bilan qizni oʻgʻzini yopti.
— Baqirma hozir barcha uygʻonib ketadi bolmasam.
Yigit qiz oʻrgangunicha biroz turdi va keyin sekin harakatlanishni boshladi. Bu qizga ancha ogʻriq bera boshladi.
Hyunjin qizni ichiga kirib chiqib harakatlanarkan qizning tepa va pastga tushib chiqayotgan koʻkraklarini ham siqib ezardi.
Bora bora Miran ham birinchi raund tugaguncha oʻrganib qoldi va unga ham roxat bera boshladi.
Ular shu tariqa har xil pozalarda bir yarim soat aloqa qilishdi.
Ikki tana anchagina holdan toygan. Bir kishi uchun moslangan yotoqda yigitning ustida yotar, hali ham ostida yigitning azosi turar edi.
— Men psixopat ekanman shuning uchun shu yerdaman.
— Ha tushunarli, — dedi qiz va Hyunjindan bosa oldi va qaddini rostlab, — davom etamizmi?
Qiz yigitning ustida oʻtirib olib aloqaga ishora qildi.
Qiz sekin oʻtib turishni boshladi. Bu huddiki qizga boshqacha roxat berardi.
— Men bilan birga boʻlish senga yoqayotganga oʻxshaydi,— deb yigit hozirgina ishini tugatgan qizga savol berdi.
— Ha albatta menga judda yoqyabdi. Oxiri nima boʻlishini bilmayman.
—Agarda senga gap tegib ishdan boʻshatishsachi?
— Imm unda men ham pisxopatman deb kelaman va ikkimizni bir xonaga qoʻyishlarini soʻrayman.
Bu javobdan soʻng yigit qizni qattiq bariga bosib.