July 4
AMORE
Shu tariqa kunlar birin-ketin o‘ta boshladi.
Yoongi va Harining munosabatlari ham kundan kunga mustahkamlanib borardi. Avvallari faqat ish yuzasidan uchrashadigan ikki inson endi bir-biriga tayanch bo‘lib qolgan edi. Ular bu munosabatni hozircha hammadan sir tutishga qaror qilishgandi.
⸻
Kunlarning birida qizlar ofisda navbatdagi loyiha ustida ishlash bilan band edilar. Har kim o‘z kompyuteri qarshisida o‘tirib, chizmalar va hujjatlar bilan ovora edi.
Tushlik vaqti bo‘lgach, ovqat buyurtma qilishdi.
Ko‘p o‘tmay kuryer ovqatlarni olib keldi.
— Nihoyat! Ochlikdan o‘lyapman, — dedi Sua kulib.
Qizlar paketlarni ochib, ovqatlarni stol ustiga qo‘ya boshlashdi.
Shu payt Harining yuzi birdan o‘zgarib ketdi.
Ovqatning hidi burniga urilishi bilan uning ko‘ngli aynidi.
— Hmm…
U og‘zini qo‘li bilan yopdi.
— Hari, tinchlikmi? — dedi Haru xavotir bilan.
Ammo Hari javob bermadi. Shoshilgancha o‘rnidan turib, yuvinish xonasi tomon yugurdi.
Eshik yopilishi bilan ichkaridan qayt qilayotganining ovozi eshitildi.
Qolgan qizlar bir-biriga hayron qarab qolishdi.
— Nima bo‘ldi unga? — dedi Sua xavotir bilan.
Haru o‘ylanib qoldi.
— Ertalab ham rangi oqarib turgandek edi…
Mira esa indamay yuvinish xonasi eshigiga tikilib turardi. Negadir uning xayoliga birinchi bo‘lib bitta fikr keldi.
Lekin u bu fikrini hozircha hech kimga aytmadi. Faqat Harining chiqishini kutib, xavotir bilan eshik tomonga qarab turardi.
Hari yuvinish xonasidagi oynaga uzoq tikilib qoldi.
So‘nggi kunlarda ertalabki holsizligi, tez charchashi va hozirgina ovqat hididan ko‘ngli aynigani uning xayolidan bir fikrni o‘tkazdi.
Yo‘q… bo‘lishi mumkin emas… yoki…
U chuqur nafas olib, yuziga muzdek suv sepdi. Bir necha soniya o‘zini qo‘lga olishga harakat qildi. Keyin yuz-qo‘llarini artib, tashqariga chiqdi.
Qizlar uni xavotir bilan kutib turishgandi.
Haru darrov yoniga keldi.
— Tinchlikmi? Nima bo‘ldi?
Hari o‘zini xotirjam tutishga urinib, yengil jilmaydi.
— Ertalab hech narsa yemagandim. Shunga oshqozonim buzilganga o‘xshaydi.
Sua chuqur xo‘rsindi.
— Voy, qo‘rqitib yubording-ku. O‘zingni ehtiyot qil. Yur, ovqatlanib ol.
Hari boshini chayqadi.
— Yo‘q, rahmat. Hozir hech narsa yegim kelmayapti. Biroz dam olsam yaxshi bo‘ladi. Men uyga ketaman, ishimni ertaga tugataman.
Mira uning yuziga sinchiklab qarab turardi. Hari odatdagidan ancha rangsiz ko‘rinardi.
— Aniq yaxshimisan? Seni o‘zim olib boraymi? — dedi Mira.
Hari boshini sekin chayqadi.
— Yo‘q, taksida ketaman. Xavotir olmanglar.
Qizlar ham rozi bo‘lishdi.
Hari sumkasini olib, sekin ofisdan chiqdi. Koridorda ketayotib yana qo‘lini qorniga qo‘ydi.
Yuragi tobora tez ura boshladi.
Yo‘q… avval test qilib koraman yoki shifokorga boraman. Taxminim to‘g‘rimi yoki yo‘qmi, shuni bilishim kerak…
Shu xayollar bilan u tashqariga chiqib, yo‘l chetida to‘xtagan taksiga o‘tirdi.
Hari dorixonadan homiladorlik testini olib, uyiga qaytdi.
Uy ichi jimjit edi.
U sumkasini divanga qo‘yib, qutini sekin ochdi. Qo‘llari biroz qaltirardi.
Bir necha daqiqadan so‘ng test natijasini ko‘rish uchun uni qo‘liga oldi.
Ikkita chiziq.
Hari bir necha soniya qotib qoldi.
— Yo‘q… adashayotgandir…
U o‘zini ishontirish uchun yana bitta testni oldi va qaytadan tekshirdi.
Oradan yana bir necha daqiqa o‘tdi.
Natija yana o‘sha edi.
Ikkita chiziq.
Hari karavot chetiga sekin o‘tirib qoldi. Ko‘zlari testdan uzilmasdi.
Na quvonayotgan edi, na yig‘layotgan.
Ichida faqat bitta savol aylanardi.
U chuqur nafas olib, telefonini qo‘liga oldi. Bir necha soniya ikkilanib turdi-da, Yoongining raqamini terdi.
Ko‘p kutmay, qo‘ng‘iroqqa javob berildi.
— Eshitaman, sevgilim, — dedi Yoongining iliq ovozi.
Hari labini tishladi.
— Vaqtingiz bormi?
Yoongi uning ovozidagi jiddiylikni darrov sezdi.
— Ha, albatta. Nima bo‘ldi?
Hari javob berishdan oldin bir necha soniya jim qoldi.
— Uyimga kela olasizmi?.. Hozir. Sizda muhim gapim bor edi.
Yoongining ovozi ham jiddiylashdi.
— Biror muammo bo‘ldimi?
— Kelganingizda aytaman.
Yoongi ortiqcha savol bermadi.
— Xo‘p. Hozir boraman.
Qo‘ng‘iroq tugadi.
Hari telefonini sekin stol ustiga qo‘ydi. Nigohi yana testlarga tushdi.
Ularni qo‘liga olib, kaftiga mahkam qisdi.
Yuragi hayajondan tez urardi.
Endi u Yoongi bu xabarni qanday qabul qilishini o‘ylay boshlagandi.
Yoongi ko‘p kuttirmadi. Oradan ko‘p o‘tmay eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi.
Hari chuqur nafas olib, eshik tomon yurdi va uni ochdi.
— Hayrli kun, — dedi Yoongi tabassum bilan.
U Hariningyuzidan mayin o‘pib, ichkariga kirdi.
Hari ham indamay uning ortidan ergashdi.
Yoongi divanga o‘tirib, qizga qaradi.
— Xo‘sh, qanday muhim gap ekan? Qulog‘im sizda.
Hari javob bermadi. Stol ustida turgan testlarni sekin qo‘liga oldi-da, Yoongiga uzatdi.
So‘ng boshini egib, uning javobini kutdi.
Yoongi testlarga bir necha soniya tikilib qoldi.
Keyin ko‘zlari katta ochildi.
Yuzida asta-sekin ishonchsizlik o‘rnini cheksiz quvonch egalladi.
— Rostdanmi?..
Hari sekin bosh irg‘ab, tasdiqladi.
Yoongi bir lahza joyida qotib turdi. So‘ng o‘rnidan turib, Harini bag‘riga mahkam bosdi.
— Men… yana ota bo‘laman…
Uning ovozi hayajondan titrardi.
— Rahmat, Hari… buning uchun senga rahmat.
Hari ham uni quchoqlab, yelkasiga boshini qo‘ydi.
Bir necha daqiqadan keyin u sekin so‘radi:
— Endi nima qilamiz?
Yoongi bir qadam ortga chiqib, uning ko‘zlariga qaradi.
— Nima qilamizmi? Avvalo, sen yolg‘iz emassan.
U Harining qo‘llarini kaftiga oldi.
— Men senga ham, farzandimizga ham mas’ulman.
Hari ko‘zlariga yosh oldi.
— Demak…
Yoongi uning gapini bo‘ldi.
— Turmush quramiz. Birga yashaymiz. Men sizlarni hech qachon yolg‘iz qoldirmayman.
Hari beixtiyor jilmayib yubordi.
Yoongi esa birdan nimanidir eslagandek atrofga qaradi.
— Ertaga seni uyimga olib ketaman…
Bir lahza o‘ylanib, boshini chayqadi.
— Yo‘q… ertaga emas.
U kulib yubordi.
— Bugunoq.
Hari kulgisini yashira olmadi.
— Shoshmang.
— Nega? Endi seni yolg‘iz qoldirishni istamayman.
Yoongi shunday deb yotoqxona tomon yurdi.
— Qayerdan boshlaymiz… kiyimlaringni yig‘ishtirib qo‘yay.
Hari kulib uning ortidan qarab turardi.
— Yo‘q, o‘zim qilaman.
Yoongi darhol bosh chayqadi.
— Yo‘q. Sen endi og‘ir narsa ko‘tarmaysan. Men yig‘ishtiraman.
Hari uning shoshqaloqligini ko‘rib kulib yubordi.
Ertalabgacha Yoongi bu xabarni qanday qabul qilishidan qo‘rqib yurgan edi. Ammo hozir uning ko‘zlaridagi quvonchni ko‘rib, ichidagi barcha xavotir asta-sekin yo‘qolib borardi. Endi u bu yo‘lda yolg‘iz emasligini his qilgandi.
Shu tariqa Hari kerakli buyumlarini yig‘ishtirdi. Yoongi esa bir daqiqa ham uni yolg‘iz qoldirmadi. Mashinaga narsalarni joylashtirgach, ikkalasi Yoongining uyi tomon yo‘l olishdi.
Butun yo‘l davomida Yoongining yuzidagi tabassum yo‘qolmadi. Goho Hari tomonga qarab qo‘yar, goho esa kelajak haqida o‘ylanib jilmayardi.
Uyga yetib kelishgach, ular ichkariga kirishdi.
Bu payt Mira mehmonxonada kitob o‘qib o‘tirgan edi. Eshik ochilganini eshitib boshini ko‘tardi.
— Dada, keldingizmi…
U Hari ham Yoongi bilan birga kirib kelganini ko‘rib hayron bo‘ldi.
— Hari? Tinchlikmi?
Yoongi va Hari bir-biriga qarab olishdi.
Yoongi chuqur nafas olib, qizining qarshisiga o‘tirdi.
— Mira, senga aytadigan muhim gapimiz bor.
Mira kitobini yopib, ularga diqqat bilan qaradi.
— Eshitaman.
Yoongi Harining qo‘lidan ushladi.
— Men va Hari… bir-birimizni sevamiz.
Mira jilmayib qo‘ydi.
— Buni anchadan oldin sezgandim ammo bildirmagan edim.
Hari hayron bo‘lib Miraga qaradi.
— Rostdanmi?
Mira kuldi.
— Albatta. O‘sha kuniseni ataylab dadam bilan qoldirib ketganim bejiz emas edi.
Hari uyalib kulib yubordi.
Yoongi boshini chayqab kuldi.
— Demak, sen hammasini bilgan ekansan.
— Taxmin qilgandim, — dedi Mira.
Bir lahza jimlik cho‘kdi.
Shunda Hari sekin gap boshladi.
— Yana bir gap bor…
Mira uning jiddiylashganini ko‘rib xavotirlandi.
— Nima bo‘ldi?
Hari qo‘lini qorniga qo‘ydi.
— Men… homiladorman.
Miraning ko‘zlari katta ochildi.
— Rostdanmi?!
Hari sekin bosh irg‘adi.
Mira bir necha soniya indamay turdi. Keyin yuzida katta tabassum paydo bo‘ldi.
— Demak… men opa bo‘laman!
U yugurib kelib avval Harini, keyin otasini quchoqladi.
— Tabriklayman! Men juda xursandman.
Yoongi qizini bag‘riga bosib kuldi.
— Demak, rozisan?
Mira boshini qat’iy qimirlatdi.
— Albatta. Dadam baxtli bo‘lsa, men ham baxtliman. Hari esa allaqachon men uchun yaqin inson bo‘lib qolgan edi endi onam boladi
Bu gaplarni eshitgan Hari ko‘z yoshlarini yashira olmadi.
O‘sha kuni u nafaqat Yoongining sevgisini, balki Miraning ham samimiy qabulini his qildi. Shu ondan boshlab ular bir tom ostida yangi oila sifatida yangi hayot boshlashga qaror qilishdi.
