AMORE
Bahorning ilk kunlari edi. Ko‘chada mayin yomg‘ir yog‘ib, atrofga o‘zgacha sokinlik va musaffolik baxsh etardi. Odamlar shoshilmay yurib, yomg‘ir tomchilaridan panalangancha o‘z yumushlari bilan band edi.
Bugun tamaddixonada ham odatdagidan ancha kam odam bor edi. Ehtimol, bunga sabab ko‘chada yog‘ayotgan yomg‘ir bo‘lsa kerak — har kim iliq joyda qolishni afzal ko‘rayotgandek tuyulardi.
Ishdan juda charchagan qizlar kechqurun yig‘ilib, biroz dam olish uchun ichishga qaror qilishdi. Suhbatlar, kulgular orasida kayfiyat asta-sekin ko‘tarila boshladi. Shu payt Haru birdan taklif tashladi:
Haru: Kelinglar, bir o‘yin o‘ynaymiz.
Qizlar darrov qiziqib qolishdi.
Haru: stol o‘rtasiga bo‘sh butulkani qo‘yib jilmaydi:
Haru: Butulkani aylantiramiz. Kimga tushsa, “haqiqat yoki jasorat”ni tanlaydi.
Qizlar joylarini kengaytirib, doira hosil qilishdi. Haru butulkani aylantirdi. Butulka sekin aylanishdan to‘xtab, Suaga qaradi.
Haru: Qachon yigitlarni boshini aylantirib, pulini olishni to‘xtatasan?
Sua bir oz o‘ylanib turdi-da, yelkasini qisdi:
Sua: Turmushga chiqqanimdan keyin.
Hamma qizlar bir zumda kulib yuborishdi. Navbat Suaga o‘tdi, u butulkani yana aylantirdi. Bu safar Mira chiqdi.
Hari yonidagi soju butulkasini ochib, unga uzatdi:
Hari: Buni bir ko‘tarishda ich.
Mira: Voy xudoyim, bu adolatsizlik!
Shunday bo‘lsa ham, u ichishni boshladi. Oxiriga yetganda zo‘rg‘a to‘xtadi:
Mira: Bo‘ldi… boshqa icholmayman.
Qizlar qarsak chalib yuborishdi. Mira ham kulib, butulkani aylantirdi. Bu safar u Hariga to‘g‘ri keldi.
Mira ko‘zlarini qisib, biroz o‘yladi-da, shart qo‘ydi:
Mira: Hozir shu eshikdan kirgan birinchi erkakni o‘pasan.
Hari: Men senga oddiy shart bergandim-ku!
Mira: Qani, boshladik, dugonajon.
Min Mira 19 yoshda dizaynerlik boyicha ishlaydi va komiks chizishni yaxshi koradi. Unda Andromaniya kasalligi bor
Shu payt boshqa joyda mashina yo‘lda ketayotgan edi. Haydovchi rulga tikilgan, yo‘lni kuzatardi.
Suho: Janob, yaqin atrofda hojatxona ko‘rinmayapti, — dedi Suho biroz noqulay holatda.
Yoongi: Ana u yerda tamaddixona bor ekan, o‘sha yerga kirib chiq, — dedi.
Mashina to‘xtadi. Suho shoshilib ichkariga kirib ketdi. Yoongi esa uning ahvolidan kulimsirab qoldi.
Tamaddixonada esa qizlar hayajon bilan eshik tomon qarab o‘tirishardi.
Mira chiqib ketdi. Oradan ko‘p o‘tmay, eshik ochildi. Ichkariga juda kelishgan, jiddiy ko‘rinishdagi bir erkak kirib keldi. U ishbilarmon odamga o‘xshardi.
Sua: Qani, Hari xonim, Shartni bajaring.
Hari yuragi tez ura boshlaganini sezdi. Ammo do‘stlarining kulgusi va undovi uni oldinga undadi. U asta erkak yoniga bordi. Erkak kassada suv uchun pul to‘layotgan edi.
Hari uning yelkasiga yengil tegdi. Erkak o‘girildi.
Hari: Kechirasiz… — dedi Hari.
Erkak gapirmoqchi bo‘lgan zahoti, Hari tezda undan bosa oldi
Erkak hayratdan qotib qoldi. Qizlar esa qarsak chalib, kulib yuborishdi.
Aynan shu payt Mira qaytib keldi. U vaziyatni ko‘rib, birdan rangi oqarib ketdi. Qo‘rqib ketib, tezda narsalarini yig‘a boshladi va chiqib ketmoqchi bo‘ldi.
Hari esa uzr so‘rab, ortiga qaytmoqchi edi. Shu payt erkak uning qo‘lidan mahkam ushladi va baland ovozda:
Yoongi: Miraaaa! — deb baqirdi.
Mira pov: Men qol yuvish xonasidan qaytganimda dugonam bilan otam yonma yon turishar edi. Men bundan keyin nima bolishini taxmin qilgandek bolib sumkamni qolimga olib endi ketmoqchi edim shu payt dadamni mening ismimni aytib chaqirganlarini eshitib ortimga qaradim.
Qizlar bir zumda jim bo‘lib qolishdi.
Mira eshik oldida to‘xtab, sekin ortiga o‘girildi. Ko‘zlari erkakka tushdi.
Mira: Ha… dada, — dedi u sekin.
Hamma qizlar hayratdan bir-biriga qarab qolishdi.
O‘sha payt ular tushunishdi: hozirgina Hari o‘pgan erkak Miraning otasi Yoongi edi. Ammo qanaqasiga?
Bu gapdan barcha qizlar qotib qolishdi, xonada birdan jimlik cho‘kdi.
Yoongi qoshlarini chimirib, sovuq ohangda gap boshladi:
Yoongi: Bu yerda nima bo‘layotganini tushuntirib berasizlarmi?
U hanuz qo‘lidan ushlab turgan Hariga o‘tkir nigoh tashladi. Hari esa nima qilishni bilmay, qo‘lini tortib olishga harakat qildi.
Hari: M-men… bu shunchaki o‘yin edi… — dedi
Shu payt Mira ortiga qaytib, dadasining yoniga yaqinlashdi. Uning ovozi past, lekin shoshqaloq edi:
Mira: Dada, men tushuntirib beraman…
Mira: Biz ishdan chiqdik, juda charchagan edik. Shunchaki ovqatlanib, biroz o‘yin o‘ynayotgandik… “haqiqat yoki jasorat”. Hari jasoratni tanlagan edi, keyin biz… shunaqa shart berdik, xolos.
Yoongi: Agar charchayotgan bo‘lsang, ishlama.Seni hech kim majburlamayapti.
Yoongi qizining qo‘lini qo‘yib yubordi. Shu payt Hari oldinga chiqib, ehtiyotkorlik bilan gap boshladi:
Hari: Uzr, janob… men bilmagandim.
Yoongi unga sovuq nigoh tashladi:
Yoongi: Bu shartni kim o‘ylab topgan bo‘lsa, o‘sha uzr so‘rasin.
Xona yana jimjit bo‘lib qoldi. Hech kim gapirishga jur’at eta olmadi.
Mira vaziyatni yumshatishga urinib dedi:
Mira: Dada, vaqt ham kech bo‘lib qoldi… uyga ketaylik.
Yoongi: Vaqt endi esingga keldimi? Kim buyurganini bilmoqchiman.
Mira bir zum ikkilanib turdi. So‘ng past ovozda:
Mira: Uzr… boshqa qaytalanmaydi… men edim
U boshini egib, otasining yonida jim turib qoldi.
Yoongining ichida g‘azab qo‘zg‘aldi, lekin u o‘zini bosishga harakat qildi. U sekin Miraning iyagidan ushlab, boshini ko‘tardi va ko‘zlariga tik qaradi:
Yoongi: Sen bilan uyda gaplashaman. Tushundingmi?
So‘ng uni qo‘yib yuborib, ortiga o‘girilgancha chiqib ketdi.
Mira esa dugonalari bilan qisqacha xayrlashdi. Uning ko‘zlarida noqulaylik va xavotir aralash edi. U shoshilib tashqariga chiqdi va otasining ortidan borib, mashinaga o‘tirdi.
Mashina yo‘lga tushdi. Ular Yoongining uyi tomon yo‘l olishdi. Salon ichida og‘ir sukunat hukm surardi hech kim gapirmas, faqat motorning bir maromdagi tovushi eshitilardi. Nihoyat, Mira bu jimlikka chiday olmadi:
Yoongi ko‘zini yo‘ldan uzmagancha, sovuqqina javob berdi:
Yoongi: Menga hech narsani tushuntirishing shart emas. Ammo bunday holat boshqa takrorlanmasin.
Mira bir zum jim qoldi, keyin sevinchini yashira olmay:
Mira: Rostanmi? — dedi-da, birdan otasini quchib oldi.
Yoongi biroz yengil tortgandek bo‘ldi, lekin darrov jiddiy ohangda qo‘shimcha qildi:
Yoongi: Lekin uch kun uydan chiqmaysan.
Mira: Dadaaa… — Mira norozi ohangda cho‘zib yubordi, ammo baribir yuzida kulgi paydo bo‘ldi.
Oradan ko‘p o‘tmay, ular uy oldiga yetib kelishdi. Mashina to‘xtadi. Mira eshikni ochib tushdi, ammo Yoongi o‘rnidan qimirlamadi.
Mira hayron bo‘lib egilib ichkariga qaradi:
Yoongi: Bizning ishlarimiz bor. Sen uyga kir, dam ol. Yuvinib ham ol sendan alkogol hidi juda kelayapti.
Shunday deb, mashina yana harakatga tushdi va uzoqlashib ketdi.
Mira esa yengil kulib qo‘ydi. Barcha bo‘lib o‘tgan voqealarga qaramay, ichida qandaydir yengillik paydo bo‘lgan edi. U uy eshigini ochib, ichkariga kirib ketdi.
Mashina tungi yo‘lda sokin harakatlanib borardi. Ko‘cha chiroqlari oynadan o‘tib, salon ichiga xira nur tashlardi. Yoongi indamay tashqariga qarab ketardi. Shu payt Suho chidab turolmay gap boshladi:
Suho: Janob… bu oxirgi o‘n besh yildagi birinchi bo‘sangizmidi?
Yoongining xayoli bo‘linib, u sekin boshini burdi:
Suho kulgisini yashirmay davom etdi:
Suho: Ayolingiz ketganidan beri hech kim bilan ko‘rishmagandingiz-ku. Ancha yillardan keyingi bo‘sa bo‘ldi-da.
Yoongining yuzi darrov jiddiylashdi.
Yoongi: Ko‘p gapirmasdan yo‘lingga qara.
Suho: Xo‘p, — dedi Suho kulgisini bosishga urinib.
Mashina ichida yana sukunat cho‘kdi. Ammo Suhoning gapi Yoongining xayolini buzib ulgurgan edi. Beixtiyor u o‘sha qizning kutilmagan bo‘sasini esladi va qoshlarini chimirdi. Bu voqea unga yoqmagan bo‘lsa ham, negadir xayolidan chiqmayotgandi.
Min Yoongi korinishidan yosh korinadi ammo 38 yoshda biznesmen ishbilarmon qurol oldi sotisi bilan ham shugullanadi bitta qizi bor hotini bilan ajrashgan
Mira hotirjam oshxonaga kirib, muzdek suvdan ichdi. Biroz o‘ziga kelgandek bo‘ldi. Shu payt ortidan kimdir uni quchib oldi. Kutilmagan harakatdan Miraning tanasi bir zumda taranglashdi.
Jimin: Seni sog‘indim, — dedi Jimin past ovozda.
U Miraning boynidan hidladi va osha joydan bosa oldi
Mira: Mendan uzoqroq tur. Men dam olmoqchiman.
Jimin: Men ham… sen bilan dam olmoqchiman.
Deya u Miraning tanasi boylab qolini yurgazib unga tegina boshladi
Mira: Yo‘q. Hozir emas. Men charchaganman
Jimin bir lahza to‘xtab qoldi.
Jimin: bilasanmi uch kun sensiz qiynaldim hech kim meni senchalik qondira olmaydi shuning uchun sening shirin nollaringni eshitish menga hordiq beradi.
Xonada yana qisqa, ammo keskin sukunat paydo boldi. Jimin qizni oziga qaratdi va qisqa lablaridan opdi.
Xonada yana qisqa, ammo keskin sukunat paydo boldi. Jimin qizni oziga qaratdi va qisqa bosa oldi. Miraga yana bir bor qaradide belidan kotarib oshxona ustoliga otkazdi va oyoqlari orasiga kirib bosa olishni boshladi. Bu safar Mira ham qollarini Jiminning boynidan orab bosaga hamo hang javob qaytara boshladi. Ikkala tomon ham havo yetishmaganligi sabab bir birlardan uzilishdi. Jimin qizning boynidan opishni boshladi bundan Miraning tanasida ozgarishlar boshlanardi.
Jimin qizning ustidagi futbolkani yechib polga tashadi.
Mira: bu yerda bolmaydi ubu kim korib qolsachi…
Jimin: hech kim kormaydi havotir olma…
Jimin qizni ichki kiymini ham yechdi va qizni koʻkraklarini ezib sora boshladi bundan Mira roxatlanib nola qilardi.
Qizni ogzidan nolalar chiqishni boshladi. Kop otmasdan qizni shimini ichkiymiga qoshib yechdi va uni ham polga tashladi. Ozini ham sport shortigini yechdi. Alaqachon turib bolgan a*osini korgan qiz tanasi tezroq boshlashni istar edi.
Yigit qizni ostini biroz uqalab namlantirdi va qizni oyoqlarini beliga oradi va sonlaridan ushlab asta kirishni boshladi. Bundan Mira qollarini ustolga tirab nola qilib yubordi.
Jimin qizga kirib chiqishni boshladi. Ikkala taraf ham roxat olardi. Lekin bir tomondan Miraga bunday aloqa qilsh noqulay bolayotgan edi.
Mira: immxxx… Jimin sekinroq men qiynalvoman…
Jimin: shundaymi… Jimin toxtadi va qizni pastga tushurdi. Uni ortga ogirib rakm usulida turgazdi va yana kirib chiqishni boshladi. Bu safar tezroq harakat qilardi. Ana endi bu Miraga ham yoqayotgan edi. Qizni sochlaridan changalab tortib oziga tordi
Jimin: ana endi shunisi qulaymi…
Qiz ha degandek boshini qimirlatib qoydi.
Bir soatga chozilgan bu aloqadan Jimin va Mira baravariga bohsanib yuborishdi. Jimin qizni ichidan chiqdi va ikkisidan chiqgan suyuqlik polga oqib tushdi.
Jimin: ayshh shibal… deya quruq salfetka olib oʻzini a*zosini arti va yerda yotgan shortigini kiydi. Yerda yotgan Miraning kiyimlarini qoliga olib Miraga tutqazdi.
Jimin: honaga chiqib tur men ham hozir chiqaman…
Mira hop deb kiyimlarini olib xonasiga chiqib ketdi. Jimin esa polga tokilgan spermalarni tozalshni boshladi. Polni oxirgi marotaba artayotganda eshikdan Yoongi kirib keldi…
Park Jimin 24 yoshda Yoongini oʻgay opasini oʻgʻli. Yoongi bilan birga ishlaydi.
Tamaddixonadan chiqqach, Sua va Hari kvartiraga qaytishdi. Yo‘l bo‘yi Hari jim ketdi. Uyga kirishi bilan esa o‘zini divanga tashladi.
Hari: Ayysh… men nimalar qilib qo‘ydim… — dedi yuzini yostiqqa bosib.
Hari boshini ko‘tarib, noqulay holda unga qaradi:
Hari: Kelib-kelib Miraning otasidan bo‘sa olamanmi? Bu qanday sharmandalik o‘zi…
Sua: Ha, bu biroz uyatli bo‘ldi. Lekin birinchi bosang Mirani otasi bilan bolgani yomon bolide…
Hari: Mirani ertaga yuziga qanday qarayman endi…
Sua esa uning yoniga o‘tirib, hazillashishda davom etdi:
Sua: Hech narsa bolmaydi havotir olma…
Hari bir zum jim qoldi. So‘ng asta kulib yubordi.
Hari o‘ychan holda shiftga qaradi:
Hari: Lekin… bo‘sa olish yoqimli tuyg‘u ekan.
Sua hayrat bilan unga qaradi-da, keyin qattiq kulib yubordi:
Sua: Voy tavba, sen hozir nimani o‘ylayapsan o‘zi?
Hari indamay o‘rnidan turdi. U o‘zini chalg‘itmoqchi bo‘lib, xona burchagidagi rasm chizish stoliga bordi. Oqartirilgan qog‘ozni oldiga qo‘yib, qalamni qo‘liga oldi.
Bir necha daqiqadan so‘ng, u sezmagan holda chizayotgan suratida o‘sha laxzani muxrlashni boshladi…
