𝗗𝗼𝗻'𝘁 𝘀𝗮𝘆 𝘆𝗼𝘂 𝗹𝗼𝘃𝗲 𝗺𝗲 ! / 16 𝗲𝗽𝗶𝘀𝗼𝗱𝗲 [18+]
PovMira: Bugun dam olish kuni boʻlganligi uchun ikkalamiz ham uydamiz. Taehyungning ota onasi erta yoki indinga kelib qolishlari kerak, shuning uchun bugun uyning hamma joyini tozalashga qaror qildim.
Kimlarnidir xonadoni biznikidan ikki barobar kattaroq ekan. Qiziq, men bu yerga kelishimdan oldim Kim xonim bir oʻzi qanday ulgurgan ekan ?
Uyning hamma burchagigacha tozalashga qaror qildim: pollarni artdim, changlarni tozaladim va yana shunga oʻxshash roʻzgʻor ishlari.
Qilgan ishimdan mamnun boʻlib biroz dam olish uchun oshxonaga kirdim. Muzlatgichdan qirmizi olmani olgancha, Taehyung nima qilayotganini tekshirish uchun hovlining orqa tomoniga yoʻl oldim.
Hovliga chiqishim bilan u yerda kichkina basketbol maydonchasida shoshib pishib basketbol oʻynayotgan erimga koʻzim tushdi. Shunchalik oʻyinga berilib ketganidan hatto kelganimni ham sezmadi.
Men eshikka suyanib uni kuzatishni boshladim. Yugurganidan sochlari toʻzgʻib yuziga tushib qolgan, peshonasidan ter oqardi, ammo bularning hech biri uning mukammal koʻrinishini buzishning ustasidan chiqolmadi.
Taehyung birin ketin toʻpni savatga uloqtirarkan barcha urinishlari zoe ketdi. Uni koʻrib men yengil kulib qoʻydim, ovozimni eshitgach u va nihoyat menga oʻgirilib qaradi.
— Nimadir kulguli tuyulyaptimi? — soʻradi u sovuq ohangda.
— Yoʻq, shunchaki seni tomosha qilish maroqli.
Taehyung beparvolik bilan mendan nigohini uzib yana oʻyinga qaytdi. Toʻp yana savatni chetlab oʻtdi.
— Basketbol jamoasi sardori ekanligiga shubha qilishni boshladim.
Erim asabiylik bilan menga qaradi.
— Bu shunchaki tasodif edi. — dedi u oʻzini oqlashga urinib.
— Men sendan koʻproq savatga tushirgan boʻlardim.
Aytdim men uning asabini yanada buzish maqsadida.
— Rostdanmi? — kinoyali kulib qoʻydi soʻzida davom etishdan oldin. — Kel yaxshisi baxs bogʻlaymiz.
Ohirgi baxsimiz qanday tugaganini eslab ogʻir yutinib qoʻydim.
— Savatga galma galdan besh marta toʻp uloqtiramiz, kim koʻp tushirsa oʻsha gʻolib. — bizor sukunatdan soʻng soʻzida davom etdi.— magʻlub boʻlgan odam shart bajaradi, kelishdikmi ?
Uning men tomon choʻzgan qoʻliga qarab biroz ikkilangancha uni siqib qoʻydim.
Biz kelishgach, Taehyung to‘pni qo‘liga olib, xuddi mag‘rur jangchidek jilmaydi. Nigohi o‘tkir, harakatlarida esa o‘ziga bo‘lgan ishonch sezilib turardi.
— Demak, tayyormisan? — dedi u to‘pni yerga urib, uning ovozi sport zalining bo‘sh devorlaridan aks sado berdi.
— Tayyor, — dedim men, lekin yuragim biroz tezroq ura boshlaganini yashira olmadim.
Birinchi bo‘lib u uloqtirdi. To‘p mukammal yoy chizib, savatga bexato tushdi. U shunchaki qoniqish bilan kulib qo‘ydi.
— Ko‘rdingmi? Bu men uchun oddiy mashq xolos.
Navbat menga keldi. Nafasimni rostlab, to‘pni uloqtirdim. U savatni biroz chetlab o‘tdi. Taehyungning nigohi darrov yuzimga qadalgandi.
— Shunday deyishim mumkinmiki, sen shartga tayyorlanishni boshlashing kerak? — dedi u istehzo aralash ohangda.
— O‘yin hali tugamadi, — dedim men keskinroq.
Keyingi zarbalar birin ketin davom etdi. Men ba’zi urinishlarda muvaffaqiyatli bo‘ldim, ammo Taehyung deyarli hammasini aniq tushirdi. Har gal savatga to‘p tushganda, u mening ko‘zlarimga qarar va nigohida g‘alabaga chanqoqlik bilan birga, o‘ziga xos sovuq mulkchilikni ham sezdirardi.
Oxirgi zarbada u yana savatni urib tushirdi. O‘yin tugagan edi. Men esa qo‘limdagi to‘pni siqib, yutqazganimni tan olishga majbur bo‘ldim.
Taehyung sekin yonimga kelib, past ovozda pichirladi:
— Demak, men g‘olibman… bu sen endi mening shartimni bajarasan xotinjon.
U shahvoniy ravishda kulib qoʻydi.
Men uning hayoliga nima kelishi mumkinligini oʻylab ogʻir yutinib qoʻydim. Hali ham yuzidan tabassum soʻnmagan holda men tomonga egildi.
— Ering uchun shahvoniy arabcha raqsga tushib berasan.
Uning soʻzlarini eshitgach gangirab qoldim. Hazillashyaptimi? Ha, bu yigitdan boshqa yaxshiroq narsani kutishning oʻzi xato.
— Nega turibsan? Yoki shu yerda raqsga tushmoqchimisan ?
Taehyung mingʻiyda kulib qoʻydi. Men hayollarimni bir joyga jamlab unga ergashdim.
Zinalardan chiqar ekanmiz, yoqotxonaga yaqinlashganimiz sari qadamlarim tobora ogʻirlashib borardi. Xonaga kirishimiz bilan yotoqning chetiga oʻtirib meni boshdan oyoq koʻzdan kechirishni boshladi.
Men nima qilishni bilmay turarkanman, u huddi menga " biror narsani unutmadingmi ? " Degandek qosh chimirib qarab turardi.
U savolimga javob bermay menga juda ochiq va kalta boʻlgan toʻrli tungi koʻylakni uzatdi. Jin Ursin! U rostdan ham hozir men shuni kiyishimni xohlaydimi ?
Axir bu toʻydan oldin sotib olgan koʻylagimku. Uff lanati!
Yotoqda oʻtirgan yigitga gʻazab bilan qaradim.
— Har holda bu koʻylakni shunchaki javonda saqlash uchun sotib olmagandirsan, toʻgʻrimi xotinjon ?
U mingʻiyda kulib qoʻydi. Yaramas! Meni ochiqchasiga mazax qilyapti.
PovMira:Men jahl bilan qoʻlimda tungi koʻylakni siqqancha yuvinish xonasiga yoʻl oldim. Kirishim bilan bir koʻzguga, bir koʻylakga qaradim.
Balki..Hein aytgan rejaga oʻtish vaqti kelgandir? Yaqin orada Taehyunging ota onasi dam olishdan qaytib kelishadi bu degani boshqa bunday fursat boʻlmasligi mumkin.
Ammo buni eplay olarkanman ? Axir bunday narsalarda ummumam tajribam yoʻq, bu mening birinchi martam* boʻladi.
Tungi koʻylakga qarab chuqur uh tortdim va nima boʻlsa boʻlar deb tavakkal qilgancha kiyimimni almashtirishni boshladim.
Kim xonim aytganidek erimni koʻnglini olish kerak va bu hozirda men uchun bir vaqtning oʻzida ham eng qiyin, ham oson yoʻl.
Koʻylakni kiyib koʻzguga qaradim, u deyarli hech narsani yashirmasdi: koʻylak juda ham kalta orqamni* zoʻrgʻa yopib turardi, yupqa toʻrli matodan koʻkraklarimning" uchlari koʻrinib turardi.
Aksimga qarab oʻzimdan oʻzim uyalib ketyabman. Oldin hech qachon bunday narsa kiyim koʻrmagan edim. Juda ham qoʻrqib ketyapman butun tanamni titroq bosdi. Chuqur nafas olib, eshik dastasini burab xonaga qaytishga jurʼat topdim.
PovTaehyung:..U hammom eshigini ochib chiqqan zahoti, men nafasimni tortib oldim.
Odatda u oddiy, sokin, ko‘zlarimni bezovta qilmaydigan qiz bo‘lib ko‘rinardi. Ammo hozir... hozir men uni butunlay boshqacha ko‘ryapman.
Ko‘ylak uning tanasiga yopishib tushgan — xuddi u tanasi uchun maxsus tikilgandek. Har bir chiziq, har bir mayda burilish, men ilgari faqat tasavvur qilishga jur’at etgan narsalarim, endi ko‘z o‘ngimda edi.
Qonim qaynab ketdi. Ko‘ksim torayib, nafasim og‘ir bo‘lib chiqmoqda. Men ko‘zlarimni olib qochmoqchiman, ammo qo‘limdan kelmaydi — go‘yo ko‘zlarim uni yutib yuborayotgandek.
U esa mening nigohimni his qilayotganini sezadi. Bu uni bezovta qiladi. Ammo men bilaman — bu bezovtalikning ichida nimadir bor... xuddi o‘zi ham bu o‘tni his qilayotgandek.
Bir qadam tashlasa, men chidab turolmayman. U qanchalik beg‘ubor ko‘rinsa ham, hozir men uchun u vasvasa, qochib qutulib bo‘lmaydigan istak edi.
Ichimda bir ovoz shivirlaydi: ‘Unga tegma. Unga yondashma. U hali bunga tayyor emas.’
Ammo boshqa bir ovoz, kuchliroq va vahshiyroq, shivirlaydi: ‘U seniki. Sen uni qo‘lingdan chiqara olmaysan. Hech kim uni bunday ko‘ra olmaydi. Hech kim... faqat sen.’
Men jilmayib qo‘ydim. Sovuqqina, lekin o‘tkir jilmayish. Chunki men allaqachon qaror qabul qilib bo‘lganman.
U mening yonimda, mening uyimda. U mening dunyomga qadam qo‘ydi — demak endi chiqib keta olmaydi.
Men uni kuzatishda davom etdim, har bir mayda harakatini yodlab. Qo‘llarimni musht qilib qisdim, chunki agar hozir yoniga borsam, men o‘zimni yo‘qotaman.
Lekin baribir, bitta narsa aniq edi:
U... meniki. Faqat meniki.
U qoʻlini beliga qoʻyib, sekin-asta musiqasiz raqsga tushishni boshladi. Birinchi qadamlar juda sokin, nihoyatda mayin edi. Biroq har bir qadamida uning tizzalari, sonlari jilolanib, koʻzlarimni oʻziga qul qilib olardi. Men oʻzimni orqaga tashlab, oʻtirgan joyimda qotib qoldim.
— Mira… — degim keldi, ammo ovozim chiqmay qoldi.
U sonlarini qimirlatib, belini yumshoq aylantira boshladi. Qorin qismi egilib, pastga tushganida koʻkraklari tungi koʻylak ichida bekinishga urinib, ammo yanada koʻproq ochilib ketayotgandek edi. Men labimni tishlab, qoʻllarimni musht qildim. Yuragim goʻyo qafasdan chiqib ketgudek urardi.
U kaftlarini yuzimga qarata silkitib, keyin esa bir qoʻlini boʻyniga qoʻyib, ikkinchisini beliga tortib oldi. Toʻrli mato ostidan koʻrinib turgan tanasining har bir chizigʻi meni aqldan ozdirardi. U raqsni tezlashtirib, sonlarini yonma-yon tebrata boshlaganida nafasim boʻgʻzimda tiqilib qolgandek boʻldi.
— Yaratganning oʻzi… — ichimda xirillab qoʻydim.
Mira birdan menga yaqinlashib, oyoqlarini bir-biriga chirmadi va sonlarini pastga egib, sensuallik bilan qayta koʻtarildi. Koʻzlarini meniki bilan toʻqnash qilganida, butun tanamni chaqmoq urib oʻtgandek boʻldi. Uning nigohi shunchaki raqs emas edi — u meni ataylab yoqib yuborayotgandek, ongimni egallab olardi.
U qoʻllarini yelkalarimga qoʻyib, belini oldimda aylantirdi. Mening nafasim tezlashib, butunlay uning ritmiga moslashib ketdim. Lablarimdan ixtiyorsiz bir xirillash chiqdi. Koʻzlarimni uzolmay qoldim.
Ichimda faqat bitta oʻy aylanardi: bu ayol endi mening barcha sabr-toqatimni yoʻq qiladi. Men uni hozir quchoqlab olishni xohlayman.
U har bir qadamida, har bir burilishida meni asta-sekin aqldan ozdirar, qoʻllarimni jilovlab turgan sabr arqonini birma-bir uzib tashlardi.
Oʻzimni yoʻqotib qoʻymaslik uchun jagʻimni siqib, tizzamni mushtim bilan urdim, lekin foydasi yoʻq edi. U meni yondirayotgan edi.
Mening yagona istagim shunday edi: Mira meniki boʻlsin. Hoziroq. Shu lahzaning oʻzida.
Buyruq ohanggida gapirdi yigit, ovozi deyarli bugʻiq chiqdi.
Ammo qiz uning soʻzlariga eʼtibor bermay Taehyungning qarshisida bellini qimirlatgancha raqsga tushishda davom etdi.
Ohiri yigitning sabr qosasi toʻldi qizning qoʻlidan tortib bir deganda tizzasiga oʻtqazdi.
— Yaxshigina asabimga tegding, endi sen bilan oʻynash mening navbatim...
Taehyung qizning qulogʻida pichirlab, iyagini uning yelkasiga qoʻydi, qoʻllari esa allaqachon uning bellaridan oʻrab olgan edi. Qiz allaqachon ostida yigitning oʻsib borayotgan xohishni* sezishi mumkin edi.
Yigit Miraning boʻyniga yuzini koʻmib uning insonni mast qiluvchi iforini chuqur hidlardi. Goh gohida, oʻyinqaroqlik bilan tishlab ham qoʻyardi.
Qiz oldin biroz qoʻrqdi, bu uning titrayotgan lablaridan ham maʼlum edi. Ammo birozdan soʻng yigitning teginishlariga butunlay koʻnikib oʻzini Taehyungga topshirdi.
Yigit qizni bir deganda yotoqga yotqizib oʻzi esa muvozanatni saqlash uchun qoʻllarini yotoqqabtiragancha qizning ustidan joy oldi.
Ogohlantirishsiz Miraning lablariga hujum qildi. Har bir bo'sa uning qanchalik kuchga ega ekanligini ko'rsatib berardi. Tae ehtiros bilan bo'sa olarkan Mira ham uning og'ushida aqldan ozar darajada hissiyotlar qurshovida qolgandi.
Hatto u qanday qilib kiyimlaridan xalos bo'lganini ham payqamay qoldi. Taehyung avval o'zining kiyimlarini so'ngra qizning kiyimlarini yechdi. Taehyungning hirsi har soniyada oshib borar o'zini boshqarish u uchun bir muncha qiyin kechayotgandi.
Taehyung qizning jagʻidan boshlab boʻsalar bilan silab, keyin koʻkraklariga yaqinlashdi. Ularni ichki kiyimdan boʻshatib, koʻkraklariga nazar solish uchun biroz uzoqlashdi.
Qizning yuzi allaqachon qirmizi olmaga oʻxshab qolganini koʻrib, labini yalab qoʻydi. Yana ishiga qaytib Miraning koʻkraklarini shimib oʻpich qoldira boshladi. Ora orada oʻyinqaroqlik bilan uchlarini ham tishlab qoʻyardi.
Taehyungning qoʻli qizning beli boʻylab pastlashib, soʻng ichki kiyimiga barmogʻini kiritdi.
Qiz koʻzi toʻla qoʻrquv va hayajon bilan Taehyungga qaradi. Ammo u boshlagan ishini ohiriga yetkazmagunicha toʻxtash niyati yoʻq edi.
Ogohlantirishsiz qizning ichiga ikkita barmogʻini kiritdi, bundan Mira baland ovozda ingrab yubordi. Buni koʻrgan Taehyung lab chetida jilmayib barmoqlarini harakatga keltira boshladi.
Mira oʻzi bilmagan holda nola qilardi. Yigit u toki yetarli darajada nam boʻlmagunicha barmoqlarini toʻxtatmadi. Sekin qizning oyoqlari boʻylab uning ichki kiyimini yecha boshladi.
Kamarning boʻshatilgan ovozini eshitgach Miraning yuragi toʻxtab qolgandek boʻldi. Taehyung asta egilib uning yanogʻidan siladi.
— Buni qoʻrqinchli joyi yoʻq. — Miraning qulogʻiga egilib pichirladi u.
Biroz sukutdan soʻng soʻzida davom etdi: Muloyim boʻlaman, hop ?
Ammo bu Mirada birinchisi ekanligini bilib ancha ehtiyot bo'lib harakat qilar uning to'liq tayyor bo'lishini kutardi. Xuddi u kutgandek qiz tayyor bo'ldi, hamma narsani unutib o'zini butunlay Taega topshirdi.
Tanasini berkitishga urinayotgan qo'llarini yigitniki bilan birlashtirib og'ir - og'ir nafas olishni boshladi. Taehyung hirsdan qisilgan ko'zlari bilan xirillagan ovozda zo'rg'a gapirdi.
— Agar qattiq og'risa darhol aytishga va'da ber....
Mira yuqoriga intilib ho'p degan ma'noda bosh irgʻab qoʻydi. Taehyung esa qizning ko'zlaridagi qo'rquvni bartaraf etish uchun bir qo'li bilan uning belidan tutib yuqoriroqqa ko'tardida qorin bo'shlig'iga lablarini mayingina bosib bir harakat bilan uning ostiga kirdi.
Miraning ovozi butun uyni tutib ketdi. Shu lahzagacha bo'lgan go'zal hislarning bari yo'qqa chiqib, o'rnini kuchli og'riq egalladi.
Taehyung uning nigohini o'ziga qaratish maqsadida yuzidan kafti bilan to'sib o'ziga qaratishga urindi.
Taehyung azosini uning ostidan chiqarib qizning tanasini yana erkalay boshladi. Yana uning oppoq va nasib badanini bo'salar bilan ko'mdi.
Mira ham unga javob qaytarib uni o'zida his qilishni xohlashini aytdi. Taehyung barchasiga tushunib hammasini boshidan boshladi. Qizning ichiga qayta kirib, og'riqni yengish maqsadida harakatlanmadi.
Ayolining lablarini lablari yordamida qiynab sekinlik bilan harakat qila boshladi....
Bu aloqa uzoq davom etmadi, Tae rafiqasini qiynab qo'yishdan qo'rqib 45 daqiqalar chamasida aloqani tugatdi. Mirani ko'tarib yuvinish xonasiga olib kirib ketdi. U tamoman holdan toygan faqatgina Taehyungga suyanibgina turardi.
Qaddini tik tutishga hatto kuchi qolmadi, Taehyungning uning qanday qaltiraganini ko'rib qo'rqib ketdi. Yuvinishiga yordam berib egniga xalat kiydirib yotoqqa qaytdi. Uni qattiq quchib sochlarini silagancha uyquga ketdi....
Yoqimli mutola Moonlights 💓 bu qsim only hot boʻldi shuning uchun fikr yozmasela uyat endi 🙂↔️ 50+ reaksiyaga arzisa kere a ? Qani tezda kamenti ham toʻldirib tawela, kam fikr yozsela rozimasman bu safar 💅🏻
