๐ฅ๐๐๐ก || ๐๐๐ฆ
๐จ๐๐๐๐ก๐๐๐ ๐๐ข๐: ๐ข๐๐บ๐ผ๐ป ๐๐ถ๐ด'๐น๐ฎ๐ด๐ฎ๐ป๐ฑ๐ฎ.
U o'sha yerda turibdi, atrofga alanglab, o'sha sarg'ish sochlarni ko'rish uchun bo'ynini orqaga burdi. Aynan o'sha - u bilan uchrashagan, qiz unga soyaboni bilan yordam bergan, uning muxlisi bo'lib chiqqan qiz bilan uchrashgan ko'chada. U bilan uchrashishga umid qilib aynan u bilan uchrashgan vaqtda keldi. Hoseok u bilan gaplashishni, unga rahmat aytishni xohlagandi. Ichidagi nimadir uni qizga, uning sirli ko'rinishiga xavfli darajada qiziqtirib qo'ydi.
U atrofga qarashda, yo'lakdagi minglab boshlar orasida faqatgina uni qidirishda davom etdi. Ularning hech biri Hoseokning ko'ziga tushmadi, ularning hech biri unga o'xshamasdi. Band jadvali tufayli Hoseok ertaga ertalab Koreyaga qaytadi. U bir muddat davomida Yaponiyaga qaytolmasligini bilardi va ketishidan avval uni ko'rmoqchi.
Bir joyda tinmay aylanib yurgach, u mag'lubiyat bilan xo'rsindi. Undan darak yo'q, hech qanday. Beton yo'lga ma'yus qarab, o'zi to'satdan bo'm-bo'sh his qildi. Osmonga qaraydi, g'amgin kun. Quyuq kulrang bulutlar chegariz osmonda, xotirjam uslub parvoz qilyabdi.
Osmon bulutlar orasidagi teshiklar orqali ko'rinadi. U shunchaki termuladi, hayollari butun o'zga maskanda. To'satdan sovuq shabada terisini o'pib, unga biroz sovuqni his qildiradi.
Ko'zlarini osmondan uzib yana bir marta atrofga qaraydi, u yo'q. Ko'zoynagini taqib, keta boshlaydi.
- Bugun shunchaki bulutli. Balki shuning uchun u kelmagandir. U yomg'ir bilan paydo bo'ladi, ehtimol u yomg'ir parisidir? Unda, bugun osmon yig'lasa xursand bo'lardim.