Yashirin gul

Kecha. Tog‘ etagida joylashgan qadimiy ibodatxona. Atrofni sham nurilari yoritadi. Qorong‘ulik orqasidan erkinlik ilk marta ko‘zga ko‘rinmoqda.

Hana va Taehyung, oddiy qora ipak kiyimda, ibodatxonaning tashqi ayvoniga chiqib, o‘tinli tosh ustiga o‘tirishdi. Yuqorida — yulduzli osmon. Ular sukutda edi, faqat yuraklarining urishi ohangni ushlab turardi.

Qirol Taehyung sekin Hananing qo‘lini ushladi. U hech narsa demadi — bir muddat. So‘ng yuragidagilarni labiga chiqardi:

— Sen bilan birinchi uchrashgan kunimdan beri, hayotim butunlay o‘zgargan.
— Men bozorga ketayotgan bir qiz edim... sen esa qirol eding. Biz — ikki dunyo edik.
— Endi esa sen mening butun dunyoyimsan.

Hana asta unga tikildi. Uning ko‘zlarida ehtiyotkorlik va sadoqat aralash edi.

— Taehyung, sen taxtni men uchun tark etding. Bu — muhabbatmi, yoki faqat his-tuyg‘ularga berilgan jasoratmi?

Qirol yuragini ochdi:

— Bu muhabbat. Va men seni har kuni qayta sevishga tayyorman. Har kuni seni boshqatdan tanlashga roziman. Agar bu jasorat bo‘lsa, men har tong jasoratli bo‘laman, faqat sen mening yonimda bo‘lsang bas.

Hana unga sekin boshini qo‘ydi. Sochlari yelkasidan pastga tushdi, ularning hidini Taehyung chuqur ichiga oldi. U yana pichirladi:

— Sen men bilan yurishni tanlading. Endi, iltimos... men ham senga bir narsa aytay.

— Ayting. Men yuragim bilan tinglayman.

— Saroyda... seni ko‘rganimda, men hayajondan qaltirardim. Ammo endi, men seni ko‘rganimda — tinchlanaman. Men seni qirol sifatida emas, inson sifatida sevdim. Faqat sening ovozing, kulging, hatto jimliging ham... menga bir dunyo bo‘ldi.

Qirol unga qo‘llarini uzatdi, qo‘llari iliq, kuchli, ammo mehrga to‘la edi.

— Unda, Hana... sen bugun men bilan, yulduzlar ostida, hech qanday toj va libossiz, oddiy inson sifatida qasam ichasanmi?

Hana jilmaydi, ko‘zlarida yosh yiltiradi.

— Qanday qasam?

— Faqat shunday de: “Men seni butun vujuding bilan qabul qilaman — kuching, zaifliging, o‘tmishing va orzularing bilan birga.”

U sekin pichirladi:

— “Men seni butun vujuding bilan qabul qilaman — kuching, zaifliging, o‘tmishing va orzularing bilan birga.”

Qirol uni quchoqlab, peshonasidan o‘pdi.

— Endi men bu dunyoda yolg‘iz emasman.

Hana esa uning qulog‘iga sekin dedi:

— Hech qachon yolg‘iz bo‘lmaysan. Men sening yuragingda joy oldim. Uni hech kim tortib ololmaydi.

Ular quchoqlashdi. Bu quchoq — nafaqat sevgi, bu — ikki qalb bir umrga yo‘lga chiqqanida his etiladigan tinchlik edi.

Ertasi kun. Daryo bo‘yida, tong.

Ular daryo bo‘yida yurishardi. Suv yuzida quyosh nurlari yaltiraydi. Hana to‘xtadi, oyog‘ini suvga tekkizdi.

— Bilasanmi, men doim orzu qilardim — osuda hayot, bir o‘rmon chetidagi kichik uy, tomorqada gullar, kechqurun esa — kimnidir kutish...
— Endi sening orzuying menga ham orzu bo‘ldi.

Qirol to‘xtadi, chuqur nafas oldi, so‘ng to‘satdan dedi:

— Menga turmushga chiqasanmi, Hana?

Hana dovdiradi, yuragi tez ura boshladi. U ko‘zlariga ishonmay qaradi.

— Bu yerda, bu vaziyatda, bu hayotda... sen men bilan nikoh tuzmoqchimisan?

— Ha. Chunki men sen bilan boshlagan bu hayot — men orzu qilgan yagona hayot. Sen men uchun Qirol Saroyining o‘rnini bosgan ayolsan.

Hana, ko‘zida yosh bilan, boshini egdi, va pichirladi:

— Ha

So‘yloq vodiysi. Tog‘lar orasidagi kichik qishloq. Oddiy bir buddist ibodatxonasi.

Tong sahar. Havoda hali tongning yangi hidi bor. Quyosh g‘arbdan nur taratmoqda. Qirol Taehyung va Hana kichik ibodatxona yonidagi sukunatga cho‘mgan tosh yo‘lakda yurishmoqda. Ikki tarafda — oq gullar. Xizmatkorlar yo‘q, saroy tantanasi yo‘q. Faqat ikki yurak, ikki qalb, va bir dildirak orzu.

Monax ularni kutib oladi.

— Sevgi shon-shuhratdan ulug‘dir. Agar ikki qalb rost bo‘lsa, osmon ham guvoh bo‘ladi, — deydi u.

Ularning nigohlari bir-biriga qadaladi.

Qirolning egnida oq ipakdan tikilgan, oddiy hanbok. Hananing esa och qizil rangli, tizzagacha tusgan nafis hanboki bor. Sochlari orqaga silliq yig‘ilgan, sochlariga faqat bitta oq gulsim.

Nikoh so‘zlari — yulduzlar o‘rniga tongning nurlari guvoh bo‘lmoqda.

Qirol sekin gap boshlaydi:

— Men Taehyung, sobiq qirol, lekin yuragingda abadiy turuvchi erkak sifatida, seni tanlayman, Hana. Meni qirol qilgan toj emas, balki sening muhabbating edi. Bugun, men sening sevgining qulining, qalbingning yuragiman.

Hana ovozi titrab dedi:

— Men Hana, oddiy savdogar qizi, lekin yuragingda malikaga aylangan ayol sifatida seni tanlayman. Sen menga faqat erkak emas, tinchlik, panoh, va orzu bo‘lding. Endi har nafasda seni birinchi va so‘nggi bor sevishga ont ichaman.

Monax ularni duo qiladi:

— Endi sizlar ikki tan emas, bir yuraksizlar.

Ular ilk bor er-xotin sifatida bir-biriga eng chuqur, halol bo‘sani beradi. Bu o‘pishda na shou, na shon-sharaf — faqat samimiylik va ishonch bor edi.

Uch kun o‘tib. Tog‘ etagida joylashgan yangi uy.

Hana ko‘rpa to‘shayotgan edi. Taehyung esa tashqarida o‘t yoqmoqda. Ular oddiy hayot boshlagan.

Taehyung ichkariga kiradi. Yelkasidan sal o‘tgan qorong‘i sochlari sal yomg‘irda namlangan. U Hananing ortidan sekin boradi, uni belidan quchoqlaydi.

— Hayotimda birinchi marta... men hech narsadan qo‘rqmayapman, — deydi Taehyung. — Na fitnadan, na o‘limdan. Chunki endi men yashashni istayman. Chunki sen borsan.

Hana uni quchoqlab dedi:

— Endi biz har tong birga uyg‘onamiz, har kecha birga uxlaymiz. Menga bu — butun olamdan azizroq.

— Hali ham qirollik hayotini sog‘inmaysanmi?

— Men senga tegishli bo‘lgan har qanday hayotni sog‘inaman. Qirol eding — sevibman. Endi oddiy odamsan — yana sevibman.

— Bir kun kelib men yana taxtga qaytishim mumkin.
— Men bilan bo‘lsang, qanday taxt bo‘lishidan qat’i nazar — men doim senga malikaman.

Ular yana quchoqlashadi. Ular uchun bu yangi hayotda — na shoh, na xizmatkor, faqat sevgi va birga bosilajak yo‘l muhim edi.

Tog‘lar orasidagi uy. Yozning oxiri. Quyoshli tong. Tashqarida qushlar sayraydi.

Hana daryo bo‘yida yuvinishdan qaytayotgandi. Sochi nam, yuzida xotirjam tabassum bor. U uyga kirar ekan, oshxonada Taehyung nonushta tayyorlayotganini ko‘radi.

— Qirol ovqat pishiryaptimi? Bu tarixga kiradigan kun, — deb hazillashadi Hana.

Taehyung kulib unga yaqinlashadi, sochiq uzatadi.

— Endi men qirol emasman, faqat erman. Bugun sendan sabzi to‘g‘rashni ham o‘rganaman.
— Toj emas, pichoq tutganingni ko‘rib yuragim erib ketdi, Taehyung, — deydi Hana kulib.

Ular birga ovqatlanishadi, so‘ng yana bir-birlariga qarab sukutda qolishadi. Bu sukut — birgalik, mehr va osoyishtalikning sukunati.

Ammo... u osoyishtalik uzoqqa bormaydi.

Ertalabki sokinlikni buzgan tovush: Oyoq tovushlari.

Uyning tashqarisida otlar hurkadi. So‘ng eshik qattiq taqillatildi.

— Qirol Taehyung! Oching eshikni! Bu — Saroy Elchilari!

Taehyung bir lahzalik jimlikda Hananing ko‘ziga qaraydi. Unda faqat ikkita narsa bor: sokinlik va tayyorgarlik.

U eshikni ochadi. Saroydan to‘rt elchi turgan edi. Ular oldida ta’zim qilishdi.

— Saroy halq noroziligi tufayli sizni yana taxtga taklif etadi. Qirolning o‘rniga boshqa hech kim yaramaydi. Biz sizni qaytarish uchun keldik.

Taehyung chuqur nafas oldi. Qovog‘ini solib Hananing yoniga o‘tdi.

Elchi yana so‘z qildi:

— Faqat bir shart bor, marhamatli janob. Siz qirol sifatida Hana xonimdan voz kechishingiz kerak. U xalq orasidan chiqqan. Saroy qoidalariga ko‘ra — bunday ittifoq ruxsat etilmaydi.

Sukut. Yana sukut.

Hana past ovozda pichirladi:

— Taehyung... bor. Bu — sening xalqing. Men esa — sening yuragingman. Yuraging har yerda men bilan.

Taehyung uni mahkam quchoqladi.

— Sen — men bilan qolsanggina men Qirolman. Sensiz — men shunchaki bo‘sh qobiqman.

Hana boshini quyi egdi. Lablarida titroq bor edi, ammo ko‘zlarida sadoqat yaltirardi.

— Mening sevgim seni qirol qilmasligi mumkin... ammo inson sifatida buyuk qiladi.

Taehyung orqaga qarab elchilarga dedi:

— Men siz bilan boraman. Lekin Hana — mening rafiqam. Agar saroy meni qaytishni istasa, u holda mening butunligim bilan qabul qilishi kerak.

Elchilar bir-biriga qaradi. Ular bu so‘zlarni kutmagan edi.

Oradan ikki kun o‘tib. Saroy.

Xalq Qirol Taehyungning qaytishini nishonlamoqda. Biroq ko‘pchilik hayron: u bilan birga oddiy bir ayol — Hana kirib kelmoqda. Ammo Qirol nutq so‘zlaydi:

— Bu — mening juftim. U meni qirollikdan voz kechganimda qabul qildi. Endi sizlar ham uni, mening yuragimni, qabul qilasizlar.

Odamlar bir muddat jim turadi. So‘ng bir kampir oldinga chiqadi:

— Agar u sizni odam qilgan bo‘lsa... demak biz ham u ayolni hurmat qilamiz.

Xalq xursand bo‘ladi. Saroy ularni yana kutib oladi. Hana — xalq muhabbatini qozongan ayolga, Taehyung esa — sevgi bilan yoritilgan qirolga aylanadi.