His possession
Jungkookning ovozida tabassum bor edi,lekin bu ilon kabi edi — darrov mitsukining yuragini chaqib oldi.
Yotoq osti yumshoq edi,ammo mitsuki unga tegishi bilan yig‘ilib oldi. Uning ko‘zlari qizarib ketgan,aynan qo‘rqib ketgan oppoq quyonchaga o‘xshardi.
- endi qo‘rqayotgan bo‘lsang,nega meni asabiylashtirding?
Jungkook lablarini qiyshaytirdi va sekin kastyumini yecha boshladi. Ko‘ylagini yechmoqchi bo‘lganida,barmoqlari to‘xtab qoldi.
U bir oz mitsuki tomonga qaradi. Yarmigacha burilgan yuzi iliq sariq yorug‘likda beozor ko‘rinar edi.
- ha,axir sen meni xizmating bilan xursand qilish uchun kelgan ekansan,unda o‘zim emas,sen kiyimlarimni yechishing kerak emas-mi? — dedi u,allaqachon yechilgan tugmalarni qayta bog‘lab.
Mitsuki yotoq burchagida qotib turganini ko‘rib,Jungkook bo‘ynini cho‘zdi va lab burchagini sekin ko‘tardi.
- Jungkook... — mitsuki bu nigohdan dahshatga tushgan edi.
U umidsiz boshini chayqadi,kichkina hayvondek yig‘lardi. Haddan ortiq qo‘rquvdan butun vujudi siqilib qolgan edi.
Ko‘p vaqtlar davomida Jungkook uni shunday pozitsiyada majburlagan va egallagan edi. Bu mitsuki uchun eng qorong‘u damlar edi.
- iltimos,qo‘yib yuboring,iltimos, meni qo‘yib yuboring...
Yuragidagi eng qorong‘i xotiralar yuzaga chiqdi. Mitsuki uning ko‘zlariga qararkan,ich-ichidan vayron bo‘la boshladi.
Jungkook unga qadam-baqadam yaqinlashar ekan,mitsuki qo‘rqib ketdi. U qo‘llari va oyoqlari bilan to‘satdan karavot ostiga qochmoqchi bo‘ldi,lekin Jungkook uning tovonidan ushlab oldi.
Jungkookning orqada yangragan ovozi past,ammo sovuq edi. Uning nozik barmoqlari mitsukining nozik tovonini siqib ushladi va sekinlik bilan uni orqaga tortdi.
- xiaoci,sen meni chindan ham umidsizlantiryapsan — dedi u.
U qo‘lini cho‘zib mitsukini yana bag‘riga tortdi,so‘ngra iyagini siqib,g‘azab bilan o‘pdi.
Kuchli va chuqur bo‘sa mitsukiga nafas olish imkonini bermadi. Jungkookning tili uning nozik tilini so‘rib oldi,hukmron nafas og‘zini egalladi.
Lablarida achchiq og‘riq paydo bo‘ldi,mitsuki qichqirib yubordi. Keyin esa og‘zida shirin qon ta’mini sezdi — Jungkook uning labini tishlab olgan edi.
Bir necha soniyaga nafas olishga imkon bergach,Jungkook o‘ziga qulay holatda yotoqqa suyandi. Shu paytda ham u qo‘llarini mitsukining belidan yechmasdi,uni hech qayerga qo‘ymayotgandi.
- xiaoci,meni yanada g‘azablantirma
Jungkook uning kichkina yuzini ohangda silab,o‘z kiyimlarini yechishni davom ettirishini ishora qildi.
Bu vaqtda mitsuki uning tizzasida tiz cho‘kkan,qochishga imkoni yo‘q edi. U lablarini tishlab,majburan tugmalarini yecha boshladi.
Lablaridan hali ham uvishgan edi,uning atrofidan taralayotgan hukmron hiddan qutula olmasdi. Hatto boshi juda egilgan bo‘lsa-da,u hali ham bu vaziyatning issiqligini his qilardi.
Bu birinchi marta emas edi — mitsuki ilgari ham ko‘p marta uni kiyimlarini yechishga majbur bo‘lgan.
Barmoqlari hanuz titrardi. Mitsukk sekin harakatlanar edi,ammo bu safar Jungkook g‘ayritabiiy darajada sabrli edi. U na faqat uni shoshiltirmadi,balki uning sochlariga ohista tegdi.
Barcha tugmalar yechilganidan so‘ng,uning mustahkam ko‘kragi mitsuki nigohiga namoyon bo‘ldi. Bu badanni ko‘p marotaba ko‘rgan bo‘lsa-da,har gal uyalib ketardi.
- juda yaxshi — dedi Jungkook,mitsukining itoatkor harakatidan mamnun bo‘lib,yuzidan o‘pdi va so‘ng shimlariga ishora qildi. — davom et
Mitsuki xayol ichida titrab,ko‘z oldiga yana u holatlar keldi.
- xiaoci,sen uyalyapsanmi? nega qo‘llaring titrayapti?
- aqilli qiz,qo‘rqma. ishon menga,menga o‘rganganingdan keyin,hammasi yaxshi bo‘ladi
O‘tmish xotiralari ko‘z oldida jonlandi. Mitsukining ko‘zlari yoshga to‘ldi,ularni aniq ko‘rish ham qiyin edi.
Belbog‘ yechilgan zahoti,Jungkook uni o‘ziga qaratib,yotqizdi. So‘ng bo‘ynidan boshlab zich bo‘sa bilan o‘pishni boshladi...
- yana nima uchun yig‘layapsan?
Jungkook bir oz umidsizlik bilan uning yuziga tegdi,so‘ng ko‘z yoshlarini o‘pib quritdi.
- xiaoci tentak,menga xizmat qilish uchun kelding,lekin baribir menga qayg‘urishga majbur qilasan
U uning qulog‘i uchini tishladi. Hissiyot va istak sabab,uning kulgusi bir oz bo‘g‘iq eshitildi.
Mitsuki har doim uning masxaralariga bardosh bera olmasdi. Uning oqarib ketgan yuzi qizarib ketdi,bu esa Jungkookni juda mamnun qildi.
Jungkookga mitsukining muloyimgina unga suykalgan holati juda yoqar edi. Har safar uning yuzi qizarib,g‘azabdan larzaga tushsa ham,baribir uni mahkam quchoqlab olar,xuddi u faqat Jungkooknikidek.
U mitsukining,uni ham sevgan,ham tark eta olmaydigan qizning qochib ketishiga hech qachon yo‘l qo‘ya olmasdi.
Uning oxirgi paytdagi yumshoqligini eslab,Jungkookning nigohlari biroz torayib ketdi. Hozirgina nafsdan qoraygan ko‘zlari bir zumda sovuqlashdi.
Bugun,u yuragini sovutib,bu muloyim qiziga jazo berishi kerak edi...
Mitsukining jismoniy holati avvaldan ham yaxshi emasdi,bu turdagi og‘ir harakatlarga bardosh berolmasdi. Atigi bir oz vaqt o‘tmay,u Jungkookning ko‘ksiga bosh qo‘yib,nafas ololmay qoldi,butunlay kuchsizlanib,bir to‘pdek yumshab qoldi.
Jazo bu yerda deyarli yakun topdi...
Jungkook ko‘zlarini toraytirdi,uning terga belangan sochlarini yon tomonga surdi va ohangdor,lekin sovuq ovozda so‘radi.
- xiaoci,xato qilganingni endi tushundingmi?
- ...xatolarimni angladim – dedi mitsuki,tirnoqlarini kafiga sanchib.
- endi yana qochishga jur’at etasanmi?
U boshini chayqadi va titrab,xirgoyi qildi.
- men har doim sizning yoningizda bo‘laman...
Go‘yo uning ichki o‘ylarini ko‘rib turgandek,Jungkoolning qorong‘u ko‘zlarida sehrli bir tabassum paydo bo‘ldi.
- to‘g‘ri emas – dedi u mayin,ammo buyruq ohangida.
U uning bo‘yin orqasidan silab,qulog‘iga pichirladi.
- men seni abadiy yonimda bo‘lishingni istayman!
Mitsuki tushuntirishni yozgancha,sinfxonada faqat u o‘zi qolgan edi.
U tashqaridagi osmonga bir qarab oldi,so‘ng maktab qoidalarini olib,to‘rtinchi qavatdagi o‘qituvchilar xonasiga yo‘l oldi.
To‘rtinchi qavat butunlay o‘qituvchilarga tegishli bo‘lgani uchun bu yerda deyarli hech qanday o‘quvchi yo‘q edi. Yo‘lak juda jim edi.
Uzoqda,direktor xonasining eshigi ochiq edi,ichkaridan suhbat ovozlari eshitilib turardi. Mitsuki biroz to‘xtadi,so‘ng yurishda davom etdi.
- Jungkook,sinf rahbaring aytishicha,ikki oydan beri darsga kelmabsan
Ehtimol,mitsukining hali shamollagan boshi noaniq edi. U odatda qiziqmaydigan bo‘lsa-da,shu safar direktor eshigi yonidan o‘tayotganda ichkariga qarab yubordi.
Faqat bitta nazar yetarli edi – ichkarida o‘tirgan yigitni ko‘rib olish uchun. U divanda yotgan,boshi orqasiga suyanib,oppoq yoqutdek yaltiragan iyagini yuqoriga ko‘tarib turgan edi.
Mitsuki burnini silab,nigohini tezda qaytardi. Ammo shu payt,qulog‘iga yigitning past va sho‘x kulgusi eshitildi. U shoshilib boshini burdi – va o‘sha yigit,hozirgina u tomonga yuzlanib,lablarida kulgi bilan unga qarab turardi.
Uning ko‘zlari o‘ta chiroyli edi – qop-qora chuqur nigohlar ichida go‘yo yulduzlar porlab turganday,tabassumi esa yurakni o‘g‘irlaydigan darajada jozibali edi.
Hayotida birinchi bor qiziqish bilan yashirin nazar tashlagandi – ammo darrov qo‘lga tushdi! Mitsukining quloqlari qip-qizil bo‘lib ketdi,boshi bir zumda tiniqlashdi. U boshini egib,tezda eshik oldidan o‘tib ketdi.
- ustoz yozib tugatdim – sinf rahbarining xonasiga kirganida,hali ham quloqlari qizib turgandi.
O‘qituvchi uning shoshma-shoshma ko‘chirgan qoidalariga bir qarab qo‘ydi,so‘ng qo‘lidan ruchkasini qo‘yib gapirdi.
- mitsuki,sen yaxshi o‘qiysan,buni hamma biladi. ammo yaxshi o‘qisang ham,darsda uxlashga haqqing yo‘q-ku bilasanmi?
- ustoz,xatoyimni tushundim,boshqa takrorlanmaydi – dedi mitsuki jimgina.
Mitsuki boshini egdi. O‘qituvchi Lee uning quloqlari qizarib ketganini ko‘rdi va u yuzaki qarab,sharmandali bo‘lib qolganini o‘yladi. Nihoyat,og‘zini ochib,nafasini chiqardi.
O‘qituvchilar xonasida isitish yaxshi edi,ammo mitsuki tashqariga chiqqanida sovuqdan titrashi boshladi va ko‘p o‘tmay,bir necha bor yo‘talib yubordi.
So‘nggi paytlarda havo sovib ketgan edi,va u har doim zaif bo‘lgan,hatto o‘zini himoya qilsa ham,sovuqni o‘tkazib yuboribdi.
Ayni paytda dori sotib olganda,u shifokorga dori uyqu keltirmasligini so‘ragan edi,lekin dori ichib,darsga kirganidan keyin,hali ham uxlab qolganini kutmagan edi. Shu sabab mitsuki o‘qituvchiga aytmagan edi.
Maktab hududi deyarli bo‘sh edi. Mitsuki nafas olib,tezda maktab darvozasiga tomon yurgan edi,lekin burilib ketayotganda,to‘satdan burchakda bir erkak va ayolning qattiq o‘pishayotganini ko‘rdi.
Bu yo‘lakni kesib o‘tishi uchun,ular yonidan o‘tishiga to‘g‘ri kelardi. U nafasini chiqarib,ikkinchi yo‘ldan o‘tishga qaror qildi,shunda sharmanda bo‘lishdan qochdi. Ammo,kutilmaganda,bu burilish uning to‘g‘ridan-to‘g‘ri yumshoq devorga urilishiga sabab bo‘ldi.
Mitsuki orqasidan kimdir ko'rib qolganini kutmagan edi. U shoshilib,yigitning qo‘llaridan tortib chiqa boshladi. Boshini ko‘tarib qaraganda,direktor xonasida ko‘rgan yigit ekanligini tushundi. Mitsuki eslab qolganidek,uni Jungkook deb chaqirgan edi.
- nima uchun qarab turganding?
Yaqindan qaraganda,mitsuki uning nafis yuzini,yana ham go‘zal va jozibador bo‘lib,qizil lablar,oppoq tishlar va yorqin qora ko‘zlari bilan yanada o‘tkirroq ko‘rdi.
Jungkook uning qo‘rqishidan bir necha daqiqa ichida sezib,uning figurasini yuqoridan pastgacha kuzatdi,keyin esa kuldi.
U ancha balandroq edi,ko‘rinishidan juda befarq,ammo u hali ham unga katta ta’sir ko‘rsatardi.
Jungkook oldinga qadam tashladi,ular orasidagi masofa keskin qisqardi.
- quloqlaring juda qizarib ketgan
Qo‘rqgan quyon kabi,mitsuki tezda bir necha qadam orqaga chekinib,quloqlarini yopib,unga hayrat bilan qaradi.
Orqasida turgan juftlik ularni ko'rishdi. Yigit Jungkookni taniydi,u do‘stini qo‘llab,qizini tortib olib,ularga qarab keldi. Yigit shikoyat qildi.
- Jungkook men ham sovuq shamolda qolib ketdim
- menimcha,sen juda yaxshi ko‘rinasan
Ikki kishi suhbatlashib turganida,Mitsuki jim turishga qaror qildi,lekin bir necha qadam ketgach,Jungkook uning bilagini ushlab oldi.
Bilakdagi tegish issiq edi. Mitsuki kurashdi,lekin unga ismini aytishni istamadi. Uning ichki sezgilari unga shu yigitning ko‘rganidan ham ko‘ra xavfliroq ekanini aytardi.
- ismingni aytishni istamaysanmi?
Jungkook qo‘lini biroz kuchaytirib,uni yoniga qaytarib,tabassum bilan gapirdi.
- ismingni aytmaguningcha qo‘yib yubormayman
U faqat farishtaning qiyofasidagi shayton edi!
U befarqcha yolg'on aytib yubordi,chunki uning ko‘zlariga qarashga jur’at eta olmadi.
Jungkook sado bilan takrorladi va uning qorong‘u,tiniq ko‘zlari aynan uning ichki olamiga kirayotgandek bo‘ldi.
U yengil pichirlab,uning mayin yuzi bilan tegdi va jilmayib gapirdi.
- umid qilamanki,menga yolg‘on gapirmading. aks holda,bu yaxshi yakunlanmaydi