One step closer 2
Ertalabki quyosh nuri derazadan ohista kirib, katta ikki kishilik karavotni yoritardi. Yn ko‘zlarini ochdi va yonida uxlab yotgan Jungkookning mushakli qo‘li o‘z belida ekanligini his qildi. U sekin burilib, erining yuziga qaradi. Jungkook hali ham uxlab yotardi, qora sochlari peshonasiga tushgan, nafasi bir maromda edi.
Yn muloyimlik bilan uning qo‘lini o‘pdi va pichirladi:
Jungkook ko‘zlarini yarim ochib, xirillagan ovoz bilan jilmaydi.
— Yana besh daqiqa… sen bilan quchoqlashib yotaylik.
U Ynni o‘ziga tortib, qattiqroq quchdi. Uning issiq nafasi Ynning bo‘yniga tegardi. Yn kulib, barmoqlari bilan uning sochlarini siladi.
— Bugun Kim Groupga borishing kerak edi-ku? Kechikib qolasan.
Jungkook og‘ir nafas olib, ko‘zlarini ochdi va xotiniga qaradi. Uning ko‘zlarida iliqlik va egalik bor edi.
— Seni yolg‘iz qoldirishni yoqtirmayman. Kecha kechasi juda charchading, bugun dam ol.
Yn qizardi, chunki kechagi tun haqiqatan ham unutilmas edi. Jungkook har doim shunday — tashqarida sovuqqina va kuchli, uyda esa faqat unga nisbatan yumshoq va ehtirosli.
— Men yaxshiman, — dedi Yn tabassum bilan. — Sen ishni tugat, kechqurun birga ovqatlanamiz.
Jungkook uni peshonasidan o‘pdi, keyin lablariga o‘tdi. O‘pish avval yumshoq, keyin biroz chuqurroq bo‘ldi.
— Men seni juda yaxshi ko‘raman, bilasanmi? — deb pichirladi u. — Sen mening hamma narsamsan.
Yn yuragi issiq bo‘lib ketdi. U erining bo‘yniga yopishdi va bir necha soniya shunday qoldi.
Soat 9:30 da Jungkook ish uchun chiqib ketdi. Qora kostyum kiygan, sochlari orqaga taralgan holda juda jozibali ko‘rinardi. U ketishdan oldin Ynni yana bir marta o‘pib, “Tezroq qaytaman,” deb va’da berdi.
Yn kunning ikkinchi yarmida shahar markazidagi katta savdo markaziga chiqdi. Yangi kiyimlar ko‘rib chiqmoqchi edi. U oq rangli engil ko‘ylak va baland poshnali tuflida yurardi. Sochlari to‘lqinlanib tushgan, lablarida och pushti pomada.
U kafelar joylashgan maydonda bir chashka qahva ichishga qaror qildi. Stolga o‘tirib, telefonini ochganida birdan bo‘ynida g‘alati tuyg‘u paydo bo‘ldi — kimdir uni kuzatayotgandek.
Yn atrofga qaradi va ko‘zi bir odamga tushdi.
Uzoqroqdagi stolida o‘tirgan yigit… juda tanish tuyulardi. Uzun bo‘yli, keng yelkalari, qora sochlari, chuqur va o‘tkir ko‘zlari. U qora ko‘ylak kiygan, bilaklarida qimmatbaho soat. Yigit Ynga tikilib turardi. Ko‘zlari shu qadar chuqur ediki, Yn bir soniya nafasini tutib qoldi.
Bu ikkinchi marta edi. Birinchi marta ikki hafta oldin, Jungkookning biznes kechasida uzoqdan ko‘rib qolgan edi. O‘shanda ham Taehyung unga shunday qaragan.
Taehyung sekin jilmaydi — bu tabassum xavfli va jozibali edi. U o‘rnidan turib, Yn tomon yurdi. Har bir qadami ishonch va kuch bilan to‘la.
— Kechirasiz, — dedi u past, yoqimli ovoz bilan. — Sizni bezovta qilayotgan bo‘lsam uzr. Lekin… sizni oldin ham ko‘rganman deb o‘ylayman.
Yn biroz hayron bo‘lib qaradi.
— Ha? Men sizni tanimayman-ku…
Taehyung stol yoniga kelib, muloyimlik bilan tabassum qildi. Uning ko‘zlari Ynning yuzini asta-sekin ko‘zdan kechirdi — lablaridan bo‘ynigacha.
— To‘g‘ri. Siz meni tanimaysiz. Lekin men sizni unutolmayapman. Ikki haftadan beri har kuni o‘sha kechadagi tabassumingizni eslayman.
Ynning yuragi tezroq ura boshladi. Bu odamning ovozi juda xushomadli, lekin unda nimadir… xavfli joziba bor edi.
— Men turmushga chiqqanman, — dedi Yn ohista, lekin ovozida biroz noqulaylik sezildi.
Taehyungning lablarida mayin tabassum paydo bo‘ldi.
— Bilaman. Jungkookning xotinisiz. Lekin bu sizning chiroyingizni kamaytirmaydi. Aksincha… sizni yanada qiziqarli qiladi.
U stolga engashib, Ynning qulog‘iga yaqinroq pichirladi:
— Bir chashka qahva ichishga ruxsat bersangiz… faqat suhbatlashamiz. Hech narsa talab qilmayman. Hozircha.
Ynning ichida ikkilanib qoldi. Taehyungning ishi, hidi, ovozi — hammasi uni bezovta qilardi. Bu rashk emas, balki… yangi, taqiqlangan tuyg‘u edi.
U nima javob berishini o‘ylab turganida Taehyung unga qo‘l cho‘zdi va muloyim ovoz bilan dedi:
— Men Kim Taehyungman. Va siz… mening yangi odatim bo‘lib qoldingiz, Yn...