𝙏𝙖𝙦𝙞𝙦𝙡𝙖𝙣𝙜𝙖𝙣 𝙨𝙚𝙫𝙜𝙞❤️🔥
Taqiqlangan ishq:
-- 𝙈𝙤𝙢𝙢𝙢 𝙚𝙣𝙙𝙞 𝙦𝙖𝙮𝙩𝙢𝙖𝙮𝙢𝙞𝙯𝙢𝙞𝙞𝙞?
𝙌𝙞𝙯 𝙭𝙤𝙣𝙖𝙨𝙞𝙙𝙖 𝙣𝙖𝙧𝙨𝙖𝙡𝙖𝙧𝙞𝙣𝙞 𝙮𝙞𝙜'𝙞𝙨𝙝𝙩𝙞𝙧𝙖𝙧 𝙚𝙠𝙖𝙣 𝙩𝙖𝙨𝙝𝙦𝙖𝙧𝙞𝙙𝙖𝙜𝙞 𝙤𝙮𝙞𝙨𝙞𝙜𝙖 𝙗𝙖𝙦𝙞𝙧𝙞𝙗 𝙜𝙖𝙥𝙞𝙧𝙙𝙞
𝙌𝙞𝙯 𝙤𝙣𝙖𝙨𝙞𝙣𝙞 𝙜𝙖𝙥𝙞𝙣𝙞 𝙚𝙨𝙝𝙞𝙩𝙞𝙗 𝙘𝙝𝙪𝙦𝙪𝙧 𝙝𝙤𝙧𝙨𝙞𝙣𝙖𝙧 𝙚𝙠𝙖𝙣 𝙩𝙖𝙮𝙮𝙤𝙧 𝙗𝙤𝙡𝙜𝙖𝙣 𝙘𝙝𝙖𝙢𝙖𝙙𝙤𝙣𝙞𝙜𝙖 𝙤𝙝𝙞𝙧𝙜𝙞 𝙗𝙖𝙧𝙨𝙖 𝙚𝙣𝙜 𝙨𝙚𝙫𝙞𝙢𝙡𝙞 𝙖𝙮𝙞𝙦𝙘𝙝𝙖𝙨𝙞𝙣𝙞 𝙨𝙤𝙡𝙙𝙞 𝙫𝙖 𝙘𝙝𝙖𝙢𝙖𝙙𝙤𝙣𝙣𝙞 𝙮𝙤𝙥𝙙𝙞 𝙨𝙝𝙪 𝙥𝙖𝙮𝙩 𝙮𝙖𝙣𝙖 𝙤𝙣𝙖𝙨𝙞𝙣𝙞 𝙤𝙫𝙤𝙯𝙞 𝙚𝙨𝙝𝙞𝙩𝙞𝙡𝙙𝙞
- 𝙨𝙖𝙧𝙫𝙞𝙣𝙖𝙖𝙖𝙖𝙖 𝙩𝙚𝙯𝙡𝙖𝙨𝙝𝙝 𝙨𝙖𝙢𝙖𝙡𝙮𝙤𝙩𝙜𝙖 𝙠𝙚𝙘𝙝 𝙦𝙤𝙡𝙖𝙢𝙞𝙯
𝙌𝙞𝙯 𝙨𝙝𝙤𝙨𝙝𝙜𝙖𝙣𝙘𝙝𝙖 𝙘𝙝𝙖𝙢𝙖𝙙𝙤𝙣𝙣𝙞 𝙨𝙪𝙙𝙧𝙖𝙗 𝙥𝙖𝙨𝙩𝙜𝙖 𝙩𝙪𝙨𝙝𝙙𝙞
"𝘼𝙢𝙚𝙧𝙞𝙠𝙖𝙙𝙖𝙜𝙪 uyi𝙢𝙞𝙯 bolaligim, har bir burchagida xotira bor bu uyda. Endi bu hammasi orqada qoladi…”
Sarvina aeroportga yetguncha mashina oynasidan tashqariga tikilib ketdi. Onasi yonida indamay o‘tirardi. Faqat ba'zida telefoniga qarab vaqtni tekshirardi.
– Sarvina, hujjatlaring yoningdami?
Onasi unga qarab jilmaymoqch𝙞 𝙗𝙤𝙡𝙙𝙞 𝙖𝙢𝙢𝙤 𝙠𝙤𝙯𝙡𝙖𝙧𝙞𝙙𝙖𝙜𝙞 𝙣𝙖𝙢𝙡𝙞𝙠𝙣𝙞 𝙮𝙖𝙨𝙝𝙞𝙧𝙖 𝙤𝙡𝙢𝙖𝙙𝙞. 𝙊𝙩𝙖𝙨𝙞 𝙫𝙖𝙛𝙤𝙩 𝙚𝙩𝙜𝙖𝙣𝙙𝙖𝙣 𝙨𝙤'𝙣𝙜 𝙗𝙪 𝙮𝙚𝙧𝙙𝙖 𝙦𝙤𝙡𝙞𝙨𝙝𝙜𝙖 𝙨𝙖𝙗𝙖𝙗 𝙝𝙖𝙢 𝙩𝙤𝙥𝙞𝙨𝙝𝙖 𝙤𝙡𝙞𝙨𝙝𝙢𝙖𝙜𝙖𝙣𝙙𝙞 𝙖𝙨𝙡𝙞
Odamlar shoshilib yurishardi. Har kimning ko‘zida boshqa manzil, boshqa maqsad. Sarvina ularning orasida bir o‘zini begona his qildi.
– Bordiyu... qachondir qayt𝙨𝙖𝙠chi?
Onasi chamadonni tekshirayotganda qizi unga qaradi
– Mom... men 𝙖𝙢𝙚𝙧𝙞𝙠𝙖𝙣𝙞 𝙨𝙤𝙜'𝙞𝙣𝙖𝙢𝙖𝙣 𝙙𝙤𝙨𝙩𝙡𝙖𝙧𝙞𝙢𝙣𝙞 𝙪𝙮𝙞𝙢𝙞𝙯𝙣𝙞𝙞
Onasi Sarvinani bag‘riga bosdi. Sochlarini siladi.
– Hamma narsa yaxshi bo‘ladi, qizim.
Eshittirish: "Reys 174. 𝙊'𝙯𝙗𝙚𝙠𝙞𝙨𝙩𝙤𝙣 Ro‘yxatga olish boshlandi."
Sarvina so‘nggi bor ortga qaradi. Bolaligidagi uyni, do‘stlarini, hatto eski yo‘lni esladi. Ammo endi u boshqa yo‘ldan ketmoqda edi.
U pasportini uzatdi, chamadonini topshirdi.
Sarvina va onasi 174-reys bilan uzoq parvozdan so‘ng nihoyat O‘zbekiston tuprog‘iga qadam qo‘yishdi. Samolyotning eshigi ochilishi bilan issiq, chang aralash havoning nafasi yuzlariga urildi. Bu havo Sarvinaga yangilik, ammo onasiga tanish edi.
— Hush kelibsizlar, O‘zbekiston!
dedi aeroportdagi xodim jilmayib, pasport tekshiruvini olib borarkan.
Sarvina atrofga hayrat bilan boqdi. Har bir ovoz, har bir yuz, har bir yozuv... hammasi unga g‘alati tuyulardi. O‘zbek tilini yaxshi tushunsa- 𝙝𝙖𝙢
— Mom, bu yerda hamma menga qarayapti,
𝙂𝙖𝙧𝙘𝙝𝙞 𝙗𝙪 𝙪𝙣𝙜𝙖 𝙨𝙝𝙪𝙣𝙙𝙖𝙮 𝙩𝙪𝙮𝙪𝙡𝙨𝙖 𝙝𝙖𝙢 𝙖𝙩𝙧𝙤𝙛𝙜𝙖 𝙝𝙖𝙙𝙞𝙠𝙨𝙞𝙧𝙖𝙗 𝙗𝙤𝙦𝙙𝙞.
— Chunki sen ularga o‘xshamaysan, qizim. 𝙎𝙚𝙣 𝙤𝙯𝙜𝙖𝙘𝙝𝙖𝙨𝙖𝙣 𝙝𝙖𝙢𝙢𝙖𝙙𝙖𝙣 𝙜𝙤𝙯𝙖𝙡.
Sarvina chamadonini sudrab chiqqach, ularni kutib turgan qarindoshlari bilan ko‘rishdi. 𝙏𝙤𝙜'𝙖 𝙝𝙤𝙡𝙖𝙨𝙞 va bir nechta bolalar bor edi. Qiz ularni birinchi marta ko‘rmoqda edi, lekin mehr bilan quchoqlanishdi.
Sarvinaning onasi tug‘ilib o‘sgan 𝙨𝙝𝙖𝙝𝙖𝙧dagi uyda dasturxon yozildi. Hamma gaplashmoqda, kulmoqda. Sarvina esa derazadan tashqariga qarab, go‘shtli palov, non va qatiq hidini ilk bor his qilmoqda.
Sarvina bosh irg‘ab kuldi. So‘ng 𝙦𝙤𝙨𝙝𝙞𝙦𝙣𝙞 𝙤𝙡𝙞𝙗 𝙞𝙡𝙠 𝙗𝙤𝙧 𝙮𝙚𝙮𝙖𝙮𝙤𝙩𝙜𝙖𝙣 𝙥𝙖𝙡𝙤𝙫𝙣𝙞 𝙮𝙚𝙗 𝙠𝙤𝙯𝙡𝙖𝙧𝙞 𝙘𝙝𝙖𝙦𝙣𝙖𝙙𝙞
𝙌𝙤𝙨𝙝𝙞𝙦𝙣𝙞 𝙮𝙖𝙣𝙖 𝙤𝙨𝙝 𝙩𝙤𝙢𝙤𝙣 𝙪𝙯𝙖𝙩𝙖𝙧 𝙚𝙠𝙖𝙣 𝙠𝙪𝙡𝙞𝙗 𝙜𝙖𝙥𝙞𝙧𝙙𝙞 𝙪𝙣𝙞𝙣𝙜 𝙜𝙖𝙥𝙞𝙙𝙖𝙣 𝙚𝙨𝙖 𝙝𝙖𝙢𝙢𝙖 𝙠𝙪𝙡𝙙𝙞 𝙝𝙖𝙩𝙩𝙤 𝙤𝙯𝙞 𝙝𝙖𝙢
Ertalab, quyosh endi chiqmoqda.
Sarvinaning onasi uni ertasiga ertalabdan uyg‘otdi. Quyosh nurlari derazadan xira tushib, xonani yoritardi. Sarvina asta turib, yangi kiyimlarini kiydi. Onasi unga sochini tarab berdi, oppoq ko‘ylagi va qora yubkasi bilan u butkul boshqa qiyofaga kirgandek edi.
— Bugun yaxshi qiz bo‘l, o‘rginasan
hujjatlarni sumkaga 𝙨𝙤𝙡𝙖𝙧𝙜𝙖𝙣 𝙜𝙖𝙥 𝙦𝙤𝙩𝙙𝙞 𝙤𝙣𝙖𝙨𝙞
𝙊𝙣𝙖𝙨𝙞 𝙠𝙪𝙡𝙜𝙖𝙣𝙘𝙝𝙖 𝙪𝙣𝙞 𝙗𝙪𝙧𝙣𝙞𝙙𝙖𝙣 𝙘𝙝𝙞𝙢𝙙𝙞𝙗 𝙦𝙤𝙮𝙙𝙞
Maktab binosi katta bo‘lmasa-da, ichkarisi toza, sinflari esa chaqiriq ovozlari bilan to‘lib-toshgandi. Direktor ularni kutib olib, Sarvinaning hujjatlarini ko‘zdan kechirdi.
— Demak, 9-"𝘼" sinfga qo‘shamiz,
— Qizimiz Amerikadan kelganmi?
— U yerda o‘qigan, lekin o‘z ona yurtini unutmagan. Endi shu yerda davom ettiradi.
Sarvina yuragida biroz hayajon va qo‘rquv bilan sinfga kirdi. Hamma unga tikilib qaradi. Yuzlar notanish, nigohlar qiziquvchan edi. Ustoz uni taqdim etdi:
— Bolalar, bu yangi sinfdoshlaringiz Sarvina. Endi biz bilan birga o‘qiydi.
Qiz qizarib, sekin bosh irg‘adi. Joyiga o‘tirgach, yonidagi qiz unga jilmaydi.
— Salom, men Yulduzman. Xush kelibsan!
- 𝙢𝙚𝙣𝙞𝙠𝙞 𝙨𝙖𝙧𝙫𝙞𝙣𝙖 𝙩𝙖𝙣𝙞𝙨𝙝𝙜𝙖𝙣𝙞𝙢𝙙𝙖𝙣 𝙝𝙪𝙧𝙨𝙖𝙣𝙙𝙢𝙖𝙣.
Sarvina va Yulduz tezda do‘stlashib ketishdi. Har kuni maktabga birga kelishar, tanaffuslarda birga o'tirishar, darsdan so‘ng parkda sayr qilishar edi. Sarvinaning shox, ochiqko‘ngil fe’l-atvori uni sinfdoshlariga tez tanitdi. Hamma bilan til topisha oldi — hazilkashligi va tabassumi bilan ko‘pchilikni o‘ziga tortdi.
Ammo... hamma ham undan xursand emasdi.
9-"𝘼" sinfdagi ikki qiz — Mohira va Dilnoza — har doim Sarvinaga sovuq, hasadli nigohlar bilan qarardi. Ular ilgari sinfda e’tiborni o‘zlariga tortib yurishgan, endi esa hamma Sarvina haqida gapirar, o‘qituvchilar ham uni maqtashardi.
Bir kuni tanaffusda Mohira Yulduzni yoniga chaqirdi.
— Yulduz, sen undan uzoqroq yurganing ma’qul. U o‘zini bilmayapti, hali kecha kelgan, bugun esa butun sinfni egallamoqchi,
Yulduz hech narsa demay, orqaga qaradi. U Sarvinaning soddaligini va qalbini bilardi.
Sarvina bu suhbatni eshitmagan bo‘lsa-da, Mohira va Dilnozaning sovuq nigohlaridan barchasini tushunib bo‘lardi. U ularni yoqtirmasdi. Unga ularning soxta tabassumlari, ortidan gapirishi yoqmasdi. Ammo o‘zini ularga tenglashtirmasdi.
Oradan bir hafta o‘tdi. Sarvina maktabga ancha ko‘nikdi. Avvaliga notanish muhit, begona ko‘zlar unga qiyin tuyulgan bo‘lsa-da, Sinfdoshlari bilan yaxshi chiqishardi. Eng muhimi — u endi o‘zbekchani bemalol, deyarli aksentsiz gapira olardi. Bu hamma uchun hayratli edi. Hatto ustozlari ham uni maqtay boshlashgan.
Bir kuni katta tanaffusda, Sarvina va Yulduz bufetga tushishdi. Odatdagidek navbat uzoq, lekin qizlar kulishib, shirin suhbatda turishardi. Sarvinaning qo‘lida kichkina sumka, Yulduz esa ikkita choy va somsa oldi. Ular yon tomondagi kichkina stolga borishganda, to‘satdan orqadan kimdir Sarvinaning yelkasiga qasddan tegdi sumkasi polga tushib, ichidagi narsalar sochilib ketdi.
istehzo bilan Mohira, yonida esa Dilnoza kulib turardi.
Yulduz jahl bilan ularga qaradi
Sarvina yerga cho‘kib, narsalarini yig‘ib olishga tushdi. Ichida eski surat, bir dona kichkina Amerika dollarli kalitcha, va onasining bergan kichik tilla uzugi ham bor edi. Mohira yerda yaltirab yotgan uzukni ko‘rib, uni tepmoqchi bo‘ldi, ammo Sarvina tezda uni oldi.
— Mayli. Ba’zi odamlar ataylab yomonlik qiladi. Chunki ularning qalbida hech nima qolmagan, faqat hasad...
Yulduz unga qarab, kulib qo‘ydi. 𝘽𝙪𝙛𝙚𝙩𝙙𝙖𝙜𝙞 boshqa o‘quvchilar ham holatni ko‘rib turgan edi. Kimdir past ovozda:
— Gapini qarang-a, Sarvina rosa joyiga tushirdi,
Mohira, Sarvinaning gapidan jahli chiqib, yuziga tarsaki tushirmoqchi bo‘ldi. Ammo Sarvina chaqqonlik bilan uning qo‘lidan tutdi va keskin itarib yubordi.
Dilnoza esa tezda Mohiraning yoniga o‘tdi, uni tinchlantirmoqchi bo‘ldi. Ammo Sarvina bu orada Mohiraning sochidan tortib, yuzini o‘ziga qaratdi.
— Men bilan o‘ynashma, qiz. Men sen o‘ylagandek soddalardan emasman,
So‘ng bemalol joyiga o‘tirdi, hech narsa bo‘lmagandek tushligiga qo‘l urdi. Yulduz esa kulgancha unga qo‘shildi.
Bu voqea esa butun bufetdagilar uchun tomosha bo‘lib qoldi. Ayniqsa, shu paytda maktabga yangi kelgan, barcha qizlarning nigohini o‘g‘irlab ketgan boy va kelishgan yigit — Ayub ham voqeani ko‘rib, ko‘zlarini 𝙨𝙖𝙧𝙫𝙞𝙣𝙖dan uzolmay qoldi 𝙪𝙣𝙜𝙖 𝙦𝙞𝙯𝙞𝙦𝙞𝙨𝙝 𝙗𝙞𝙡𝙖𝙣 𝙦𝙖𝙧𝙖𝙙𝙞