Love in the dark chapter`2. Edward Eleanora Anderson 🦂

-"Juda ham uzoq joʻylar ekan hali hamon etib kelmadik shubhali men ichm kaltiray boshlayabdi u meni qanday joyga olib borayotgan ekin juda ham qiziq ichim qiziyabdi, chidap tura oʻlmadim va Jungkookni savoʻlga tutdim"

Elyanora- Nega hali hamon etib kelmadik juda ham uzoq yurdik lekin etmadik oʻzi qanday joyga ketyapmiz?

Jungkook- Senyorita qorkma men seni hafsiz joyga olib boraman u joyda ikkimizdan boshka hechkim boʻlmaydi.

-Nega hechkim boʻlmaydi?
siz oʻrmon ichiga ketyabsiz Jungkook nega aynan bunday joy?

Jungkook- tshhh Senyorita tshh

Ular shahar chekkasidagi tepalik tomon yurishardi. Jungkook yo‘l-yo‘lakay sukutda edi, faqat vaqti-vaqti bilan Elyanora tomonga jilmayib qarab qo‘yardi. Elyanora esa yuragidagi iliqlikni yashira olmasdi — bu yo‘l, bu yurish, bu jimlik ichida gaplardan ko‘ra ko‘proq narsa bor edi.

Tepalikka yetishganlarida, Jungkook to‘xtadi. Bu yerda shamol asta yelkalarga tegardi, tepalikdan shahar manzarasi butun go‘zalligi bilan ko‘rinib turardi. Quyosh endi ko‘tarilgan, osmon pushti va oltin ranglarga burkangan edi. Ammo Elyanora ko‘zini manzaradan emas, Jungkookdan uzolmasdi.

— Mana shu yer, — dedi u past, sokin ovozda. — Men har safar biror narsadan charchasam, shu joyga kelaman. Bu yer menga tinchlik beradi… Bugun esa seni olib keldim.

Elyanora yuragida issiqlik his qildi, go‘yo bu so‘zlar bilan u Jungkookning qalbiga qadam qo‘ygandek edi.

— Nega aynan bugun? — deb so‘radi u.

Jungkook chuqur nafas oldi.

— Chunki endi sen bilan bo‘lishmagan joyim qolishini istamayman.

Elyanora jim bo‘lib qoldi. Qalbi beixtiyor qinidan chiqqandek urardi. U bir necha qadam yaqinlashib, qo‘lini Jungkookning kaftiga qo‘ydi. Ularning barmoqlari o‘z-o‘zidan bir-biriga o‘raldi.

— Meni unutib qo‘yma, — dedi Elyanora yengil pichirlab.

Jungkook uning ko‘zlariga tikildi va javob berdi:

— Qanday qilib unutsam? Sen yuragimning eng sokin joyida yashayapsan...

Ular jim turishdi. Faqat shamol, qushlar va yurak urishlarining ovozi bor edi. Bu manzara, bu lahza — vaqt ichida muzlab qolgan bir go‘zallikday edi.

Va shu yerda, tong nurlarida, ikki yurak bir ohangda urishni boshladi

Tepalikda bir necha daqiqa jim turishdi. Elyanora yelkasini Jungkookning yelkasiga suyadi. Yuraklari bir ohangda urayotganini sezishardi. Ammo bu tinchlik uzoq davom etmadi.

Birdan atrofni g‘ayrioddiy sukunat qamrab oldi. Qushlar to‘satdan jim bo‘ldi. Shamol to‘xtadi. Havo go‘yo muzlab qolgandek tuyuldi. Elyanora boshini ko‘tardi.

— Sezdingmi? — dedi u.

Jungkook asta bosh irg‘adi.

— Ha. Bu yer doimo shunday bo‘ladi. Hamma narsa to‘xtaganday. Go‘yo vaqt ham bu yerda yurishni to‘xtatadi.

Elyanora atrofga qaradi. Daraxtlar sokin turardi, ularning yaproqlari ham qimirlamasdi. Quyosh ham bir joyda “muzlab” qolgandek tuyuldi. Go‘yo bu joyda dunyoning qonunlari amal qilmasdi.

— Bu… haqiqiy emas, — dedi u past ovozda.

Jungkook unga qarab jilmaydi.

— Bu joy faqat yurak bilan seziladi. Men uni bolaligimda topganman. O‘shanda birinchi marta yolg‘izligini his qilgandim. Bu joy esa meni quchoqlagandi. Lekin… u har doim faqat bir kishiga ochiladi. Bu safar esa seni ham qabul qildi.

Elyanora yuragini ushladi. Bu sirli joy uni chaqirganday tuyuldi, go‘yo ich-ichidan kimdir: "Bu sening joying," deb pichirlayotganday edi.

— Jungkook, bu yer nima? — deb so‘radi u, yuragi battar tez ura boshlagancha.

Jungkook unga qarab, biroz sukutda qoldi. So‘ng nihoyat, pichirlab javob berdi:

— Bu joy… har kimda bo‘lavermaydi. U yurakdagi eng chuqur tuyg‘ularni tanlaydi. Muhabbatni. Sadoqatni. U seni ichki olamingni biladi. Va agar sen unga to‘g‘ri kelsang… u seni abadiy qabul qiladi.

Elyanora ko‘zlarini yumdi. Nafas oldi. Bu joydan chiqishni istamayotgandi. Go‘yo u yerda qolsa, yuragidagi barcha og‘riqlar, qo‘rquvlar, savollar yo‘qoladi. Faqat muhabbat qoladi.

— Men bu yerdan ketishni istamayman, — dedi u nihoyat.

Jungkook unga yaqinlashdi, ikki qo‘li bilan uning yuzini ohista ushladi.

— Bu joy — bizniki, Elyanora. Har qachon hayot og‘ir bo‘lsa, yuraging siqilsa, ko‘zlaring to‘lsa… yop ko‘zlaringni. Men seni bu yerda kutaman.

Va ular yana sokinlik ichra quchoqlashishdi. Havo yana harakatlana boshladi. Qushlar kuylay boshladi. Quyosh asta yurishda davom etdi.

Ammo ular bilishardi: vaqt o‘tadi, hayot o‘zgaradi, lekin bu joy — ularning yuragidagi sirli makon — hech qachon o‘zgarmaydi.

Quyosh nurlari asta tepalik ustiga to‘kilar, shamol yengil ohangda yaproqlarni silkitar edi. Elyanora va Jungkook bir-biriga yaqin turar, yurak urishlari go‘yo tabiiy ohangni o‘rnini egallagandi.

Jungkook uning yuziga asta kafti bilan tegdi, barmoqlari bilan sochlarini siladi. Elyanora nafasini to‘xtatdi — yuragi ichida gullar ochilganday bo‘ldi. Unga qararkan, ko‘zlarida chuqur mehr, ishonch va nimagadir g‘amgin tuyg‘ular porlardi.

— Sen o‘zimni butun his qiladigan yagona odamsan, — dedi u, ovozi xuddi shivirlab esayotgan shamolday mayin edi.

Elyanora unga yaqinroq bordi. Ularning lablari orasida endi bir necha millimetr qolgan edi. Nihoyat, ular bir-biriga engil, ammo yurakni larzaga soluvchi birinchi o‘pichni berdi. Bu o‘pichda shoshqaloqlik yo‘q edi — u sabr bilan yig‘ilgan tuyg‘ularning jim ifodasi edi.

Ular tepalikdagi yumshoq maysalarga yotishdi. Shamol ularning sochlarini erkalab o‘ynar, qushlar uzoqda kuylardi. Jungkook Elyanoraning kaftini ushlab, uni ko‘ksiga qo‘ydi. Yuragi qattiq urardi.

— Mana shu urish... sen bilan bog‘liq endi, — dedi u, lablarini Elyanoraning peshonasiga ohista bosib.

Elyanora unga yanada yaqinroq bordi. Ularning tanalari bir-biriga tig‘iz tegdi, nafaslari qorishib ketdi. Lablar yana uchrashdi — bu safar uzunroq, ehtirosliroq. Elyanoraning barmoqlari Jungkookning bo‘ynidan o‘tdi, sochlariga tegdi, yuragidagi iliqlik butun vujudini qamrab oldi.

Shamol endi kuchliroq esayotgan edi, ammo ular uchun faqat bir-birining nafasi, harakati, yurak urushi bor edi. Dunyo butkul yo‘q bo‘lib ketganday edi.

Jungkook uning ko‘zlariga chuqur qaradi:

— Men senga zarar yetkazmoqchi emasman. Faqat sevmoqchiman… butun vujudim bilan.

Elyanora javoban uning qulog‘iga pichirladi:

— Unda meni yo‘qotma. Chunki men allaqachon o‘zimni senga berdim…

Ular o‘sha tepalikda — yurak sirlarini yashirgan joyda — nafaqat his-tuyg‘ularini, balki jonini ham bir-biriga aralashtirib yuborishdi. Bu mehr, ehtiros, ishonch va muhabbatning birlashgan holati edi. Qolgan dunyo sukutda edi — faqat ular va ularning yurak tovushi bor edi.

...Shu kuni ular tepalikda uzoq qolishdi. Bir-birining quchog‘ida na vaqtni, na joyni sezishardi. Faqat yuraklar, nafaslar va sokin osmon...

Lekin quyosh ufqga yaqinlashganda, Jungkook birdan jiddiy tortdi. U o‘rnidan turdi, lablarini qattiq tishlab, uzoqqa – o‘sha sirli o‘rmon tomon qaradi.

Elyanora bezovtalanib qaradi: — Nima bo‘ldi?

Jungkook biroz sukutda qoldi. So‘ng ohista dedi: — Men sendan bir narsani yashirdim...

Elyanoraning yuragi shuv etib ketdi. Ichidan nimadir sovub tushganday bo‘ldi.

— Nima narsani?

Jungkook unga yaqinlashdi. Ko‘zlarida og‘irlik bor edi, ammo yuragi rost gapirayotganini bildirardi.

— Bu joy... faqat muhabbatni tanlab oladi, dedim-ku. Ammo... agar bu sevgi soxtalik bo‘lsa yoki kimdir ikkiyuzlamachilik qilsa... bu joy jazolaydi.

Elyanora dahshat ichida unga tikildi: — Nima deysan? Jazolaydi? Kimni?

Jungkook boshini egdi. Past ovozda shivirlay boshladi: — Har kecha men bir xil tush ko‘raman. Sen bilan shu joyga kelyapmiz. Lekin har safar oxirida... sen yo‘q bo‘lib qolasan. Men esa bu joyda yolg‘iz qolaman...

U yuragini ushlab, chuqur nafas oldi.

— Elyanora, agar men seni chin dildan sevmasam, bu joy seni mendan olib ketadi...

Elyanora titrab ketdi. U nimani eshitayotganini tushunmasdi. Yuragi tez urardi. U bir qadam orqaga chekindi.

— Nega menga buni ilgari aytmading?

— Chunki men bu sevgini isbotlamoqchi edim... o‘zimga ham. Lekin vaqt tugab boryapti. Bizda ko‘p qolmagan...

Birdan atrof yana o‘zgarishni boshladi.

Quyosh to‘xtadi.

Shamol to‘xtadi.

Qushlar jim bo‘ldi.

O‘sha sirli sukunat qaytdi.

Elyanora Jungkookka qaradi. Uning ko‘zlarida ko‘z yoshlar to‘planayotgan, ammo u jilmayishga harakat qilardi.

— Demak... biz bu joydan chiqolmaymizmi?

Jungkook shivirladi: — Faqat bitta yo‘li bor...

— Qanaqa yo‘l?

U javob bermoqchi edi. Lekin... to‘satdan atrof qorayib, ularning ostidagi yer asta yoriqdek ochila boshladi. Elyanora pastga qaradi — tubsiz zulmat uni o‘ziga chaqirayotganday edi.

Jungkook uni ushlab qolmoqchi bo‘ldi.

— Elyanora, meni esla… nima bo‘lsa ham, yuragingni eshit!

Ammo Elyanora endi javob bera olmadi.

Chunki...

…u allaqachon qulay boshlagandi.

🕳️ DAVOMI BOR...