"My first and last love"
– Xona ichkarisiga kirgan erkak toʻshakdagi qizni turishiga undadi. Yeon Mi toʻshakdan oyoqlarini polga tushirgancha ornidan turdi va qaddini tik tutgan xolda qarshisidagi erkakga boqdi.
– Bu yerda nima qilayapsiz? Nega keldingiz? – Biroz titrash bilan berilgan savol ammo undagi noaniqlikni sezish uchun juda qiyin.
– Nimaga deb oʻylaysan, azizim? Seni oldinga har doim nima uchun kelardim. – Jungkook qoʻllarini choʻntagiga solgancha olingan qadam tashlay boshlaydi.
Jungkookni gaplaridan koʻzlari kattalashgan qiz orqaga tirsalgancha, koʻpgina qadamlardan soʻng yotoqqa quladi.
– To'y kechasi ikkinchi xotining oldida boʻlishing kerak emasmidi?! – Yeon Mi jahl qilgancha yuzini boshqa tomonga burib allaqachon ustida oʻtkir nigohi bilan turgan Jungkookga teskari qaradi.
– Uni sendan keyin ishlatib boʻlganman endi navbat senga. – Shu gap bilan qizni ikki oyogʻini ajratib oʻzini qattiqligini unga bosdi. Va bir qoʻlini koʻtargancha qizni kiyimlari ustida yengil barmoq uchlarida silab otdi.
– Sezayapsanmi seni qanchalar xohlab turganini? – Jungkook qizni boʻyin qismiga yuzini komgancha chuqur nafas olib uzoq vaqt suvsizlikdan soʻng suvga yetgandek yenglik va yuragida uygʻongan iliqlikni yana bir bor his qildi.
Yeon Mi jim yotar ekan bu ishlarda u hech qachon Jungkooka qarshilik qilmagan edi. Erkak sekin qoʻllarini koʻylak etagidan oʻtkazib yalang iliq teriga oʻzini sovuq qoʻllarini qoʻygancha tanaga tarqalgan seskanishni his qilib lab chetida jilmaydi. Birin ketinlik bilan yechilib boʻlgan kiyimlar va soʻngida ichki kiyimlarning yechilish ovozi va xonani qizning qichqiriq ovozi va yigitning xirillashi qopladi. Bu tovushlar Hanga ham yetib borar ekan, qoʻlidan hech narsa kelmasligidan oʻzidan nafratlangancha alamini chiqarish va gʻazabini bosish uchun ustki kiyimni qoʻliga olib tezda uydan chiqib ketdi.
– Sogʻinch, bu koʻz bilan toyib bolmas narsa, men boʻlsa hatto his qilib ham toya olmayman, eng ajoyibi nima ekanligini bilasanmi? – Jungkook, Yeon Mini javob qaytara olmasligini bilasada uni asabiy yutinganini koʻrdi.
– Eng ajoyib narsa bu sening ichinda qanday harakat qilishini tomosha qilish. – Jungkook pastga qaragancha oʻz organ*ini ichkariga va tashqariga qanday kirib chiqishini kuzata boshladi.
– Menga qarshilik qilmaysan, ammo menga qoʻshilmaysan ham, demak ikkisidan bittada qilasan, gulim. – Jungkook harakatdan toʻxtab, qoʻllarini qizni umurtqa pogʻonasiga oʻtkazib qizni koʻtargancha oʻzi yotib oldi.
Qiz Jungkookni buyrugʻi bilan uni ustiga chiqib oʻtirdi, ammo harakatga kelganda joyidan qimir etmay turardi.
– Meni shunday qiynamoqchimisan? Mayli, pastdan oʻzim ham harakat qilsam, keyin toʻrt oyoqlab beraman desang ham toʻxtamayman. – Jungkook qizni ogohlantirib, uning belini siqib qoʻydi.
– Jirkanch odamsiz. – Qiz Jungkookga koʻzidagi yosh bilan qarab, ichidagi ogʻriqqa etibor bermay sekin uni ustida harakat qila boshladi.
– Aqlli qiz, bugun bitta odam tirik qoladi. – Jungkook labini tishlab bir qoʻlini koʻtarib qizni koʻkragini ushlab mayin siqib keyin koʻzlarini yumgancha boshini ortga tashladi.
Soat 00:00 bong urar ekan yotoqda faqat oppoq toʻshak ichida qiz uxlab yotardi. Unga tushib turgan erkakni soyasi esa sekin joyidan siljiy boshladi.
– Meni kechir ammo majburman, seni yonimda olib qolishga vaʼda beraman. – Jungkook yotoqqa qizni yoniga joylashgancha uni quchmasdan orada masofa saqlab koʻzlarini yumdi.
Han, Jungkookni gapini eshitib eshikni taqillatgani koʻtarilib turgan qoʻli sekin pastga tushar ekan hafsalasi pir boʻlib sochlarini gʻijimladi.
Han eshik oldida koʻp vaqt turmay tezda uydan chiqib ketmoqchi boʻlganida oʻzini toʻxtatib, buni oʻrniga boshqa xonaga kirdi.
—Tong!
Oynadan tushgan nur. Kun nurlarini issiqligi qizni yuziga tushib uni joyidan qoʻzgʻalishga undadi. Yeon Mi har doimgidek yaxshi kayfiyat bilan kechagi ishlar yodida yoʻq ornidan turdi, ammo yonida hali ham uxlab turgan erkakni koʻrgach orqaga tirsalib qichqirib yubordi. Bu qichqiriq ovozidan Han ham tepa qavatga yugurib eshikni soʻroqsiz va taqillatishlarsiz ochib kirdi va hayratda qolgan, qilgan ishidan afsusda, qoʻli bilan ogʻizni yopib turgan Yeon Mini koʻrdi.
– Kim qichqirdi? – Yotoqda Jungkook uyqudan endi turgancha koʻzlarini yarim ochib ustidagi koʻrpachani chetga tashlab oʻrnidan turdi.
Jungkook hali ham hayratda turgan Yeon Mi va Hani koʻrib indamay qizni bilaklaridan ushladi.
– Tunab boʻlding, ketamiz. – Jungkook eshik oldiga yetganda ortidan tortilish kuchini his qilib ortiga oʻgirildi.
– Yeon Mi sen bilan hech qayerga ketmaydi, shuncha ishlardan keyin olib keta olaman deb oʻylaysanmi? Ket, seni hozir xotining bor, oilaviysan. – Han Yeon Mini ikkinchi bosh qoʻlini bilagini mahkam ushlab uni asta sekinlik bilan oʻziga tortardi.
– Bu bilan nima qilmoqchisan? Sen bilan gaplashib olgandik, mening ishlarimga aralashma va uning qoʻlini qoʻyib yubor. – Jungkook bir tortqilash bilan qizni oʻzini ortiga olgancha Han tomon bir qadam tashlab yaqinlashdi.
– Toʻgʻri, xotinim bor, ammo unga yana qoshaman, huddi avvalgidek. – Jungkook, Hani mazax qilib qayta ortiga oʻgirilib bu uydan oʻziga qoʻshib Yeon Mini ham olib chiqib ketdi.
Mashina ichi sukut bolsa ham, ikki insoni bir biriga ayta olmagan gaplari-yu savol, his tuygʻulari, sukutga aralashib ketgandi.
– Nega? – Va nihoyat Yeon Mi sekin pichirlash bilan sukutni buzdi. Oynadan Jungkook qoshlarini chimirib ort oʻrindiqqa bir nazar tashlab qayta eʼtiborini yoʻlga qaratdi. Buni qiz davom etishga ishora deb qabul qilgancha sekin yutundi.
– Menga tushuntirish kerak. – Oʻziga kerakli narsani talab qilgan qiz chuqur horsingancha orqaga suyandi.
– Aynan nimani? – Jungkook biroz havotir va asabiy koʻz qorachigʻlari ikki tomonga alanglab gapdan qochar ekan bu Yeon Miga sezilmasdi.
– Hammasini, nega oʻshanda men bilan ajrashib Sanani tanlaganingiz, ammo 3 oy deganda endi unga uylanganingiz. – Bir boshidan oʻzini qiynab kelayotgan savollar javobini olishni istab, orqaga suyangan holda gapirdi.
– Senga habar yuborgan kunim, bazi bir muammolar bilan avtohalokatga uchradim. – Jungkook bir boshidan hammasini aytib berar ekan Yeon Mini yuzi qizargancha koʻziga yosh oldi.
– Men, men bilmagandim, uzur, men oʻylagandim-ku, men oʻyladim, mutloqo boshqa narsalarni. – Yeon Mi hatto gaplarini chalkashib aytgancha qoʻllarini yuziga olib keldi.
Jungkook mashinani toʻxtatgancha oʻzi tushib, keyin Yeon Mini eshiklarin ochgancha ikki qoʻlini ichkariga choʻzib qizni koʻtarib oldi.
– Nima? Nimalar qilayapsiz? – Bir daqiqa hayratda qolgan qiz tushib ketishdan qoʻrqqancha yuzidagi qoʻllari bilan tezda Jungkookni boʻyniga mushukdek yopisha ketdi.
– Sen anchadan beri qilmoqchi boʻlgan ishni. – Jungkook uni uy ichkarisiga olib kirib keyin esa yerga qoʻydi.
Ularni esa uy mashinadan tushib uy ichkarisigacham oynadan kuzatgan odam endi tezlik bilan pastki qavatga tushdi.
Yeon Mi ularga qarab kelayotgan qizni koʻrgach orqaga sekin qadam tashlar ekan Jungkook uni yelkasiga qoʻlini qoʻyib joyda ushlab turdi.
– Kecha uylangan edingiz, endi nima qilayapman deb oʻylaysiz? – Sanani yuzi yigʻidan koʻzlari esa uyqusizlikdan qizarib arang gapirdi.
– U bilan boʻlgan ajrim soxta edi, sen bilan toʻyimiz esa shunchaki rejamni bir qismi, tan olaman, seni sevmagandim, faqat rejam uchun foydalanganman, endi esa ozodsan, bu gaplarni Yeon Mi ham eshitishini xohlab uni ham bizga sherik qib qoʻshdim. – Jungkook ohirigi gaplarida Sanadan ham hayratda qolgan ifoda bilan unga tikilib turgan qizga koʻz qiri bilan nazar tashlab qoʻydi.
– Oson deb oʻylaysizmi? Siz uchun oson boʻlgan bu ish meni yoʻq qilish edi! Ahir men ham harakat qilgandim! Undan ham koʻproq ammo undan kam emas! Lekin shunda ham hozir men emas u yoningizda turibdi! Endi aytingchi, kim edi sizni yoningizda ohirgacham turgan?! Kim edi sizni deb hammasidan kechgan?! Kim edi, sizni foydalaniyotganingizni bilib turib tashlab ketmagan?!. . . . . Men edim, hammasi men boʻlganman! Hatto hozir ham shu laʼnati yerdaman! Jin ursin senlarni! – Sana ichida shuncha payt yutib kelgan gaplarni ahiri qarshisidagi insoni yuziga qarab aytar ekan, avvalgi Sanani butkul yoʻqotib qoʻygandek boʻldi. Sana gaplarini yakunlab devor ostidagi stolni ustidagi hamma narsani polga sochar ekan Jungkook uni jim kuzatdi.
– Qimirlama, uni oʻz holiga qoʻy. – Jungkook qoʻllari orasida endi jim turishni istamayotgan qizga gapirgancha uni ushlab turgan qoʻllarini boshashtirdi.
Sana biroz tichlanar ekan, qoʻllarini biroz teparoqa koʻtarib ularni qizarib biroz shilinib ketganligini koʻrdi. Qizni hali ham qoʻllari titrardi va buni sezgancha oʻzi ham titroq bilan yon tomoniga burildi.
– Jungkook . . . Iltimos meni bagʻringa bos. . . – Sanani titrabgina yigʻi aralash boʻgʻiq ovozda zoʻrgʻa shu gaplarni aytgancha, oldinga qarab holsiz qadamlar tashladi.
– Meni kechir . . . – Jungkook oʻzi ham ortiq bu tomoshaga bardosh bera olmay Sanani qoʻlidan ushlab uni qoʻpol tortqilash bilan xonadan uydan olib chiqib tashqariga uloqtirdi.
Yeon Mi/Pov:
3 oylik tinch hayotimni halovatini bu 20 daqiqada boʻlgan ishlar buzadi deb oʻylamangdim. Hammasidan ham Sanani aytgan gaplari qattiq tekkandi, uning bu gaplarini rad eta olmayman, haqqim yoʻq. Uning aytgan har bir gapi toʻgʻri edi, oʻzimga qiyin deb aytgan onimda hammasidan ham unga qiyin boʻlganini tushundim. Vaqt. Uni orqaga qaytara olmayman. . . Afsuski . . .
– Bu hayotda hech qachon bosh rolda boʻlmaganman, har doim har kimga halaqit berib yuradigan tomoshabin edim. – Yeon Mi divanga oʻtirish mobaynida oʻziga gapirib atrofga qaradi. Yerda har hil narsalar sinib yotardi, pol esa shisha siniqlariga tolib ketgandi.
– Tomosha yoqdimi? – Jungkook xona ichkarisiga qadam qoʻymay eshik oldida toʻxtab unga suyandi.
– Sizga bu kulgili shundaymi? Shunchaki bir tomosha? Hoʻp, mayli, koʻramiz yana menga tayyorlab qoʻygan nechta tomoshangiz borligini. – Yeon Mi oʻrnidan turib endi Jungkook yonidan otib ketmoqchi boʻlganida uni ortga kuchli siltash qaytardi. Bir daqiqa qiz qanday qilib xona ichkarisiga kirib qolganini anglay olmay qoldi.
– Tomoshalarim hali koʻp, ularni koʻrmasdan qayerga ketayapman deb oʻylaysan? – Jungkook qizni mazax qilgancha qoshlarini chimirib ahiri xona ichkarisiga qadam qoʻyib kirdi.
– Hani oldiga, yana qayerga borishim mumkin? Boradigan joyim ham, ketadigan joyim ham, qaytadigan yerim ham — U! Faqat Han! – Yeon Mi ohirigi gaplari baqirish bolib chiqib, Jungkookni aniq tushunganiga ishora qidirib uni yuzidagi ifodaga tikildi.
– Demak, 3 oy ichida koʻp ishlar boʻlib ketdi, seni qayta oʻzimga bogʻlashim kerak, hattoki bu kimnidir oʻlimi bilan yakunlansa ham. – Atigi bir dyuym masofada qizni yuzi tomon egilib oʻrtadagi havoni oʻgʻirlashtirar ekan, Jungkook qizni tez tez nafas olishini sezdi.
– Nafasingni rosla, ikkimizni hali koʻp vaqtimiz boʻladi, aytadigan gaplarimiz-u hali ham tan olinmagan hislarimiz uchun azizim, ammo hozir meni kuzat.
Uyda yolgʻiz qolgan qiz endi faqat tun kirishini kutar ekan, uy ichkarisidagi chiroqlar oʻynay boshlagandi. Yeon Mi chiroqlarni toʻgʻirlash uchun pastki qavatga tushib devorda osilib turgan qutini ochib ichidagi bir nechta tugmalarni bosgancha hammasini toʻgʻirlar ekan eshik taqiladi.
– Jungkook, menga boshqa tomosha kerak emas ! – Yeon Mi jahl qilgancha eshik tomon tez qadamlar tashlab yaqinlasha boshladi. Qiz eshikni ochishi bilan bu tomosha emasligini anglab tezda ortish tirsalib uy ichkarisiga, tepa qavatga, yugurib yashirina boshladi.
Jungkook, Flip bilan uchrashishga kelishgan joyga kelib oʻtirar ekan, ularni uchrashishga kelishishgan joyi, na kafe edi, na omborxona. Katta bino ichiga ikkinchi boʻlib Flipni oʻzi ham kirib kelib, Jungkook oʻtirgan xonani eshigini ochdi.
– Kech qoladigan odam uchun birinchi kelish noyob, Jeon. – Flip bu gapida koʻpgina maʼnoni aytgancha miyigʻida kulib stol atrofidagi oʻrindiqlarni bittasiga oʻtirdi.
– Meni kech qoladigan odatim yoʻq, aksincha sizlar vaqtidan avval kelar edingizlar, men esa doim vaqtida, men uchun vaqt qimmat narsa, uni kerakli narsalarga sarflayman, kimdirlarga oʻxshab erta kelib oʻzini aqili tutadigan odamlarga qaraganda. – Jungkook stol ustiga ruchkani sezilarli darajada qattiq qoʻyib ovozi chiqardi.
Flip undan bunday javob kutmagancha asabiy peshonasini ishqaladi. Jungkook asosiy maqsadga otar ekan, uni birdan bir niyati bu imperiya va mafiya olamini butkul tomiridan yoʻq qilish edi.
– Asl niyatingni bilib turibman, Jeon, ammo bunday qilishinga toʻsqinlik qila olmayman, lekin bu ishing ham baribir seni qonga toʻldiradi, endi oylab korchi ayolling bu qonga belangan qoʻlingni tutib yoningda tura olarmikin, bu hamma uchun nafratli boʻlgan odamni bu ishini yaxshi qabul qilarmiken? – Flipni gapidan Jungkookni yuz ifodasi darhol oʻzgarib oʻrnidan turdi.
– Agar men birinchi bo'lib gapirmasam, u haqda boshqa gap ochma, aks holda tozalash ishimni birinchi sendan boshlayman, Flip. – Jungkook tahdid qilgandek qarash qildi.
– Jeon, sening zaif tomonning u ekanligini Aldero uyinga kelganida bilganman. – Flip oldinga egilgancha ichki choʻntagidan kichik rasm olib uni Jungkookni oldiga tashladi. Rasmda tepa qavatga chiqib ketayotgan Yeon Mini shakli bor edi va rasmni pastki qismida unga qaratilib turgan toʻpponcha.
Jungkook rasmni koʻrishi bilan, chap koʻkrak qismida uning yuragi shu qadar qattiq urdiki, u ko'kragidan chiqib ketishi mumkin deb o'yladi, qoʻrquv hissi miyasiga urushi bilan oylab oʻtirmay oʻrindan turib, bir qoʻlini stol ustiga qoʻyib tayangancha oldinga egilib gʻazab bilan Flipni bosh qismiga toʻpponchani tiradi.
– Agar u o'lgan bo'lsa, men har biringizni o'ldiraman! Eng birinchi seni Flip, Ispaniyanga qoʻshib ot yoqaman. – Jungkook tezlik bilan xonadan chiqib ketgach bu xona ichkarisida Flipni kulgusi yangradi.
Jungkook uy ichkarisiga havotir bilan kirib kelar ekan bir daqiqaga harakatlari sekinlashdi. Bu qoʻrquvdan edi, endilikda unga hatto yorugʻlik tezligi ham yordam bera olmasdi. Jungkookni miyasiga har hil narsalar kelar ekan koʻz qorachigʻlari ikki yoqqa harakatlanib, yuzni terlash koʻplab oladi.
– Yeon Mi? – Ikkinchi qavatga chiqan Jungkook koridor boʻylab baland ovozda qizni ismini chaqirar ekan, faqat unga aks-sado javob qaytardi.
– Boʻlishi mumkin emas! – Jungkook tezlik bilan har bir xona eshiklarini ochib chiqar ekan oyna tomon yaqin joylashgan xonani ochishi bilan qon hidi dimogʻiga urildi.
Bir daqiqa qoʻrquv iskanjasida qolgan erkakni oyoq qoʻllari qaltirab shkafni ort tomoniga oqarib ketgan yuzi bilan, u yerda koʻrishni xohlamagan narsasi yoʻq ekanligiga ishonch hosil qilmoqchi bolib qaradi. U yerda hech narsa yoʻq edi na oʻlik tana, na kimningdir tushib qolgan narsasi, ammo pol koʻp qon bilan qoplanib sekin atrofiga yoyilib ketardi. Jungkookni koʻz qorachigʻlari kattalashib hayolidagi ish boʻlmasligini qayta qayta otinar ekan, uni hamma narsa siqib borardi, hatto uyni devorlari ham harakatga kelib uni qamab, siqib qoʻymoqchidek. Jungkook orqasiga qaramasdan yugurib tashqariga chiqdi, u birinchi marta talvasaga tushib qolishi edi, nima qilishini qayerga borishini bilmasdi, bilgani shuki, u ortiq bu qoʻrquviga tik qaray olmasdi.
Tashqarida havo burkangan, sovuq, ammo na shamol bor edi, na yomgʻir. Jungkook tashqarini havosini his qilgancha bor kuchi bilan baqirib uchinichisida yerga yiqilgancha holsizlandi.
– Qayerdasan? Qayerdan izlay? – Osmonga tikilib turgan Jungkook butkul aqildan oʻzib boʻlgandi, miyasini hayotlarini bir joyga jamlay olmasdi.
Darvoza ochilib qoʻlini musht qilib kelayotgan Han endi ornidan turayotgan Jungkookni yuziga musht tushirdi.
– Seni deb boʻldi hammasi! Jin ursin laʼnati! Uni himoya qila olmading! Qoʻlingdan kelmadi! Javob berasan, uni menga bermaganliging, oʻzingni iflos hayotinga qoʻshib uni ham yoʻq qilganing uchun. – Han ayamasdan Jungkookni yuziga qayta qayta va yana qayta musht tushirib har bir gapini baqirib aytardi. Jungkook esa jim bunga loyiqdek turib berardi.
– U qayerda? – Jungkook hansiragancha oyoq uchida arang turib, qarshisida qoʻllari qizarib charchagan va allaqachon yigʻlayotgan Hanga qarab gapirdi.
– Shifoxonada, yuzi yopiq holda, 67 palatada. – Boshini ortga tashlagan Han endi oʻrindan turib qayergadir keta boshladi.
Jungkook yuzidagi jarohatlarga etibor bermay ustidagi kiyimlarini qoqib qoygancha mashinasiga oʻtirib Han aytgan shifoxonaga keldi
Shifoxona ichidagi shifokorlar ham ichkariga kirib kelgan erkakni koʻrgach tezda uni oldiga yugurib kelishdi.
– Janob, janob? Sizga yordam kerak. – Ikki uchta hamshira erkakni qoʻllariga osilgancha uni yurishiga toʻsqinlik qilib qoʻydi.
– Tegmalaring menga! Hammang menda uzoq turlarning! – Jungkookni bir oshiqirib, ularni siltashidan koridordagi shovqin ham jimib qoldi.
– 67 palata qayerda? – Jungkook ortidagi qoʻrqib ketgan qizga savol berdi.
– Jin ursin, seni! Qayerda dedim! – Gʻazabini bosib tura olmagan Jungkookni yana bir baqirishidan choʻchib tushgan hamshiralarni birini tili aylanmay qoʻli bilan qayerda ekanligini koʻrsatdi.
Jungkook hamshira koʻrsatgan palataga kirib yuzi oppoq mato bilan yopilgan qizni yuzida bu matoni butunlayga gʻazab bilan yulib olib yerga tizzalab qoldi.
– Yuzing oqarib qolibdi, huddi menikidek, ammo meniki boshqa sabab bilan, seniki boshqa . . . . Nima uchun, bu oqarish sababi meniki emas seniki boʻldi, nega? – Jungkook bir qoʻli bilan qizni sovuq qoʻlini oʻzini kaftlariga olib ikkinchi bosh qoʻli bilan Yeon Mini yuzini mayin silay boshladi.
– Bu hislar hali ham ketmagan, bu yurak sen ketgandan keyin ham urayapti, sensiz . . . Senga ayta oladigan yagona narsam, meni kechir, hammasi meni deb boʻldi, vaqtim koʻp demasligim kerak edi, agar soatga qoʻyilib menga vaqt berilganida bunday demagan boʻlardim, ortiqcha soʻzlarsiz, seni sevishimni aytgan boʻlardim . . . – Jungkook gapirish mobaynida yuzini qizni boʻyin qismiga qoʻygancha oʻzini u bilan tirikdek tuta boshladi.
– Yo Xudoyim, janob. – Ichkariga kirgan hamshira usti ochiq tanani va uni quchib turgan tanani korib qoʻrqib ketgancha ular tomon yaqinlashdi.
– Unga tegmanglar, qoʻlingizni undan oling, uni yuzini yopa olmaysizlar, oʻldiraman hammangiz! – Jungkook hamshiralarga halaqit bergancha ularni itara boshladi.
– Uni mendan olib ketmanglar . . . . Meni borligʻimni . . . . – Baribir ham hamshiralarga toʻsqinlik qila olmagan Jungkook, ularni qanday qilib olib chiqib ketishayotganini koʻrdi.
—1 kundan soʻng—
Jungkook koʻzlarini toʻshakda ochar ekan bosh aylanishidan arang yotgan joyidan oʻtirdi. Bir daqiqa ohirigi boʻlgan ishlarni eslagancha jimib qoldi. Kecha hamshiralarni birini oʻtib oʻldirishga harakat qilib Yeon Mini jasadini oʻzi bilan olib ketmoqchi boʻlib har yerga oq uzgani uchun unga tinchlantiruvchi va uxlatuvchi dori berishgandi.
– Jin ursin, hammasini. – Endi oʻziga kelgan Jungkook qoʻlidagi tomirlariga ulangan dorini yulib tashlab tashqariga chiqdi.
Hozirda Jungkook ishona oladigan yagona odami boʻlib Han qolar ekan uni oʻzini oldiga chaqirtgizdi.
– Mendan nima istaysan? – Han qoʻpol gapirgancha nigohlarini ham qoʻpolashtirdi.
– Yordam berishingni, oʻzing aytgin bu olaming Yeon Mini olib ketdi deb endi bu olamni oʻzini ham yoʻq qilish vaqti keldi. – Oldinga biroz egilgancha Jungkookni ham nigohlari jiddiylashdi.
Han bu ishlarga faqat Yeon Mi uchun rozi boʻlar ekan ularni birinchi qiladigan ishi bu imperiyadagi hamma katta odamlarni oʻldirish, ikkinchisi esa faqat mayda va oilaviy odamlarni tirik qoldirib ularni Koreyadan butkul chiqarib tashlash. Jungkook oʻzini qoʻlidagi qurol va oltin boyliklarini ot qoʻyib yoʻq qilar ekan bu alangadagi issiqlik unga taʼsir qilmasdi.
—2 kundan soʻng—
Jungkook/Pov:
Birinchi oyim oʻldi keyin esa mening ikkinchi jonim boʻlmish Yeon Mi, mening mayin sochli shirin iforli sevgim oʻldi. Bunga shu laʼnati mafiya olamini ayibdor sanab hammani oʻldirdim chunki mendan boshqalar bunday kuni boshidan oʻtkazmasligi kerak. Qurolimni oldim va qabristonga keldim u yerda beshta odam Yeon Mini qabrini yoniga yana bitta qabir qazishayotgandi, qabrini yonida esa Han oʻtirardi. Qabir yoniga kelib bir siqim tuproqni qoʻlimga olib kelib hidladim va ohista pichirladim.
Koʻzimdan yosh kela boshladi va qabrini quchoqladim.
– Eee hayot! Yeon Mini nima aybi bor edi, hammasini men qilgandim, men yomon, men gunohkor edim, nega u oʻldi men emas? Uni nega shunchalar yomon koʻrasan? Nega bizni bir-birimizdan ayirding?
Keying sekin ortga tortildim va qurolni oldim, telbalarcha hazilsiz kulardim.
– Laʼnati hayot bizni ayira olmaydi, men vaʼda qilganimdek har doim ortingdan boraman, biz yana birga boʻlamiz sevgilim.
Oq ovozi eshitildi va Jungkook ikkinchi qabir ichiga tushdi...
BU VOQEAGA HAM BIR NECHA OYLAR OTGANIDAN SOʻNG
Han/Pov:
Avtobus bekatida oʻtirib har kuni uni kutardim, bizni bir birimizni koʻrish gaplashish uchun boʻlgan yagona joy shu edi. Har kuni uni kutardim, uni hech qachon kelmasligini bilsamda, u mening umidlarimda yashar edi, qoʻlimda uning sevimli lotus guli har kuni oʻsha gulni qoʻlimga olib bu bekatga kelaman.
Uning ismini ohista pichirladim huddiki u mening chaqiruvmni eshitadigandek, uni sevdim, uni kutdim. Lekin boʻlmadi oʻxshamadi, oʻzimga savol berardim sevgi nima? Sevgi qanday boʻladi? Sevgi zoʻravonlik, egalik, nafrat bilan boʻladimi yoki yumshoqlik bilan? Mening sevgim yumshoqlik edi unga hatto yomon koʻz bilan ham qaramaganman, ammo Jungkookni unga boʻlgan sevgisini oldida meniki ojiz. Ammo men uni javobini kutishdan toʻxtamayman...