Almost a Goodbye

Yoonji shoshilgancha uyning xona va koridorlarini kezib chiqardi. Yuragi vahima bilan urardi — kichkina Lili yana o‘zini qayergadir bekinishga majbur qilgandi. Yuragida iliqlik, ammo biroz charchoq aralash tuyg‘ular bilan, u nihoyat o‘zining yotoqxonasiga kirdi. Ko‘zlari ilgaridan tanish burchaklarni qidirarkan, nigohi to‘g‘ridan-to‘g‘ri shkaf eshigiga tushdi.

Bir necha qadamda eshikni ocharkan, ichkaridan asta boshini ko‘targan qizcha unga kulimsirab qarab turardi. Uning ko‘zlarida yengil g‘alaba, mehr va beg‘ubor sho‘xlik zohir boʻlgandi.

Yoonji jilmaygancha qizini bag‘riga tortdi. Yuragidagi g‘am ham, charchoq ham bir lahzada unutilgandek bo‘ldi. Bu kichkina quchog‘ining harorati unga hayotdagi eng katta baxt ekanini yana bir bor eslatdi.

-Qani, endi joyingga chiq. Annani topishga menga yordam berasan, xo‘pmi?

Lili boshini sekin qimirlatib, o‘sha mehrga to‘la '' hop'' deydigan nigohi bilan qaradi. Uy yana mehr va beg‘ubor quvonch bilan to‘ldi.

Yoonji bezovtalanib, uyning har bir burchagini titkilardi. Yuragida onalik sezgisining ohangi bilan 5 yoshli Annasini izlab yurardi. Yonida esa, o‘ziga xos jiddiylik bilan Lili — 7 yoshli qizi Annaning opasi jiddiy qadamlar bilan birga yurardi.

-Anna! Qizalog‘im, qayerdasan?

Uning ovozi mehr bilan to‘lib-toshgan bo‘lsa-da, yuragidagi xavotirni yashira olmasdi. Derazadan tushayotgan quyosh nurlari xona ichiga nozik tus olib kirar, havoda esa bolalarning o‘yin-aralash kulgusi hali ham aks sadosidek yurardi.

Shu payt, u ko‘zi tushgan g‘alati pardalarni payqadi. Ular odatdagidek qimirlamay, nimadandir og‘irlashgandek tuyuldi. Yoonji yuragini hovur bosgancha parda tomon yurdi. Nafasini yutib, sekinlik bilan pardani chetga surdi.

Shu zahoti, u mitti farishtadek quchog‘iga kirgan Annani ko‘rdi. Qizchani bag‘riga mahkam bosarkan, uning issiqligini yuragida his qildi. Shunday sekin aylantirar ekan, har bir quvonchli qiyqiriq ona yuragida guldurakdek yangrab ketardi.

Ammo xuddi shu lahzada, orqadan beliga tegib kelgan baquvvat qo‘llar uni yerdan ko‘tardi. Birdan hammasi o‘zgarib ketdi. Aynan o‘zi qanday Annani aylantirgan bo‘lsa, bu qo‘llar endi uni aylantirar, yuragidagi xotirjamlikni bir lahzada titratib yuborardi.

Uning bo‘yniga yaqinlashgan issiq nafas va quloq ostida ohangdor shivirlash eshitildi
-Meni sog‘indingmi?
Yoonji hayronlik bilan qotib qoldi. Bu ovoz... qalbining eng nozik iplarini titratib yuborgan bu tovush... o‘ziga shunchalik tanish va baribir g‘ayritabiiy tuyulardi. Bir lahza ichida yuragi gupillab ura boshladi, nafas olishi qiyinlashib ketdi.
U ich-ichidan silkinib, ammo go‘yoki quchog‘ida uzoq kutilgan sokinlikni his etgandek, asta ko‘zlarini yumdi. Yoonji: Lili, Annani olib xonangizga boring. Men birozdan so‘ng kiraman, xo‘pmi?
Lili onasining ovozidagi titroqni sezsa-da, so‘zsiz bosh irg‘ab, singlisining qo‘lidan ushlab, uni zaldan olib chiqdi. Ular yo‘qolgan zahoti xona sukunatga cho‘mdi. Yagona eshitilayotgan narsa — onaning yurak zarbasi va ichidagi yig‘iga aralash nafas ohanglari edi.
Yoonji asta orqasiga burildi. Qadamlarini tortinchoq, lekin qat’iylik bilan tashlar ekan, Yoongining hali ham beliga qo‘yilgan qo‘llarini muloyim, ammo qat’iy harakat bilan itarib tashladi. Uning ko‘zlarida yosh, yuragida esa yig‘ilib yotgan yillik og‘riqlari bor edi.
Yoonji: Nega endi qaytdingiz? Men... sizsiz yashashga oʻrgandim.. nega yana hayotimga kirib keldingiz shuncha yillardan keyin Negaaa🗣️
Uning ovozi titrardi. Lablaridan chiqqan so‘zlar g‘azab bilan aralashgan armon edi. Nigohlarida hanuz sevgi so‘nmagan bo‘lsa-da, yurakda alam ustuvor edi.
Yoongi: O‘zingni bos, iltimos. Men muhim topshiriq bilan boshqa davlatga ketgandi. Bu... mening tanlovim emasdi.
Yoonji alam bilan qattiq kulimsiradi. Bu kulgi achchiq edi — yurakda yig‘ilgan g‘amning, yolg‘iz kechgan kechalarning aks-sadosi edi.
Yoonji: Men buni eshitishni istamayman! Bilasizmi... siz ketganingizda, Anna endigina qornimda edi. Lili esa hali ikki yoshga ham to‘lmagan. Men ularni yolg‘iz o‘stirdim. Har tun... har bir yomon kun, har bir kasallik, har bir yig‘i — men yolg‘iz edim. Siz esa... Vatanparvarlik qilib, davlat uchun kurashdingiz, ha, o‘rtoq Kapitan. Ammo...
U bir lahza jim qoldi. Nafasi bo‘g‘ilib, ko‘zlaridagi yosh qalqib chiqdi. So‘ng yuragini tilka-pora qilgan gapni aytdi:
Yoonji: Ammo oilangiz uchun qachon kurashdingiz? Qachon ular uchun jon kuydirdingiz? Men... men qizlarim uchun ota bo‘ldim, ona bo‘ldim, hammasi bo‘ldim! Shularni bilasizmi?
So‘zlar orasida yig‘lab yubordi. Nafaslar og‘irlashdi. Va oxirida, yig‘i bilan birga, yuragidagi alamni mushtga aylantirib, Yoongining ko‘ksiga urdi. Har zarba — har bir yillik og‘riq, kutish, kechirim, yolg‘izlik edi.
Yoongi hech bir ogohlantirishsiz, sekinlik bilan lablarini qizning lablariga bosdi. Bu bo‘sa — kechirim, sog‘inch, iztirob va sevgi aralashgan uzun va chuqur bir bo‘sa edi. Go‘yoki oradagi yillar, yig‘ilgan gina, qolgan hislar — barchasi shu bo‘sa ichida aytilayotgandi.
Bo‘sa nihoyasiga yetgach, Yoongi sekin uning yuzlarini kaftlari bilan ohista tutib, ko‘zlarining ichiga tikildi. Uning nigohida achinish ham, muhabbat ham, tilanchidek yolvorish ham bor edi. Biroq ayni damda — eng ko‘p sevgi.
Yoonjining ko‘zlarida esa yoshlar yaltirab turardi. Ammo bu safar bu yosh — og‘riqdan emas, aralash tuyg‘ulardan chiqayotgandi.
Yoongi: Yoonji... iltimos... menga emas, bizga... bu azobni ravo ko‘rma. Men qaytdim... endi hech qachon ketmayman. Iltimos, yana bir imkon ber...
Yoonji ko‘zidagi yoshlarni artarkan, ichidagi iztirobni so‘z bilan emas, jimgina ohang bilan chiqardi. U yuragining bir chetida bu erkakni kechirishni istasa-da, aql hali unga ishonishga tayyor emasdi. Nigohini Yoongining ko‘zlariga qadarkan, so‘zlar yuragidan og‘riq bilan chiqdi:
Yoonji: "Yana bir xato... Yana bir g‘aflat... Keyin na meni, na qizlaringizni yuzini hech qachon ko‘rmaysiz."
Bu gap keskin, og‘riqli edi. Ammo ichida hali ham sevgi borligining isboti ham edi.
Yoongi qizning bu qat’iy ogohlantirishini yuragi bilan qabul qildi. Lekin labida mayin bir tabassum, ko‘zida esa halollik va ishonch yaltirab turardi. U sekin qizning beliga qo‘llarini qo‘yar ekan, go‘yoki uni yillar davomida ko‘rmaganday mahkam bag‘riga tortdi. So‘ng, hech ikkilanmasdan, uni ko‘tarib oldi.

Yoongi: Menga shu ham yetadi… Seni yana quchoqlash, yana yoningda bo‘lish — bu men uchun eng katta boylik!
Yoonji uning quchog‘ida o‘zini yana yo‘qotdi. Sog‘ingan edi… Bu iliqlik, bu erkakning tanish yurak urishi unga o‘z uyidek tuyular edi. Ichidagi barcha g‘am-tashvishlar bir lahzalik sukunatga aylanib, yuragiga hotirjamlik cho‘kdi.
Yoongi ehtiyotkorlik bilan xotinini koʻtargancha yotoqxonaga yo‘l oldi.

Ularning orqasidan ikki kichkina yurak — farzandlari qoldirgan izlar bilan o‘tgan yillar guvohi bo‘lib qarab turganday edi.
Yotoqxona eshigi sekin ohangda asta yopildi…

(😁😁😁
P/s E Hudoyim😂 qanday dirty mindmana🤣😭 sorry lekin buni men yozmaganman)
(Bunday ajoyib reaksiya uchun Ibura opaga katta rahmat👏🏻🫶🏻
❤️‍🔥)
Hayot faqat qaynoq munosabatlardan iborat emas buni unutmang u juda ham qisqa sevib, sevilib yashash kerak xolos...
#IburaHellsing