✨Sen meni onamsan ✨
— Jungkook, yarim tunda qayerga ketyapsan? — Jimin esnadi, xonasidan chiqib mehmonxonaga o‘tdi va tortmalarni titkilayotgan, vahimaga tushgan Jungkookni ko‘rdi. Ukasining ahvolini ko‘rib ko‘zlari kattalashdi.
— Kook, nima bo‘ldi? — dedi xavotir bilan yaqinlashib.
— Hyung… — Jungkook zo‘rg‘a gapirdi, ko‘z yoshlar so‘zlarini bo‘g‘ardi.
— Hyung, mening bolam meni chaqirib yig‘layapti, — dedi u kalitlarni qidirar ekan.
— Kook, tinchlan. Men seni olib boraman. Bu ahvolda mashina hayday olmaysan, — dedi Jimin, paltosini olib, Jungkookga ham sovuq tundan himoyalanish uchun kiyim uzatib.
— Iltimos, Jungkook, tinchlan. Juni yaxshi bo‘ladi, — dedi u Kimlar uyiga haydab ketarkan.
Jungkook old o‘rindiqda o‘tirib, asabiy ravishda oyoqlarini qimirlatardi. U imkon qadar tezroq bolasiga yetib borishni xohlardi.
Ular Kimlar uyiga yetib kelishdi. Jimin uch marta taqillatdi. Eshikni Jin ochdi. Ichkaridan bolaning yig‘isi eshitilib turardi.
— Mumma, kayeydasan? Juni senga muhytoj…
Bu so‘zlarni eshitib Jungkookning yuragi zirqirab ketdi.
Jin uning qo‘lidan ushlab, tezda Juni turgan xonaga olib kirdi.
— Bolajon, dada gapini eshit. Mumma hozir keladi.
Iltimos, bolam, yig‘lashni to‘xtat, dada iltimos qiladi… — Taehyungning yig‘iga aralash ovozi eshitildi.
Jungkookning ko‘zlari darhol bolasini topdi. U shoshilib borib, bolani Taehyungning qo‘lidan oldi.
— Juni, qara, mumma keldi. Mening bolam, mumma yoningga keldi, — dedi u ko‘z yoshlarini arang tiyib.
— Juni, menga qara.
Mumma shu yerda, jonim. Yonindaman, — dedi Jungkook, bolaning yuzlaridan o‘pib.
Juni hiqillab, mumma’siga qaradi va yanada mahkam quchoqladi.
— Mumma… — dedi u Jungkookning bo‘yniga boshini qo‘yib.
— Mening quyoshim, mumma yoningda. Endi yig‘lama, jonim.
Yig‘i asta-sekin bosildi, faqat hiqillash qoldi.
Jimin va Namjoon hayrat bilan qarashardi. Jin jilmaydi. Taehyung esa bir yarim soatdan keyin bola tinchigach, nihoyat yengil nafas oldi.
Jungkook bolani bag‘riga bosib, qulog‘iga shirin gaplar pichirlardi.
Shunda bola yo‘talib yubordi.
— Jonim, tomog‘ing og‘riyaptimi? — deb so‘radi Jungkook.
Juni qizarib ketgan, shishgan ko‘zlari bilan qarab, bosh irg‘adi. Jungkookning yuragi achishdi. U bolaning ko‘zlaridan va yonoqlaridan o‘pdi.
— Janob Kim, Juni’ning dorilarini bera olasizmi?
Taehyung tortmadan siropni olib chiqdi.
Jungkook Juni’ni tizzasiga o‘tqazib, karavotga o‘tirdi.
Taehyung qoshiqga dori quydi va Jungkookga uzatdi.
— Mening quyoshim mumma’ning yaxshi bolasi-ku, to‘g‘rimi?
Juni bosh irg‘adi.
— Unda yaxshi bola bo‘lib dorini ichadi, shundaymi?
Juni bosh chayqadi.
— Yo‘q, bolajon, bu qulupnaydek shirin.
Jungkook kichkina, semiz barmog‘ini Juni’ning kichkina barmog‘i bilan chirmashtirdi. Juni kulib yubordi. Hammaga shu kulgi baxtdek tuyuldi.
Jungkook Juni’ga dorini ichirib, maqtadi:
— Mening Juni’m mumma uchun eng yaxshi bola.
— Mumma yomon, — dedi Juni, qoshlarini chimirib, qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirib. Bu odatni dadasidan o‘rgangan edi.
Jungkook hazillashib hayron bo‘ldi.
— Mumma Juni’ni taslab keytdi, — dedi Juni xafa ohangda.
— Jonim, mumma’ning muhim ishi bor edi. Shuning uchun ketgan edi, — deb tushuntirdi Jungkook.
— Yana Juni’ni taslab ketmayslikka vay’da?
Jungkook avval akasiga qaradi — u hamdardlik bilan tikilib turardi. Keyin Jin va Namjoonga — ular kutish bilan qarashardi. So‘ng Taehyungga — uning ko‘zlari qizarib ketgan, u ham bolasidan kam yig‘lamagani bilinib turardi.
Nihoyat u bolasiga qaradi. Uning kichkina quyoshi, umid bilan qarab turgan Juni…
Jungkook o‘sha umidni sindira olmadi.
— Mumma va’da beradi, — dedi u keng jilmayib.
— Ha, ha, ha! Mumma Juni bilan! — dedi Juni quvonch bilan Jungkookning bag‘riga sakrab.