✨Sen meni onamsan ✨

7-qism

Juni mumma’sining tizzasida yotardi. Ko‘zlarini bir soniyaga ham yumay, uyqu bilan kurashardi. Agar uxlab qolsa, mumma keyingi lahzada yonida bo‘lmay qolishidan qo‘rqardi. Buni dadasi ham, mummasi ham sezdi.

— Mening quyoshim, uxla. Mumma yoningda, — dedi Jungkook uni asta tebratib. Lekin Juni baribir uxlamadi.

— Mumma… ketma, — dedi u yarim talaffuz bilan.

— Yo‘q, bolajon, mumma shu yerda. U ketmaydi, — dedi Jin taskin berib.
So‘ng u Jungkookka qaradi.

— Jungkook, bugun shu yerda qolasanmi? — dedi u.

Bu savol Jungkook eshitishni istagan savol edi. U bolasini yolg‘iz tashlab ketishni xohlamasdi.
Jungkook yengil bosh irg‘adi.

— Unda men ketishim kerak, — dedi Jimin. Ertalab soat 6 da ishi bor edi. Jungkook akasini kuzatdi.

Ko‘p o‘tmay Jin va Namjoon ham chiqib ketishdi. Xonada faqat uchalasi qoldi.
Shunda Jungkook bir narsani anglab qoldi — u Taehyungning xonasida edi. Shu fikrning o‘ziyoq yonoqlarini qizartirdi.
“Ishqilib… u biz bilan shu yerda uxlamaydi-ku? Nega titrayapman o‘zi…” deb o‘yladi u.

Taehyung tomog‘ini qirib qo‘ydi.

— Men mehmonxonada yotaman, janob Jeon. Siz Juni bilan shu yerda uxlang, — dedi u, ko‘zga tik qaramay.

— X… xo‘p, janob Kim, — dedi Jungkook, boshqa tomonga qarab.

Taehyung yaqinlashganda Jungkook seskanib ketdi. Juda yaqin. U hatto uning yuzini yaqqol ko‘rardi. Lekin Taehyung bolasining peshonasidan va yonoqlaridan o‘pdi.

— Yaxshi tun, bolam. Mumma’ni ko‘p bezovta qilma, xo‘pmi? — dedi o‘zining mashhur to‘rtburchak tabassumi bilan.

Juni kuldi.

Jungkookning yuragi tez ura boshladi. Qorni ichida “kapalaklar” uchayotgandek edi. O‘sha tabassum uni o‘ldirishi mumkin edi.
Taehyung boshini ko‘tarib, hanuz juda yaqin turib:

— Yaxshi tun, janob Jeon, — dedi pichirlab.

— Y… yaxshi tun, janob Kim, — dedi Jungkook zo‘rg‘a.
Taehyung chiqib ketdi.

— Mummaaa, — dedi Juni kulib.

Jungkook o‘ziga keldi.
U hech qachon birovning hayotida bu qadar muhim bo‘lmagan edi. Bola faqat uning borligi bilan baxtli edi. Bu beg‘araz sevgi Jungkookni ichidan eritardi.

— Mening bolam… mening hayotim, — dedi u Juni’ni bag‘riga bosib.

U Juni’ni yoniga yotqizib, ustini yopdi, yon tomonlarini yostiq bilan to‘sdi — yiqilib ketmasin deb.

— Mumma seni “nom nom” qiladi, — dedi u yonoqlaridan o‘pib.
Juni kuldi.

— Yekin men jijinaman, — dedi u kulib.

— Mening Juni’m eng shirin, — dedi Jungkook uni tinmay o‘pib.

Ular bilishmasdi — kimdir ularni kuzatayotgan edi.
Taehyung mehmonxonaga ketayotganida ularning kulgisini eshitdi. U beixtiyor ortiga qaradi. Ikkalasi o‘z dunyosida edi.
Taehyungning ko‘kragi iliqlik bilan to‘ldi. Bolasini shunday baxtli ko‘rish — uning uchun hamma narsadan ustun edi.

Ertalab.

Jungkook yuziga kimdir tegayotganini sezdi. Ko‘zini ochsa — Juni uning ko‘ksida yotib, yuzini silardi.

— Mumma, tuy, — dedi u.

— Voy, mening bolam ertalab juda energiyali ekan, — dedi Jungkook uni o‘pib.

Ular kulishdi. Saroyda ilk bor shunchalik shirin kulgi yangradi.

Taehyung kiyim olish uchun xonasiga kirdi va manzarani ko‘rdi. Ular hanuz o‘ynashardi.

— Xayrli tong, janob Jeon, — dedi u biroz noqulaylik bilan.

— Xayrli tong, janob Kim, — dedi Jungkook pastga qarab.

—Xayilli tong dada, — dedi Juni.

— Xayrli tong, chempionim, — dedi Taehyung bolani o‘pib.

Juni dadasiga qaradi.

— Mumma’ga o‘piych kani Dada? — dedi u soddagina.
Ikkalasi ham yo‘talib yubordi, uyalib.

Jungkook tezda mavzuni o‘zgartirdi:

— Nonushtaga nima yeymiz?

— Yoyusta?

— Ha, bolam.

Bir payt Juni Jungkookning ko‘ksiga tegdi.

— Mumma syut?

Jungkook yo‘talib ketdi. Taehyungning burnidan qon keta boshladi (uyalib).

— Bolam, mumma o‘g‘il bola. Mumma sut bera olmaydi, — dedi Jungkook tushuntirib.

— Yekin xohyayman…
Jungkookning yuragi ezildi.

— Unda mumma boshqa mazali narsa qiladi. Juni nima yeydi?

— Quyupyayli paykeyk…
Jungkook ikkalasiga pankeyk tayyorlab qo‘ydi.

U va Juni bir xil kiyim kiyishdi — oq ko‘ylak, jinsi, bir xil soch turmagi, bir xil oyoq kiyim.
U labiga lip gloss surtib, Juni’ga ham surtib qo‘ydi.

— Tayyor.

— Tayyoy, — Juni ham takrorladi.

— Tayyormisiz, janob Kim?

— Doim tayyoy, mumma, — dedi Juni qo‘lini qo‘liga qo‘yib.

Taehyung ularni ko‘rib hayratda qoldi. Ular rostdan ham ona-boladek ko‘rinishardi.

Jungkook Juni’ni o‘tirg‘izib, o‘zi ovqatlantirdi.

— Mazayi! — dedi Juni.
Taehyung ham tatib ko‘rdi.

— Ovqat juda mazali, janob Jeon. Rahmat, — dedi u.
Jungkookning yonoqlari yana qizarib ketdi.

— Rahmat, janob Kim, — dedi u sekin.