✨Sen meni onamsan ✨
— Bugungi kun uchun katta rahmat, janob Jeon, — dedi Taehyung, uxlab qolgan chaqaloqni ko‘tarib turgan yigitga minnatdorlik bilan.
Tungi vaqt edi. Ular bolalar bog‘chasi yonidagi muzqaymoq do‘koni oldida turishardi. Kichkina bola kun davomida charchab, uxlab qolgan edi.
— Hechqisi yo‘q, janob Kim, — dedi yigit mayin tabassum bilan.
Taehyung qo‘llarini uzatib, bolasini olish uchun Jungkookga yaqinlashdi.
Jungkook uzatilgan qo‘llarga, keyin esa bolaga qaradi. U bolaning yonoqlaridan ohista o‘pdi, chuqur nafas oldi va uni otasiga topshirdi.
Bola qo‘lidan ketayotganda Jungkook yuragida g‘alati og‘irlikni his qildi.
Taehyung hayron bo‘lib Jungkookka qaradi. U har bir bola bilan shundaymi? Balki shundaydir… lekin bu holat Juni’ni adashtirib qo‘yishi mumkin. Shu fikr bilan u bolasini ko‘tarib oldi.
— Sizni tashlab qo‘yaymi, janob Jeon? — deb so‘radi Taehyung.
— Yo‘q, rahmat. Mashinam yaqin joyda. Taklif uchun rahmat, — dedi Jungkook egilib xayrlashar ekan. Taehyung ham javoban egildi.
Jungkook to‘xtab qoldi. U uxlab yotgan bolaning tushida onasini chaqirayotganini eshitdi.
— Janob Jeon, bu noqulaylik uchun juda afsusdaman, — dedi
Taehyung. U anchadan beri shu gapni aytmoqchi edi. Bolasi begona odamni “mama” deb chaqirishi noqulay tuyulishi mumkin edi, to‘g‘rimi? Yo‘q.
Jungkook yana qo‘llarini uzatdi va bolaning boshini ohista siladi. Bir zum oldin bezovta bo‘lib turgan Juni darhol tinchidi.
— Hammasi yaxshi, janob Kim. Hech qanday muammo yo‘q, — dedi u mehr bilan.
Shu payt Taehyungning telefoni jiringladi. U bir qo‘lida bolani ushlab, ikkinchi qo‘li bilan javob berdi.
— Ha, hyung, hammasi joyida. Ha, uyga ketyapmiz. Yaxshi.
— Mayli, janob Jeon. Yaxshi tun, — ded Taehyung so‘nggi bor.
Jungkook shunchaki bosh irg‘adi.
Ular qarama-qarshi tomonga yurib ketishdi.
Uyda.
— Ko‘rik qanday o‘tdi, Tae? — deb so‘radi Jin.
— Yaxshi. Doktor xavotirga o‘rin yo‘q dedi. Juni 15 kun sirop ichishi kerak, xolos, — dedi Taehyung bolani binafsha rangda bezatilgan, o‘yinchoqlarga to‘la xonasiga yotqizar ekan.
— Bugun mo‘’jiza bo‘ldi. Sehrli kun edi, — dedi Jin tabassum bilan.
— Hali hammasi tushdek tuyulyapti, — dedi Taehyung.
— Bu Jungkook sabab. U bolamiz bilan juda yaxshi muomala qiladi, — dedi Jin.
— U bolamni sindirib ketadi, hyung… — dedi u qo‘rquv bilan.
— U har bir bola bilan shunday. Juni esa uni “mama” deb o‘ylayapti. Uning o‘z hayoti bor. Juni esa o‘sha hayotning bir qismi emas. Bolamning yuragi og‘rishidan qo‘rqyapman… U ataylab qilmaydi, lekin…
Jin javob topolmadi. Chunki ich-ichidan Jungkookning alohida hayoti borligini bilardi.
— Jungkook, ovqatni kovlashni bas qilib, yeyishni boshla, — dedi Jimin, akasiga qarab.
— Uni sog‘indim, hyung… — dedi Jungkook, ko‘zlarida zaiflik bilan.
— Sen boshqa o‘quvchilaring bilan hech qachon bunday bo‘lmagansan.
— Bilaman… U shunchalik shirin-ki… Uni quchoqlab, yuzlarini o‘pib tashlagim keladi. Qo‘llari kichkina, yumshoq… “Mama” deb chaqirganda o‘zimni rostdan ham uning onasidek his qilaman. Uni bag‘rimga bosib, bor mehrimni berishni istayman… Hyung, men halok bo‘ldim shekilli. Go‘yoki u bola yonida bo‘lishim kerakdek…
— Lekin uning onasi bor bo‘lishi mumkin, bilasan-ku?
— Bilaman… shuning uchun ham yuragim og‘riyapti…
Jimin ukasining boshini siladi.
— U o‘zini sovuq va yetib bo‘lmas qilib tutadi. Biroz qo‘pol ham. Juni’dan butunlay boshqacha. Lekin baribir… u haqiqiy ota. Bolasi uchun juda yumshoq.
— Oddiy boy bola, — dedi Jimin.
Juni tinmay yig‘lardi. Taehyung ko‘zida yosh bilan bolasini bag‘riga bosib turardi. Jin va Namjoon ham kelishgan edi.
— Namjoon, Jungkookga qo‘ng‘iroq qilaylik, — dedi Jin.
Namjoon bog‘cha direktoridan uning raqamini oldi.
Bir necha marta qo‘ng‘iroqdan keyin Jungkook javob berdi.
Fon ortida Juni histerik yig‘layotgan edi.
— Bu Juni-mi? Mening bolammi yig‘layotgani?! — dedi Jungkook o‘rnidan turib.
Jungkookning yuragi lovullab ketdi.
U kim qo‘ng‘iroq qilayotganini ham o‘ylamadi. Faqat bitta fikr bor edi — uning kichkina bolasi yig‘layapti va unga muhtoj.