Dabria Girl written by tae

Axir u meni tanimaydi ham...
Men har kecha uning suratiga tikilib, jimjimador so‘zlarsiz, oddiy muhabbat bilan uni sevaman. Lekin u meni ko‘rmaydi. U menga emas, minglab boshqalarga qaraydi. Uning tabassumi hammasiga bo‘lgan, faqat menga emas. Uning ovozi har bir muxlisga tegadi, faqat mening yuragimni eshitmaydi. Axir men — hech kimman.
Men unga butun dunyo sifatida qaradim. U esa meni hatto dunyoda bor deb bilmaydi.

Men hech narsa so‘ramadim undan. “Meni sev” demadim. “Meni ko‘r” demadim. Faqat bitta narsa tiladim — meni his qil. Yuragimni, sukutimni, cheksiz sog‘inchimni. Lekin bu ham unga yetib bormadi. Chunki u mendan yiroq. Uning borligi menga quyoshday issiq, lekin men uchun yetib bo‘lmas.

Shunchaki bir marotaba... bir soniyaga... uning nigohi meni tanisaydi — yuragim tinchlanardi. Ammo bu orzu menga taalluqli emas. U meni bilmaydi. Balki hech qachon bilmas ham. Shunaqa ekan, men kimman unda? Faqat jim muhabbat, hayoldagi sevgi, hech qachon o‘ziga yetmaydigan, ammo hech qachon yuragimni tark etmaydigan bir alam.

Men u bilan hech qachon gaplashmaganman. Uni hech qachon yaqindan ko‘rmaganman. Lekin yuragimni unga hadya qilganman. Bu qanchalik telba eshitilmasin — men o‘zimcha yashab keldim. Har safar u kulganda, yuragim shod bo‘lgan. Har safar boshqa qiz bilan ko‘rsam, yuragim bo‘laklarga bo‘lingan.

Axir u meni bilmaydi-ku…
Men uchun bu qanday og‘riq, qanday sukut...
Men butun yuragim bilan baqiryapman — u esa hatto meni eshitmaydi ham.

Lekin baribir... baribir men uni sevaman. Bu sevgi abadiy jim qoladi. Lekin men shu jimsizlikda ham yashayman. Chunki bu jimsizlik — meniki. Va u — yuragimdagi yagona tovush.