Мундзіры, калеты, аксельбанты, эпалеты…
Другакурснік Спецыялізаванага ліцэя МУС Міхаіл Ганчар шые мундзіры для лялечных салдат і афіцэраў
13-гадовы хлопец з ранняга дзяцінства любіць глядзець ваенныя фільмы з бацькам, які некалі марыў насіць пагоны. Але лёс вырашыў інакш: мужчына стаў інжынерам-механікам і сёння працуе ў аўтагаспадарцы МУС.
А мара Адама Іванавіча перадалася сыну. Міхаіл раптоўна захапіўся гісторыяй. Замест гаджэтаў у руках у яго з'явіліся энцыклапедыі і кнігі, а камп'ютарныя гульні замяніла кінахроніка. Дарэчы, хлопчыку асабліва падабаецца дакументальны серыял-рэканструкцыя аб Айчыннай вайне 1812 года з напалеонаўскай Францыяй, дзе яго ўвагу нязменна прыцягвае форма. Юны даследчык увесь час маляваў, рабіў эскізы і аднойчы вырашыў пачаць шыць. За дапамогай звярнуўся да мамы. Таццяна Міхайлаўна — дзіцячы ўрач-фізіятэрапеўт.
— З сям'ёй часта выбіраемся на дачу. Там, ва ўтульнай атмасферы, з бацькам любім што-небудзь майстраваць. Неяк мне захацелася ўзнавіць шынель. Мама знайшла прыдатны кавалак тканіны, дала ніткі і іголкі. Сам намаляваў мадэль, потым карпатліва выразаў і склейваў дэталі. Вынік парадаваў - атрымалася нядрэнна. З гэтага праекта і пачалося захапленне, потым паступова пераходзіў да больш складаных вырабаў. Самае цяжкае — зрабіць эскіз і памеры для лялькі. Мама часам дапамагае страчыць на машынцы. Яна вельмі творчая і таксама робіць прыгожыя рэчы, напрыклад шые шоперы, — распавёў ліцэіст.
Першапачаткова Міша чэрпаў ідэі з фільмаў, але з часам яго цікавасць паглыбілася. Падлетак пачаў вывучаць гістарычныя матэрыялы і наведваць выставы. Асабліва запомнілася паездка ў Санкт-Пецярбург, дзе ён пагрузіўся ў атмасферу мінулага і даведаўся шмат новага, пабываўшы ў Царскім Сяле.
У калекцыі юнага майстра прадстаўлены афіцэр Генеральнага штаба Расійскай імперыі, кірасір цяжкай кавалерыі XV-XIX стагоддзяў, савецкі міліцыянер часоў Вялікай Айчыннай вайны (да 1943 года), кубанскі казак і салдат Маскоўскага палка Расійскай імперыі. І гэта толькі частка збору. Апошняй працай стала форма супрацоўніка міліцыі. Натхненнем, як і раней, паслужыў фільм.
— Гэтую мадэль шыў даўжэй за ўсё, таму што эмоцыі перапаўнялі. Кадры, дзе вартавыя парадку абаранялі Брэсцкую крэпасць, выклікалі хваляванне і слёзы. Тады канчаткова вырашыў, кім хачу стаць, — удакладніў М. Ганчар.
Акрамя таго, будучы абаронца Айчыны збірае калекцыю галаўных убораў. Першай стала міліцэйская фуражка. Ёсць і салдацкія пілоткі.
— Іх насілі ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны і ў савецкі мірны час. Іх форма не змянілася і зараз, — удакладняе хлапчук. — Калекцыя невялікая: нешта мне падарылі, некаторыя набылі на рынку.
Да паступлення ў ліцэй Міхаіл захапляўся зброяй. Каб асвоіць навыкі абыходжання з ім, у прыватнасці фехтавання на шаблях, юнак наведваў клуб ваенна-гістарычнай рэканструкцыі «Секерж» Цэнтра тэхнічнай і мастацкай творчасці дзяцей і моладзі Фрунзенскага раёна «Зорка».
— Пераадольваць страх перад супернікам трэба вучыцца з дзяцінства, — удакладніў суразмоўца.
...У ліцэй М. Ганчар паступіў з добрым сярэднім балам. Моцную цікавасць у яго выклікаюць, вядома ж, падзеі мінулага. Класны кіраўнік Алена Гоўзбіт, выкладчык сусветнай і гісторыі Беларусі, высока ацаніла глыбокія веды хлопчыка ў гэтай галіне. Таму прапанавала яму паўдзельнічаць у адкрытай міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі «Асоба ў гісторыі: Г. К. Жукаў і яго роля ў пераломных бітвах Вялікай Айчыннай вайны». Разам яны ўзяліся за падрыхтоўку даклада аб Столінскім гета.
Як прызнаўся Міхаіл, ён быў узрушаны вынікамі даследавання і тымі жахлівымі фактамі, якія адбываліся на тэрыторыі нашай краіны.
Апроч таго, у сценах ліцэя выхаванец захапіўся ігрой на барабанах. Ён з'яўляецца актыўным удзельнікам ансамбля «Рэзананс». Рэгулярныя паездкі на музычныя конкурсы сведчаць аб жаданні падлетка дзяліцца творчасцю з шырокай аўдыторыяй. Аднак гэтым яго амбіцыі не абмяжоўваюцца. Ужо зараз Міша дакладна ўяўляе сваю будучыню і плануе паступаць на факультэт міліцыі грамадскай бяспекі Акадэміі МУС.
Анастасія КУЗНЯЦОВА Фота аўтара, БЕЛТА
З першых вуснаў
Начальнік курса курсавога звяна падпалкоўнік міліцыі Аляксандр КАЗАКЕВІЧ:
— Міхаіл — сапраўдны прыклад для пераймання. Ён актыўна ўцягваецца ва ўсе значныя мерапрыемствы ліцэя, няхай гэта будзе спартыўныя спаборніцтвы, творчыя конкурсы або музычныя вечарыны. Яго бацькі таксама не застаюцца ў баку: яны — галоўная падтрымка і нязменныя ўдзельнікі ўсіх нашых падзей.
А яшчэ падлетак вельмі творчы: паспявае ўсюды і заўсёды гарыць жаданнем даведацца нешта новае і цікавае. Працавітасць і мэтанакіраванасць вылучаюць яго сярод таварышаў, а ў захапленнях яму і зусім няма роўных. Нягледзячы на шматлікія дасягненні, ліцэіст застаецца дзіўна сціплым і старанным хлопцам.