Nabi
Shaxsiy samolyotda qaytib ketar ekanman…
hamma narsa joyida edi.
Tinch.
Nazorat ostida.
Har doimgidek.
Bulutlar ostidan o‘tayotgan shaharlar, chiroqlar, yo‘llar — hammasi kichrayib borardi.
Birinchi marta ko‘rganimda…
ko‘zlari.
Yoshlarga to‘la edi.
Men ko‘rgan ko‘plab qo‘rquvlardan farqli.
Bu…
haqiqiy edi.
Va aynan shu narsa meni bezovta qilardi.
Ko‘zlarimni yumdim.
Yana o‘sha nigoh.
Yana o‘sha jim iltijo.
Ichimda savol ko‘tarildi.
Qattiq.
Bezovta qiladigan darajada.
Nega Prezident Han…
nabirasini yashirgan?
Bu oddiy ehtiyot chorasi emas.
Bu — yashirish.
bizdan yashirilgan.
Bu fikr ichimni siqdi.
Qachondan beri…
Prezident oilasi bizdan nimadir yashiradigan bo‘ldi?
Men ko‘zlarimni ochdim.
Nigohim sovuq tortdi.
Yo‘q.
Bu savol javobsiz qolmaydi.
Yetib borishim bilan…
Prezident Han bilan uchrashaman.
Va bu masalani…
oxirigacha ochaman.
Samolyot ichidagi sukunat yana qaytdi.
Ammo ichimdagi sokinlik yo‘q edi.
Aksincha…
yana bir narsa.
Ichimga o‘rnashib borayotgan narsa.
Buni tan olishni xohlamasam ham…
tan olishimga to‘g‘ri keladi.
U yashirilishga arziydigan qiz edi.
Lablaridagi ifoda…
qo‘rquv bilan aralashgan qarshilik.
Nozik.
Ammo e’tiborni tortadigan darajada aniq.
Shisha kapalak.
Yorug‘likda yaltiradi.
Uni kaftimda aylantirdim.
Bu narsa…
huddi egasi kabi.
Ammo shu bilan birga…
diqqatni tortadigan.
Ko‘zlarimni undan uzmadim.
Ichimda yana bir savol paydo bo‘ldi.
U bilan.
Ular…
haqiqatan ham birgami?
Bu savol…
keraksiz edi.
Lekin baribir paydo bo‘ldi.
Va men buni yoqtirmadim.
Chunki shu fikr o‘tishi bilan…
ichimda nimadir o‘zgardi.
Go‘yo ichimda nimadir yonib ketgandek.
Noto‘g‘ri.
Keraksiz.
Ammo…
to‘xtatib bo‘lmaydigan.
Men bilakuzukni mahkamroq ushladim.
Nigohim qorong‘ilashdi.
Va ichimda bitta aniq fikr shakllandi.
Va boshqa hech kimga tegishli emas
Oila davrasida o‘tirar ekanman, hamma narsa tashqaridan oddiy ko‘rinardi.
Stol ustidagi taomlar, sokin suhbatlar, tartib…
hammasi joyida edi.
Lekin bu faqat tashqi ko‘rinish.
Bu oilada hech qachon hech narsa shunchaki “oddiy” bo‘lmagan.
Men Amerikada qolgan ishlarim bo‘yicha hisobotlarni bobomga topshirdim. Har bir so‘zim aniq, qisqa, ortiqcha hissiyotsiz edi.
U eshitdi.
Baholadi.
Qabul qildi.
Ammo mening xayolim…
butunlay boshqa joyda edi.
Bir savol.
Oddiy ko‘ringan, lekin ichida juda ko‘p narsani yashirgan savol.
Va men uni aytdim.
— Nega Hanlar oilasida qiz nabira yoki qiz farzand yo‘q? Barchasi o‘g‘il.
So‘zlar havoga chiqishi bilan…
xona o‘zgardi.
Bir lahza.
Juda qisqa.
Ammo yetarli.
Otam hujjatlarni ko‘zdan kechirayotganicha javob berdi.
Go‘yo bu savol uni bezovta qilmayotgandek.
— Bobong Han prezident bo‘lib saylanganda unga ogohlantirish berilgan, — dedi u sokin ohangda.
— Agar oilangda qiz farzand yoki nabira tug‘ilsa, uni bizning oilaga kelin qilib berasan.
— Bu ularning zaif tomoni edi. Va biz uchun — bosh egdirishning eng oson yo‘li.
— Ammo ularda qiz farzand ham, nabira ham tug‘ilmadi.
— Shunday bo‘lsa ham, biz ularni boshqa sabablar orqali boshqarib kelmoqdamiz.
Lekin men uchun emas.
Men ichimda jim kuldim.
Shu lahzada hammasi joyiga tushdi.
Agar u haqiqatan ham ularning nabirasi bo‘lsa…
demak u — kelishuv.
Bu fikr ichimda sovuq tarzda joylashdi.
Ammo…
onamning ovozi bu tartibni buzdi.
— Ammo men ko‘p marta eshitganman, — dedi u sekinroq,
— Hanlar oilasi qiz homilani doimo oldirib tashlagan.
Men ko‘zimni biroz qisdim.
Ichimda yangi savol paydo bo‘ldi.
Bu savol oldingisidan ham og‘irroq edi.
Va bu safar men uni ichimda qoldirmadim.
Shu savollar bilan Han janoblari oldiga yo‘l oldim.
Lekin men uchun bu joy…
hech qachon yopiq bo‘lmagan.
Bu savolning javobi oddiy:
Bizdan emas.
Hech qanday ogohlantirishsiz.
Qo‘riqchilarimni tashqarida qoldirdim.
Bu suhbat…
faqat ikkovimiz o‘rtasida bo‘lishi kerak edi.
Va u meni ko‘rdi.
Prezident Han.
Uning ko‘zlarida bir lahzalik o‘zgarish bo‘ldi.
— Hush kelibsan, Jungkook, — dedi u.
Ovozi nazorat ostida edi.
Lekin qo‘llari…
yo‘q.
U o‘ng tomondagi stolni ko‘rsatdi.
Men sekin yurib borib o‘tirdim.
Nigohim undan uzilmadi.
U ham o‘z joyiga o‘tirdi.
Qo‘llari qaltirayotganini yashira olmadi.
Men sovuq ohangda javob berdim:
— Men bu yerga ichimlik ichish uchun kelmadim.
Xona yana jimib qoldi.
Bu safar sukunatni men ushlab turdim.
Men bu yerdan…
javobsiz chiqmayman.
Va…
o‘zimga tegishli narsani olmasdan ham ketmayman.
— Xo‘sh… nima kerak? Qanday muammo bor?
— Nabirangiz haqida gaplashgani keldim.
Bu safar uning ovozi biroz barqarorroq edi.
Go‘yo o‘zini yig‘ib olayotgandek.
Men esa to‘g‘ridan-to‘g‘ri aytdim:
— Han Nabi. Siz yashirgan nabirangiz.
Bu gap…
uni sindirdi.
U meni kelganimda bunchalik qo‘rqmagan edi.
Endi esa…
u tushundi.
Men bilaman.
Va men bu yerga bekorga kelmaganman.
Men odatda ko‘rinmayman.
Lekin men ko‘ringan payt…
kimdir uchun hamma narsa tugaydi.
Uning ko‘zlari kattalashdi.
Qo‘llarini bir-biriga mahkam bog‘ladi.
O‘zini tik tutishga harakat qildi.
— Seni yaqinda Amerikaga borganing haqida eshitgandim… — dedi u past ovozda.
— Demak… u bilan ko‘rishding.
Men boshimni biroz egdim.
So‘ng u taslim bo‘lgandek gapirdi:
— Ammo uni yashirishga yetarli sababim bor.
Bu gap meni to‘xtatmadi.
Aksincha…
yanada qiziqtirdi.
Men bir qoshimni ko‘tardim.
Savol bermadim.
— Bizning oilada qiz tug‘ilishi… taqiqlangan, — dedi u sekin.
— Ammo Nabi… kech ma’lum bo‘lgan.
— Hatto kelinimning homiladorligi ham kech bilinadi.
— O‘g‘lim… homilani oldirishga kech ekanini aytdi.
Men uning yuziga qaradim.
Bu yerda siyosat yo‘q edi.
— U farzandini saqlab qolishni iltimos qildi, — dedi u pastroq.
— Men ko‘ndim.
Bu so‘z og‘ir chiqdi.
— Bola ikki yoshga to‘lishi bilan ketadi.
— Va hech qachon kimligini aytmaydi.
— Chunki men prezident bo‘lganimda… — dedi u asta,
— bobong meni sindirdi.
Xona sovuq tortdi.
— O‘g‘illarimni bosim ostiga oldi.
Bu gapda nafrat yo‘q edi.
Faqat haqiqat.
— Men undan oldingi prezident oilasining qanday yo‘q qilinganini bilardim, — dedi u.
— Agar nabiram sizlarning oilaga kelsa… — dedi u nihoyat,
— u do‘zaxda yashashini bilardim.
— Shuning uchun… men uni yashirdim.
Sukunat.
Og‘ir.
Uning har bir so‘zi…
mantiqli edi.
Bizning oilaga kelgan har kim…
azobni ko‘radi.
Farqi shundaki…
men sabab, u hozir yaxshi yashayapti.
Men sekin orqaga suyandim.
Nigohim sovuq edi.
Chunki endi hamma narsa aniq edi.
Va bu hikoya…
endi boshlanayotgan edi.
Men asta orqaga suyandim, nigohim undan uzilmadi.
Ichimda allaqachon qaror qabul qilingan edi.
Menga tegishli narsa… hech qachon yo‘qolmaydi.
U vaqtincha yashirilishi mumkin.
Rad etilishi mumkin.
Ammo oxir-oqibat…
baribir o‘z egasiga qaytadi.
Men sokin, lekin og‘ir ohangda gapirdim:
— Haqiqatdan qochib bo‘lmaydi.
So‘zlar oddiy chiqdi.
Ammo ma’nosi…
qochib bo‘lmaydigan hukmdek osilib qoldi.
— Nabirangizni menga berishga majbursiz.
— Buni sizdan so‘rayotganim yo‘q.
— Yaxshilikcha hal qilaylik, — dedim sekinroq.
— Nabirangizni qaytaring… va uni menga topshiring.
Bu gapdan keyin uning ko‘zlari o‘zgardi.
Qorong‘ilashdi.
Ichidagi vahima yashirinmadi.
U darhol javob bermadi.
Faqat menga tikilib qoldi.
— Iltimos… bu fikringdan qayt.
Bu Prezidentning ovozi emas edi.
— Nima xohlasang beraman, — dedi u shoshilib.
— Har qanday shart… har qanday kelishuv…
Bu so‘zlar havoda osilib qoldi.
Men esa…
hech qanday ta’sir sezmadim.
Aksincha.
Ichimda nimadir keskin tortildi.
Zaiflik.
Men bunday narsani yomon ko‘raman.
— Bas qiling, — dedim sovuq ohangda.
— O‘zingizga ziyon yetishini istamaysiz, to‘g‘rimi?
— Bilishimcha… armiya boshlig‘i sizning nabirangizning akasi.
Bu gapni aytayotganda uning yuzidagi rang o‘chdi.
— Bir nabira uchun… — dedim pastroq,
— boshqa oila a’zolaringiz hayotini xavfga qo‘ymasangiz kerak.
Bu tahdid emas edi.
Bu — ehtimol edi.
Lekin ba’zi ehtimollar…
eng katta qo‘rquv bo‘ladi.
U ikkilanib qoldi.
Ko‘zlari harakatlandi.
Hisob-kitob qildi.
Yo‘qotishlarni o‘lchadi.
— Xo‘p… — dedi u og‘ir nafas bilan.
Bu so‘z chiqishi unga qiyin bo‘ldi.
U menga qaradi.
Bu safar iltimos bilan emas.
Umidsizlik bilan.
U so‘zlarini ehtiyotkorlik bilan tanladi.
Men unga qarab turdim.
Uning ichida nima borligini ko‘rdim.
Men o‘rnimdan turdim.
Bu suhbat tugagan edi.
Lekin bu hikoya…
endi boshlanayotgan edi.
Mana o‘sha kundan beri hayotim go‘yo bitta chiziqqa tushib qolgandek.
Lekin bu sukunat… ichimdagi shovqinni yashira olmayapti.
O‘sha voqea.
O‘sha ko‘zlar.
O‘sha ovoz.
Men qanchalik unutishga harakat qilmay, u yana qaytib keladi. Eng tinch lahzada ham.
Bugun ham hammasi odatdagidek o‘tdi.
Hech kim bilmaydigan ichki bosim.
Harakatlarim mukammal edi, tanam odatdagidek eslab turardi, lekin ichim… butunlay bo‘sh edi.
Va uch kundan beri tugata olmayotgan suratim oldiga o‘tirdim.
Bu rasm… men uchun muhim edi.
Har chiziqda nimadir yashirin edi.
Lekin bugun…
qo‘lim yurmay qoldi.
Ichimdagi ovozlar yana uyg‘ondi.
Bir narsa noto‘g‘ri.
Bir narsa yaqinlashyapti.
Cho‘tkani qo‘ydim.
Va yotoqqa yotdim.
Charchagan edim.
Juda charchagan.
Lekin uyqu…
mendan qochayotgandek edi.
Ko‘zlarim shiftga tikilgancha yotganimda telefonim titradi.
Bir lahza ochmadim.
Ichimda g‘alati bir hissiyot paydo bo‘ldi.
Yaxshi narsa emas.
Baribir ochdim.
Matn uzun edi.
Ko‘zim erinib yuqoridan pastga yugurdi…
va to‘xtadi.
Yuragim bir urishni o‘tkazib yubordi.
Va bu safar har bir so‘zni o‘qib chiqdim.
Bu so‘z ham boshqacha tuyuldi.
Oddiy emas.
Ichida og‘irlik bor edi.
Ertaga kechqurun Koreyaga qaytishing kerak. Chipta olib qo‘yildi. Narsalaringni yig‘.
Men qotib qoldim.
Ko‘zlarim yana qayta o‘qidi.
Do‘stlaring bilan xayrlash. O‘qishingni ko‘chiramiz… yoki vaqtincha to‘xtatamiz.
Bu shunchaki taklif emas.
Bu — buyruq.
Har bir keyingi so‘z… og‘irroq.
Qo‘limizdan kelganicha seni yashirdik.
Lekin sen… Jeon qo‘liga o‘zing tushding.
Sen tez qaytishing kerak.
Bo‘lmasa…
Men o‘qishni to‘xtatmadim.
To‘xtata olmadim.
Bo‘lmasa u akangga zarar yetkazadi.
Xona jim bo‘lib qoldi.
Telefon qo‘limda.
Ko‘zlarim ekranda.
Lekin ongim…
bo‘sh.
Nafasim qisildi.
Davomini o‘qidim.
Bizning oilaning eng zaif nuqtasini endi bilishadi.
Telefon qo‘limdan tushib ketay dedi.
Yuragim tez urardi.
Juda tez.
Yo‘q…
Bu mumkin emas.
Akamning bunga nima aloqasi bor?
U… bu o‘yinning bir qismi ham emas.
Unday bo‘lishi mumkin emas.
Ichimda nimadir yorildi.
Qo‘rquv emas.
Yo‘q.
Bu safar boshqa narsa edi.
— Nega… — pichirladim sekin.
Ovozim titradi.
— Nega aynan u…?
Ko‘zlarim achishdi.
Yosh to‘ldi.
Lekin bu safar men yig‘lamadim.
Men faqat…
qattiq nafas oldim.
Ichimda o‘ylar bir-biriga urilardi.
Demak endi…
— Yo‘q… — dedim past, lekin qat’iy.
Men ko‘zlarimni yumdim.
Jungkookning nigohi yodimga tushdi.
O‘sha sovuq qarash.
O‘sha ishonch.
U allaqachon hammasini hal qilib bo‘lgan.
— Ular adashyapti… — dedim sekin.
Ko‘zlarimni ochdim.
Bu safar qarashim boshqacha edi.
— Men hech kimning zaifligi emasman.
Lekin endi qo‘rquv kamroq edi.
O‘rnini boshqa narsa egallayotgandi.
— Aslida kim ekanimni ko‘rsataman.
Lekin bu safar…
bu sukunat zaif emas edi.
